Meerdere deelnemers onwel door de hitte tijdens de marathon van Groningen
Het was vanochtend lekker warm in Groningen — zo’n 20 graden — en dat bleek voor sommige lopers te veel van het goede. Tijdens de marathon (en vooral de halvemarathon) raakten meerdere deelnemers onwel, waarschijnlijk door de opkomende warmte.
De slachtoffers zijn verspreid over de hele route, meldt de veiligheidsregio. Op de EHBO-post van het Rode Kruis is het druk: “Dat komt vooral door de hitte en warmte”, bevestigt een woordvoerder van Golazo, de organisator. Gelukkig is de capaciteit nog niet vol — maar wel merken ze duidelijk het verschil tussen beginnende en ervaren lopers. De halvemarathonlopers zijn het meest getroffen, terwijl de volledige marathonlopers vaak beter gewend zijn aan zware omstandigheden. Zoals marathonveteraan Erben Wennemars kort geleden al uitlegde bij RTL Tonight: een goed getraind lichaam kan warmte véél beter aan.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Jan Vioen, de legendarische ‘Doc’ van Willem II, is op 86-jarige leeftijd overleden
Jan Vioen – voor velen simpelweg ‘Doc’ – is op 86-jarige leeftijd overleden. Hij was jarenlang de gezichtsbepalende clubarts van Willem II en een ware instelling in Tilburg. De club maakte het nieuws bekend en sprak van het verlies van een icoon.
Van medisch begeleider tot clubvoorzitter – en altijd ‘Doc’
Vioen sloot zich in 1972 aan bij Willem II als medisch begeleider van de selectie. Twee jaar later werd hij officieel clubarts – een rol die hij bleef vervullen terwijl hij tegelijkertijd als huisarts werkte in Berkel-Enschot. In 1977 stapte hij nog een tandje hoger: hij werd voorzitter van de club. En ja, hij combineerde dat zelfs vijf jaar lang met zijn werk als clubarts. Dat zegt genoeg over zijn betrokkenheid.
Erkenning, eer en een onvergetelijk afscheid
Zijn inzet werd talloze keren gewaardeerd. In 1996 werd hij benoemd tot erelid van Willem II, en in 2003 kreeg hij de onderscheiding Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Ook de Zilveren Legpenning van Tilburg ontving hij in 2012 – ter ere van zijn veertigjarig jubileum als clubarts.
Zijn officiële afscheid in 2015 was typisch Vioen: vol humor en hart. Tijdens een thuiswedstrijd tegen ADO Den Haag speelde een ‘blessure’ van speler Mitchell Dijks hem in de kaart – waardoor Doc nog één keer het veld op mocht rennen, zoals in de oude dagen. Na afloop droeg de hele selectie hem op een troon door het Koning Willem II-stadion. Een moment dat niemand snel vergeet.
Tot het einde een echte Willem II-man
Hoewel hij in 2015 stopte als clubarts, bleef hij nooit weg. Tot aan zijn overlijden was hij een vaste, enthousiaste aanwezige op de tribune – altijd met een knikje, een woord en een warme glimlach voor iedereen die hem kende.
Willem II: “Een icoon is heengegaan.”
Clubicoon Jan Vioen (86) overleden: de warme ‘Doc’ die Willem II nooit losliet
Jan Vioen – voor velen simpelweg ‘Doc’, of zelfs ‘de Zingende Dokter’ – is op 86-jarige leeftijd overleden. Een echte clubicoon van Willem II, die al sinds 1972 bij de Tricolores hoorde en jarenlang veel meer was dan alleen clubarts.
Van medisch begeleider tot voorzitter – en altijd ‘Doc’
Hij begon in 1972 als medisch begeleider van de selectie, werd twee jaar later officieel clubarts, en combineerde dat met zijn werk als huisarts in Berkel-Enschot. Maar Vioen stopte niet bij het genezen van blessures: in 1977 stapte hij ook in de bestuurszetel als voorzitter – een rol die hij vijf jaar lang vervulde, terwijl hij tegelijkertijd nog steeds clubarts bleef. Na 1982 trad hij uit het bestuur, maar hij bleef gewoon doorgaan waar hij goed in was: luisteren, helpen, aanmoedigen – en af en toe een liedje zingen.
De ziel van de spelersbus (en het stadion)
Zijn warme, betrokken manier van zijn werk doen maakte hem geliefd bij iedereen: spelers, staf, supporters – zelfs de kleedkamer had hem nodig. Na elke overwinning zong hij onvermijdelijk ‘24 Rozen’ mee in de spelersbus. Zo’n moment werd later zelfs omgezet in een officiële single, om het standbeeld van Jan van Roessel te financieren. Dat zegt genoeg over zijn plek in het hart van de club.
Erkenning? Die kreeg hij – terecht
Zijn inzet bleef niet onopgemerkt: in 1996 werd hij erelid, in 2003 kreeg hij de titel Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, en in 2012 ontving hij de Zilveren Legpenning van Tilburg voor zijn veertigjarig jubileum als clubarts. Zijn afscheid in 2015 was typisch Vioen: emotioneel, speels en vol respect. Tijdens een thuiswedstrijd tegen ADO Den Haag kreeg hij via een ‘blessure’ van Mitchell Dijks de kans om één laatste keer het veld op te rennen – gevolgd door een ereronde en een troonstoeltocht door het stadion. Het was een moment dat hem duidelijk ontroerde… en de hele tribune meenam.
Tot het einde: een Willem II-man door en door
Hoewel hij officieel stopte als clubarts in 2015, bleef hij tot aan zijn overlijden een vaste aanwezige op de tribune. Altijd welkom, altijd thuis – in het Koning Willem II Stadion, maar ook in de herinneringen van iedereen die ooit met hem te maken heeft gehad. Willem II heeft met Jan Vioen een unieke, onvervangbare figuur verloren. Onze diepe sympathie gaat uit naar zijn familie en alle dierbaren.
Wiebes’ roze droom duurde maar één dag: diskwalificatie door te lichte fiets
Lorena Wiebes had het allemaal: de massasprint in Ravenna gewonnen, de eerste etappe van de Giro d’Italia Women op haar naam gezet én voor het eerst in haar carrière de prestigieuze roze leiderstrui om. Maar de vreugde was bitter kort — want kort na de finish bleek haar fiets iets te licht te zijn. En dat had grote gevolgen.
De Nederlandse renster van SD Worx-Protime werd uit de koers gezet wegens een gewichtsverstooring: haar fiets woog minder dan het wettelijk minimum van 6,8 kilo. Dat betekent: geen etappezege meer, geen roze trui meer — en geen start meer in de rest van de Giro.
Elisa Balsamo (Lidl-Trek), die als tweede over de streep kwam, is nu officieel de winnares van etappe 1 en draagt zondag de roze trui bij de start van etappe 2.
Wiebes’ manager André Boskamp reageerde bij Langs de Lijn volledig verbijsterd:
“Bizar, dit kan eigenlijk niet waar zijn. Ze constateerden dat de fiets iets te licht is, maar klopt die tweede weegschaal? Lorena leefde hier enorm naar toe. Het is een hele grote domper, voor de hele ploeg ook.”
Hij vond de straf onnodig zwaar: “Als je alleen voor deze rit gediskwalificeerd was, dan heb je nog iets. Maar deze straf is wel heel erg zwaar.”
Tijdens de sprint had Wiebes alles onder controle — na een perfecte lead-out van ploeggenote Barbara Guarischi ging ze al op 250 meter van de finish aan en liet ze de rest met gemak achter zich. Een overmachtige zege, dus… totdat de weegschalen spraken.
Zondag gaat het peloton verder met etappe 2: een vrijwel vlakke rit van 156 kilometer van Roncade naar Caorle. De sprintsters krijgen dus weer een kans — maar zonder Wiebes.
De grote eindfavoriet Demi Vollering (FDJ-Suez) blijft in de schaduw tot etappe 4, wanneer de individuele tijdrit bergop plaatsvindt. En het absolute hoogtepunt van de Giro Women? Dat ligt in etappe 8: een zware afsluiting over de onverharde Colle delle Finestre, met een bergopfinish in Sestriere.
Wielerploeg SD Worx wil UCI-beslissing over Wiebes aanvechten — maar ze is alweer thuis
SD Worx-Protime zit met een flinke kater na de eerste etappe van de Giro d’Italia Women. Lorena Wiebes won die etappe op zaterdag — en werd daarna toch uit de koers gehaald. Waarom? Omdat haar fiets 70 gram te licht bleek te zijn: onder de wettelijke minimumgrens van 6,8 kilo. En dat terwijl het om dezelfde fiets ging waarmee ze eerder dit seizoen al meerdere keren heeft gereden — en die ook al eerder door de UCI zelf is gewogen.
Ploegbaas Erwin Janssen zegt dat ze de beslissing van de internationale wielerunie gaan aanvechten. “Het zal wel moeilijk worden, maar we kunnen dit niet zomaar laten gebeuren. Het is gewoon belachelijk dat Lorena eruit wordt gezet. Dit kost ons écht veel — we waren hier voor drie of vier ritoverwinningen.”
Ook ploegleider Danny Stam benadrukt hoe hard dit aankomt: “Lorena is al naar huis. Ze is natuurlijk zwaar teleurgesteld. We kwamen hier met een duidelijk doel, en dat was realistisch haalbaar. Zo uit de Giro vliegen, op deze manier? Dat is echt pijnlijk.” Daarom is ze zo snel mogelijk teruggevlogen naar Nederland — “om haar wat rust te geven”, zegt Stam.
Janssen wijst erop dat de fiets twee keer is gewogen — met een verschil van maar liefst 50 gram tussen de metingen. “Hoe kan dat nou? De eerste weging gaf 70 gram onder het minimum. Maar als die weegschaal niet goed gekalibreerd was — en volgens ons was dat inderdaad niet het geval — dan is de hele uitslag twijfelachtig. Onze eigen meting, binnen en zonder wind, gaf ruim boven de 6,83 kilo. Dus waar is die ‘te lichte’ fiets nu eigenlijk?”
Manager André Boskamp reageerde bij Langs de Lijn verbijsterd: “Bizar, dit kan eigenlijk niet waar zijn. Ze constateerden dat de fiets iets te licht was, maar… klopt die tweede weegschaal wel? Lorena leefde enorm naar deze Giro toe. Voor haar én voor de hele ploeg is dit een enorme domper.”
De UCI blijft onvermurwbaar, aldus Janssen. “We gaan er alles aan doen — ook juridisch. Maar het wordt hun ‘nee’ tegen ons ‘ja’. We sturen een brief, en stellen ze aansprakelijk voor de schade die dit ons berokkent.”
Hardlopers genieten in warm en druk Den Bosch: ‘Gedragen door het publiek’
Zondag was het weer zover: de Vestingloop trok de Bossche binnenstad vol — en dat met een recordaantal van ruim 13.000 deelnemers! Ondanks de dichte mensenmassa’s en de opzwepende warmte, waren de meeste lopers en wandelaars helemaal in hun element. Niet alleen om de kilometers af te leggen, maar vooral om die energie van het publiek op te vangen — want daar ging het echt om.
Een stad die meeleeft (en meeloopt)
De centrumstraten stonden bol van de activiteit: auto’s stonden in lange rijen voor de parkeergarages, toeschouwers stonden dicht op elkaar langs de route, en overal klonk gejuich, muziek en aanmoediging. Oud-voetbalprof Paul Beekmans (44) uit Rosmalen rende de 15 kilometer — zonder auto, maar wel op zijn fiets naar Den Bosch, waar hij ooit als prof speelde. “De laatste kilometers werd ik letterlijk gedragen door de support langs de kant”, vertelt hij met een glimlach. Zijn tijd? Iets meer dan 1 uur en 20 minuten — en dat zonder veel te hebben getraind. “De basisconditie is oke, ik heb lekker gelopen. Het was prima geregeld, met regelmatig drinkplekken. Maar het publiek maakt het écht het mooiste. Met zoveel mensen langs de kant én de Sint Jan in zicht kun je nog even extra aanzetten.”
Koelte, snoepjes en een pilsje na afloop
Omdat het zondag flink opwarmde, was het Rode Kruis goed voorbereid — met extra ijs en extra oog voor de hitte. Toch vonden de meeste deelnemers het best wel meevallen. “Het was goed te doen, er was water genoeg. En er waren zelfs lopers bij ons in de buurt die snoepjes uitdeelden!” zeggen Suzan Lintermans en Fleur Wouters uit Den Bosch. Na de finish waren ze meteen op zoek naar verfrissing: “We hebben elkaar helemaal leeggetrokken. Nu een watertje… of laten we toch maar een pilsje doen — we zijn toch Brabanders!”
Tijn Gubbels en Tabe Spits uit Vught kwamen zo fris over de streep dat het leek alsof ze net begonnen waren. “In de polder waaide het hard, dat was wel lekker. De laatste kilometers in de stad was het warm, maar voor het publiek deden we er lekker een tandje bij.”
En voor Teun van Mil uit Loosbroek was het een echte eerste keer — en een middag om niet snel te vergeten. Samen met collega’s haalde hij de finish zonder grote problemen. “Ik heb nog nooit aan een andere hardloopwedstrijd meegedaan, maar de Vestingloop is leuk om te lopen. Ja, het was soms warm en zwaar — maar daarom pakken we maar een pilsje. Dat hebben we verdiend.”
Twintig jaar Vestingloop — en steeds groter
Met 11.000 deelnemers vorig jaar en nu ruim 13.000 is er duidelijk sprake van een mooie groei. Organisator Golazo sprak na afloop van een geslaagde twintigste editie — waarbij de sfeer, de warmte (zowel van de zon als van het publiek) en de gezelligheid echt centraal stonden.
