PSV’er Joey Veerman zet oranje vuurwerk af met paginagrote reclame: ‘Echt karakter’
Joey Veerman, middenvelder van PSV en al een tijdje in het oogpunt van de Nederlandse voetbalwereld, heeft gisteren flink opgezien met een paginagrote advertentie in De Telegraaf. De foto toont hem rustig bij het water, met een oranje bal aan zijn voeten — en daarboven de tekst: ‘Denim with true character’. Een subtiele, maar duidelijke boodschap. En die spreekt luider dan woorden.
Waarom zo’n opvallende reclame?
Achter de reclame zit meer dan alleen een kledingmerk. Het is ook een reactie — stil, maar krachtig — op wat er de afgelopen maanden tussen Veerman en bondscoach Ronald Koeman is gebeurd. Na het EK van 2024 in Duitsland werd Veerman niet meer opgeroepen voor Oranje. Tijdens persconferenties kreeg Koeman regelmatig de vraag waarom. Zijn antwoorden waren duidelijk:
“Hij is voor mij niet de eerste of tweede optie links op het middenveld.”
En nog veel opvallender: “Het karakter van Joey is anders.”
Dat laatste sloeg als een bom in. Veerman reageerde boos na de laatste competitiewedstrijd van dit seizoen tegen FC Twente:
“Als je mij op basis van mijn kwaliteiten niet wilt oproepen: prima, maakt niet uit. Maar niet door mijn karakter.”
En hij voegde eraan toe: “Onder Koeman wil ik niet meer voor Oranje spelen.”
Timing? Geen toeval
De reclame verscheen precies een dag voor Oranje’s eerste WK-wedstrijd tegen Japan — terwijl Veerman, ondanks een sterke prestatie in Eindhoven dit seizoen, buiten de WK-selectie bleef. Ook buiten de officiële lijst van 55 spelers, hoewel Koeman later toelichtte dat die lijst nooit echt bestond — het waren er vaak minder, en vooral op posities waar nog twijfel heerste. Bij het middenveld? Volgens hem geen twijfel: de keuzes waren duidelijk.
Koeman: “Het had misschien iets beter gekund”
Een maand geleden erkende Koeman in het tv-programma Rondo van Ziggo Sport dat hij de communicatie rond Veerman achteraf gezien niet helemaal goed heeft aangepakt. “Het had misschien iets beter gekund”, zei hij — een zeldzame, openlijke erkenning van een communicatiefout.
De reclame van Veerman is dus meer dan alleen een kledingcampagne. Het is een statement. Een stille, maar onmiskenbare boodschap over waarde, waardering en wat ‘karakter’ nu eigenlijk betekent — in voetbal én daarbuiten.
Para-atlete Fleur Jong pakt weer een wereldrecord — dit keer met twee centimeter extra in Innsbruck!
Fleur Jong blijft gewoon doorgaan waar ze mee begonnen is: records breken. Tijdens de Golden Roof Challenge in Innsbruck — een leuke, centraal gelegen wedstrijd met een mobiele baan op het plein onder het beroemde gouden dak — sprong ze 6,88 meter ver. En ja, dat is écht twee centimeter verder dan haar vorige wereldrecord in de T62-klasse (voor atleten met een dubbele onderknieamputatie). Ook dat oude record had ze eerder dit jaar, in juni 2025, al in dezelfde Oostenrijkse stad neergezet. Zo’n beetje als thuiskomen, maar dan met meer afstand.
En dat was niet het enige wat er deze week gebeurde: eerder deze week liet Jong in Oslo bij de Diamond League ook zien dat ze op de 100 meter steeds sneller wordt — ze finishte in 11,90 seconden. Een prachtige tijd, alleen: de wind was te sterk (+2,8 m/sec), dus die valt niet mee in de officiële wereldrecordboeken. Haar officiële wereldrecord blijft daarom op 12,02 seconden staan. Maar hé — het bewijs dat ze op weg is, is duidelijk.
Volgende week zondag staat er alweer een nieuwe uitdaging op het programma: de FBK Games in Hengelo. We houden onze vingers kruisend — en onze ogen gericht op de landingsmat.
NAC-supporters leggen hun ziel bloot – en dat blijkt écht te werken
Op de tribunes van NAC wordt gezongen, geschreeuwd, gejuicht… en soms ook hard gevloekt. Maar tijdens de NAC-kleedkamersessies ging het de afgelopen maanden juist over wat supporters normaal gesproken diep wegstoppen: hun gevoelens, twijfels, angsten en onzekerheden. Elf fans zaten zes avonden lang samen — niet om te analyseren waarom NAC weer eens verloor, maar om eerlijk te praten over hoe het écht met ze gaat. En ja: het was emotioneel, ontroerend… en vooral echt.
Hoe begon het allemaal?
Het idee kwam van drie supporters zelf: Demian Polane, Hugo de Graaf en Levien de Boer. Zij kenden de worsteling met mentale gezondheid uit eigen ervaring — en zagen een behoefte aan een plek waar je als fan zonder oordeel kon vertellen wat je bezighield. Samen met NAC Maatschappelijk gaven ze vorm aan een pilot: laagdrempelig, voetbalgekleurd, en bovenal veilig. Elke avond werd begeleid door GGZ-ervaringsdeskundige Monique Almekinders, en had een los thema — denk aan zelfbeeld, stigma, familie of hoe mentale gezondheid je dagelijks leven beïnvloedt. Maar strak programma? Niet echt. “Vanuit zo’n thema ontstonden de gesprekken eigenlijk vanzelf”, legt Elvera de Kam van NAC Maatschappelijk uit.
Van ‘hoe was de wedstrijd?’ naar ‘hoe ben jij echt?’
Wat opviel? Hoe snel mensen zich openstelden. Na een paar bijeenkomsten was er al een hechte, vertrouwde sfeer — ondanks dat de meeste deelnemers elkaar vooraf niet kenden. En het bleef niet bij praten. Er ontstond een appgroep waarin mensen elke dag konden aangeven wanneer ze even steun nodig hadden. Één deelnemer met lage zelfwaardering besprak met een groepsgenoot hoe hij gezonder wilde leven — en ze maakten samen afspraken over bewegen en eten.
Demian Polane, mede-initiatiefnemer, deed mee als organisator én als deelnemer. “Aanvankelijk dacht ik: ik moet hier vooral voor de anderen zijn”, zegt hij. “Maar je raakt vanzelf betrokken. Dan vertel je ook over jouw dingen — en dat voelt goed.” Vooral de openheid trof hem: “Je zag mensen echt stappen zetten. Voor sommigen was zo’n avond een écht lichtpuntje in de week.”
Wat je zegt, blijft in de kleedkamer
Geen zorgen: niemand hoeft alles te vertellen. Luisteren is ook prima. “Als je iets wilt delen, mag dat. Maar alleen luisteren is net zo waardevol”, benadrukt Elvera. En ja — er kwamen zeker zware verhalen voorbij. “Dan besef je pas hoeveel er soms achter iemands glimlach schuilgaat. Tegelijkertijd leer je ook: iedereen worstelt, op de één of andere manier.” Wat haar vooral opviel? Dat veel deelnemers begonnen met de vraag “wat kan ik hier voor mezelf uithalen?”, maar uiteindelijk ontdekten dat ze óók iets konden geven: steun, begrip, een luisterend oor.
En nu?
De pilot is afgerond — en zo succesvol dat er na de zomer direct een nieuwe groep van start gaat. “We hebben altijd gezegd: als we één persoon kunnen helpen, dan is het al geslaagd”, zegt Elvera. “Uiteindelijk zijn het er veel meer geworden.”
Cricketsters debuteren op WK T20: presteren om te kunnen doen wat je het liefste doet
Vrijdag is de tiende editie van het WK T20 voor vrouwen van start gegaan — en voor Nederland is het écht een eerste keer. Ja, echt: dit is het allereerste WK waarbij Oranje ooit meedoet in het vrouwenvoetbal… nee, wacht — cricket. Precies. Het Nederlandse vrouwenteam staat voor het eerst ooit op zo’n groot wereldtoernooi. En dat terwijl er in heel Nederland maar zo’n tweehonderd vrouwen cricket spelen. Tweehonderd. Niet tweehonderdduizend. Niet zestig miljoen, zoals in India. Gewoon: tweehonderd.
Toch is Oranje nú hier — in Engeland, met Bangladesh als eerste tegenstander zondag in Birmingham. Hoe zit dat? Nou, eerst even realistisch: Nederland staat op plaats 14 van de wereldranglijst, terwijl het toernooi officieel alleen voor de beste twaalf landen is bedoeld. Maar schijn bedriegt. Want onder de oppervlakte ligt een enorme kloof tussen de ‘cricketlanden’ (denk aan India, Australië, Engeland) en de rest van de wereld. Bijna alle teams op het WK bestaan uit speelsters die cricket volledig als beroep beoefenen. Nederland niet. Slechts twee van onze girls hebben via buitenlandse clubcontracten iets wat je — met een flinke dosis fantasie — een professionele status kunt noemen. De rest combineert studie, werk en training, vaak met behulp van ongelofelijk veel goodwill van werkgevers en docenten.
Heather Siegers bijvoorbeeld — harde slagvrouw, internationaal sinds haar tienerjaren — had eigenlijk al gestopt. Haar baan stond voorop. Maar de KNCB regelde samen met haar werkgever een uitzondering. En Babette de Leede, de 26-jarige aanvoerster, heeft haar master econometrie al gehaald én speelt nu in de winter professioneel in Zuid-Afrika. Ze hoopt dat andere teamgenoten dezelfde kans krijgen: “Hoe cool zou het zijn als een paar van ons door te presteren op dit WK worden opgepikt door een buitenlands team? Dan wordt cricket echt een baan.” Heather zegt het wat nuchterder: “Het was niet mijn doel, maar als zo’n kans zich voordoet… dan pak je hem. Anders blijft er altijd spijt.”
Natuurlijk: wereldkampioen worden? Dat gaat niet gebeuren. In een groep met India, Australië en Zuid-Afrika zullen er ook wel eens ruime nederlagen vallen. Het niveauverschil is simpelweg te groot. Maar tegen Bangladesh en Pakistan? Daar zit wel degelijk een kans. Niet omdat Nederland plotseling supersterk is, maar omdat de omstandigheden in Engeland — bewolkt, fris, met af en toe regen — veel meer lijken op wat we gewend zijn in Nederland dan op de droge, hete velden van Karachi of Dhaka. Daar draait de bal anders: meer beweging in de lucht, minder spin. En dat speelt Oranje in de kaart.
Vooraf speelde het team al testwedstrijden in Edinburgh tegen Schotland en Bangladesh — en won voor het eerst ooit van Bangladesh. Als dat zondag op Edgbaston herhaald wordt, en daarna ook nog eens tegen Pakistan, dan eindigt Nederland mogelijk als vierde in de poule. En dan is de kwalificatie voor het volgende WK al vastgelegd. En wie weet: misschien komt er dan ook een contractje bij — ergens in het buitenland, waar cricket echt een beroep kan zijn.
Nederland blijft voorlopig een klein cricketland. Maar elke goede prestatie op dit WK betekent meer aandacht, meer steun, meer geld. En dus meer ruimte — voor meer meisjes, meer tijd, meer kans — om gewoon te doen wat ze het liefste doen: cricketen.
BMX-ster Kimmann keert terug, maar stopt al in de halve finale — Smulders domineert weer in Papendal
Niek Kimmann is weer terug op het wereldbekerpodium — maar helaas niet in de finale. Bij zijn langverwachte rentree op Papendal strandde de olympisch kampioen van 2021 al in de halve finales. Na twee jaar buiten de internationale wedstrijdcircuits (afgezien van het WK van vorig jaar) door een ontstoken hartspier en het daarmee gepaard gaande herstel, reed de 30-jarige Kimmann naar een zevende plaats in zijn halve finale — te weinig voor een plek in de top vier die doorgaat naar de grote eindstrijd.
Toch blijft de hoop levend: Kimmann wil graag in juli aan de start staan bij het WK in Australië.
Terwijl Kimmann zich opnieuw in zijn ritme probeert te vinden, toonde de jonge Jaymio Brink (22) wat hij waard is: hij haalde wel degelijk de finale en eindigde op een knappe tweede plaats, achter Zwitser Loris Aeberhard — die met deze overwinning zijn eerste wereldbekerzege op zijn naam schreef. Tim Goossens maakte ook zijn debuut in een wereldbekerfinale, maar moest genoegen nemen met een vierde plek: net naast het brons.
Bij de vrouwen was het een ware thuisshow voor Laura Smulders. De Nederlandse wereldkampioene van 2018 won voor de achtste keer een wereldbekerwedstrijd op Papendal — en deed dat met een autoritaire, klassevolle prestatie in de finale.
“Ik worstelde de hele dag een beetje en was daardoor onzeker over mijn start. Ik begon aan de buitenkant, maar was al die meiden voor bij de eerste bocht. Dit was super”, lachte ze na afloop.
Ook de olympisch kampioene van Parijs, Saya Sakakibara, was aanwezig — maar mocht uiteindelijk niet in de finale starten. Tijdens de halve finales ontbrak er een chip voor de tijdwaarneming op haar fiets, waardoor haar resultaat niet gold. Een bittere afloop voor de Australische, die de afgelopen drie jaar elke wereldbeker won.
