Mijn eerste halve marathon liep heel anders dan gepland
Voorbereid als een pro, maar toch knock-out bij km 19: hoe mijn droomdebuut in een waas van hitte en duizeligheid eindigde.
De grote verwachtingen
Ik had maandenlang getraind voor mijn allereerste halve marathon in Utrecht en hoopte op een eindtijd van 1 uur 35. Toen ik van start ging (om 9 uur, twintig graden), voelde alles nog soepel. Maar tien kilometer verder drong het tot me door: het was veel te warm én broeierig. Mijn streeftijd was niet haalbaar; toch bleef ik maar draven terwijl vele anderen even gingen wandelen. Slim? Achteraf beslist niet.
Van finishstreep naar EHBO-tent in heel even
Na negentien kilometer knalde het erin. Ik herinner me alleen nog dat een voorbijganger me optilde en naar de EHBO bracht. De rest van die dag is één groot zwart gat; mijn vriendin moest me later thuisbrengen omdat ik nog steeds de hort op was. In de eerste-hulp-tent zat ik tussen mensen met zuurstofmaskers en krioelend van de ambulances. Overgeven, watertekort, hitteberoerte—het leek wel een veldhospitaal. Echt heftig.
Achteraf kijk ik er dubbel op terug
Gisteren kon ik nog nauwelijks praten van de duizeligheid, vandaag neem ik het rustig aan en gaat het stukken beter. De les? Misschien tóch eerder gaan lopen, en in de winter starten. Want stiekem blijven we fanatieke lopers net iets te lang rennen terwijl ‘recreatievelingen’ slim afwisselen. Mijn volgende loopje: tien graden, geen zomerzon… en zeker geen 1:35-droom.
Ho, stop! Nederland pauzeert uitzetting Libanese asielzoekers
Voor alle Libanese asielzoekers in Nederland is er even rust: de regering stuurt de komende zes maanden niemand meer terug naar Libanon. Reden? De veiligheidssituatie daar is te fragiel, aldus minister Van den Brink van Asiel. Met Israël dat steeds dieper het land binnendringt en felle gevechten tussen Israël en Hezbollah lijkt het de Nederlandse overheid verstandig om het vertrek even uit te stellen.
Wat betekent dit concreet?
- Geen asielbeslissingen: nieuwe aanvragen van Libanezen liggen op de plank.
- Geen uitzettingen: ook mensen met een afwijzing blijven voorlopig in Nederland.
- Onderzoek loopt door: oorlogsmisdaden? Dan geldt de pauze niet.
- Dublin-claims: wie eerder in een ander EU-land asiel aanvroeg, verdwijnt nog steeds.
Voorlopig dus even ademruimte. Als de situatie in Libanon niet verbetert, kan de pauze met nog eens een halfjaar verlengd worden. Hoe het precies uitpakt houdt het ministerie scherp in de gaten.
Sla maar wat extra reistijd in: deze week liggen de A27 én A59 er ’s nachts uit
Oei, even opletten voor je de navigatie intikt: tot en met vrijdagnacht gaat de weg er op twee plekken tussenuit. Rijkswaterstaat strijkt uit om het asfalt tussen Houten en Hooipolder onder handen te nemen en klemt daarvoor knopen en afritten dicht.
Wat er precies gebeurt op de A27
Maandag- en dinsdagnacht richting Utrecht
– Vanaf maandagavond 21.00 uur tot dinsdagochtend 05.00 uur is de hele afrit dicht tussen Hooipolder en Gorinchem.
– Dinsdag-/woensdagnacht precies hetzelfde tijdstip, maar dan alleen bij afrit Nieuwendijk (22).
Donderdag-/vrijdagnacht klein klusje bij Gorinchem
– Vanaf 21.00 uur donderdag tot 05.00 uur vrijdag liggen er een paar korte verbindingsbochtjes plat voor snel onderhoud.
Daarna komt er nog een baksteen aan werkzaamheden aan
– Drie nachten op rij (9 t/m 12 juni) is de weg richting Breda dicht tussen knooppunt Gorinchem en afrit Werkendam (23).
– Vanaf 22 juni knalt Rijkswaterstaat 6 weken lang de hele lap dicht tussen Everdingen en Gorinchem. Niet even snel dus.
De A59 pakt ook mee
Dinsdag-/woensdagnacht
– Richting Den Bosch: dikke dooi tussen Zonzeel en Hooipolder.
– Richting Zeeland/Rotterdam: tussen Hooipolder en afrit Made (32) geen doorkomen aan.
Woensdag-/donderdagnacht
– Richting Den Bosch: Hooipolder tot en met afrit Waspik (35) ligt eruit.
– Richting Zeeland/Rotterdam: tussen Waalwijk (37) en Hooipolder mag je ook omrijden.
Tip van de planning
Zet je wekker iets vroeger of kies een alternatieve route: omleidingen zijn uitgezet, maar reken toch op extra minuten. En check vooral even de actuele verkeersinformatie voor je vertrekt, dan weet je zeker dat je niet voor een dichte afrit komt te staan.
Onwel word je, wat nu?
Sta je bij een concert van Harry Styles, gaat het even niet en duikt de wereld weg. Flauwvallen, bijna flauwvallen: dat is volgens cardioloog Robert Tieleman precies wat mensen meestal bedoelen als ze zeggen dat ze “onwel” zijn geworden. Thermofysioloog Boris Kingma voegt toe dat het een verzamelbegrip is: van een klein duizelig momentje tot “opeens kan ik echt niet meer”.
Hoe kan het zomaar gebeuren?
Doorgaans schiet je bloeddruk omlaag of je hart krijgt het gewoon niet voor elkaar om genoeg bloed je hoofd in te pompen. Emoties (joepie, Harry!), warmte en lang stilstaan zorgen ervoor dat al het bloed wegzakt naar beneden. Niet gek dat juist op concerten en sportevenementen zo vaak mensen flauwvallen. Kingma waarschuwt ook voor oververhitting: als je lichaamstemperatuur richting de 40 graden schiet, word je suf; bij 41 ging het echt niet meer; bij 42 graden is de situatie levensgevaarlijk.
Dit kun je doen als iemand omvalt
Rust, recht en koel
– Laat de persoon gaan zitten of plat liggen zodat het bloed terugstroomt naar het hoofd.
– Kloppen hartslag en ademhaling normaal én we weten zeker dat het gaat om een simpele flauwvaller? Koel dan direct. Kingma: “Zoek niet eerst uit wat het is; pak ijs, water of natte doeken en breng de temperatuur omlaag.”
– Bij twijfel: bel 112, check bewustzijn, hartslag en ademhaling.
Let op de gevaarlijke variant
Soms schiet het hart ineens in een ritmestoornis – het gaat te snel, te traag of stopt even. Dan komt iemand niet spontaan bij en is dit geen onschuldige wegraking meer. Hetzelfde geldt wanneer hevige pijn of extreem angstige prikkels leiden tot flauwvallen; dat is langer dan een “even gaan liggen-en-klaar”-zaak.
Kleine checklist voor sport en hitte
- Drink vóóraf voldoende water.
- Bouw je training op in warm weer; je hart moet zowel naar spieren als huid bloed sturen én koelen.
- Gooi na afloop niet direct een koude douche over je hoofd. Je lichaam heeft de tijd nodig om af te koelen.
Drents dorpje opent de deuren: 150 asielzoekers slapen in de sporthal van 2e Exloërmond
Jullie weten vast wel dat Ter Apel al tijden knettervol zit met mensen die asiel willen aanvragen. Nou, daar is nu een creatieve oplossing voor bedacht: vanaf vandaag krijgen 150 van hen een vakantieadresje in het piepkleine dorp 2e Exloërmond.
Gewoon drie nachtjes, daarna weer terug
De gemeente Borger-Odoorn – waartoe dit dorpje behoort – heeft simpelweg de lokale sporthal drie dagen lang uitgeleend. Iedere avond komt er een bus vol asielzoekers aanrijden uit Ter Apel, slapen ze een nachtje op luchtbedden en donsdekens, en de volgende ochtend stappen ze weer in om terug te keren naar het aanmeldcentrum. Kort, maar krachtig dus.
Waarom gaat dit überhaupt nodig zijn?
Volgens het COA ligt het aan het tekort aan opvangplekken in de rest van het land: minder locaties betekent dat iedereen in Ter Apel blijft hangen. Daarom besloten eerder al Het Hogeland en Groningen-stad om tijdelijk nachtopvang aan te bieden. 2e Exloërmond volgt nu datzelfde voorbeeld, gewoon om de druk wat van de ketel te halen.
RTV Drenthe meldt dat de gemeente het ziet als een mini-steuntje in de rug: het is geen blijvende oplossing, wel een paar dagen rust voor mens én centrum.
Als alles uitvalt, is hij het geheimzinnige stemmetje dat het waarmaakt: Tilburgse amateur Louis houdt ons wakker
Op een plek die hij liever niet verklapt — ergens tussen de dennen en berken rond Tilburg — staat een piepkleine radiohut. Binnen zit Louis de Kort. Hij checkt zijn frequenties, met z’n hoofd half in een koptelefoon en zijn vingers over knotten van knipperende lampjes. Hou je niet van rampen, zegt hij lachend, maar als er een keer iets groots misgaat met stroom en internet, telt elk seintje dat ik hier doorstuur dubbel.
Louis is niet zomaar een radiofanaat; hij behoort tot DARES — de Dutch Amateur Radio Emergency Service — een club vrijwilligers die tussendoor gewoon lekker hobbyen, maar in noodsituaties meteen klaarstaan. Denk aan stroomstoringen, grootschalige onrust of zware stormen: het moment dat telefoon en wifi het begeven, schakelen zij in als communicatie-achterdeurtje van hulpdiensten en gemeenten.
Knopen in jongs begin
Zijn liefde voor radio’s begon in de schuur van zijn vader. “Ik was nog maar zes jaar oud en vond daar een oude bak met buizen. Nog voor ik wist wat ik deed, lag het ding in duizend stukjes op de werkbank.” Zijn vader zag de ravage, kreunde hard, maar het zaadje was geplant: vanaf dat moment wilde Louis alles weten over stemmen die door de lucht reizen.
Wat wij doen op een doodstille zondag
Klinkt spannend, zo’n geheime locatie, en op zijn manier is het dat ook. In de radiohut staan omvormers, een voedingskast vol accu’s en bijna veertig zonnepanelen op het dak. Samen met een klein aggregaat kan Louis dagen, weken of zelfs maanden zelfstandig opere-ren. “We rijden straks niet met lichtflitsjes zoals bij de brandweer, maar met millivolten op de juiste hertz. Dezelfde boodschap, alleen via een andere kanaal.”
Wanneer alles platligt, pakken de amateur-mensen mobiele zendunits en plaatsen zich op brandweerposten, ziekenhuisdaken of sporthallen. Daar nemen ze brand-, hulp- en zorgmeldingen op en sturen ze door naar crisislocaties. Met andere woorden: jij belt bij jouw dorpshuis, de bevolkingszorg tikt het op papier, wij maken er radiogolven van en Tilburg krijgt vanuit Breda te horen dat een extra ambulance onderweg is.
Geen permanente adrenalinekick, benadrukt Louis. 99 procent van de tijd is het een gezellig hobbyhok met koffie en lange uitleg over antennelengtes. Maar dat ene procent — wanneer mobile netwerken eruit knallen — telt wel degelijk mee. “Dan wil ik vooral een rustig stemmetje zijn dat zegt: we hebben je gehoord, help komt eraan.”
