Ebola-aanval in vluchtelingenkamp in Congo: twee doden, grote angst voor uitbraak
In een vluchtelingenkamp in het oosten van Congo zijn twee mensen overleden aan ebola — een moeder van 60 en haar dochter. De oudere vrouw werd bijna twee weken geleden ziek, en een eerste test gaf al aan dat ze mogelijk besmet was met het ebolavirus. Daarom moest ze in quarantaine, maar ze onttrok zich eraan. Ze overleed op 31 mei, en de dag daarna stierf ook haar dochter. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) heeft nu bevestigd dat het inderdaad om ebola ging.
De twee vrouwen verbleven in het Kpangba-kamp in de provincie Ituri — een gebied dat grenst aan Uganda. In dit kamp wonen zo’n 30.000 ontheemden, vaak onder uiterst moeilijke omstandigheden.
Waarom is dit zo gevaarlijk?
Hulpverleners zijn erg bezorgd dat de ziekte zich nu snel verder kan verspreiden. En dat is begrijpelijk: in veel Congolese vluchtelingenkampen zitten mensen dicht op elkaar, er zijn te weinig toiletten, en vaak wordt er zelfs buiten de sanitaire voorzieningen gepoept of geplast. Dat vergroot het risico op besmetting — vooral bij een ziekte als ebola, die via lichaamsvloeistoffen overdraagbaar is.
Daarnaast is er nauwelijks ruimte om patiënten te isoleren. Veel mensen wonen in tenten, zonder privacy of afzondering. En dan is er ook nog het probleem van wantrouwen: sommige bewoners zijn kwaad op hulpverleners en artsen. Toen medewerkers de lichamen van de twee slachtoffers vonden, werden hun voertuigen zelfs met stenen bekogeld.
Een woordvoerder van een Deense hulporganisatie legt het scherp: “De kans bestaat dat ebola zich in zulke kampen razendsnel verspreidt. Dat kan weer leiden tot paniek en tot vluchtgedrag.” De Internationale Organisatie voor Migratie waarschuwt eveneens: “Er zijn alleen tenten — hoe moet je iemand isoleren als hij verdachte symptomen heeft?”
Hoe zit het met de situatie in Congo en Uganda?
In Congo zijn tot nu toe 676 ebolagevallen bevestigd; 136 mensen zijn eraan overleden. De ziekte treft momenteel drie provincies in het oosten van het land. Ook buurland Uganda telt ebolagevallen — maar gelukkig veel minder: daar zijn er 19 vastgesteld.
Het virus dat nu rondgaat, heet Bundibugyo — genoemd naar een stadje in Uganda, waar het virus bijna twintig jaar geleden voor het eerst werd ontdekt. Er is nog geen vaccin beschikbaar tegen deze variant.
Dit raadslid krijgt geen zwangerschapsverlof — en dat is gewoon niet meer van deze tijd
De tijd dat je als vrouw werd ontslagen zodra je zwanger was, lijkt jaren geleden. Maar wist je dat het voor raadsleden nog steeds zo is? Niet echt ontslagen, maar wel: geen zwangerschapsverlof — alleen tijdelijk ontslag. En dat moet Rosa van den Nieuwenhof uit Eindhoven nu zelf ervaren.
Ze is hoogzwanger, straalt van blijdschap en laat trots de toekomstige babykamer zien: de commode staat vol rompertjes, boven het wiegje hangt al een mobiel. “Ik ben er steeds meer klaar voor”, zegt ze met een brede glimlach. “Maar de Kieswet nog niet.”
Want ja — die kent geen zwangerschapsverlof voor raadsleden. Toen Van den Nieuwenhof het nieuws bij de gemeente Eindhoven meldde, kreeg ze eerst een felicitatie… en daarna de mededeling dat er simpelweg géén regeling bestaat. Geen verlof, geen vervanging op basis van ziekte of ouderschapsverlof — alleen één optie: tijdelijk ontslag.
“Bizar”, zegt ze. “Ik weet dat dit in de jaren ’50 zo was. Maar dat het nu nog zo is? Dat had ik echt niet verwacht.”
Omdat de gemeenteraad van Eindhoven 45 zetels heeft — en je nooit meer mensen mag benoemen dan er zetels zijn — moet ze dus officieel ontslagen worden om plaats te maken voor een tijdelijke vervanger. Zestien weken lang. “Volgens de Kieswet is dat de enige manier waarop ik vervangen kan worden”, legt ze uit. “Ik zou me schuldig voelen als ik dat niet deed en mijn partij (PRO Eindhoven) daardoor wekenlang een stem minder heeft. Dat kan beslissingen beïnvloeden — en dat zou vervelend zijn.”
Dinsdag brengt ze daarom een motie in bij de gemeenteraad. Met de hoop dat andere fracties mee gaan doen — en dat Den Haag eindelijk eens luistert. Want de aanpassing moet in de Kieswet zelf komen.
“Vrouwen kunnen al meer dan honderd jaar verkozen worden. En we weten ook dat vrouwen kinderen krijgen. Dat de randvoorwaarden daar nog steeds niet op zijn afgestemd? Dat vind ik onvoorstelbaar.” Voor haar is het meer dan een praktisch probleem: het gaat om een sterke, inclusieve democratie. “Ik hoop op meer flexibiliteit. Zolang dat er niet is, loopt de representatie van vrouwen in de politiek op het spel. En dat is zonde.”
En als er ooit nog een kindje bij komt? Dan hoopt ze gewoon met verlof te mogen gaan — net als iedereen. “Dan hoop ik met verlof te gaan”, besluit ze lachend.
Vrede tussen Iran en de VS nog nooit zo dichtbij als nu, volgens Pakistan
Gisteren liet Donald Trump al weten dat het vredesakkoord met Iran bijna in de wacht was – maar uit Teheran kwamen nog steeds terughoudende signalen. En wat precies in de deal staat? Daar is ook nog geen duidelijkheid over: sommige berichten suggereren dat Iran zijn nucleaire voorraden mag behouden, andere zeggen het tegenovergestelde.
Vandaag reageerde Trump kritisch op de ‘verhalen die rondgaan’ in de media. Het Witte Huis sprong daarna snel in de bres en benadrukte dat Iran zou hebben toegezegd om zijn hele kernprogramma te ontmantelen.
En dan komt er plots een verrassende uitspraak vanuit Islamabad: Pakistaanse premier Shehbaz Sharif deelde op X dat er al een definitieve tekst ligt voor een vredesakkoord – en dat beide landen zich daarbij op de inhoud hebben kunnen vinden.
Een hoge Amerikaanse functionaris temperde daarna wat de verwachtingen: volgens hem is het nog slechts een voorlopig akkoord, waarin onder meer staat dat Iraans nucleair materiaal moet worden verwijderd én vernietigd.
Maar ook uit Iran zelf klinkt hoopvolle taal: minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi schreef op X dat een deal ‘nog nooit zo dichtbij is geweest’. Tegelijkertijd benadrukte hij duidelijk: er is nog geen definitief akkoord.
Vandaag geen treinen meer in een deel van de Randstad door brand bij stroomstation
Door een brand bij een verdeelstation langs het spoor in Woerden is het treinverkeer tussen Gouda en Utrecht én tussen Woerden en Bodegraven volledig stilgelegd. ProRail meldt dat de dienstregeling op deze trajecten zeker tot vannacht 02.00 uur niet wordt hervat.
Op de beïnvloede trajecten staan drie treinen met passagiers aan boord stil. Een woordvoerder van ProRail bevestigt dat er actief wordt ingegrepen om alle reizigers veilig te evacueren. Eén van die treinen — die vlak bij station Woerden tot stilstand kwam — is al geëvacueerd: de passagiers liepen onder begeleiding te voet naar het station. In totaal zaten er minstens 1.000 reizigers in de drie stilstaande treinen, zo meldt de NS.
De brand in het verdeelstation is inmiddels geblust. Maar het station zelf moet eerst volledig worden afgekoppeld en daarna grondig worden hersteld. Volgens ProRail is dat geen klusje van even: “Daar is veel expertise bij nodig en het is best een omvangrijke klus.” Daarom is het vandaag niet meer haalbaar om de treindiensten weer op gang te brengen.
Over de oorzaak van de brand is nog niets bekend. Voor de duidelijkheid: een verdeelstation (ook wel onderstation genoemd) is een cruciaal onderdeel van de spoorinfrastructuur — hier komt de stroom binnen die vervolgens via de bovenleidingen naar de treinen wordt geleid. Zonder dat station, geen stroom. En zonder stroom, geen treinen.
Brede steun in Provinciale Staten voor uitstel besluit Moerdijk
Het dorp dat maar niet verdwijnt — en waarom niemand haast heeft
Een flinke meerderheid in Provinciale Staten ziet graag dat het kabinet wat langer de tijd neemt om te beslissen of het dorp Moerdijk echt opgeheven moet worden. Tijdens een commissiedebat vrijdag kwam dat duidelijk naar voren: veel politieke partijen vinden het beter om nu rustig na te denken dan later te ontdekken dat er een verkeerde keuze is gemaakt.
Gedeputeerde Wilma Dirken (Ruimte) bracht het kort en krachtig op een rijtje: liever even wachten dan met spijt achteraf vaststellen dat het besluit niet klopte. En dat is ook precies waarom het kabinet recent besloot om nog een extra variant te onderzoeken — én waarbij Moerdijk gewoon blijft bestaan. In die nieuwe optie zou minder ruimte nodig zijn voor de grote energieplannen die ooit als reden werden aangevoerd om het dorp te laten verdwijnen.
“Nieuwe variant? Dan moeten we die ook goed bekijken”
De VVD liet al bij aanvang van de vergadering weten: uitstel is prima. Volgens fractievoorzitter Carola Meuwissen waren de twee eerder onderzochte scenario’s wel grondig geanalyseerd — maar die derde, nieuwe variant moet daar nu ook aan gelijk worden getrokken. En dat vindt bijna iedereen in de zaal een goed idee.
Ook de PvdA benadrukte hoe belangrijk het is om samen te werken — en niet alleen over Moerdijk, maar met Moerdijk. Fractievoorzitter Ward Deckers sprak van ‘proefballonnetjes die ons om de oren vliegen’, en zei dat dat het vertrouwen van de inwoners ondermijnt. Zijn boodschap was duidelijk: Rijk, provincie én gemeente moeten nu echt aan één stuk door praten en plannen maken — in plaats van elk hun eigen weg te gaan.
Een besluit dat al meerdere malen werd uitgesteld
Het hele verhaal begon op 11 november 2025, toen de gemeente Moerdijk aankondigde dat het dorp zou verdwijnen om ruimte te maken voor grootschalige energieprojecten. Wethouder Danny Dingemans hoopte toen op steun van provincie én Rijk op 1 december — maar die kwam niet. Eerst liet de provincie weten dat ze op die datum nog geen keuze kon maken; daarna volgde het Rijk met dezelfde boodschap.
Uiteindelijk werd het besluit verplaatst naar 29 juni 2026… totdat het nieuwe kabinet plotseling besloot: ‘Wacht even — laten we nog eens kijken naar een andere manier.’ En zo kwam de derde variant op tafel. Maar hoe die er uiteindelijk uit zal zien? Dat is nog onduidelijk. En wanneer er dan wel een definitief besluit komt? Ook dat is nog niet bekend.
Toch wordt er op 19 juni gedebatteerd
Hoewel bijna alle partijen wilden dat het debat over Moerdijk (gepland op 19 juni) zou worden uitgesteld — totdat er écht duidelijkheid is over de nieuwe variant én de gedeputeerden een standpunt hebben ingenomen — ging het niet door. Alleen de partijen aan de uiterst-rechtse flank (PVV, JA21 en Forum voor Democratie) wilden het debat wel doorgaan. En omdat dat genoeg stemmen is om het op de agenda te houden, staat het dus gewoon op 19 juni in de kalender.
Feest in de straten van New York — maar niet vanwege het WK
Terwijl het WK voetbal wereldwijd de schijnwerpers op zich trekt (en ook een paar wedstrijden in en rond New York speelt), is er in de stad zelf maar één ding dat écht telt: de New York Knicks. Ja, die legendarische basketbalploeg uit Madison Square Garden — waar fans het ‘basketbalmekka’ noemen — staat op het punt om het NBA-kampioenschap te winnen. En dat zorgt voor een feestje dat nergens op aansluit: geen WK, geen andere sport, gewoon de Knicks.
Een comeback die de stad doet ontploffen
Tijdens de NBA Finales spelen de twee beste teams van de VS tegen elkaar in een serie van maximaal zeven wedstrijden — het eerste team dat vier keer wint, wordt kampioen. De Knicks zijn nu al met 3–1 voor op de San Antonio Spurs. En hoe kwamen ze daar? Met een wedstrijd die bijna ongelofelijk leek: woensdag lag New York 29 punten achter… totdat ze óók nog een laatste, allesbeslissende worp maakten — met slechts 1,2 seconde op de klok. Eindstand: 107–106. Een moment van pure adrenaline. En een reden om letterlijk overal in de stad te juichen.
Waar het échte feest begon: niet in het stadion, maar op straat
Het grootste feest vond niet plaats binnen Madison Square Garden — hoewel het daar ook wel losbarstte — maar buiten. Overal. In pubs, op stoepen, in Central Park, op gebouwgevels, zelfs op autodaken: grote schermen, laptops, projecties… overal werd meegenomen, meegeleefd, meegejuicht. Volgens correspondent Erik Mouthaan was het “een moment van eenheid en een uitbarsting van vreugde”. Duizenden mensen, van alle leeftijden en achtergronden, stonden samen op straat — schreeuwden, omhelsden elkaar, baden, lachten. Het was geen sportfeestje, maar een stadse uitbarsting van saamhorigheid.
En ja, daar zit een boodschap achter: een meme die nu overal rondgaat, luidt: ‘My mayor Muslim, my bagel Jewish, my cream cheese chive, Knicks in five.’ Vertaald: wie je ook bent, waar je ook vandaan komt — als je in New York woont, dan ben je gewoon één van ons, en dan sta je achter de Knicks.
Maar… wie kan eigenlijk naar het stadion?
Goede vraag. Want terwijl de hele stad meeleeft, is het bijwonen van een finalewedstrijd in MSG voor de gemiddelde New Yorker puur een droom. Bij de kaartverkoop voor de laatste wedstrijd begon de prijs op een gegeven moment op ruim $13.000 — dat is meer dan €11.000. En als je ‘courtside’ wil zitten (dus vlak langs het veld), dan reken je op bijna $200.000. Dus: het live-feest is echt weggelegd voor de lucky few.
En wie zijn dat? Een flink aantal beroemdheden. Ben Stiller, Timothée Chalamet, Spike Lee — zij zitten vrijwel standaard op de eerste rij. Ook Taylor Swift en Jimmy Fallon waren woensdag aanwezig. En natuurlijk: oranje-blauw gekleed. Soms zelfs op maat gemaakt — zoals Chalamet en Kylie Jenner in bijpassende spijkerpakken met oranje-blauwe Chrome Hearts-details.
En dan is er nog… Trump
Niet iedere bekendheid wordt met open armen ontvangen. Donald Trump — geboren in New York, maar daar lang niet populair — werd tijdens een thuismatch eerder deze week massaal uitgefloten. Een fan vatte het kort samen: “We wonnen dertien wedstrijden op rij… maar zodra Trump opduikt, gaat alles de mist in.” Woensdag, toen de Knicks wél wonnen, was hij gelukkig nergens te bekennen.
Een verrassende Nederlandse connectie
En hier komt het leuke: de naam Knicks is afgeleid van Knickerbockers — een verwijzing naar de Nederlandse kolonisten die in de 17e eeuw New Amsterdam (later New York) stichtten. Die Knickerbockers droegen loszittende kniebroeken — vandaar de naam. En de kleuren van de Knicks? Oranje en blauw. Net als op de oude Nederlandse prinsenvlag… en net als op de officiële vlag van de stad New York (blauw, wit, oranje). Dus ja: als Nederland op het WK niet ver raakt, dan kun je altijd nog meefeesten met een stukje Nederlandse geschiedenis — op Amerikaanse bodem.
