Schrik en onbegrip bij Canada en Qatar na beenbreuk Koné
Het opvallendste moment van de WK-nacht was in Vancouver tussen Canada en Qatar (6-0). Er ontstond flink tumult nadat de Canadees Ismaël Koné zijn been brak door een tackle van Qatarees Assim Omer Madibo. Koné lag minutenlang op het veld voor behandeling, Madibo kreeg rood en de staf van Qatar protesteerde bij de scheidsrechter.
Madibo raakte Koné van achteren op het onderbeen en kon amper bij de bal. De Qatarezen vonden de straf te zwaar. De Canadese bondscoach Jesse Marsch snapte daar niets van. “Ik wist meteen dat het mis was. Iedereen kon de botten horen breken”, zei Marsch na afloop.
Toch leek het even te duren voordat iedereen doorhad hoe ernstig de situatie was. De scheidsrechter gaf eerst geel. Toen spelers zagen dat Koné er slecht aan toe was, sloeg de onrust toe. Canadese spelers stormden op Madibo af. Hij was zelf ook zichtbaar aangedaan toen hij besefte wat hij had veroorzaakt. De gele kaart werd omgezet in rood en Madibo moest vertrekken.
Tijdens de blessurebehandeling van Koné ontstond onenigheid langs de lijn tussen staf en spelers van beide landen. Ook na het laatste fluitsignaal sprak Marsch nog met Qatar-bondscoach Julen Lopetegui, maar het bleef onenigheid. Marsch maakte een moedeloos gebaar en liep weg. Even later zochten stafleden van beide teams nog de confrontatie op het veld.
De beenbreuk en het tumult overschaduwden de 6-0 overwinning van gastland Canada op Qatar. Achteraf ging het weinig over andere dingen. “De speler (Madibo, red.) heeft zijn excuses aangeboden aan Ismaël. Hij kwam de kleedkamer in. En Ismaël heeft dat aan het team verteld”, zei Marsch. “Ik denk niet dat hij zo’n verschrikkelijke overtreding wilde maken. Dat neem ik hem niet kwalijk.” Maar: “Ik snap alleen de reactie van hun bank niet, dat ze boos zijn omdat het rood was voor een duidelijke overtreding waarbij een speler zijn been brak.”
Lopetegui zei achteraf dat Madibo geen kwade bedoelingen had (het was de tweede rode kaart voor Qatar) en wenste Koné een snel herstel. Over het tumult bleef hij vaag. “Ik heb twee opties”, zei de Spanjaard. “Of ik praat over de scheidsrechter en wat er gebeurd is. Of ik focus me op wat ik kan controleren, mijn spelers herstellen en hen vertellen dat ze ondanks alles inzet hebben getoond.” “Ik heb mijn mening, maar daar ga ik niet over praten. Iedereen is verantwoordelijk voor de feiten.” “Het is niet goed om zo te eindigen, voor spelers en staf.”
Terwijl Koné naar het ziekenhuis werd gebracht voor een operatie, ging de wedstrijd verder en scoorde Canada nog drie keer. Nathan Saliba hield bij de 4-0 een shirt van Koné omhoog. Jonathan David, die drie keer scoorde, zei dat de spelers het lastig hadden met de rest van de wedstrijd. “Na die blessure was het moeilijk om geconcentreerd te blijven. Ik zeg niet dat we ongeduldig werden, maar we wilden dat de wedstrijd snel voorbij was om samen te zijn.”
Later op de avond verscheen op sociale media een foto van Koné in het ziekenhuis met ploegmaat Moïse Bombito. “Iedereen was een beetje ontdaan door wat er gebeurd was”, zei Marsch. Na de wedstrijd vormden de Canadese spelers en staf een grote kring op het veld. Marsch: “Ismaël is een belangrijk onderdeel van het hart van dit team. Hij geeft ons de X-factor en we zullen hem missen.”
Alles winnende rallycoureur Kevin van Deijne (36) op roze wolk
Hij is in topvorm, beter dan ooit tevoren. Kevin van Deijne (36) heeft dit seizoen al alle drie de wedstrijden in het Open Nederlands Rally Kampioenschap gewonnen en hoopt straks alle acht te pakken. De zoon van oud-Dakarcoureur Tonnie ontdekte zijn passie voor snelheid pas toen hij 21 was. “Ik merk dat allerlei dingen waar we keihard aan hebben gewerkt, nu eindelijk samenkomen.”
Als kind stond Van Deijne het liefst als snelle spits op het voetbalveld. Rond zijn achttiende tenniste de man uit Zeeland bovendien op een aardig niveau. “Dat vond ik leuk, maar ik was te laat begonnen met tennis. In één jaar heb ik veel over topsport geleerd, en dat helpt me nu in de rally’s. Hoe word ik beter? Hoe zorg ik dat alles tijdens de voorbereiding klopt?”
Liefde voor snelheid van vader
Zijn vader Tonnie van Deijne was volgens Kevin altijd aan het werk. De Dakar Rally was in zijn vrije tijd een grote passie. Toen dat avontuur ophield, gaf hij zijn liefde voor snelheid door aan Kevin en zijn twee jaar jongere broer. Op z’n 21e stapte Van Deijne de rallywereld binnen en in de loop der jaren deed hij veel ervaring op in binnen- en buitenland. De laatste jaren richt hij zich helemaal op het Nederlands kampioenschap. “Ik werk in de zaak van ons thuis, daar gaat veel tijd in zitten. Daarnaast hebben we een zoontje van twee en de rallysport. Ik moet alles goed plannen.”
Hoogtepunt bij de ELE Rally
In 2023 werd hij Nederlands kampioen, maar het absolute hoogtepunt kwam eind mei van dit jaar. Samen met navigator Lisette Bakker won hij eindelijk de ELE Rally, nadat hij eerder al een paar keer tweede of derde was geworden. Het is sowieso het jaar van Van Deijne, want ook de twee wedstrijden daarvoor schreef hij op zijn naam. “Ik blijf mezelf ontwikkelen op alle vlakken. Niet alleen achter het stuur, we hebben bijvoorbeeld ook veel aan de afstelling van de auto gesleuteld. Alles valt op z’n plek, en dat maakt het spelletje nog leuker.”
Berekend rijden, geen overbodig risico
Van Deijne is niet het type coureur dat altijd vol risico gaat. “Je kunt het vergelijken met de Formule 1: in de kwalificatie draait het om één ronde waarin je alles moet geven voor de snelste tijd. In de race is dat anders, en dat geldt voor onze wedstrijden ook. Er zijn proeven die je voluit kunt rijden, maar het draait er vooral om dat je geen fouten maakt en je gemiddelde snelheid hoog houdt. Ik rijd berekend en bouw een race strategisch op.”
Deze vrijdag en zaterdag staat de Vechtdal Rally in Hardenberg op het programma. Daarna volgen nog vier wedstrijden. Het doel van Van Deijne is helder: “Bij de ELE Rally lag de meeste druk, en die is voorbij. Alles winnen is realistisch.”
Dakar niet uitgesloten
Of hij in de toekomst zijn vader achterna gaat en meedoet aan de Dakar Rally, weet Van Deijne nog niet. “Vroeger hebben we er weleens voor de grap over gesproken. Mijn broer en ik in de auto, mijn vader als teammanager”, zegt hij. “Ik sluit het niet uit, maar het staat nu niet op mijn radar. Mijn focus ligt op racen in eigen land, daar wil ik me verder in ontwikkelen.”
Nieuwe bondscoach laat Marokko met lef spelen: ‘Een beetje zoals bij Barcelona’
Frank Hettinga – redacteur voetbal
Verfrissend. Frivool. Avontuurlijk. Aanvallend. Het Marokko van de nieuwe bondscoach Mohamed Ouahbi wordt omarmd door de fans. De ‘Atlasleeuwen’ speelden hun WK-opener met bravoure gelijk tegen Brazilië (1-1). Komende nacht (00.00 uur Nederlandse tijd) wacht de tweede wedstrijd tegen Schotland.
Oud-internationals Nourdin Boukhari en Khalid Sinouh zien dat er een nieuw Marokko is opgestaan. “Ouahbi’s visie lijkt een beetje op hoe ze bij Barcelona spelen, met een valse spits die inzakt en hangende buitenspelers met een vrije rol”, vertelt Boukhari. “Zijn principes zijn voetbalgericht. Ze spelen en verdedigen met veel intensiteit, met het hart, door volle bak druk te zetten. Ze hebben Brazilië een helft lang gedomineerd. Trainer Carlo Ancelotti zei achteraf dat ze niet wisten wat ze moesten doen tegen ons. Nou, dan ben ik wel een trotse Marokkaan.”
Zo hebben ze Marokko lang niet gezien. Natuurlijk, de vorige bondscoach Walid Regragui verdient alle lof voor de halve finale op het vorige WK, zegt Sinouh. “Hij heeft Marokko gebracht waar het nu staat.” Maar Sinouh was ook kritisch. “Regragui hamerde vooral op de defensieve organisatie en toeslaan in de counter. Ik vond dat Marokko meer in zijn mars had. Met technische en avontuurlijke spelers mag je aanvallender spelen, toch?”
Boukhari, goed voor veertien interlands: “Ouahbi wil van achteruit voetballen. Hij stelt spelers op met voetballende kwaliteiten die risico nemen, in plaats van een blok met drie controleurs op het middenveld, zoals Regragui deed.”
Voor het grote publiek is de Belgisch-Marokkaanse trainer Ouahbi (49) nog onbekend. Hij groeide op in Schaarbeek, bij Brussel, waar hij begon als gymdocent op middelbare scholen en jeugdtrainer was van Maccabi Brussel. Daarna werkte hij zeventien jaar in de jeugd van RSC Anderlecht, met talenten als Youri Tielemans, Jéremy Doku en Rayane Bounida. “Daar heeft hij zijn spelopvatting ontwikkeld”, zegt Sinouh. “Anderlecht is toch een beetje het Ajax van België. Wat hij daar leerde, heeft hij geprojecteerd op zijn ploegen bij Marokko.”
In 2022 werd Ouahbi coach van Marokko Onder-20. Daarmee bereikte hij in 2025 de finale van de Afrika Cup en won hij het WK in Chili door onder meer Frankrijk en Argentinië te verslaan. Ook op dit WK neemt hij talentvolle spelers mee, zoals Gessime Yassine, Chemsdine Talbi en Bilal El Khannouss. De grootste ontdekking is Ayyoub Bouaddi, pas 18 jaar en middenvelder van het Franse Lille. “Hij is misschien wel hét talent van de Franse competitie”, zegt Sinouh. “Het is fantastisch dat hij voor Marokko koos. Hij doet me een beetje denken aan Fernando Redondo.”
Bij Boukhari borrelden namen als Luka Modric, Xavi en Andrés Iniesta op toen hij Bouaddi zag spelen. “Ayyoub speelde heel volwassen tegen Brazilië, alsof hij al honderd interlands had gespeeld. Het is een mooie speler om naar te kijken. Hij scant heel goed, weet waar de ruimtes liggen en waar hij de bal moet vragen, maar hij kan ook een bal afpakken.”
Toch wil Sinouh nog even op de rem trappen qua verwachtingen. Volgens de oud-keeper mist Marokko een spits als Erling Haaland of Kylian Mbappé, zijn de centrale verdedigers niet van wereldtop en ontbreekt het elftal aan diepgang. PSV’er Ismael Saibari moet voor die diepte zorgen. Boukhari: “Hij kan overal voorin spelen. Hij is heel compleet. Ik vind hem de beste speler van het Marokkaanse elftal. Hij is fysiek sterk, kan een bal vasthouden, is comfortabel aan de bal, dynamisch, heeft atletisch vermogen, kan een goal maken, maar is ook een teamspeler die assists geeft. Met Saibari heeft Marokko een extra middenvelder. Dat is lastig voor centrale verdedigers van de tegenstander, want die durven nooit goed door te dekken. Dan moeten de backs doordekken, en ontstaat er ruimte via de flanken met de opkomende backs.”
“Waar dit eindigt? Ik hoop zo ver mogelijk. Maar het mooiste is dat ik echt geniet van dit Marokko. Er zit heel veel voetbal in dit elftal.”
Dayen Geerts blijft bij Helmond Sport: nieuw contract tot 2028
Dayen Geerts, een 19-jarige jongen uit Gemert, heeft zijn handtekening gezet onder een nieuw contract bij Helmond Sport. De middenvelder blijft daardoor nog twee seizoenen bij de club, tot medio 2028.
Geerts heeft zijn hele jeugdopleiding bij Helmond Sport doorlopen. Op jonge leeftijd stapte hij over van PSV Fundament naar de Onder 13 van Helmond Sport, en daarna groeide hij stap voor stap door naar het eerste elftal. Afgelopen seizoen maakte hij zijn officiële debuut als controlerende middenvelder. Dankzij deze contractverlenging krijgt hij nu de kans om zich verder te ontwikkelen in de hoofdmacht.
Trots op de verlenging
De jonge speler is blij met zijn nieuwe contract en kijkt uit naar de toekomst. Hij geeft aan trots te zijn op de stappen die hij heeft gezet en is vastberaden om verder te groeien bij Helmond Sport. De club is ook tevreden met zijn ontwikkeling en kijkt ernaar uit om hem de komende seizoenen in het rood en zwart te zien groeien.
VS boekt simpele zege op Australië en plaatst zich voor knock-outfase WK
De Verenigde Staten hebben zich, net als mede-WK-organisator Mexico, verzekerd van een plek in de volgende ronde van het WK. Het gastland won vrijdagavond in Seattle vrij eenvoudig van Australië met 2-0. Australië, dat in de eerste poulewedstrijd Turkije versloeg, maakt nog altijd kans om door te gaan. De ‘Socceroos’ spelen vrijdag 26 juni de laatste poulewedstrijd tegen Paraguay. De al geplaatste Amerikanen nemen het op datzelfde moment op tegen Turkije.
De Amerikaanse ploeg begon de wedstrijd met een flinke tegenslag. De ster van het team, Christian Pulisic, moest vanwege een kuitblessure aan de kant blijven. Hij werd in de basiself vervangen door PSV-aanvaller Ricardo Pepi. Ook eredivisie-bekenden Sergiño Dest en Malik Tillman begonnen aan de aftrap bij de VS. Bij Australië kreeg Feyenoord-verdediger Jordan Bos weer een plek in de basis.
Geen van die spelers was betrokken bij de 1-0. Net als tegen Paraguay (4-1) kwam de VS al vroeg op voorsprong en net als tegen Paraguay was dat weer door een eigen doelpunt. Folarin Balogun, twee keer trefzeker in de eerste wedstrijd, brak na tien minuten spelen goed door over de linkerkant en had een strakke voorzet in huis. De bal kwam voor de voeten van Australiër Cameron Burgess, die de bal in eigen doel schoot.
Bekijk hier de 1-0 van de Verenigde Staten:
Australië moest dus al snel in de achtervolging, maar had het moeilijk. De VS was wederom scherp, speelde met een hoop energie en zat overal fel bovenop. Het leverde voor rust dan ook de 2-0 op van Alex Freeman. De 21-jarige verdediger van Villarreal lag enkele minuten voor zijn treffer nog een aantal minuten op de grond omdat hij met zijn hoofd tegen het hoofd van de Australiër Paul Okon-Engstler was gebotst. Freeman bleek op het juiste moment hersteld om een gekraakt schot van Dest tot doelpunt te promoveren.
Bekijk hier de 2-0 van de Verenigde Staten:
De beslissing in de wedstrijd leek in de tweede helft niet lang uit te blijven. Balogun had zes minuten na rust in zijn eentje het halve veld over gestoken, maar de spits begon vlak voordat hij bij het doel was ineens te vertragen en te twijfelen, waarop de Australische defensie redding kon brengen. Australië bleef daardoor hoop houden op een resultaat, maar de ploeg had te weinig kwaliteit om het het gastland echt lastig te maken. Invallers Christian Volpato en Connor Metcalfe probeerden het nog wel met schoten, maar de VS bleef makkelijk overeind.
Dat gold overigens niet voor scheidsrechter Felix Zwayer. De Duitser ging in blessuretijd naar de grond met kramp. Maar na wat hulp van zijn assistenten en het innemen van een drankje kon de wedstrijd alsnog worden afgemaakt.
Wil je liever langere samenvattingen van de WK-wedstrijden zien? Die vind je op ons YouTube-kanaal (opent in nieuw venster).
Onderwerp van artikel
Nienke Veenhoven pakt eerste overwinning van dit wielerseizoen, met hulp van teamgenoot en veldritlegende Marianne Vos, die na een sleutelbeenblessure haar rentree maakte.
Vos gunt bij rentree na sleutelbeenbreuk zege aan Veenhoven in Catalonië
Het was weer feest voor de Nederlandse wielerfans, want Nienke Veenhoven en Marianne Vos hebben voor een mooie één-twee klapper gezorgd in de openingsrit van de Ronde van Catalonië. De dames van Visma-Lease a Bike reden de Franse Valentine Fortin op flinke achterstand in de sprint. Voor Veenhoven betekent dit haar eerste zege van dit jaar, nadat ze al meerdere keren op het podium stond.
Het 22-jarige sprinttalent was al niet onopgemerkt gebleven dit seizoen met een derde plek in grote koersen zoals de Ronde van Brugge en Kopenhagen Sprint, én een tweede plaats in de Scheldeprijs. In de straten van Santa Susanna was het raak: Veenhoven begon als eerste aan de sprint en reed de concurrentie op achterstand. Alleen de 39-jarige Vos, die de sprint als derde inzette, kon nog in de buurt komen. Maar de ervaren veelwinnaar besloot om voor de finish ruim haar benen stil te houden en haar 17 jaar jongere ploeggenote de overwinning te gunnen.
Voor Vos was de race een fijne terugkeer in het peloton, nadat ze begin mei haar sleutelbeen brak tijdens de Vuelta. Dit jaar heeft de renster van Visma-Lease a Bike nog geen overwinning op haar naam staan. De Ronde van Catalonië duurt nog tot en met zondag.
Wielrennen
