🚨 Explosie bij aardgasterminal in Qatar: 13 doden, 66 gewonden
Bij een zware explosie op het industrieterrein Ras Laffan in Qatar zijn minstens 13 mensen om het leven gekomen en 66 anderen gewond geraakt. Dat bevestigde energieminister Saad al-Kaab officieel. Volgens hem is het duidelijk een ongeval — geen sprake van sabotage of een bewuste aanval.
Eerder op de dag had de minister van Buitenlandse Zaken al gesproken over een ‘technisch probleem’ als mogelijke oorzaak. De autoriteiten hebben intussen een onderzoek naar de precieze gebeurtenis opgestart.
De explosie vond gisteravond plaats tijdens werkzaamheden in de Barzan-fabriek — een belangrijke aardgasterminal die momenteel wordt voorbereid voor heropening. Het terrein was al eerder stilgelegd vanwege de oorlog, en in maart raakte het nog eens flink beschadigd bij een Iraanse luchtaanval.
De Barzan-fabriek is een grote speler: daar wordt dagelijks bijna 40 miljoen kubieke meter gas geproduceerd. Hoewel Qatar het grootste deel van de fabriek bezit, heeft ook ExxonMobil een klein aandeel.
Goed nieuws: volgens de energieminister heeft het incident géén gevolgen voor de binnenlandse gasvoorziening of voor de export. En er zijn ook geen gevaarlijke stoffen vrijgekomen.
Vrouw verdronk na reddingsactie bij de Waal: waarom ‘veilige’ plekken in rivieren toch gevaarlijk zijn
Het gebeurde gistermiddag in het Gelderse Ochten, in de rivier de Waal — en het is een waarschuwing die hard aankomt: wat op het eerste gezicht als een rustig, veilig plekje lijkt, kan binnen seconden levensbedreigend worden.
Wat er precies gebeurde
Tussen twee kribben — dat zijn kleine dammen die haaks op de kade staan — waren kinderen aan het spelen in het water. Op het eerste gezicht leek het een kalme, bijna meertje-achtige plek. Maar toen er twee grote vrachtschepen voorbijvoeren, steeg het water tussen de kribben plotseling en hevig. De kinderen raakten in nood.
Een vrouw sprong direct in actie: ze ging het water in om te helpen. En ze slaagde erin — alle kinderen kwamen veilig aan land. Maar net nadat de schepen waren gepasseerd, trok het water zich met een krachtige onderstroom terug. En die onderstroom trok haar mee — de Waal in.
Hulpdiensten vonden haar snel, maar helaas was ze al overleden toen ze werd overgedragen aan de ambulance.
Waarom ziet het er zo onschuldig uit… maar toch niet is?
Tussen kribben lijkt het vaak rustig, stil, zelfs speels — alsof je in een zwemvijver staat. Maar juist daar zit het gevaar. De stroming in een grote rivier zoals de Waal is onvoorspelbaar én extreem krachtig, vooral bij scheepvaart. En het water kan daar ook plots veel dieper worden dan je denkt.
Een ooggetuige benadrukt het: “Het is levensgevaarlijk om daar te zwemmen, zeker als er schepen aankomen.”
Wat doe je als je iemand in nood ziet?
Je eerste instinct is misschien om meteen achteraan te duiken — maar de reddingsbrigade raadt dat juist sterk af.
✅ Let eerst op je eigen veiligheid.
✅ Zoek eerst naar alternatieven: kun je drijfmiddelen (zoals een fles, plank of jas) naar de persoon gooien? Kun je kledingstukken aan elkaar knopen om een soort reddingsklos te maken?
❌ Ga niet zonder overweging het water in — zelfs als je goed kunt zwemmen.
Onze belangrijkste tip? Blijf gewoon uit het water
De veiligheidsregio is duidelijk: “Zwem niet tussen de kribben van een rivier.” Dat geldt niet alleen voor volledig zwemmen, maar ook voor pootjebaden of wanneer je tot je knieën in het water staat. Een naderend schip kan je simpelweg onderuit halen — en geen enkele zwemmer is bestand tegen die kracht.
Wil je verkoeling tijdens deze warme dagen? Check dan eerst zwemwater.nl — daar vind je officieel gecontroleerde, veilige zwemlocaties.
De val van Mr Rules: hoe Starmer’s premierschap al bijna twee jaar lang op de rem stond
Arjen van der Horst, correspondent Verenigd Koninkrijk
Vanmorgen kondigde Keir Starmer zijn vertrek aan — en daarmee komt een einde aan een premierschap dat nooit echt van de grond kwam. Slechts iets minder dan twee jaar duurde het. En hoewel hij in 2024 met een enorme zetelmeerderheid aan de macht kwam, voelde het al snel alsof hij meer een interim-leider was dan een echte premier met een visie.
Een outsider die nooit helemaal binnenkwam
Starmer was altijd een beetje anders. Hij stapte pas op 52-jarige leeftijd in de politiek — na een lange loopbaan als mensenrechtenadvocaat en openbaar aanklager. Dat gaf hem krediet, maar ook afstand. Binnen de Labour-partij had hij geen brede kring van politieke vrienden of trouwe bondgenoten. Geen netwerk, geen instinct voor wat zijn eigen fractie écht dacht of wilde. En dat zou hem uiteindelijk parten spelen.
Mr Rules — maar wie luisterde er nou naar?
Zijn imago was duidelijk: Mr Rules. Stijf, regelgevoelig, procesgericht. Tijdens de verkiezingscampagne van 2024 speelde hij daar handig op: na jaren van chaotisch Conservatief bestuur wilde hij de kiezers geruststellen — ja, ik ben misschien saai, maar ik ben betrouwbaar. Alleen… wat hij precies wilde bereiken, bleef vaak vaag. “Er is niet zoiets als starmerisme”, zei hij zelf eens. Hij was eerder een blanco canvas: geen harde linkse koers zoals Corbyn, geen duidelijke middenweg — gewoon: wij zijn niet de Conservatieven. En dat was blijkbaar genoeg om 411 van de 650 zetels te winnen.
Maar die overwinning had een addertje onder het gras: Starmer haalde slechts 34 procent van de stemmen, terwijl hij wel 63 procent van de zetels pakte. Het Britse kiesstelsel en de verdeeldheid op de rechterflank (vooral door Reform UK) werkten in zijn voordeel — maar het was geen warme, enthousiaste mandaat. Zijn populariteit daalde snel tot het laagste niveau ooit gemeten voor een Britse premier in een eeuw.
Een meerderheid zonder macht
Die grote zetelmeerderheid bleek uiteindelijk meer last dan steun. Zonder echte noodzaak tot compromis of samenwerking begonnen de verschillende stromingen binnen Labour zich te laten gelden — en Starmer had weinig grip. “Als je geen gezag meer hebt, ben je fucked”, citeerde The Spectator een anonieme regeringsfunctionaris. En dat gezag verdween snel.
Elk nieuw beleidsplan leek op een experiment dat mislukte:
– De energiesubsidie voor ouderen werd afgeschaft → opstand in de fractie → teruggetrokken.
– Uitkeringen voor gehandicapten werden ingekort → publieke woede → versoepeld.
– Erfbelasting voor boeren werd verscherpt → protest op het platteland → heroverwogen.
– Een plan voor hogere inkomstenbelasting → paniek onder middenklasse-kiezers → uitgesteld.
– Een digitale identificatieplicht → privacybezorgdheid → volledig op de plank gezet.
Starmer werd de kampioen van de U-bocht — een premier die voortdurend schakelde, maar zelden echt vooruitkwam.
Buitenlandbeleid: zijn enige succes — en uiteindelijk zijn ondergang
Op het internationale toneel ging het beter. Hij kreeg Trump toch redelijk voor elkaar, sloot een gunstige handelsdeal met de VS, verbeterde de banden met de EU, en nam het initiatief voor een coalition of the willing rond Oekraïne. Ironisch genoeg was juist dat buitenlandbeleid zijn ondergang.
Om Trump te ‘managen’, benoemde hij Peter Mandelson — de man die zelf Mr No Rules zou kunnen heten — tot ambassadeur in Washington. Mandelson was briljant, maar ook controversieel: zijn nauwe banden met Jeffrey Epstein kwamen via het Epstein-dossier weer boven water. Wat begon als een diplomatieke coup, ontpopte zich tot het grootste Britse politieke schandaal van de afgelopen jaren: de Mandelson-affaire.
En toen kwam 7 mei — de lokale verkiezingen. Een verpletterende nederlaag. Het laatste zetje.
Een premierschap zonder bodem
Starmer had alle macht op papier: een overweldigende meerderheid, een vrijwel onaantastbare positie in het Lagerhuis. Maar hij had geen richting. Geen vertrouwen. Geen draagvlak. Geen vaste grond onder de voeten.
Zijn premierschap was een paradox: sterker dan ooit op papier, zwakker dan ooit in de praktijk.
Hittegolf betekent run op airco’s: ‘We houden het hoofd koel’
In deze hittegolf stijgt niet alleen het kwik — de vraag naar airco’s schiet ook de lucht in! Bij verkopers in Brabant is het een ware stormloop: iedereen wil verkoeling, en wel nu.
“Mensen gaan pas op het laatste moment schakelen”, zegt een aircoverkoper. En dat klopt: een aircospecialist uit Best had zo’n haast dat hij zelfs geen tijd had om met Omroep Brabant te praten — te druk met installaties nu het tropisch warm is. “Het is echt bizar druk”, legt hij via de telefoon uit.
Vijf of zes aanvragen per uur? Ja, echt!
Opti-Cool uit Cuijk bevestigt de topdrukte. “Vorig week en in het weekend kregen we vijf of zes aanvragen voor een airco per uur binnen”, vertelt eigenaar Marco Gommers. Voor de vergelijking: normaal zijn dat er vijf per dag.
Er is sprake van een echte hittegolf in Brabant. Afgelopen week was het al boven de dertig graden, maandag blijft het even heet, en donderdag kan het lokaal misschien wel tegen de veertig graden oplopen. Geen wonder dat mensen hun huis willen verkoelen — maar wie vandaag belt, hoeft morgen nog geen airco te verwachten. Een paar weken wachttijd is realistisch.
“We werken allemaal heel hard om de systemen klaar te krijgen”, benadrukt Marco. En hij ziet het positief: “We houden het hoofd koel.”
Prioriteit voor wie het het meest nodig heeft
Marco en zijn team proberen onder klanten keuzes te maken over wie er eerder aan de beurt is. Zo geven ze bijvoorbeeld voorrang aan zieke mensen of senioren — als dat mogelijk is. “We hebben ook een sociale functie”, legt hij uit. “Als je jong en vitaal bent, kun je bijvoorbeeld naar een zwembad om af te koelen. Bij oudere mensen is dat vaak geen optie.”
Mailbox puilde uit — en dat was pas maandagochtend
Ook Qlimaat Totaal, een montage- en onderhoudsbedrijf uit Breda, herkent de drukte. Maandagochtend was de mailbox al volgelopen: zo’n vijftig aanvragen voor nieuwe airco’s én nog wat mails over storingen. “Mensen gaan op het laatste moment schakelen. Dat is elke keer weer zo”, zegt eigenaar Wesley Verzijl.
Bij Sanders Airconditions in Eindhoven leidt die wachttijd soms tot teleurgestelde reacties. “Je hebt mensen die vragen of we morgen een airco kunnen plaatsen”, vertelt medewerker Nicole de Wit. “Sommige mensen vinden het lang duren, maar anderen hebben ook begrip.”
En ja — volgens de aircobedrijven is dit elk jaar hetzelfde: particulieren willen ineens een airco zodra het warm wordt. Nicole heeft daarom een gouden tip: “Eigenlijk kun je een airco het beste in de winter aanschaffen.”
Keir Starmer stapt op als Britse premier
De Britse premier Keir Starmer heeft officieel aangekondigd dat hij ontslag neemt — een verklaring die hij aflegde voor zijn ambtswoning op 10 Downing Street. Het nieuws komt niet uit de lucht vallen: gisteren al had de The Observer gemeld dat Starmer zelf had besloten dat zijn positie onhoudbaar was.
Al geruime tijd stond hij onder zware druk, vooral na de pijnlijke nederlaag van zijn partij bij de regionale en lokale verkiezingen vorige maand. Ook in de opiniepeilingen ging het steeds slechter met zijn persoonlijke populariteit — tot op historisch lage niveaus. Met zijn vertrek wordt hij de zesde premier van het Verenigd Koninkrijk in tien jaar tijd. Een opvallend kort en turbulent tijdperk in de Britse politiek. Later meer.
Buitenland
Na de genocide in Rwanda vluchtte Eugène naar Nederland — nu moet hij eindelijk toegeven wat hij heeft gedaan
Een groepje slachtoffers is speciaal vanuit Rwanda naar Nederland gekomen om de rechtszaak tegen Eugène N. bij te wonen. Ze blijven anoniem — want ze zijn nog steeds bang voor wraak van familieleden van de verdachte, die nog steeds in Rwanda wonen. Toch durven ze wel komen. “De waarheid moet gewoon verteld worden, en gerechtigheid moet klinken”, zegt hun advocaat.
Ze hebben zelfs een video klaargemaakt waarin ze hun verhaal delen. Het begint met: “We willen de rechtbank graag vertellen hoe ons leven eruitzag voordat het bloedvergieten begon.”
Ze praten over een tijd waarin ze rustig leefden — vaak op boerderijen, met gewassen in de grond en koeien, geiten en varkens op het erf. Een tijd die voorgoed verdwenen is na de genocide.
Eén slachtoffer zegt: “Stel je voor: mijn broer werd meegenomen door iemand met wie we samen aten, met wie we vlees deelden en alcohol dronken. Ze voetbalden samen toen ze jong waren.”
En dan, opeens: geen vertrouwen meer. Geen veiligheid meer. “De situatie was zo beangstigend.”
Tijdens de Rwandese genocide in 1994 werden binnen drie maanden naar schatting 800.000 mensen vermoord — vooral Tutsi’s, maar ook gematigde Hutu’s. Deze zaak draait om wat er gebeurde in de gemeente Mbazi. Volgens het OM was Eugène N., destijds bestuurder van een deel van Mbazi, medepleger van een plunder- en vernietigingstocht tegen de Tutsi-bevolking. Huizen werden in brand gestoken, dorpen uitgewist — en in het stadion van Mbazi vond een massamoord plaats op zo’n 3.000 mensen.
“We zagen rook”, getuigt een ander slachtoffer. “Mensen gingen ernaartoe om slachtoffers te redden. Toen ze terugkwamen, vertelden ze dat het huizen van Tutsi’s waren.”
Binnen no-time bereikte het geweld ook hun eigen dorpen. “Overal sloegen mensen op de vlucht, families raakten van elkaar gescheiden. Iedereen vluchtte naar Mbazi.”
Veel slachtoffers vertellen hoe ze werden geleid — of gedwongen — naar het stadion, met de belofte van hulp en bescherming. Maar in werkelijkheid was dat een val. “Daar moesten ze allemaal heen, zodat ze daar konden worden afgeslacht.”
In het stadion zaten honderden mensen dagenlang opgesloten. Vrouwen uit ‘gemengde huwelijken’ (Hutu-man + Tutsi-vrouw) werden weggehaald onder het voorwendsel dat ze eten moesten halen voor hun kinderen — terwijl ze nooit meer mochten terugkeren.
Wat daarna volgt, is gruwelijk: granaten werden gegooid, mensen verloren ledematen, ingewanden hingen los, overal was bloed. Één vrouw vertelt: “Er werd gezegd dat er te veel mensen waren — dat ze niet allemaal in één keer konden worden gedood.”
Zij ontsnapte ‘s nachts — toevallig dicht bij de uitgang. Buiten zag ze de aanvallers: “Ze roosterden vlees en gedroegen zich als schurken. Ik denk dat ze ons niet zagen.”
De gebeurtenissen van 1994 zitten nog steeds diep. Veel overlevenden kampen met trauma’s. “Slapen voelt soms nutteloos, omdat het leidt tot nachtmerries. Overdag probeer je het te vergeten. Maar ‘s nachts keren die herinneringen terug — en dan zitten de mensen je achterna. Dan is slaap erger dan wakker zijn.”
Alle slachtoffers in deze zaak verloren meerdere familieleden. “Al mijn bezittingen, broers en zussen ben ik kwijtgeraakt. Maar ik zal tegen Eugène zeggen: ik adem nog.”
Eugène N. vluchtte na de genocide naar Nederland en kreeg hier de Nederlandse nationaliteit. Dat betekende dat Rwanda hem niet kon uitleveren — dus startte het Team Internationale Misdrijven in 2020 zelf een onderzoek. In 2024 werd hij gearresteerd. Tijdens de eerste zittingsdag vorige week ontkende hij alles. Zijn advocaten beweren dat hij juist probeerde de genocide te voorkomen.
Na de getuigenissen van vandaag reageerde hij kort: hij herhaalde dat hij ook slachtoffer is, en dat het aan de rechtbank is om de feiten goed te bekijken.
Maar de slachtoffers riepen hem direct op: “Hij zal zich als een man moeten gedragen en toegeven wat hij heeft gedaan. Zijn schuld heeft hem ertoe gebracht zijn eigen land te ontvluchten. Ik zou tegen hem zeggen: ga bij jezelf te rade en denk na over wat het betekent om mens te zijn.”
Ze vragen ook een gepaste straf — want genocide is een van de ergste misdrijven die er bestaan. Daarnaast hebben ze schadevergoeding gevorderd. Maar ze benadrukken: “Er is geen prijs voor hun levens. Hij kan me nooit teruggeven wat hij heeft weggenomen.”
En toch: “Het is voor ons moeilijk om woorden te vinden — dat na al die jaren de verdachte wordt vervolgd. Het betekent dat ons leed wordt gezien en erkend… en dat er alsnog rekenschap wordt afgelegd.”
Morgen wordt de strafeis uitgesproken. De uitspraak van de rechtbank is verwacht op 28 augustus.
