In vliegtuig blikt Verhoeven terug op bijna-stunt: ‘Niemand geloofde erin, behalve ik’
“Die hand wegtikken en boem — boem. Op een gegeven moment besef je dat het gewoon aan het lukken is.”
Tot de elfde ronde leek Rico Verhoeven echt op weg naar één van de meest onwaarschijnlijke overwinningen in de recente boksgeschiedenis. Tegen wereldkampioen Oleksandr Usyk — de koning van het boksen — had hij zichzelf verrast met hoe makkelijk hij hem onder druk wist te zetten. “Ik dacht: hoe raak ik deze man nou zo vaak met een jab? Ik zat er zó lekker in.” Totdat Usyk hem in die elfde ronde een enorme stoot op zijn kin gaf en de scheidsrechter de wedstrijd stopte. De stuntzege bleef net uit — mede door die veelbesproken beslissing van de arbiter — maar Verhoeven heeft wel degelijk zijn naam hard gemaakt als échte topbokser.
Op de terugweg naar Amsterdam, midden in het vliegtuig, kijkt hij met trots terug op wat hij neergezet heeft. “Wat een belevenis was dit. Niemand gaf me ook maar enige kans, behalve ikzelf. Mensen vonden het nergens op slaan, een onzingevecht. En dan zet ik gewoon dit neer.”
Tijdens die eerste tien rondes ging er echt een siddering door de bokswereld — vooral omdat Usyk vaak pas later in een partij op zijn best is. En de reacties? Die spraken voor zich: van Francis Ngannou tot Jake Paul en Sergio Mora — allemaal lieten ze weten hoe ze onder de indruk waren van Verhoevens prestatie. “Ik ben door zoveel mensen overspoeld met liefde”, zei hij. “Dat heeft toch wel dat zure randje ervan afgehaald.”
Wat de toekomst brengt, is nog onduidelijk. Een rematch tegen Usyk? Zeker niet uitgesloten. “Dat zou echt dik zijn”, zegt Verhoeven. “In een helemaal volle Johan Cruijff Arena. Dat lijkt me crazy.”
Maar het allerbelangrijkste? “Dat ik heb mee kunnen geven dat er maar één iemand hoeft te geloven in wat jij wil. En dat ben jijzelf. Niemand geloofde erin — een flutpartij, ik zou vast klappen krijgen — maar we waren gewoon aan het winnen.”
Kijk live mee: honderden teams rennen de Roparun voor mensen met kanker
Zondagmiddag, vanaf kwart voor zes, is het weer zover: honderden enthousiaste lopers en hun steunteams maken deel uit van de jaarlijkse Roparun — een grote, kleurrijke estafette waarbij elke stap geld oplevert voor mensen met kanker.
Deze pinkstereditie kent twee routes: één begint in Parijs en loopt via België en Zuid-Nederland richting Rotterdam; de andere start op Twente Airport bij Enschede en snelt ook naar de havenstad. Samen leggen de teams ruim 500 kilometer af — niet voor de sport, maar voor de mens.
Omroep Brabant is zondagmiddag live aanwezig wanneer de Parijse groep door Tilburg-Reeshof komt — dus zet je favoriete streamingplatform alvast klaar!
De Roparun bestaat al sinds 1992. In het begin was het écht een ‘Rotterdam-Parijs-run’: alleen die lange internationale route, vandaar de naam. Door de jaren heen groeide de steun zo sterk dat er ook een volledig Nederlandse route werd toegevoegd — handig voor wie dichter bij huis wil meedoen, maar net zo vol passie.
Alle geld dat wordt opgehaald, gaat naar projecten die het leven van kankerpatiënten écht makkelijker maken. Denk aan rustige hospices, vakantiewoningen waar mensen even kunnen ontsnappen aan de zorg, pruiken en haarwerken, vervoershulp naar behandelingen, of zelfs de inrichting van behandelruimtes zodat ze prettiger en menselijker aanvoelen.
Het mooie motto van Stichting Roparun zegt het al: “We willen leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven.”
Kijk zondagmiddag vanaf kwart voor zes live mee wanneer de lopers door Tilburg komen — en voel mee met elke stap die hoop en steun draagt.
Honderden teams rennen het pinksterweekend door voor mensen met kanker
Honderden teams zijn dit pinksterweekend op pad gegaan voor de Roparun — een grote, kleurrijke hardloopestafette waarbij elke stap écht telt. Het doel? Geld ophalen voor mensen die te maken hebben met kanker, zodat ze beter en menselijker kunnen leven — ook in moeilijke tijden.
De lopers leggen samen ruim 500 kilometer af op weg naar Rotterdam. En ja, er zijn zelfs twee routes: één begint in Parijs (de oorspronkelijke ‘Rotterdam-Parijs-run’), en de andere start op Twente Airport bij Enschede — een volledig Nederlandse variant die in de loop der jaren is bijgekomen vanwege de grote belangstelling.
Omroep Brabant is zondagmiddag vanaf kwart voor zes live ter plaatse als de Parijse groep door Tilburg-Reeshof komt — dus houd je oren en ogen open!
De Roparun bestaat al sinds 1992. In het begin liep iedereen alleen maar van Rotterdam naar Parijs — vandaar de naam. Maar tegenwoordig draait het vooral om én over de mensen: de opbrengsten gaan naar projecten die het dagelijks leven van kankerpatiënten écht vergemakkelijken. Denk aan hospices, vakantiewoningen waar patiënten even op adem kunnen komen, pruiken en haarwerken, vervoersvoorzieningen, of juist de inrichting van behandelruimtes. Alles wat bijdraagt aan meer comfort, menselijkheid en rust in de palliatieve zorg.
Het mooie motto van Stichting Roparun zegt het al: “We willen leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven.”
Steigerbouwers en 3000 liter bier: Tilburg bereidt zich voor op huldiging
Niet alleen de fans keken zaterdag met kloppend hart naar de wedstrijd van Willem II tegen FC Volendam — ook de Tilburgse ondernemers hadden hun handen vol. Want die sportieve overwinning betekent: huldiging! En huldiging betekent: feest, volk, en veel bier. Maandag wordt het elftal gehuldigd op de Heuvel — en daarvoor is er zondag helemaal geen sprake van rust.
Een stad in volle opbouwmodus
Terwijl veel supporters nog aan het uitslapen zijn van hun overwinningsroes, klinkt het op de Heuvel al luid en levendig: vrachtwagens ronken, hamers tikken op steigerpalen, en het gejuich komt niet van de tribune, maar van de bouwplaats. Rondom het standbeeld van Koning Willem II moet een groot feestgebied verrijzen — en dat moet écht op tijd klaar zijn.
“Gisteren om negen uur kregen we het bericht: ‘aan de slag!’ En direct zijn we begonnen met alles klaarzetten”, vertelt Maarten van Kruizendijk, podiumbouwer van dienst. De eerste palen gingen neer terwijl de laatste trouwe fans pas op weg waren naar huis. “We zijn vanochtend om zes uur al begonnen”, zegt hij. Het is een flinke klus — podium, EHBO-tenten, licht- en geluidsinstallatie — maar Maarten is tevreden: “We zijn nu al bezig met licht en geluid, dus het komt goed. Twee jaar geleden hebben we dit ook gebouwd — toen hadden we wat meer tijd, maar nu is het kort dag. Maar we halen het.”
Bier? We nemen geen risico
Ondertussen manoeuvreert kroegbaas Leroy van Gestel van Ut Klèèn Kafeeke tussen heftrucks en steigerpalen door, druk met zijn eigen voorbereidingen. “Vorige keer was 1000 liter bier niet genoeg. Dus nu hebben we 3000 liter besteld”, legt hij uit. “Van buren hoorden we dat het bij de vorige huldiging veel te snel op was.” Het bier komt maandag om negen uur aan — en dan staat het direct lekker koel.
Een avond eerder zat Leroy net als iedereen voor de tv, gespannen meelevend met elke bal. “We hadden al weken onder voorbehoud voorbereidingen getroffen, maar het is allemaal goed gekomen. Nu mogen we doorstampen!” En ja — het einde van de wedstrijd betekende voor hem niet alleen euforie als supporter, maar ook een zucht van verlichting als kroegbaas.
Is het dan niet verleidelijk om maandag zelf mee te feesten? “Ik sta hier achter de tap”, lacht Leroy. “Voor de cijfertjes moet je wat overhebben. En trouwens: ik drink helemaal geen alcohol.” Laat dat maar over aan de supporters — met een koud pilske in de hand en hun Willem II-tenue aan.
“We kèken vast naar un goei plèkske”
Fan Frans staat samen met een kameraad op de Heuvel, kijkt hoe het podium rijst en neemt rustig een slok van zijn bier. “We kèken vast naar un goei plèkske voor morgen”, zegt de oudgediende met een knikje. Hij is trots, enthousiast, en klaar voor het feest. “Morgen staan we hier weer — en dan kan het echt beginnen.”
Ik ben Ronald Koeman — en dat betekent meer dan een stempeltje
Na ruim 25 jaar aan de kant van het veld — als trainer, mentor, leidsman — staat Ronald Koeman op het punt om zijn meest zichtbare en emotionele uitdaging aan te gaan: Oranje leiden op het WK. “Ik heb er geweldig veel zin in”, zegt hij tegen de NOS, terwijl hij ontspannen zit in het luxe golfresort Club de Golf Barcelona, waar net weer zijn jaarlijkse Koeman Cup plaatsvond onder de ogen van talloze voetbalbekenden.
Maandag meldt hij zich officieel in Zeist voor de start van de WK-voorbereiding. En ja — de cijfers spreken voor zich: een finaleplaats in de Nations League in 2019, een halve finale op het EK twee jaar geleden. Toch blijft de lof vaak uit. Soms wordt hij ‘pragmatisch’ genoemd. Of ‘realistisch’. Of zelfs — en dat irriteert hem duidelijk — ‘risicoloos’ en ‘niet verrassend’.
“Mensen mogen dat zeggen, maar het is een stempeltje”, reageert hij scherp. “Er zijn ook coaches die het stempel hebben dat ze altijd aanvallend spelen — en dan denk ik: dat valt wel mee. Ik ben nog steeds een coach die de bal wil hebben en op het juiste moment druk wil zetten voorin.” En dan komt de uitspraak die alles samenvat:
“Ik ben Ronald Koeman, ik ben bondscoach, ik heb de grootse clubs getraind.”
En dat doet je niet door je team elke wedstrijd op safe te laten spelen.
Hij wijst naar het EK van 1988 — met Rinus Michels als coach en hemzelf als libero — het enige grote toernooi dat Nederland ooit won. “Toen speelden we ook niet heel aanvallend.” En toch was het een toernooi voor de eeuwigheid. Met een blessuregeplagde Marco van Basten die de eerste wedstrijd op de bank begon, om daarna de ster van het toernooi te worden. Vandaag heeft Oranje geen speler van dat kaliber — maar wel spelers die net of net niet terug zijn van blessures. Memphis Depay, Jurriën Timber… hoofdpijn? Ja. Maar ook hoop. “We hebben een goed team, dat van iedereen kan winnen”, zegt Koeman. “Maar beter daden dan woorden.”
Woensdag maakt hij de WK-selectie bekend. Het is een puzzel — niet altijd met de ‘beste’ individuen, maar wel met het beste geheel. Een team waarin iedereen een duidelijke rol heeft. Want toernooivoetbal is zwaar: “We zijn lang weg, zitten iedere dag op elkaars lip.” Daarom zijn ook de spelers belangrijk die hun rol accepteren — die energie geven, ook als ze niet spelen. Die geen energie kosten.
En dan die blik naar Zuid-Amerika: “Die jongens uit Argentinië hadden in 2022 wat extra’s. Ze hebben er meer voor moeten doen.” Grinta. Uithoudingsvermogen. Karakter. “De sterken blijven over”, weet Koeman. Met al die jaren ervaring — bij Vitesse, Ajax, Benfica, PSV, Valencia, AZ, Feyenoord, Southampton én Everton — hoopt hij op het WK niet alleen de beste versie van Oranje te tonen, maar ook de beste versie van zichzelf. En misschien, net even, dat stempeltje los te laten.
Tottenham handhaaft zich, West Ham met Summerville degradeert
Daardoor eindigt West Ham United — met aanvaller Crysencio Summerville in de ploeg — ondanks de 3-0-overwinning op Leeds United met maar liefst 39 punten als achtste van de ranglijst… en daarmee in de degradatiezone. Jammer, maar waar: West Ham is gedegradeerd uit de Premier League. Eerder waren al Burnley én Wolverhampton Wanderers de trap af gegaan.
