Drama in Meerstad: 15-jarige in cel na dood van haar ouders
Een 15-jarig meisje uit het Groningse Meerstad zit voorlopig twee weken vast, omdat ze ervan wordt verdacht dat ze haar vader en moeder heeft omgebracht. De politie trof gisternacht rond half drie hun lichamen aan in hun woning. Even later kon de dochter van het gezin worden aangehouden.
Ze moet nu in beperkingen blijven: alleen met haar advocaat mag ze praten. De rechtbank bepaalde vandaag dat ze vast blijft zitten. Hoe dat precies gaat met een minderjarige verdachte, check je hier in de FAQ van het omroepforum.
Wat buurtbewon over niets anders hebben
Stilstaan, koffie meenemen, met de buurvrouw praten op de stoep – Meerstad zit helemaal door elkaar. “Normaal is hier een echt gezinswijkje, heel rustig,” zegt een buurman die hier al acht jaar woont. Hij heeft de 15-jarige in die tijd nog nooit gezien. De huizen liggen verdeeld over kleine hofjes, met kinderwagens en speelhoekjes.
Een forensisch team sjouwt nu met witte pakken heen en weer; linten flapperen in de wind en een agent loopt naar buiten met de huis-hond mee – later wordt ook de kat opgehaald. Veel mensen kennen het echtpaar alleen als “aardige, wat stille mensen”. De vader liep elke avond de hond te wachten en groette altijd. Een paar straten verder woonde ook die andere buurman die ooit op hun dieren mocht passen: “Toen was het meisje tien. Typisch zo’n vrolijk meid van de straat.”
Burgemeester Kamminga: geen geruchten verspreiden
“Bizar en zwaar,” zegt Mariken Kamminga, burgemeester van Groningen, vanochtend tijdens een wijkbezoek. “Voor de nabestaanden, de buren en gewoon heel Nederland.” Ze hoopt dat er nu rust komt, ook online. “We horen her en der al wilde verhalen. Die helpt niemand vooruit.”
Op een basisschool op loopafstand werd vanochtend extra ruimte gemaakt; tien tot vijftien ouders wilden graag praten over het nieuws. Andere scholen in Groningen openden vanmiddag hun deuren puur om samen te zijn. Slachtofferhulp en GGD-medewerkers waren er om ouders en kinderen tips te geven over angst, slapen en praten na zo’n schokkende gebeurtenis.
Meer informatie
Wil je alles lezen over de rechtsgang, wat er met de verdachte gebeurt en hoe de wijk er nu bij ligt?
Bekijk origineel artikel
Drag Queen in elkaar geslagen bij tramhalte: “Helaas is het weer zover”
Amsterdam had op woensdagavond opnieuw geen gezicht. Drag queen Reggy B. – bekend van Drag Race Holland – maakte samen met een collega-queen de korte wandeling naar de tram aan de Admiraal de Ruijterweg. Een groep jongens begon hen na te roepen; toen de dames rustig verder liepen, volgden de jongens hen op de voet.
Bij de halte kwam één van die jongens recht op Reggy af. Met een volle vuist sloeg hij haar vol in het gezicht en rende erna weg. De politie heeft het incident bevestigd; ze behandelen de zaak als “hoge prioriteit”. Veel mensen stonden erbij – zowel reizigers als chauffeurs van GVB – maar volgens Reggy deed niemand iets. Nog steeds verbijsterd schrijft ze op Instagram:
“We hebben de aangifte op adrenaline gedaan, maar zodra we thuis kwamen, sloeg de pijn en de schok toe. Mijn gezicht doet zeer, ik ben nog steeds bang, maar we moeten verder.”
Voor Reggy is het de derde keer dat ze in Amsterdam te maken krijgt met geweld. Ze trapt steeds vaker in Breda of daarbuiten, omdat ze zich daar “minstens minder kwetsbaar” voelt. Ook burgemeester Femke Halsema kon het verhaal niet onbeluisterd laten. Onder Reggy’s post laat ze achter: “Wat afschuwelijk. In Amsterdam moet iedereen veilig en vrij zijn. Nog maar eens: handen af van onze LHBTIQ+-gemeenschap.”
WK-clash tussen Nederland en Zweden door de ogen van Marie in Eindhoven én Ruud in Zweden
Zaterdagavond knallen niet alleen vuurwerkpijlen door de lucht, maar vooral ook voetballen over het veld. Nederland neemt het op tegen Zweden en iedereen heeft natuurlijk zijn eigen voorspelling. Brabander Ruud woont al tijden geleden overgeplant in Zweden en Marie is op haar beurt als echte Zweedse neergestreken in het Eindhovense. Hoe bekeken zij zo’n heet weekend? Gewoon lik-op-stuk thuis voor hun land van geboorte of toch op zijn minst een beetje twijfel?
De voorspellingen tellen
“Flesje erbij, chips open en gaan!” lacht Marie. Ze pompt Zweden helemaal vol vertrouwen. “Eerst dacht ik aan 2-1 voor de Blauw-Geelen, maar na die stunt tegen Tunesië durf ik wel een groter verschil aan te steken.”
Ruud is meer van het nuchtere scenario. “2-2 of 3-3, ik zie ‘t gewoon in vliegende vuurpijlen voor me. Hint: beiden scoren alsof er geen morgen is, maar verdedigen is bij beide ploegen nog een beetje divi-div.”
Hardcore thuisland of stiekeme meelifter?
Marie’s hart klopt écht Zweeds. “Daar valt niet aan te tornen. Maar wel handig om een plan B te hebben, vind ik. Als Zweden eruit dondert, overstappen op Oranje. Gewoon logisch!”
Ruud schudt half lachend zijn hoofd. “Relax, je kunt emigreren wat je wil, maar een Dutchie word je nooit helemaal af. Nederland blijft gewoon Oranje.”
Trotsgetinte snacks
In de kroeg aan het Stratumseind barst het straks los. Marie: “Waarschijnlijk bestel ik gewoon bitterballen. Hoe Nederlands wil je het hebben, hè?”
Ruud omringt zich in zijn Zweedse woonkamer met tien blauw-gele supporters en zijn halve-Nederlandse kids. “Frikandelletjes en blokjes jonge kaas worden het. Ik trakteer. Hoog tijd dat die Zweedsen ook eens lekker frikandellen mógen.”
Jersey in het wild – ja of nope?
Met de vlag op je borst over straat in het vakantieland van je tegenstander, durf je dat? Marie: “Absoluut. Stratum trui aan en pas in de kroeg de échte uitmonstering. Geen zorgen, ik schaam me niet.”
Ruud heeft al zijn lef al in de was gelegd. “Haha ja, mijn oranje shirt krijg jullie er aan de binnenkant van m’n lachspier wel uit. Zeker weten!”
Of het straks bitterballen, frikandellen of knäckebröd wordt, zaterdagavond om zeven uur kleurt half Europa oranje-blauw-geel. Wat jouw hart ook klopt, zorg dat de afstandsbediening paraat ligt en de koelkast vol staat.
Elektrische bus vat vlam op bedrijfsterrein: omgeving dicht vanwege giftige rook
Het was al laat op vrijdagavond, toen een elektrische bus op het terrein van een busbedrijf plotseling vlam vloog. Die accu’s gaan flink tekeer – het ding ging als een fakkel staan en kwam er gevaarlijke dampen uit. Daarom heeft de veiligheidsregio direct een flink stuk van de buurt ermee afgesloten.
Rijklaar… maar zonder dak
De bus stond niet eens in een loods, gewoon buiten op De Vest. Er woedde al een hoop onrust toen een nachtbeveiliger opeens rook uit de bovenkant zag rollen. Een voorbijganger had hem nét even gewaarschuwd. Toen de brandweer arriveerde, was het dak al zo goed als verdwenen. Inmiddels is er van het voertuig nog weinig meer over – ook de accu’s zijn helemaal opgebrand.
Rokersstop aan de A2
Die tokkelende rook is namelijk behoorlijk giftig. Precies daarom zijn alle op- en afritten rond Valkenswaard aan de A2 – zowel voor Eindhoven als voor Maastricht – nu dicht. De ANWB meldt dat er flinke omleidingen zijn. Even pauze dus als je die kant op had willen rijden.
Maar vrouwen doen dit toch niet? Wel degelijk – en zo ziet zo’n moord eruit
Het beeld dat alleen mannen extreem gewelddadig worden naar hun (ex-)geliefde, klopt niet helemaal. Al zijn vrouwelijke daders zeldzaam, ze komen wél voor. Uit recente rechtszalen rollen gitzwarte scenario’s, al zit er achter elk type vrouwelijk dader vaak een heel ander verhaal.
Zelfbescherming of jaloerse woede? De vier types op een rijtje
Marieke Liem, hoogleraar Veiligheid en Interventies, onderscheidt grofweg vier smaken:
- zelfbeschermers – vrouwen die na jaren mishandeling eindelijk toeslaan als hij slaapt of dronken op de bank ligt.
- psychisch kwetsbaren – vrouwen in een zware depressie of psychose; stemmen zeggen bijvoorbeeld dat het moet.
- jaloeziekillers – verlaten of bedrogen vrouwen die niet kunnen verkroppen dat hij een nieuwe vriendin heeft.
- zakelijke planners – vrouwen die hem liever dood dan verlaten zien, bijvoorbeeld voor de erfenis of het huis.
Vrouwen kiezen daarbij heel andere wapens dan mannen: terwijl veel mannen slaan, steken of schieten, grijpen vrouwen liever naar gif. Vergiftiging vraagt tijd en planning, maar kan in stilte – en dat spreekt blijkbaar meer vrouwen aan dan mannen.
Macht, mondkapjes en eenzame senioren – week 3 van de coronahoorzittingen
Goedemorgen! De derde week van de parlementaire coronahoorzittingen zat boordevol tegenstrijdige verhalen. De ene expertschreeuwde zijn longen uit het lijf en werd tóch genegeerd, terwijl de ander keer op keer aan tafel mocht schuiven. En wat deed je als huisarts als je richtlijnen te traag vond gaan? Je ging gewoon je eigen gang – met alle gevolgen van dien. Hieronder de hoogtepunten op een rij.
Het Red Team dat geen gehoor kreeg
Na de eerste golf, in de zomer van 2020, besloten een paar onderzoekers – waaronder epidemioloog Amrish Baidjoe – dat het tijd werd voor kritische reflectie. Ze richtten het zogeheten ‘Red Team’ op, een clubje dat vooral hamerde op versoepelingen die te snel gingen. Tussen al die golven door “verloor de urgentie”, zo stelden zij. Ze maakten zich zorgen over onduidelijke communicatie en over mensen in armere wijken die de boodschap simpelweg niet begrepen of konden opvolgen.
Maar op het officiële Outbreak Management Team (OMT) viel niet echt te praten – “beleefdheidsgesprekken” noemde Baidjoe ze glimlachend. Zelfs een bakkie leut bij minister De Jonge leverde weinig op. Na een jaar concludeerden ze: alles is wel gezegd. Exit Red Team.
Diederik Gommers: van 900 naar 1300 ic-bedden
Een man die wél continu aan tafel zat, was Diederik Gommers. Als voorzitter van de ic-artsenvereniging en vaste OMT’er maakte hij zich hard voor meer ic-capaciteit. Geld vormde geen struikelblok, mensen des te meer. Toen Kamerleden riepen om 3000 ic-bedden, glimlachte hij droog: “Dat was wensdenken, het kon helemaal niet.” Puntje bij paaltje: in plaats van 900 kwamen we op zo’n 1300 bedden uit. Daar zat ‘m ook de grens, legde Bianca Buurman – verpleegkundig voorzitter – uit; haar collega’s hingen al aan een zijden draadje en werden bovendien ontzettend onrustig van steeds hogere doelen.
De huisarts die zijn eigen plan trok
Intussen was Rob Elens, huisarts in Meijel, allerminst tevreden met de landelijke richtlijnen. In zijn dorp overleden binnen drie weken dertien mensen; normaal heeft hij er één per maand. Elens besloot een door een Amerikaanse collega beschreven cocktail voort te schrijven, zag “verbeteringen” bij zijn patiënten en ging met plezier de publiciteit in. De Inspectie stond er minder lacherig tegenover: er was geen hard bewijs en risico op hartritmestoornissen. Tuchtzaak en boete volgden. Uit appjes bleek dat De Jonge de Inspectie extra onder druk had gezet om Elens stop te zetten. Volgens inspecteur-generaal Marina Eckenhausen was dat “heel gebruikelijk”, maar de timing was op z’n minst curieus.
Waar schijnt de spotlights en wie blijft in het donker?
Eckenhausen benoemde een klassiek dilemma: waar iedereen kijkt, brandt het het hardst – maar er gloeien overal smeulende veenbrandjes. Denk aan gehandicaptenzorg, jongeren die vastzaten in onzekerheid, en verpleegkundigen die naast patiënten en cliënten stonden zonder dat iemand hun verhaal ophaalde. Buurman pleitte openlijk voor een verpleegkundige in het OMT: “Je moet toch weten hoe het écht gaat.”
En de ouderenzorg dan? Buurman – zelf hoogleraar Acute Ouderenzorg – hamerde al in het voorjaar op mondkapjes en beter testbeleid in verpleeghuizen. Het OMT zag dat toen niet zitten. Als alternatief kwam er een bezoekverbod – “ongelofelijk ingrijpend”, aldus Buurman. Er was eenzaamheid, verwarring, en ouderen gingen dood zonder de gezichten die hun vertrouwd waren. Gommers kijkt er met klapperende oogleden op terug: “Dit soort maatregelen mogen we nooit meer nemen.” Maar hoe het dan wél moest, zei hij er niet bij.
Kortom: de circusartiesten kregen applaus, de vuilnisman kreeg geen standing ovation. En intussen stierven mensen alleen.
