Argentijnse voetballer vindt zijn gezin onder het puin in Venezuela
Een hartverscheurend verhaal uit Venezuela: de 38-jarige Argentijnse voetballer Trejo heeft na drie dagen wanhopig zoeken de lichamen van zijn vrouw Yanina en hun twee kinderen, Aarón en Ainhoa, gevonden onder het puin van hun ingestorte huis.
Het huis stond in La Guaira, vlak bij het strand — één van de zwaarst getroffen gebieden tijdens de aardbevingen die donderdag plaatsvonden. Op dat moment was Trejo aan het trainen bij zijn club in Caracas. Toen de grond begon te trillen, rende hij meteen richting huis — zo’n 30 kilometer verderop. Wat hij daar aantrof, was onvoorstelbaar: een complete ravage. Zijn zwager noemde het in een interview met CNN Español een ‘gruwelijk tafereel’.
Trejo graafde zelf door het puin, op zoek naar elke mogelijke aanwijzing dat zijn gezin nog in leven was. Hij smeekte om hulp, vroeg om zwaar materiaal om sneller te kunnen graven — maar daar was nauwelijks iets van te krijgen. Na drie dagen kwam de zoektocht tot een tragisch einde.
Ook andere voetballers werden getroffen door de ramp. Onder hen de 18-jarige Venezolaanse talent Yimvert Berroterán, die voor verschillende jeugdelftallen speelde. Ook de jonge spelers Víctor Palacios en Razan Sijaa kwamen om het leven onder het puin. Tot nu toe zijn 1450 doden geborgen. Tienduizenden mensen worden nog steeds vermist.
De hulpverlening in Venezuela loopt traag op. Op Curaçao — vlakbij Venezuela — wordt alles gedaan om zo snel mogelijk hulpgoederen de juiste kant op te sturen.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Excuses kunnen niet goed maken wat er gebeurde in Moederheil: ‘Trauma blijft’
46 jaar lang leefden José de Vos‑Redering en haar zoon Erik volledig los van elkaar. Ze waren moeder en zoon — maar werden uit elkaar gehaald toen Erik nog geen halfjaar oud was. Pas vijftien jaar geleden vonden ze elkaar eindelijk weer. José is één van de ruim 15.000 zogeheten binnenlandse afstandsmoeders: vrouwen die in de jaren ’50, ’60 en ’70 hun pasgeboren of jonge baby tegen wil en dank moesten achterlaten in doorgangshuizen zoals Moederheil in Breda. Een systeem dat voor veel mensen diepe, onuitwisbare wonden heeft achtergelaten.
Donderdag 2 juli biedt het kabinet officieel excuses aan — maar voor José en Erik is duidelijk: dat verandert niets aan wat er ooit gebeurde. Toen Erik nog een peuter was, werd hij via Moederheil gedwongen geadopteerd door een ander gezin, omdat José volgens de autoriteiten ‘niet in staat’ zou zijn geweest om voor hem te zorgen. Het verhaal heeft wel een soort gelukkig einde: na bijna een halve eeuw herenigd, is de band tussen moeder en zoon nu sterker dan ooit. Zo sterk zelfs dat de rechtbank de adoptie heeft ongedaan gemaakt — en Erik zijn moeders achternaam weer terug heeft gekregen. Hij heet nu officieel weer Erik Redering.
Maar ook al is er weer verbinding, het trauma van die scheiding blijft. Altijd. En dat blijft ook zo, ongeacht hoe oprecht de excuses van de overheid ook mogen zijn.
“Ten eerste gebeurt het veel te laat,” zegt José. “Al vind ik het wel mooi dat eindelijk wordt erkend dat er vroeger heel veel fouten zijn gemaakt.”
Erik voegt eraan toe: “Excuses maken is het begin van een proces. En ik ben heel benieuwd wat de overheid er verder mee gaat doen. Voor mij persoonlijk is het allerbelangrijkste dat we leren van de fouten die zijn gemaakt — want die fouten worden nog steeds gemaakt met kinderen. Bij jeugdzorg zijn er vaak zoveel partijen betrokken dat je nooit één verantwoordelijke kunt aanwijzen. Organisaties wijzen naar elkaar als er iets misgaat. Zo ging dat bij ons ook.”
Al begin juni liep het mis: de uitnodiging voor de excuses werd aan een veel te kleine groep gestuurd. Weer eens een moment waarop de afstandsmoeders en afgestanen zich onzichtbaar voelden — alsof ze weer eens niet echt werden gezien. Gelukkig hebben belangbehartigers ervoor gezorgd dat uiteindelijk toch veel mensen op de hoogte kwamen. Het ministerie huurde daarom een grote zaal, en een paar honderd mensen hebben zich aangemeld om de excuses live te horen.
José is blij met de woorden die Staatssecretaris Claudia van Bruggen donderdag zal spreken. Erik had liever gehad dat minister-president Rob Jetten het deed — maar het gaat hem minder om wie spreekt dan om wat er daarna gebeurt.
“Het gaat erom wat we met het verleden doen. Hoe zorgen we dat afstandsmoeders en afgestanen écht recht wordt gedaan? Veel kinderen vinden bijvoorbeeld dat ze de verkeerde achternaam dragen — die van hun adoptieouders. Je kunt dat, net als ik, via de rechtbank of Justis laten wijzigen, maar dat kost geld. En niet iedereen kan dat betalen.”
Hij vindt ook dat iedereen toegang moet krijgen tot alle dossiers over zichzelf — niet alleen die van de Kinderbescherming, maar ook die van particuliere instellingen. En Moederheil in Breda was juist zo’n particuliere organisatie. “De overheid vindt het lastig dat op te eisen, maar dat zou wel moeten.”
José en Erik zijn gelukkig met elkaar. Ze zijn blij dat ze elkaar gevonden hebben.
Erik: “Ja, dat is hier en nu. Dan voel ik het geluk. Maar de excuses gaan over een andere periode. Waarom moest mijn moeder mij afstaan? Wie vond dat een goed idee?”
José: “Het is echt heel erg. Het was mensonwaardig. De excuses zijn een soort erkenning dat er grote fouten zijn gemaakt.”
De excuses kunnen niet goedmaken wat er gebeurde. Voor José niet. Maar ze kijkt er niet negatief tegenop. Erik ziet het wat somberder:
“Ik kan er denk ik een paar nachten niet van slapen. Ik zal het allemaal moeten verwerken en een plekje moeten geven.”
Vandaag is Glacier Loss Day: Zwitserse gletsjers verliezen vanaf nu hun eeuwenoude ijs
Tijdens de winter valt er sneeuw op de gletsjers — een soort natuurlijke ‘aanvulling’ voor het ijs. In een normaal jaar smelt die sneeuw langzaam weg in de lente en zomer. Maar vandaag, vandaag, is het zover: het moment waarop de hele sneeuwlaag van de afgelopen winter volledig verdwenen is. Dat noemen ze Glacier Loss Day.
Vanaf dit punt smelt niet meer alleen de ‘nieuwe’ sneeuw — maar ook het oude, diepe gletsjerijs eronder. En dat is het echte probleem: dat ijs is vaak eeuwenoud, en komt niet snel terug.
Glacier Loss Day hoort eigenlijk pas veel later in het jaar te vallen — idealiter rond de herfst, als de nieuwe sneeuw weer begint te vallen en de gletsjers zich kunnen herstellen. Gemiddeld valt de dag pas begin juli. Dit jaar? Al eind juni. Volgens Zwitserse glacioloog Matthias Huss is dit de tweede vroegste Glacier Loss Day ooit, na het extreme jaar 2022. En de huidige hittegolf maakt het nog erger: op de Grote Aletschgletsjer is de sneeuwlaag in slechts twee weken geheel verdwenen. Normaal zou het onderliggende ijs pas één à twee maanden later zichtbaar worden. Dat zegt genoeg over hoe hard de hitte aan het werk is.
Een timelapse die Huss vorige week op X deelde, laat het verschil duidelijk zien — en het is schokkend.
In de afgelopen tien jaar is al een kwart van het totale gletsjeroppervlak in Zwitserland verdwenen. En dat heeft gevolgen: denk aan de zoetwatervoorziening in Europa, waterkrachtproductie, landbouw en gevoelige hooggebergte-ecosystemen.
“Dit is geen natuurlijk proces”, zei Huss vorig jaar tegen RTL Nieuws. De hoofdoorzaak? De verbranding van fossiele brandstoffen. Daardoor komt CO₂ vrij die miljoenen jaren onder de grond lag opgeslagen. Dat is anders dan bij bijvoorbeeld hout: bomen nemen CO₂ op tijdens hun groei en geven het later weer af — een korte, natuurlijke kringloop. Fossiele brandstoffen voegen daarentegen extra, lang opgeslagen CO₂ toe aan de atmosfeer — waardoor de broeikasgassen sneller toenemen.
Op de onderstaande slider zie je hoe dramatisch het is gegaan met de Rhônegletsjer — de bron van de beroemde rivier Rhône. In 1900 reikte de ‘tong’ van de gletsjer nog tot het dorp Gletsch. In 2008 was op die plek bijna geen ijs meer te bekennen. Deskundigen van de Eidgenössische Technische Hochschule Zürich verwachten dat de gletsjer rond 2100 volledig verdwenen zal zijn.
En nog even duidelijk: Glacier Loss Day betekent niet dat er nergens meer sneeuw ligt op Zwitserse gletsjers. Op grote hoogte valt ook in de zomer nog regelmatig sneeuw. Maar de dag markeert het moment waarop alle sneeuw van de afgelopen winter door smelten is ‘weggebalanceerd’. Vanaf dan leidt elke extra smeltdag tot netto verlies van gletsjerijs — zoals Huss in een X-bericht uitlegt.
Tientallen doden bij Pakistaanse luchtaanvallen in het Afghaanse grensgebied
Pakistan heeft opnieuw militaire doelen aangevallen aan de andere kant van de grens met Afghanistan — dit keer in gebieden vlak bij de grens. Volgens de Pakistaanse minister van Informatie waren het gerichte operaties, gericht op schuilplaatsen en uitvalsbases van de Pakistaanse Taliban (Tehrik-i-Taliban Pakistan, of TTP). De Pakistaanse autoriteiten spreken over 29 gedode militanten, zo meldt persbureau AP.
Maar volgens een woordvoerder van de Taliban-regering in Afghanistan zijn er tientallen burgers omgekomen bij diezelfde aanvallen — waaronder vrouwen en kinderen. Die uitspraak is een duidelijke afwijzing van Pakistaans verhaal en past in een langdurige spanning tussen beide landen.
De aanvallen worden gezien als vergelding voor recente terreuraanslagen op Pakistaanse bodem. Zo werd zaterdag een dodelijke aanslag gepleegd in Karachi, waarbij drie veiligheidsfunctionarissen om het leven kwamen. Een afsplitsing van de Pakistaanse Taliban nam die aanslag op zich.
Sinds februari gaan dergelijke wederzijdse escalaties regelmatig gepaard met geweld in het grensgebied. In totaal zijn er al honderden mensen om het leven gekomen. Pakistan wijt dat aan het feit dat Afghanistan leden van de TTP onderdak biedt — iets wat de regering in Kabul nadrukkelijk ontkent.
Buitenland
Deel artikel:
Onweer was van enorme omvang, meer dan 300.000 ontladingen gemeten
Er zijn gisteren en vannacht echt heel veel bliksemflitsen gevallen — we hebben het over ruim 300.000 ontladingen! Tussen zaterdag 02.00 uur en zondag 02.00 uur telde het KNMI al die flitsen. En omdat de buien die na vannacht 02.00 uur nog doorgingen niet in dit cijfer zitten, wordt het eindtotaal waarschijnlijk nog hoger. Het KNMI heeft daarover nog geen officiële update.
Voor context: in de afgelopen jaren is het maar een paar keer voorgekomen dat er binnen 24 uur meer dan 100.000 bliksemontladingen werden vastgelegd. Vorige week zaterdag was zo’n uitzonderlijke dag — toen waren er al 188.000 flitsen. Maar nu dus nog veel meer.
Let wel: het getelde aantal is een indicatie, geen exacte telling. Zo leggen de meetpaaltjes van het KNMI niet de hele Nederlandse bodem volledig af — sommige gebieden vallen dus ‘onder de radar’. En soms wordt één lange bliksemschicht ook meerdere keren opgemeten. Bovendien is de meettechniek tegenwoordig véél geavanceerder dan vroeger. Daarom praat het KNMI liever niet over ‘records’, maar wel over ‘écht veel flitsen — en zeker meer dan vorige week’.
Vannacht trokken twee forse onweersgebieden over Nederland. Op de kaartjes is dat duidelijk te zien: donkerder kleuren = meer activiteit.
Gisteren waren alle ingrediënten voor zwaar onweer aanwezig. Hoewel het vrijdag warmer was dan zaterdag, was de luchtvochtigheid gisteren juist hoger. Later op de dag draaide de wind, waardoor nog vochtiger lucht het land binnenstroomde. Samen met de warmte was dat een perfecte broedplaats voor onweer.
Gistermiddag begon het eerste onweersfront in het zuidwesten. Daardoor moest onder meer Concert at Sea in Zeeland stilleggen, werden verschillende Belgische festivals en de show van Lil Kleine in Amsterdam afgebroken, en moesten bezoekers van de TT in Assen snel schuilen. ’s Avonds vielen in de omgeving van Hilversum hagelstenen van wel vijf centimeter — echt flink!
Mogelijk ontstond boven het westen ook een supercel: het zwaarste type onweer, waarbij de bui gaat roteren. Dat kan leiden tot extreem hevige windstoten én de grootste hagel.
Halverwege de nacht kwam het tweede onweersfront aan, met zware windstoten. In Eindhoven werd schade gemeld door de wind. De veiligheidsregio Amsterdam-Amstelland kreeg talloze meldingen over wateroverlast. Ook branden braken uit — onder meer in Amsterdam, Wassenaar, Geldrop, Helmond en Beek en Donk — waarschijnlijk allemaal veroorzaakt door blikseminslagen. In Veldhoven werd zelfs een monumentale molen verwoest.
Het KNMI verwacht dat extreme onweersbuien in de zomer door klimaatverandering steeds vaker zullen optreden. Dat komt onder andere door meer waterdamp in de lucht. Windstoten en valwinden kunnen daardoor heftiger worden — en omdat de opwaartse luchtstromen krachtiger worden, kunnen hagelstenen ook groter uitvallen.
De grote hitte is voorlopig over — de komende dagen wordt het wat frisser. Al kan het kwik in Limburg en Overijssel nog wel rond de 27 graden blijven hangen.
WK-droom van Ilse van Esch in duigen door verdwenen paspoort
Het Nederlands elftal live zien spelen op het WK voetbal in Amerika, Mexico en Canada? Voor Ilse van Esch — middenvelder van FC Eindhoven en fanboy van Oranje — was dat geen gewone droom, maar een échte reis die echt begon. Ze is uitgenodigd door bedrijven om het hele WK mee te maken: van stad naar stad, van stadion naar stadion, gewoon om Oranje te zien strijden. Tot gisteren.
Maar nu ligt haar WK-avontuur even stil — en wel door één simpel, maar cruciaal ding: haar paspoort is weg.
“Ik heb het voor mezelf spannend gemaakt”
Ilse zat eergisteren vijf uur lang alleen in de bus van Dallas naar Houston. “Ik dacht nog: ik doe dit gewoon in mijn eentje”, vertelt ze in het Omroep Brabant-radioprogramma KEIgoeiemorgen! — en dan komt het: bij aankomst checkt ze haar spullen… en haar paspoort is nergens te vinden. “Ik denk dat het gestolen is”, zegt ze.
Vanaf dat moment heeft ze met iedereen gebeld: ambassade, consulaat, familie, vrienden, sponsors — zelfs de KNVB sprong in de bres. Maar zonder paspoort geen vlucht naar Mexico, en dus ook geen Nederland-Marokko maandagnacht.
“Dat vind ik ook flauwekul”
Een noodpaspoort aanvragen? Ja, mogelijk — maar dan moet je eerst terug naar Nederland. En nee, volgens de autoriteiten is ‘naar een WK-wedstrijd willen’ geen reden om daar een uitzondering op te maken. “Dat vind ik ook flauwekul”, zegt Ilse met een knipoog — en dat zegt ze niet eens sarcastisch, maar gewoon met een beetje schouderophalen en veel humor.
Er is nog één glimpje hoop: een regulier paspoort aanvragen in Miami of New York. Maar dan moet ze 32 uur met de trein — want vliegen kan niet zonder geldig reisdocument. “Ze gaan kijken of ze een uitzondering kunnen maken”, zegt ze hoopvol.
En nu? Een drankje, en verder kijken wat er gebeurt
Ilse deelt haar WK-reis actief op sociale media, en ook nu blijft ze positief: “Het is hier echt geweldig.” En wat doet ze nu, terwijl haar paspoort spoorloos is en haar WK-plannen op hold staan? “Ik ga maar een gezellig barretje opzoeken. En dan flink wat drank erin.” Lachend, natuurlijk.
