Antonelli pakt vijfde F1-overwinning op rij in Monaco – Russell blijft op nul
Kimi Antonelli heeft in de straten van Monaco weer eens laten zien waarom hij momenteel de grote favoriet is: de 19-jarige Italiaan won zijn vijfde Formule 1-race op rij. En dat in een van de meest iconische, maar ook lastigste circuits van het seizoen – waar inhalen bijna onmogelijk is.
Antonelli, die al WK-leider is, zet nu écht de schroeven aan: hij loopt nu maar liefst 68 punten voor op teamgenoot George Russell, die vandaag helemaal geen punten mee naar huis nam. Dat kwam door een straf die hem tijdens de race opgelegd werd – en daarmee viel hij uit de top tien.
Max Verstappen begon vanaf de tweede plek na een sterke kwalificatie op zaterdag… maar bij de start bleef zijn auto gewoon stilstaan. Een motorprobleem deed de rest – en de regerend wereldkampioen was al na een paar seconden uit de race.
Op het podium stond Antonelli tussen Lewis Hamilton (Ferrari) en Isack Hadjar (Red Bull). Een historisch moment voor Hadjar: voor het eerst in zijn carrière eindigde hij in de top drie namens Red Bull – en dat op een circuit waar je normaal gesproken nauwelijks kunt passeren.
De wedstrijd verliep lang vrij saai – typisch Monaco: auto’s achter elkaar, weinig actie, veel controle. Antonelli reed rustig aan kop en liet niets aan het toeval over. Zijn grootste concurrent Lando Norris? Die kon niet eens meedoen om een podiumplek – en viel bovendien nog uit met een batterijprobleem.
Pas in de slotfase begon het pas echt te gebeuren. Lance Stroll sloeg met zijn Aston Martin tegen de muur → safety car. Direct na de herstart crashte Charles Leclerc – ook vanuit de derde positie – tegen de muur. Daardoor raakte het asfalt in de laatste bocht beschadigd, waardoor de wedstrijdleiding besloot tot een rode vlag. De race werd daarna hervat met een staande start.
Antonelli had geen moeite om zijn leiding te behouden. Hamilton bleef net achter hem, terwijl in het middenveld het échte drama losbarstte: Carlos Sainz (Williams) en Nico Hülkenberg botsten, waardoor Sainz zijn race moest staken.
Overigens: er zijn nog zestien raceweekends te gaan dit seizoen. Maar met zo’n voorsprong en zo’n dominante vorm lijkt het bijna ondenkbaar dat iemand Antonelli nog kan inhalen.
🌪️ Negatieve energie onder het Rat Verlegh Stadion? Volgens deze wichelroedeloper staat dat NAC’s terugkeer naar de Eredivisie in de weg
NAC hoopt natuurlijk meteen na de degradatie weer terug te keren naar de Eredivisie — maar volgens Jan Boeren, een wichelroedeloper uit Terheijden, is dat veel lastiger dan het lijkt. En het ligt volgens hem niet aan de spelers of de trainer. Het probleem zit dieper: onder het Rat Verlegh Stadion.
“Zolang daar niets verandert, wordt promoveren heel moeilijk”, zegt hij. Als hij langs het stadion loopt, voelt hij het meteen: “Die energie begint aan je te trekken. Dat zuigt je leeg.” En volgens Boeren gebeurt dat ook bij de spelers — waardoor ze minder presteren én sneller geblesseerd raken.
“NAC heeft gewoon goede spelers. Die zouden in mijn ogen makkelijk in de Eredivisie mee kunnen draaien. Alleen de energie in het stadion klopt niet.”
💧 Waar komt die ‘negatieve energie’ vandaan?
Boeren gelooft dat het stadion is gebouwd op een plek waar ondergrondse wateraders lopen — en die geven volgens hem een bepaalde energie af. Die wordt volgens hem nog versterkt door bovengrondse straling, zoals van mobiele netwerken en draadloze communicatie. Samen zou dat een onbalans veroorzaken — en daarmee ook sportieve problemen.
Daarom verwacht hij niet dat NAC komend seizoen direct terugkeert naar de Eredivisie.
“Het zal in het begin nog wel redelijk lopen”, vertelt hij. “Maar hoe langer ze in het stadion verblijven, hoe minder ze in hun energie komen. Dan krijg je weer dezelfde problemen: concentratieverlies, blessuregevoeligheid…”
🔮 Van wichelroede tot kastjes — wat doet hij eigenlijk?
Jan Boeren is geen nieuwkomer bij NAC. Hij was al vier keer betrokken bij de club — onder trainers als Henk ten Cate, Ernie Brandts, Robert Maaskant en zelfs rond de promotie onder Jean-Paul van Gastel in 2024. Zijn werk begint met een wichelroede: daarmee zoekt hij naar wateraders en andere ‘energieverstoringen’. Daarna plaatst hij speciale kastjes in het stadion die — zo zegt hij — de negatieve straling blokkeren of neutraliseren.
Wat er precies in die kastjes zit? “Dat is het geheim van de smid”, lacht hij.
Hij helpt ook individuele spelers: soms plaatst hij kastjes bij hun thuis, om de energie daar te verbeteren. Het doel? Minder spanning op het lichaam, beter herstel, meer focus — en minder blessures.
Oud-trainer Robert Maaskant (seizoen 2009/2010) kijkt er met een open, maar nuchtere blik op terug:
“Ik heb altijd alles aangegrepen om een ploeg maximaal voor te bereiden. Voor de jongens die erin geloofden, kon het een voordeel zijn. En als je er niks mee had, was dat ook prima. Jan gaf aan welke spelers volgens hem goed of slecht in hun energie zaten — en dat kwam vaker wel dan niet uit. Alle kleine beetjes helpen, dus waarom zou je het dan niet doen?”
🧪 Wetenschap zegt: geen bewijs
Let wel: er bestaat géén wetenschappelijk bewijs voor de theorieën over wateraders, aardstralen of het neutraliseren van straling. Onderzoekers hebben nooit kunnen aantonen dat zulke ‘energievelden’ invloed hebben op sportprestaties of blessuregevoeligheid. Sportieve resultaten worden meestal verklaard door factoren als spelerskwaliteit, beleid, training, financiën en medische begeleiding.
Boeren weet dat.
“Dat mag ook”, zegt hij. “Het is moeilijk te bewijzen omdat je het niet kunt zien. In de veehouderij zijn we er bijvoorbeeld al veel verder mee. In mijn ogen zou het verstandig dat de sportwereld er ook eens naar kijkt.”
🚪 Geen contact — maar wel een duidelijke boodschap
Ondanks de degradatie heeft NAC de afgelopen tijd geen contact met hem gezocht. En hij heeft zichzelf ook niet aangeboden.
“Blijkbaar hebben ze me niet nodig”, zegt hij. “En dat is hun goed recht.”
Toch blijft hij overtuigd van zijn theorie — en van zijn voorspelling voor komend seizoen:
“Ik zeg niet dat het niks wordt. Maar als de energie blijft zoals die nu is, wordt promoveren heel moeilijk.”
Spaanse golfer Chacarra pakt de KLM Open op zijn naam
Chacarra, de Spanjaard die al eerder opviel met zijn rustige spel en scherpe finish, heeft zondag de KLM Open op zijn naam geschreven — en dat op een bijzonder spannende manier. Na drie ronden stond hij nog gelijk aan de leiding met Zweed Sebastian Söderberg, allebei op -10. Maar op de laatste dag liet Chacarra zich niet van zijn doel afbrengen: met een mooie birdie op de 18e hole eindigde hij op -11. Daarmee hield hij net nog net de late opstand van Lindell (-10) tegen. Söderberg moest zich uiteindelijk tevredenstellen met een gedeelde derde plaats op -8.
Voor Chacarra is dit alweer zijn tweede overwinning op de DP World Tour — oftewel de Europese Tour — wat hem zeker meer aandacht oplegt in de golfwereld.
Nederlandse deelnemers: veel strijd, weinig glans
Onder de Nederlandse golfers was het een zware weekendrondje. Bas van der Vight, de enige Nederlander die na de cut nog echt in de running leek, liet op de slotdag 76 slagen (5 boven par) noteren. Geen enkele birdie, en uiteindelijk een eindtotaal van +1. Toch bleef hij ruim voor Joost Luiten én amateur Nevill Ruiter — de enige twee andere Nederlanders die wel door de cut heen kwamen.
Luiten, die zaterdag al opviel met kritische opmerkingen over zijn caddie, ging zondag rond in 74 slagen (+3) en eindigde op +6 — goed voor plek 60. Ruiter, als enige amateur in het weekend, leverde een kaart van 78 slagen (+7) in en werd 66e.
Gewaagde zet leverde Vollering Giro-winst op: ‘Dat is de pijn zeker waard’
Dat Demi Vollering zondag de Giro d’Italia Women zou winnen, zag ze zaterdagmiddag eigenlijk al niet meer gebeuren. Ruim 50 seconden achterstand op leidster Anna van der Breggen — het leek wel een verloren zaak. Maar tijdens het avondeten zaterdagavond kantelde alles plotseling. De ploegleiding schoof aan: Lars Boom en performance coach Lieselot Decroix lieten weten: “Oké meiden, maak je klaar voor een heel lang en groot gevecht morgen. Want we gaan die roze trui pakken.”
Vollering: “Ik dacht eerst zo’n beetje: oke? Hoe dan? Maar de meiden reageerden meteen: we gaan ervoor.” En dat deden ze ook.
Het plan werkte. Vollering loste Van der Breggen en sloot een gat van anderhalve minuut naar Duitse Antonia Niedermaier — die op dat moment virtueel in het roze reed. Van der Breggen kon niet meer terugkeren. Dat het allemaal lukte, zat ‘m volgens Vollering vooral in één ding: haar bereidheid om ook te verliezen. “Want alleen vanuit die positie kun je echt gaan winnen. Dat had ik de hele dag in mijn hoofd.” En de vechtlust van haar ploeggenoten gaf haar extra vuur. “Toen had ik zelf ook zoiets van: we gaan er gewoon voor. Ik was zondagochtend helemaal niet nerveus of zo. We gingen gewoon all-in — en dan zien we wel.”
Ze blufte flink op de zwaarste klim van de dag: meerdere keren aanvallen om Van der Breggen te lossen — maar telkens dichtte Niedermaier de gaatjes. “Ik zei tegen haar: doe dat nou niet, laat Anna die gaten dichten, dan vlieg je eroverheen. Op een gegeven moment liet ze Anna een gat dichten… en toen zei ik: nu, ga! Ik laat je rijden.” En Niedermaier ging. Het gat groeide: halve minuut, een minuut, anderhalve minuut — en plots reed de Duitse virtueel in de roze trui. “Eventjes dacht ik: oei, daar gaat ook mijn tweede plek — maar dat hadden we zo overlegd. We moesten ook klaar zijn om alles te verliezen.”
Precies daarmee zetten ze Van der Breggen onder druk: “Op die manier dwongen we haar om achtervolgend te gaan. Dat werkte perfect. Toen was het mijn taak om haar te lossen — en dat moest uit mijn tenen komen. Ik wist dat ik daar een gat moest creëren. Ik ben heel trots dat het gelukt is. En dan is de pijn zeker waard.”
Met een enorme inspanning sloot Vollering dat gat van anderhalve minuut op het leidende groepje. Van der Breggen, die in de achtervolging zat, probeerde de voorsprong terug te brengen tot onder de 50 seconden — een onmogelijke klus, zoals bleek. “Het was een zware dag. Ik zat alleen en had een mindere dag. Dan wordt het heel lastig. Ik had een beetje rugpijn, maar dan kun je alsnog goede benen hebben. Het is wel een zware week geweest. Er zat vandaag minder in dan op andere dagen.”
Vorige maand verloor de 36-jarige Van der Breggen — die recent terugkeerde uit haar wielerpensioen — ook de eindzege in de Vuelta, aan Spaanse Paula Blasi. Maar daar zit ze niet al te veel over. “Ik ben allang trots dat ik mee kan doen voor de roze trui. Dit is een opsteker voor wat nog gaat komen.”
Met deze Giro-zege voegt Vollering zich bij Annemiek van Vleuten als enige renster ooit die alle drie de grote wielerrondes heeft gewonnen. “Heel mooi. Ik geloof dat het nog allemaal moet inzinken,” zei ze. Een klein etmaal nadat het geloof in de overwinning was teruggekeerd, overheerst vooralsnog één gevoel: “trots — vooral op de manier waarop we het hebben gedaan. Dat we nooit hebben opgegeven, blijven vechten.”
Tennistoernooi Rosmalen valt in de smaak bij wereldtoppers — en dat is niet voor niets
Tennistoernooi Rosmalen? Ja, dat toernooi: de Libéma Open, het groene kroontje van Brabant op de ATP- en WTA-calender. En ja, het trekt écht de grote namen — niet zomaar een paar bekende gezichten, maar échte wereldtoppers. Denk aan drie mannen uit de top tien wereldranglijst, onze eigen Tallon Griekspoor en Botic van de Zandschulp, én bij de vrouwen onder andere titelverdediger Elise Mertens. Kortom: als het om tennishelden gaat, dan staan ze in Rosmalen letterlijk op de lijst — en dat is geen toeval.
Waarom kiezen toppers juist voor Rosmalen?
Volgens toernooidirecteur Marcel Hunze ligt de sleutel in één woord: gastvrijheid. Niet de formele soort, maar de echte, Brabantse versie — ontspannen, laagdrempelig, met ruimte om te ademen én te genieten. “De aangename, relaxte sfeer valt in de smaak”, zegt hij zelf. En dat merk je overal: van het vernieuwde spelersgebied (met zelfs een buitenfitness — ja, echt!) tot de vier volledig openbare trainingsbanen. “Als het goed weer is, kunnen tennissers zich hier in de buitenlucht vermaken. Wij vinden het belangrijk dat ze het fijn hebben — we zetten graag een stap extra voor ze.”
Geen muurtjes, wel veel contact
Terwijl veel toernooien hun spelers bijna ‘verstoppen’ achter afsluitingen en privézones, is Rosmalen juist het tegenovergestelde. “Het gaat er altijd gemoedelijk aan toe”, legt Hunze uit. “Tennissers lopen gewoon tussen het publiek door — dat gebeurt lang niet overal.” En die toegankelijkheid? Die is doorgedreven tot in het kleinste detail: geen verborgen trainingsbanen, geen exclusieve zones zonder zicht — alles is open, alles is meemaken.
De ideale opstap naar Wimbledon
En dan is er nog de timing. Het toernooi valt precies in de periode waarin de beste spelers zich op de grond voorbereiden op Wimbledon — eind juni. Dus als Felix Auger-Aliassime, Daniil Medvedev of Alex de Minaur op het gras van Rosmalen staan te spelen, dan doen ze dat niet zomaar: ze zien het als dé kans om hun grasgame op te scherpen — in een sfeer die ze nergens anders zo snel vinden.
Meer dan alleen tennis
In negen dagen verwacht de organisatie zo’n 60.000 bezoekers — en dat is geen wonder. Want naast de zeven wedstrijdbanen is er ook een volledig ingericht promodorp, met winkels, horeca, tennis-challenges (waarin je jezelf kunt meten tegen topspelers) én natuurlijk de altijd drukbezochte handtekeningsessies. “Van winkels tot horeca, er is veel te doen”, benadrukt Hunze. En wat hem het meest trots maakt? De grasbanen zelf. Een jaarlijkse, zwoegende klus: vanaf eind augustus begint het onderhoud, dan rust het een tijdje, en vanaf maart wordt het gras steeds korter geknipt — totdat het uiteindelijk perfect staat. “Met deze weersomstandigheden is het weleens heel zwaar”, erkent hij. “Er is veel werk verricht.”
WK-leider Bezzecchi uitgeschakeld door teamgenoot — Márquez wint dramatische MotoGP van Hongarije
Jorge Martín heeft Aprilia een flinke klap gegeven in de MotoGP van Hongarije — en dat niet alleen op papier. De Spanjaard, op dit moment tweede in het wereldkampioenschap, zorgde in de eerste bocht voor een chaotische crash die niet alleen hemzelf, maar ook zijn ploegmaat en huidige WK-leider Marco Bezzecchi volledig uit de race haalde. Een echte ‘team-incident’ met grote gevolgen.
En dan was er nog Marc Márquez: de regerend wereldkampioen, pas terug van een operatie aan schouder én voet, en nog lang niet 100% fit. Toch reed hij een indrukwekkend, dominant optreden — en pakte hij de overwinning op een zekerheidswijze. Het podium werd afgerond door Pedro Acosta (tweede) en Francesco Bagnaia (derde).
De start leek rustig… tot iedereen de eerste bocht inreed. Daar verloor Martín plotseling de controle over zijn Aprilia. Zijn val had directe gevolgen: Bezzecchi werd getroffen en meegesleurd — en trok daarmee nog meer rijders mee in de chaos. Ook Fabio Di Giannantonio, derde in het klassement, kwam ten val. Gelukkig kon hij weer opstaan, zijn motor herstellen en de race vervolgen — uiteindelijk als twaalfde over de streep. Dat betekent: vier punten winst op zowel Bezzecchi als Martín, die nu allebei met lege handen thuiskomen.
Márquez, ondertussen, liet zien waarom hij nog steeds één van de grootsten is: zelfs met een lichamelijke beperking, geen probleem om de concurrentie op een afstand te houden.
In de Moto2-klassen was het ook geen gemakkelijke dag voor Nederland: Collin Veijer viel onderweg op de zevende plaats — en miste daarmee kostbare punten. Zonta van den Goorbergh redde het wel tot de dertiende plek, en sleepte daarmee drie punten mee naar huis.
