Slechts een kwartier waarschuwing voor Roemenese droneontploffingen
Roemenië werd maandag pas op het laatste nippertje ingelicht dat vier Oekraïnse zeedrones op driftlagen en binnenkort tot ontploffing zouden komen. Defensie-minister Miruta vertelt dat zijn mensen nog maar vijftien minuten hadden om de gevaarlijke zone te evacueren.
15 minuten om iedereen veilig te krijgen
Op dat moment stonden onderzoekers nog midden in de haven van Constanta, bezig met het inspecteren van een geleekte Oekraïnse drone. Toen Roemenië contact opnam met Kiev kreeg het te horen dat vier van zulke drones hun koers hadden verloren. Meteen klonk de evacuatie-fluit: rond 10.25 uur moest iedereen van het terrein af.
De zone werd afgezet met hulp van de inlichtingendienst en de kustwacht, en er kwam een 1 kilometer brede buffer rond het havenstuk. Drie minuten later, om 10.28 uur, viel de eerste knal. Een containerschip dat net 145 kilometer uit de kust voer hoorde om 10.45 uur twee forse ontploffingen. Rond 11.05 uur volgde plots nummer vier, weer net buiten de zelfde haven.
Rusland in de boeien?
Roemeense president Dan wijst de vinger naar Moskou. Volgens hem gebruikte Rusland elektronische verstoring om de drones uit koers te jagen. “Door die Russische jamming raakten de Oekraïners de controle kwijt,” aldus Dan.
minister Miruta is milder voor zijn Oekraïnse collega’s, maar stelt wel dat “een heads-up eerder wél prettig was geweest”. Hij hoopt dat er voortaan sneller wordt gebeld als de controle over dergelijke wapens wegvalt. “Een veilig gevoel begint bij tijdige info,” benadrukt hij.
Al een week stroomt de Oorlog eroverheen in Roemenië
Het is al de tweede keer in amper zeven dagen dat oorlogstuig de Zwarte Zee oversteekt en op Roemeens grondgebied landt. De week ervoor knalde een Russische kamikaze-drone recht tegen een flatgebouw.
Zolang de klokken verder tikken blijft de angst dat de frontlijn letterlijk dichterbij kruipt.
Toen kleine Adolf in bed stond te juichen omdat de oorlog was begonnen
Jochies begrijpen natuurlijk niks van échte oorlog. Voor Dolf was het gewoon een spannend avontuur dat op 10 mei 1940 begon: hij en zijn broertje Otto dansten op hun bed en joelden van vreugde. De André van Duin-momentjes van die ochtend zou hij nooit meer vergeten – al bleek de werkelijkheid snel het tegenovergestelde van een jongensboek.
Koolsoep, grijze muizen en een platte kierewiet
Twee jaar later belandde het gezin in Kamp Vught. Dolf onthoudt vooral de vreselijke troep op zijn bord:
“Elke dag die smerige koolsoep – een soort aangeslagen pap van gestoofde kool en aardappelen.”
Af en toe flikkerde er een stukje vlees doorheen, maar het echte geluk zat ’m in het zakje brood dat een bekende voor hen in de bosjes legde.
De kinderbarakken waren één grote horrorfilm. Dolf en Otto moesten dagelijks in rijen van drie voor de zogenaamde “grijze muizen” – Nederlandse en Duitse vrouwen in een smerig grijsgroen uniform.
“Die wijven waren echt loeders. Ze dreigden met potloden in je ogen. Vooral de kleinsten stonden vooraan – kregen zo’n klap als-ie niet rechtop kon blijven staan.”
Ondertussen stond er buiten altijd die platte wagen, vol met dode baby’tjes en peuters van de vorige nacht.
De horror van 7 juni 1943
In juni 1943 kregen de kinderen opeens even bij hun moeder in het vrouwenkamp én een bord fatsoenlijk eten. De vrouwen mompelden al dat er “i w’at veschrikkelijks ging gebeuren”. Vijftig uur later stapten Dolf, Otto én moeder onder begeleiding van hun vader – inmiddels arts in Westerbork – uit Trein 2. Precies op tijd: de wagonnetjes reden door naar Sobibor, waar honderden kinderen direct bij aankomst werden vergast.
Randje af, maar toch weg
Daarna volgde een rondje kamp-hoppen. Theresienstadt werd de laatste halte. Begin 1945 kregen de Schaaps een onverwachte nieuwe rit: een gevangenenruil met de geallieerden. Zeshonderd Nederlanders mochten in Zwitserland uitstappen – compleet als gezin.
Begin dit weekend vertelt de inmiddels 94-jarige Dolf zijn verhaal tijdens de herdenking. Hij heeft nog steeds last van zijn naam (“Ah Adolf, een NSB-kind hè?”), maar vertelt openlijk over de beroerdste periode uit zijn leven – gewoon, zodat niemand het vergeet.
Derde dodelijke haaienaanval binnen drie weken: Australisch strand lekt bloed
Vanmorgen ging het weer mis aan de Australische kust. Een 35-jarige visser – bezig met een harpoen bij Michaelmas Island in West-Australië – werd plotsklaps van zijn kayak getrokken door een haai van vermoedelijk 4,5 meter. Omstanders trokken hem het water uit en probeerden nog massaal te reanimeren, maar de man overleed ter plekke aan zijn verwondingen.
Geen uitzondering meer
Het is al de derde fatale aanval in amper drie weken:
– 24 mei: een 39-jarige visser werd gegrepen aan het Great Barrier Reef.
– 14 mei: een 38-jarige man raakte op een eilandje bij Perth de strijd met een haai.
Hoe vaak gebeurt dit?
Volgens natuurbeschermers gebeuren er in Australië zo’n 20 haaienaanvallen per jaar. Gelukkig eindigt slechts een klein deel dodelijk — maar het afgelopen etmaal telt zwaar mee.
Van knus woonhuis naar nieuw groen hart voor Weebosch
Als je bij Martijn en Judith op de bank schuift, kijk je recht het uitgestrekte stuk weiland in dat straks hun droomplek moet worden. Een verlaten varkensstal steekt nog schuchter boven het gras uit – ondertussen al een beetje verloren, maar symbool voor een heel nieuw begin. Want op die vier hectare willen zij “De Beemde Weebosch” neerzetten: een plek waar kinderopvang, rust voor wie het nodig heeft, een winkeltje én dagbiedding elkaar ontmoeten.
Niet ontwikkelaars, maar dromers
Martijn (51) timmert dagelijks vanuit zijn eigen bedrijfje duurzame tuinen in elkaar – zijn handen geven nog precés de kleur van de aarde prijs. Samen met Judith (49) zaten ze al jaren te mijmeren over iets groters. Toen ze een landschapsarchitect spraken, vloog er een vonk over. “Kunnen we achter ons eigen huis echt iets doen met groen én maatschappelijk werk?” Het plan leek ineens wel heel concreet.
Een glimmend wit campertje werd gehuurd. Het stel doorkruiste Nederland om inspiratie op te doen: zorgboerderijen, buurttuinen, sociale groenprojecten – alles werd grondig bekeken. Al snel bleek dat er veel mensen hulp willen én geven, maar dat er simpelweg te weinig plek is. Judith: “Daarin gaan wij het verschil maken.”
De nieuwe Beemde in vier hectare
De oude stal maakt plaats voor een ecologisch hoofdgebouw met zeeën van glas: licht, lucht en een vleugje natuur binnen. Die ruimte krijgt straks een kinderopvang (voor het dorp want die is er nog niet) en gaat samenwerken met verschillende zorg- en hulporganisaties.
Omliggend komen:
– een fruitboomgaard
– een knus moestuintje
– een voedselbos
– bloemenweides vol kleur
– wandelpaden om even los te komen
De gemeente Bergeijk begon enthousiast te knikken en de buren juichten ook al snel mee. Tijdens de dorpsbijeenkomst – een “omgevingsdialoog” op papier – trilde Judith van zenuwen. Beiden grinniken nu: we steken nou nooit onze nek uit en dít was dus een keertje wel.
Broekriemen strak, maar hoop groter
Projecten van die omvang betaal je niet zomaar uit je eigen zak. Ze tikten dus op subsidie-deuren en de eerste tel al is binnen. Over anderhalf jaar, knippen ze nu met vingers, kan de eerste schop de grond in. Judith: “We hebben altijd gezegd: straks, op latere leeftijd, pakken we samen de handen uit de mouwen voor iets dat anderen echt verder helpt. Het ziet er nu naar uit dat nu straks is.”
Vijfjarig meisje uit Polen valt elf verdiepingen naar beneden en leeft nog
Poolse media waren gisteren allemaal live bij het drama in Włocławek, zo’n anderhalf uur rijden van Warschau. Rond het ochtendkrieken, precies om tien uur, kregen de hulpdiensten een melding binnen dat er een kind uit hoogte was gevallen. Nog voor je “oops” kunt zeggen, stonden er brandweerwagens, ambulancebroeders én traumahelikopters op de stoep.
Moe in bed, kind uit beeld
Op dat moment lag haar moeder te slapen in de flat. Samen met haar dochter was ze de enige in het huisje. Volgens het Openbaar Ministerie sliep de vrouw zo vast dat ze geen idee had dat haar kleine de deur uit gleed – nou ja, letterlijk het raam uit. Hoe het meisje precies kon vallen, moet de recherche nog puzzelen. Verschillende ramen stonden open dus vermoedelijk is ze ergens overheen geklommen.
Gelukkig een zachte landing
Het enige geluk in deze horror-story: de vijfjarige crashte niet loodrecht op het asfalt, maar belandde midden in een dichte heg. Planten als reddingsnet, wie had ‘t gedacht? Die haag dempte de klap zó goed dat de paramedici het kind nog konden reanimeren.
Mama blaast positief, politie start onderzoek
Terwijl het dochtertje in kritieke toestand naar het ziekenhuis werd afgevoerd, bleek bij de moeder alcohol in het bloed te zitten. Daarmee is de zaak niet alleen verdrietig, maar ook strafrechtelijk heet. Als bewezen wordt dat de alcoholische dut de oorzaak was dat de kleine onbeheerd rondliep, hangen er drie maanden tot vijf jaar cel boven haar hoofd.
Voorlopig ligt het meisje nog in het ziekenhuis met alle toeters en bellen erop en eraan. Artsen zeggen dat haar situatie zorgelijk is – maar dat ze überhaupt nog ademt, grenst al aan een wonder.
Cherson spookt, Sint-Petersburg trilt: dodelijke wisselvalligheden in Oekraïne en Rusland
Zo, het is weer zondagmiddag-prak en ik beloof jullie: er zit geen sprookje in dit verhaal, wel stevige harde feiten. Vanochtend wappert regiogouverneur Vladislav op Telegram het trieste nieuws dat ik liever niet tik, maar wel moet melden: vijf omgekomen door Russische klappen in de zuidelijke regio Cherson.
Drone raakt cafésaus-man
Een zestigachtiger stond, net als jij en ik soms, gewoon buiten op straat. In één seconde werd hijletterlijk geraakt door een Russische drone en overleed ter plekke. Wees maar zeker dat zijn koffie-al-fresco-no-more koud is blijven staan.
Tankstation-tap: één vrouwenleven te veel
Terwijl we hier ‘t groene lampje op de pomp afwachten, ging boven op een tankstation in Cherson alles mis. Een 35-jarige vrouw verloor haar leven. Zeven anderen liggen gewond in het ziekenhuis – moge hun herstel snel – maar zet iets aparts neer als je dit leest, want het raakt diep.
Drie andere slachtoffers vonden we later pas terug
Oekraïnse hulpdiensten ontdekken voor het slapengaan nog drie heel wat oudere slachtoffers – een vroege van in de 70 of 80 jaar jong – die hun oren aan het Insta-scrobben hadden, zogezegd. Hun huizen waren eerder deze week geraakt. Wat jij gisteren dacht dat toeval was, bleek bittere noodzakelijkheid.
Sint-Petersburg vandaag opnieuw getroffen: stay inside!
Ondertussen, anderhalf land naar het noordoosten, flutterde vanochtendvroeg, echt in de ochtendschemer, een Oekraïense drone over Sint-Petersburg. De plaatselijke gouverneur waarschuwde inwonende stadslopers: blijf binnen, barbecuen op de stoep is nu echt even niet. Serieus, broers en zussen: hoed je mobiel, want het bereik kan gaan kuren.
Naast 141 drones in de Leningrad-regio – die klappen dicht tegen Estland – gooiden Russische systemen strategisch in totaal 376 vliegende matchsticks naar beneden, volgens het ministerie van Defensie.
Tussen haakjes: in Oest-Labinsk (Krasnodar), aan de doorgaande weg naar de door Rusland geannexeerde Krim, steeg rook op uit een oliedepot na nog zo’n droneaanval. Geen gewonden of sterfgevallen, maar de geur blijft je stiekem toch achternabranden.
Poetin zegt neen tegen Zelensky’s zitten-dans
Kordaat en kort: één dag geleden liet Russisch president Poetin z’n strak-from Polit-bureau mededelen dat hij Zelensky’s direct-om-te-praten op z’n minst – hoe zal ik ’t zeggen – nutteloos vindt. Dus babbelen ho maar, ondanks de 18 doden eerder deze week na Russische stortregens, de Oekraïense tegenaanvallen op Siberische afstand en het constante gejengel van de sirenes.
Kortom: het lot van gewoon volk reist met grotere slagzij dan wij op onze borrelborrels ahnemen. Hou dit in je koppie, deel waar nodig en zet altijd een hand aan z’n hart als je dit leest.
