Clubicoon Alexei Loginov zegt vaarwel aan de Tilburg Trappers
Na vijftien seizoenen – ja, je leest het goed: vijftien! – hangt Alexei Loginov zijn schaatsen definitief aan de muur bij de Tilburg Trappers. De Rus, die al lang meer is dan alleen een speler, is officieel uitgetreden als verdediger van de club. En dat is geen kleinigheid: hij groeide écht uit tot een echte clubicoon, een gezicht van de ploeg, een naam die meteen opriep wat Tilburg Trappers betekent: stabiliteit, passie en jarenlange succes.
Alexei kwam ooit als vijftienjarige vanuit Saratov (Rusland) naar Nederland, begon bij Kristall Saratov, maar vond al snel zijn tweede thuis in Tilburg. Bij de Trappers ontwikkelde hij zich tot een onmisbare kracht in de defensie – betrouwbaar, slim, met een scherpe blik op het spel én een harde knal vanaf de blauwe lijn. Zijn Russische opleiding paste perfect bij zijn Nederlandse schaatstechniek, en samen maakten ze hem tot een unieke speler. Zo uniek, dat zelfs buitenlandse clubs (zoals tijdens een oefenduel in Duitsland) hun oog op hem lieten vallen. Toch koos hij keer op keer voor Tilburg – behalve één seizoen terug in Rusland, maar zelfs dat was maar tijdelijk.
Sovjet roots, Tilburgs hart
In de hele geschiedenis van de Trappers droegen slechts drie Russen het shirt – en Alexei is er één van. Inmiddels heeft hij zowel de Russische als de Nederlandse nationaliteit, en hij beleefde mee hoe de club zich transformeerde: van de Nederlandse competitie naar de Duitse Oberliga. Zijn rugnummer 7? Dat is geen willekeurig getal – het is een eerbetoon aan zijn grote Russische idool Slava Fetisov. En buiten het ijs? Daar bouwde hij een leven op in Tilburg: vriendschappen die nooit zullen verdwijnen, een stad waar hij zich echt thuis voelt.
Voor veel fans is Alexei niet zomaar een ex-speler. Hij is een symbool van een van de meest succesvolle periodes van de club – en daarom blijft hij, ook na zijn afscheid, voor altijd verbonden met de Trappers.
Koeman verwacht dat Oranje tegen Marokko minder kansen weggeeft
Nederland schoot in de groepsfase tien keer raak — maar liet ook vier keer een doelpunt door. Dat soort defensieve onzekerheid is meestal geen goede basis om ver te komen op een WK. “Dat kan je de kop kosten”, zegt bondscoach Ronald Koeman daar zelf over.
Hij had eigenlijk liever gehad dat Oranje Marokko pas later in het toernooi trof. “Beide teams verdienen volgens mij om ver te komen op dit WK”, aldus Koeman, wiens contract na het WK afloopt. “Ze spelen aanvallend en hebben spelers met grote individuele kwaliteiten. Aanvallende ploegen geven ook ruimte weg — en wij kunnen heel goed omschakelen naar de aanval. Daar zijn we met onze snelle aanvallers echt sterk in.”
Tennisser Griekspoor verliest veel plekken op de wereldranglijst
Griekspoor is daardoor niet meer de hoogst genoteerde Nederlandse tennisser. Botic van de Zandschulp zakte ook twee plaatsen, maar staat op de 54e plek — net iets boven Griekspoor. Jesper de Jong is de derde Nederlandse tenniser in de top 100: hij klom één plek en staat nu op nummer 73. Alle drie doen mee aan het hoofdtoernooi van Wimbledon. De top van de wereldranglijst bleef onveranderd: Jannik Sinner blijft nummer één.
Van der Poel droomt weer van de gele trui — maar weet ook: niets is zeker
Zijn linkerarm rust op het stuur, zijn rechterhand steekt trots de lucht in. Dat beeld — uit 2021, tijdens zijn eerste Tour de France — is nog altijd levendig: Mathieu van der Poel wint meteen een etappe én pakt de legendarische gele trui. Een moment vol emotie, vooral voor zijn grootvader Raymond Poulidor — de Franse wielerlegende die zelf nooit de trui wist te bemachtigen, en daarom ‘de eeuwige nummer twee’ werd genoemd.
Nu, vijf jaar later, zit Van der Poel weer in Zwitserland — klaar voor zijn zesde Tour. En ja, de gedachte aan nog een gele trui speelt weer mee. Maar dit keer is het parcours minder gunstig dan in 2021, toen die klim op Mûr-de-Bretagne perfect paste bij zijn kracht en tactiek.
Die eerste dag: ploegentijdrit = grote vraagteken
De openingsetappe in Barcelona is een ploegentijdrit — en dat is geen cadeautje. “Hopelijk kunnen we verrassen, maar het zal moeilijk worden”, zegt hij eerlijk. “We hebben er wel flink tijd in gestoken, en met de renners die we hebben, moeten we in staat zijn om een solide tijd neer te zetten.”
Maar een dagzege? Daar houdt hij zich niet mee bezig. “Het doel is simpel: in de running blijven. Dan kijken we in de dagen daarna of we nog eens serieus voor de gele trui kunnen gaan.”
Tweede etappe: Montjuïc — kans of illusie?
Die kans zou zich al op de tweede dag kunnen voordoen: finish op Montjuïc. Een klim die binnen zijn mogelijkheden ligt — maar… “Je hebt renners als Pogacar, Vingegaard en Evenepoel. Als zij echt willen, wordt het heel lastig. Toch gaan we het proberen.”
Hij herinnert zich de tijdrit in de Ronde van Zwitserland: hij voelde zich beter dan ooit tegen de klok — leek zelfs op weg naar zijn eerste overwinning op dat vlak. Tot Pogacar op het laatste moment met maar 0,31 seconde onder kwam. “Ik kon er gewoon om lachen”, zegt hij. “Zelfs op een vlakke tijdrit ben je niet veilig voor die jongens. Dat zegt genoeg over hoe sterk ze zijn.”
En dus: ja, hij denkt aan de gele trui. Maar hij weet ook — en zegt het met een knikje — dat niets meer moet. Geen verwachtingen, geen dwang. Alleen de wedstrijd. En de kans, als die zich voordoet.
Wimbledon-wedstrijd van Jesper de Jong onderbroken door het donker
De eerste ronde van Jesper de Jong op Wimbledon is maandag avond abrupt afgebroken – niet door een blessure of een technisch probleem, maar simpelweg omdat het in Londen te donker werd om veilig verder te spelen. Het duel tegen de Australische tennisser Rinky Hijikata wordt dinsdag hervat, met een tussenstand van 7–6 (4), 3–6, 3–5.
Het was een wisselvallige start voor de 26-jarige Noord-Hollander. In de eerste set, die ruim een uur duurde, had Hijikata meer punten op zijn naam, maar De Jong bleef kalm en pakte de tiebreak overtuigend: 7–6 (4). Daarna leek het zelfvertrouwen echter te verdampen. De tweede set ging met 3–6 naar de Australiër, en in de derde set raakte De Jong ook op achterstand: 3–5. Toen de schemering langzaam inviel en de lichtomstandigheden steeds slechter werden, wilde hij stoppen – maar de wedstrijdleiding gaf nog even groen licht. Uiteindelijk werd het spel toch stilgelegd, en wordt het duel dinsdag verder gezet.
Eerder blikten we al vooruit op De Jongs Wimbledon-debuut – lees hier het vooruitblikartikel:
Canada breekt de spanning in blessuretijd – Oranje kan ze dinsdag tegenkomen!
Canada heeft zich als eerste ploeg geplaatst voor de achtste finales van het WK voetbal – en dat dankzij een écht last-minute doelpunt! In een vrij saaie, maar wel zenuwslopende wedstrijd tegen Zuid-Afrika scoorde Stephen Eustaquio in de 92ste minuut de enige treffer: 1-0. Het was een moment van pure opluchting na een wedstrijd vol mislukte kansen, fluitconcerten van het publiek en veel geduld.
Voor zowel Canada als Zuid-Afrika was dit de allereerste keer dat ze in de knock-outfase van een WK stonden – en dat merkte je. De Canadezen speelden zonder hun grote ster Alphonso Davies, die pas vanaf de bank begon. Zuid-Afrika, onder leiding van Belgische coach Hugo Broos, koos juist voor een superdefensieve aanpak: terugtrekken, vertragen, wachten op een kans. Dat viel niet in goede aarde bij de bijna 70.000 toeschouwers in het glanzende SoFi Stadium bij Los Angeles – die lieten hun ongenoegen regelmatig horen.
De eerste echte opwinding kwam pas vlak voor rust – en dan meteen drie keer achter elkaar! Een kopbal van Moïse Bombito werd net van de lijn gehaald, daarna werden ook schoten van Tani Oluwaseyi en Tajon Buchanan op miraculeuze wijze gestopt. Even later leek er een strafschop te moeten zijn voor Canada, toen Richie Laryea met Khuliso Mudau in de war raakte – maar scheidsrechter João Pinheiro (Portugal) zag niks.
Na rust werd Zuid-Afrika wat actiever: Oswin Appollis schoot na ruim een uur een meter of twee naast, en kort daarna had Tani Oluwaseyi een grote kans – hij liet Ime Okon in de lucht staan, maar doelman Ronwen Williams redde op het nippertje. De rebound ging naar Jonathan David, maar Mbekezelo Mbokazi haalde de bal op acrobatische wijze uit het doel.
Toen kwam dan eindelijk Alphonso Davies binnen – zijn eerste minuten op dit WK na een lange blessureperiode. En ja hoor: meteen meer drang! Promise David schoot rakelings naast, Jonathan David werd weer gestopt door Williams… en Zuid-Afrika bleef gewoon passief wachten op een wonder. Totdat Eustaquio, middenvelder van LAFC (en dus eigenlijk een soort huisartiest in dat stadion), in de 92ste minuut rustig binnenschuifte: 1-0. Feest in Canada – en een potentiële confrontatie met Oranje dinsdag om 03.00 uur.
