Duizenden fans willen Ye zien, ondanks protesten en kritiek: ‘Niet getwijfeld’
De komst van Ye — ja, die Ye, de artiest die vroeger Kanye West heette — blijft flink opschudding veroorzaken. Al weken lang wordt er over hem gediscussieerd, gepraat, geprotesteerd én enthousiast opgewacht. En dat terwijl hij de afgelopen jaren herhaaldelijk in de problemen raakte met antisemitische en pro-nazistische uitspraken. Denk aan het prijzen van Adolf Hitler, een nummer genaamd Heil Hitler, en T-shirts met een hakenkruis via zijn eigen webshop. Joodse organisaties probeerden zijn optreden in Nederland tegen te houden — maar een rechter besloot deze week: juridisch gezien is er geen reden om hem te weren.
Ondertussen bereiden tegenstanders zich voor op een demonstratie bij het GelreDome. Het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI) zegt morgen aanwezig te zijn met protestborden. Directeur Naomi Mestrum legt uit: “We willen ons laten horen, want Jodenhaat mag niet worden geaccepteerd of genormaliseerd — ook niet als het om een grote ster gaat. Zwijgen is geen optie.” Volgens het CIDI is het ‘onbegrijpelijk’ dat Ye hier gewoon mag optreden.
Maar niet iedereen ziet het zo. Suzanna kocht al maanden geleden kaartjes — voor haar zoon én voor zichzelf. “Hij zeurde al eindeloos om tickets. En ik luisterde vroeger ook graag naar Kanye West, vooral zijn oudere platen. Dus dacht ik: ik strijk eens over mijn moederhart en koop als verrassing kaartjes voor ons twee.”
Ze erkent wel degelijk de zware uitspraken: “Dat nummer ‘Heil Hitler’? Dat vind ik echt onaanvaardbaar. Zijn opmerkingen over Joden zijn haatzaaiend en volkomen verkeerd.” Toch zegt ze: “Ik heb niet echt getwijfeld.” Ze ziet de muziek los van de persoon: “Ik denk dat hij een geniale artiest is — maar tegelijkertijd psychisch niet helemaal in orde, als je dit soort dingen zegt.”
Dat politici en andere groepen actief probeerden zijn komst tegen te houden? Dat vindt ze minder logisch. “Er zijn belangrijkere dingen om je druk over te maken.”
Minister Bart van den Brink (CDA) liet vooraf weten dat hij Ye zou kunnen weigeren als er voldoende redenen waren — zie de video hieronder. En staatssecretaris Claudia van Bruggen benadrukte deze week dat er wel wordt ingegrepen als Ye tijdens het concert strafbare uitingen doet.
Suzanna wijst erop dat Ye inmiddels excuses heeft aangeboden voor zijn antisemitische uitspraken — tijdens een ontmoeting met een rabbijn. “Dat vind ik wel belangrijk. Het kwaad is al geschied, hij had die woorden nooit moeten uitspreken — mensen worden daarmee gekwetst.” Maar ongemak over haar bezoek? Geen sprake van. “Ik heb er zelfs zin in.” De enige spanning die ze voelt, komt van haar rol als moeder: “Bij grote evenementen ben ik altijd alert op wat er kan gebeuren. Ik weet dat er mensen gaan demonstreren. Maar wij zitten hoog op de tribune — dus ik verwacht gewoon een mooie avond.”
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Leegstand en waardedaling dreigen voor eengezinswoningen — ABN Amro ziet een ‘verstervingsgolf’ aankomen
Er zijn gewoon te veel eengezinswoningen in Nederland — en te weinig gezinnen die er echt in willen of kunnen wonen. Dat is de kernboodschap uit een nieuw rapport van het economisch bureau van ABN Amro. En het wordt de komende decennia alleen maar ernstiger.
Volgens ABN Amro is het huidige aanbod van eengezinswoningen maar liefst twee keer zo groot als het aantal gezinnen dat er daadwerkelijk mee bedoeld is. En terwijl die onbalans al nu duidelijk is, blijven gemeenten massaal doorgaan met het plannen van nieuwe eengezinswoningen. De bank verwacht dat er de komende jaren nog eens zo’n 270.000 gezinswoningen bijgebouwd worden — en dat is misschien nog maar het begin, want niet alle bouwplannen staan al vast.
Daar komt dan nog eens de ‘verstervingsgolf’ bovenop: tussen nu en 2050 komen er naar verwachting nog eens zo’n 900.000 eengezinswoningen vrij, omdat de babyboomgeneratie langzaam maar zeker overlijdt of verhuist. Zoals sector-analist Jorke Kooijenga het zegt: “We zitten nu in een vergrijzingsgolf, maar over veertig jaar is die generatie niet meer bij ons — en dan komen heel veel van deze grote huizen ineens op de markt.”
En dat is geen theoretisch probleem. Van alle mensen tussen de 65 en 74 jaar woont 70 procent nog steeds in een eengezinswoning — vaak omdat ze nergens passends anders vinden. “Ouderen willen geen traditionele aanleunwoning”, legt Kooijenga uit. “Ze zoeken een ruime, gelijkvloerse woning met een fijne keuken én een hobbykamer naast de slaapkamer.” Maar zolang die alternatieven ontbreken, blijven ze zitten — totdat ze uiteindelijk toch moeten vertrekken.
Het gevolg? In regio’s waar de bevolking krimpt, kan het snel gaan om leegstand en waardedaling. En dat is extra pittig, want eengezinswoningen maken samen bijna twee derde van alle woningen in Nederland uit (5,2 miljoen stuks), terwijl slechts één derde van alle huishoudens daadwerkelijk een gezin is — dus een huishouden met minimaal één kind. De rest bestaat vooral uit eenpersoonshuishoudens, die vaak te klein zijn voor zo’n grote woning — of te duur, of simpelweg ongeschikt (denk aan trappen en onderhoud).
De oorsprong van dit overschot ligt in de jaren zeventig en tachtig, toen bijna 60 procent van alle huishoudens een gezin was. Vandaag is dat gedaald naar 32 procent, terwijl het aantal eenpitters razendsnel is gestegen. En die trend gaat door: ook als de groei van alleenstaanden iets afvlakt, blijft het aanbod eengezinswoningen gewoon te hoog.
Kooijenga benadrukt daarom: “Bij bouwplannen moet je echt kijken naar wat er over twintig, dertig of veertig jaar speelt. Want dan zijn er nog veel meer eenpersoonshuishoudens.”
Zijn belangrijkste advies? Stop met blinde doorgang in eengezinswoningbouw — en richt je juist op geschikte seniorenwoningen. Als oudere bewoners makkelijk kunnen doorstromen, komen er woningen vrij voor jonge gezinnen. En dat is misschien wel de snelste manier om de woningnood écht aan te pakken.
Paul is al 30 jaar het hart van het Festival van het Levenslied: ‘Alles gehad’
Zaterdag en zondag klinkt het weer overal in de Tilburgse binnenstad: Nederlandstalig levenslied, vol passie, herkenning en gezelligheid. Het Festival van het Levenslied bestaat al sinds het begin van de jaren negentig — en is in die tijd uitgegroeid tot een gratis stadsfeest dat jaarlijks tienduizenden bezoekers trekt. En daar staat één naam altijd centraal: Paul van Loon. Hij is er al dertig jaar bij — vanaf het allereerste begin.
Hoe het allemaal begon: een beetje toevallig, heel veel enthousiasme
Toen Paul destijds lid was van een jongerennetwerkorganisatie, kreeg hij de opdracht om een klassiek concert in de binnenstad te organiseren. Maar dat wilde hij eigenlijk niet. Hij droomde van iets anders: een feest voor alle Tilburgers — inclusief oma, de student, de buurtbewoner en de ondernemer. Zo werd het idee voor het Festival van het Levenslied geboren.
Voor de eerste editie moet Paul nog even terugdenken: “Het was in ieder geval op het Piusplein, en er stonden artiesten als Corry Konings en Jacques Herb.” En ja — het was toen al een cadeautje van Tilburgse ondernemers aan hun stad. Zij sprokkelden toen zo’n 80.000 gulden bij elkaar. Vandaag kost een editie 450.000 euro. “Dat is logisch: alles is duurder geworden”, zegt Paul. Maar het getal laat ook zien hoe enorm het festival is gegroeid. “Het is echt uit de kluiten gegroeid.”
“Wat voor mensen halen we daarmee naar de binnenstad?”
In het begin werd er wel eens sceptisch gekeken naar een festival met uitsluitend Nederlandstalige zangers. “Wat voor mensen halen we daarmee naar de binnenstad?”, was een veelgehoorde vraag. Paul ging er toch mee aan de slag — samen met een groep enthousiaste ondernemers. En hij had gelijk: “Iedereen heeft er wel wat mee. Zelfs mensen die het eigenlijk niks vinden, kunnen meezingen op bekende liedjes.”
En dat is precies wat hem zo aanspreekt: de mengeling. Op het festivalterrein staan bewoners uit verschillende wijken en studenten vrolijk door elkaar. “Dat is toch prachtig.”
Zelf zingt hij mee… maar thuis hoor je iets heel anders
Paul zingt graag mee tijdens het festival — maar stiekem heeft hij een andere muziekvoorkeur. “Thuis luister ik het liefst naar klassieke muziek”, lacht hij. “Je vindt bij mij nooit Corry Konings of Django Wagner op de speler.”
Nieuwe locatie, zelfde gevoel
Deze editie vindt het festival voor het eerst niet plaats op de Paleisring — die wordt vergroend. In plaats daarvan verhuist het feest naar een terrein aan de andere kant van de Katterug. Paul erkent dat een nieuwe plek iets kan veranderen aan de sfeer. “Maar we hebben er alle vertrouwen in. Het feest blijft het feest.”
En als tienduizenden Tilburgers dit weekend weer meezingen, zal Paul tevreden toekijken. “Natuurlijk ben je dan trots — maar ik doe dit zeker niet alleen. Het is een cadeautje van de stad aan de stad.”
Nieuwe straten in Bleiswijk krijgen geen Arabische namen meer — omwonenden vonden het niet passend
De zes nieuwe straten in de Bleiswijker nieuwbouwwijk zouden oorspronkelijk Wadi Musa, Wadi Rum, Wadi Draa, Wadi Shab, Wadi Mansour en Wadi Ali gaan heten. De gemeente Lansingerland — waaronder Bleiswijk valt — had die naamgeving vorige maand voorgesteld. Achtergrond: er komt in de wijk een wadi — een soort regenopvanggebied dat helpt bij extreme neerslag — en de naamgeving was daarop gebaseerd. Het woord wadi komt uit het Arabisch en betekent letterlijk ‘droge rivierbedding’, maar wordt in Nederland ook wel gebruikt als afkorting voor waterafvoer, drainage en infiltratie. De zes voorgestelde namen verwijzen naar bekende wadi’s in verschillende Midden-Oosterse landen.
Maar toen de plannen openbaar werden, kwam er flinke kritiek van bewoners. Volgens de Volkskrant maakten maar liefst 44 omwonenden officieel bezwaar bij de gemeente. Zij vonden de Arabische namen ‘niet passend voor het gebied’ en zeiden dat ze ‘geen aansluiting hadden met Bleiswijk’.
Daarop besloot de gemeente om de oorspronkelijke plannen te laten vallen. In plaats van de wadi-namen krijgen de straten nu ouderwetse, typisch Hollandse namen: Kolenschuitpad, Westlanderstraat, Praamplantsoen, Trekschuit, Veilingschuit en Tuindersvlet. Volgens een woordvoerder van Lansingerland zijn dit namen die ‘echt passen in het gebied’ — en dus veel beter aansluiten bij de lokale identiteit dan de eerder voorgestelde Arabische benamingen.
Weer uitstel voor het besluit over de toekomst van Moerdijk
Het besluit over wat er met het dorp Moerdijk gaat gebeuren is opnieuw uitgesteld — en dat terwijl het eigenlijk al op 29 juni moest vallen. Het Rijk, de provincie Noord-Brabant én de gemeente hebben nu meer tijd nodig om alles grondig te onderzoeken.
Achtergrond: oorspronkelijk stond op de planning dat Moerdijk zou verdwijnen, onder andere vanwege grote energieprojecten in de regio. Maar vorige maand kwam er een nieuwe wending: misschien blijft het dorp toch gewoon bestaan. En die energieprojecten zouden dan mogelijk op een kleiner gebied kunnen worden uitgevoerd. Dat idee moet nu eerst goed worden uitgezocht — en dat kost extra tijd.
Tijdens een informatieavond legde staatssecretaris De Bat uit dat het belangrijk is om elke kans op behoud serieus te nemen: “Als de kans bestaat dat het dorp behouden kan blijven, is dat goed nieuws. Dan moet je je dat serieus onderzoeken.” Wethouder Dingemans van Moerdijk voegde daaraan toe: “Het zou daarom onverstandig zijn om nu een besluit door te drukken. Bij zo’n ingrijpende beslissing moet je daar 100 procent zeker van zijn.”
Leergeld betaalt zwemles voor families met weinig geld: ‘Eeuwig dankbaar’
Stichting Leergeld viert dit jaar haar 30e verjaardag – en helpt al die jaren duizenden kinderen in Tilburg om mee te doen, ook als geld strak zit. Voor Angela Harpal uit Tilburg is het veel meer dan alleen steun: het is een echte game-changer.
Angela is alleenstaand moeder van drie dochters. Financieel gezien is het soms een behoorlijke uitdaging, maar dankzij Leergeld konden al haar drie meiden hun A- én B-zwemdiploma halen. “Als ik dat zelf had moeten betalen, hadden ze die nooit gehad”, zegt ze eerlijk. Ruim elf jaar geleden hoorde ze via haar buurvrouw voor het eerst van de stichting – op het juiste moment. “Mijn oudste moest juist naar zwemles, maar dat was zo duur… We hadden het niet zo breed, dus deed ik meteen een aanvraag.”
En die werd goedgekeurd. Volledige dekking voor een jaar zwemles – wat neerkomt op zo’n 300 euro. “Dat maakt echt een wereld van verschil”, benadrukt Angela.
Maar Leergeld doet nog veel meer dan alleen zwemles. Denk aan verjaardagspakketten, nieuwe sportspullen voor de gymles op school, of de kans om gewoon eens lekker te sporten. En dat laatste vindt Angela vooral belangrijk. “Ze willen écht meedenken”, vertelt ze. Zo wilde haar jongste ooit graag krav maga leren – maar de sportschool stond niet in het reguliere aanbod. Angela meldde het, en… ja, Leergeld regelde het toch. “Mijn dochter was helemaal gelukkig. En als zij blij is, ben ik dat ook.”
Het mooiste? Het helpt niet alleen de kinderen – het ontlast Angela zelf ook. “Omdat ik sporten niet zelf hoef te betalen, hou ik hier en daar wat over. Minder financiële stress, meer rust.” En ook persoonlijk groeide ze erdoor: “Ik ben er zelf door gegroeid als mens.” Bovendien heeft ze via Leergeld nieuwe mensen leren kennen – en zelfs vrienden gevonden. “Je leert steeds meer mensen kennen, en dat is heel fijn.”
Haar dankbaarheid? Bijna onuitspreekbaar. “Als ze morgen zouden zeggen dat ze ermee stoppen… dan breekt mijn hart echt.”
