Van verveelde hobbyist tot ongewild viral-hit: Stanley maakt ineens 200 uur Cuyp-op-een-muur
Stanley Majewski wilde eigenlijk alleen maar een gaatje in zijn agenda opvullen. Drie maanden en bijna tweehonderd verfbusjes later staat een levensgrote Albert Cuyp op de Vendelierstraat in Tilburg, en kan hij zijn telefoon niet meer op 0 krijgen. Helemaal zonder kunstopleiding, met niets meer dan zelfvertrouwen en flessen acryl, veranderde hij een grauwe zijgevel in een Hollands meesterwerk. En toen – boem – ging het hele internet los.
“Wat moet ik nou in godsnaam met al die dm’s?”
Reacties? Die komen letterlijk uit de hele lengte van Nederland. “Van Groningen tot Alkmaar, iedereen wil nu opeens een muur van me”, zegt Stanley gevleid, maar ook een beetje in shock. Hij zit er al drie uur per dag aan vast om het ene na dat is bijna een halve werkdag puur appen en offertjes maken. Oude meesters blijken een gouden greep: mensen smeken om Van Goyen, Van Ruisdael, en natuurlijk álles van Rembrandt. Hij hoort zichzelf steeds vaker zeggen ‘Uh, ik tel even later verder’.
Mommy & daddy roadtrip uit Polen
Terwijl hij stoer probeert over al die roem te doen, zijn zijn ouders net uit Polen aangereden om de blije hysterische chaos een paar dagen van super-dichtbij mee te maken. Stanley geeft ze rond langs zijn eerdere werkjes en moet ze telkens kalmeren: “Ja, mam, je zoon is nu echt een beetje beroemd in Brabant.” Het maakt alles extra onwerkelijk. Want hier ging hij drie maanden geleden nog gewoon doodleuk een muurtje in kleurtjes duwen omdat hij thuis verveeld raakte.
Nachtwacht, maar dan wel met techno
Met telkens hogere woorden rept hij over zijn ultieme droom: Rembrandts Nachtwacht op een gigantische buitenmuur. Niet zomaar ergens, liefst pal in het centrum van een stad, zodat echt álle voorbijgangers opeens met kunstgezichten onder het winkelhaakje staan. Eerst moet hij nóg een paar klanten tevreden stellen, maar de Nachtwacht-bucketlist staat wél klaar. Gewoon koptelefoon erop, harde techno voor drie uur non-stop, en dan kan-ie weer weken in de concentratiezak duiken. Want – zo grinnikt hij – niets zo lekker als een strakke 145 BPM terwijl jij roccoco-details ligt te snikken schilderen.
Stanley’s muurschildering laat heel Nederland smelten (én maakt hem razend populair)
Vrolijk en een tikje verlegen stond Stanley Majewski vorige week voor een glimmende, splinternieuwe muurschildering in Tilburg. Geïnspireerd door een schilderij van Albert Cuyp toverde hij een idyllisch havengezicht op een saaie gevel aan de Vendelierstraat. Het kostte hem bijna tweehonderd uur werk, maar dat momentje van “tadaa!” bleek maar het begin.
Van lege agenda tot stormloop
Stanley dacht dat ie daarna lekker een paar dagen lui op de bank kon hangen. “Ik dacht nog: wat moet ik in hemelsnaam nu in mijn vrije tijd doen?” grapte hij. Maar het universum had andere plannen: binnen mum van tijd gingen foto’s van zijn werk viraal en regende het app-jes, e-mails en telefoontjes. “Het is echt bizar. Iedereen wil opeens een schildering.”
De teller van nieuwe aanvragen durft hij niet eens meer op te houden. “Alkmaar, Leiden, Groningen… Overal-bel-en-mail-volk. Ik ben minstens drie uur per dag bezig met antwoorden.” Zijn ouders zijn speciaal uit Polen overgevlogen om het werkstuk live te bewonderen en toerden net mee langs de muur. Telkens als de telefoon gaat, glimlacht zijn moeder trots.
De droom? Een XL-Nachtwacht
Klassieke schilderkunst blijft zijn grote liefde, dus is het geen verrassing dat de meeste aanvragen om replica’s van Hollandse meesters draaien. En ja, er is al een grote droom:
“Ik wil ooit echt De Nachtwacht op een monster-muur zetten,” vertelt Stanley stralend. “Een soort openbare bucketlist-actie. Al denk ik dat ik daar nog éven voor spaar qua durf én qua tijd.” Want eerst moet hij even al die wachtende stadions, scholen en winkelcentrums tevredenstellen.
Harde techno én romantische paarden
Hoe ontspan je na 200 uur fijne penseelstreekjes? Knallen maar! Stanley zet simpelweg een drie uur durende harde-techno-set op repeat en verdwijnt vervolgens in zijn werk. “Contrast, daar word ik blij van – op het doek én in mijn hoofdtelefoon,” knipoogt hij.
Voorlopig dus geen saaie bankmomenten meer: gewoon muziek erbij, borstel in de aanslag en door naar de volgende muur.
Christelijke Palestijnen op Westbank nu ook in de knel: ‘Onze wijngaarden lopen leeg’
Sander van Hoorn is er geweest en zag hoe zelfs het enige homogeen christelijke dorp op de Westoever – Taybeh – steeds verder in een tang komt te liggen.
Een rotonde als voorproefje
Links af op de kruising, drie wegborden. Hebreeuws, Engels… en Arabisch dat met zwarte streep is weggekrabd. Net daarna prijkt een feloranje hek met wachttoren – een checkpoint dat vandaag onbemand kan zijn, maar morgen voor uren file zorgt. Aan de andere kant van de rotonde wachten vier kolonisten bij een bushokje, met koffiebekers en een automatisch wapen erbij. En ja, ook een kudde kamelen. Het lijkt een scène, maar is intussen vertrouwd terrein voor de inwoners van Taybeh.
Vluchten of blijven?
Alleen dit jaar al pakten vijftien gezinnen hun koffers en vertrokken naar het buitenland, vertelt de katholieke priester Bashar Fawadleh na de mis. “Ze komen nu van twee kanten aanzetten – van het oosten én vanuit het westen – steken auto’s in brand, kalken leuzen op gevels en nemen onze schapen mee, mét de akkers.” De enige reden om te blijven? Voornamelijk diepe wortels en dunbezaaid hoopje dat het ooit beter wordt.
“Als dat hek een keer dichtgaat…”
Ook Nadim Khouri, die Taybeh-bier brouwt met zijn familie, krijgt het steeds benauwder. Haal nu al containers vol flessen terug uit Israëls haven omdat één stempel ontbreekt. Komende zwitserse bestelling ligt stil. “De checkpoints liggen voor goederen in handen van de hardste ministers. We raken afgesloten als dat oranje hek belt-en-boos dichtgaat,” vreest hij. Kolonisten zijn intussen ook de vallei onder de brouwerij ingetrokken. Elke aanbouw, elke wachttoren en elk nieuw verbodsbord is er eentje straks.
Gebed en een drukstem in Den Haag?
Fawadleh sluit af met een simpel verzoek: bid voor ons en spreek Nederlandse politici aan. Hij wijst nog even naar de kamelen bij de rotonde. “Ze hebben ze er neergezet en zeggen nu dat het hun land is. Straks staat er een nederzetting, dan kunnen wij daar nooit meer komen.” Elke week weer iets meer onbereikbare wijngaard, elke week weer iets minder ruimte om christelijk en Palestijns te zijn op eigen grond.
Nieuw strandcafé aan de Galderse Meren knalt er meteen in: ‘Konden geen mazzal hebben met dit weer!’
Al meteen 31 graden, een lang pinksterweekend én een strakblauwe lucht: dat is nou eens handig invallen. De vers geopende strandtent Blue Point aan de Galderse Meren hoefde zaterdagmiddag geen seconde na te denken over een openingsreclame – de zon regelde het gratis. Mede-eigenaar Steven Smeelen lacht: “Perfecte timing, kunnen we niet beter verzinnen.”
Wie langsloopt, ziet een hip houten paviljoen dat zo uit een vakantiefolder lijkt te zijn geknipt. Het kleine terras ligt pal aan het water, zodat je terwijl je slurpt aan je smoothie tussendoor het meer in de gaten kunt houden. Een paar stoeltjes verderop zit Wanda uit Breda met vriendin Geertje en de kids. “Ik schaam me kapot dat ik hier nog nooit kwam”, zegt ze. “Vanaf nu maken we hier vaker een uitstapje. Dit miste hier echt.”
Tijdelijk proefsteentje voor de gemeente
Het hele idee komt niet uit de lucht vallen. De gemeente Breda bedacht vorig jaar augustus: “Even iets meer doen aan de Galderse Meren dan alleen water en zand.” Naast gloednieuwe wc’tjes kreeg Blue Point een tijdelijk contract voor zeven jaar. “Laten we wel zien of het aanslaat”, zei wethouder Jeroen Bruijns destijds. Tot nu toe lijkt het antwoord op die vraag volmondig ‘ja’.
Gezond én guilty pleasure
Steven had eigenlijk al in april de deuren willen openen, maar de verbouwing kroop wat uit. Hallo vertraging, doei stress. Nu ligt er een menukaart waar gezonde wraps en bowls naast patat prijken. “Gewoon níet kiezen mag ook”, knipoogt hij. Ook bij miezerweer blijft de tent open – dagelijks vanaf 8.30 uur. “Er komen hier altijd wel rondjes-honden en baasjes die daarna een warme bak koffie nodig hebben.”
Suppen, bubbleball en meer
Zakenpartner Bram Walgraeve – je kent ’m van events-bureau Ride Along – heeft sport en spel op het strand onder z’n hoede. “Bucketlist-momentje vanochtend: bubbleballen terwijl je drijft op het meer”, vertelt hij enthousiast. Sups, beachvolleybalvelden en andere actieve snufjes liggen klaar voor wie van z’n ligbed wil wippen.
Rode Kruis in rouw: drie vrijwilligers verloren aan ebola in Congo
Wanneer hulp gevaarlijk wordt
Het Rode Kruis heeft laten weten “diep bedroefd” te zijn nu drie van hun vrijwilligers zijn gestorven aan ebola. De organisatie erkent dat de helden ‘met moed en hart’ aan hun gemeenschappen hadden geholpen en waarschijnlijk tot de allereerste ebola-slachtoffers behoren.
Hoe het gebeurde
Op 27 maart waren de drie bezig met een humanitaire actie waarbij overleden personen werden weggebracht – nog voordat iedereen wist dat er een ebola-uitbraak gaande was. Pas later werd duidelijk dat zij in het brandpunt van de epidemie werkten.
Ondertussen elders
De Wereldgezondheidsorganisatie heeft ondertussen geen blad voor de mond: dit is een internationale noodsituatie. Cijfers spreken boekdelen: 177 mogelijke doden en zo’n 750 besmettingen alleen al in Congo. Ook bij de buren, in Oeganda, zijn inmiddels vijf mensen positief getest nadat zij het virus hadden opgelopen.
Een flits op de Nederlandse radar
In Nijmegen ligt sinds deze week een patiënt in het Radboudumc die mogelijk ebola heeft. De opname gebeurde op verzoek van de Landelijke Coördinatie Infectieziektebestrijding en heet “een lage verdenking”. Voor nu wacht iedereen af of de tests uitwijzen of het inderdaad om ebola gaat.
Waarom ebola zo angstaanjagend is
Nieuwsgierig waarom dit virus zo dodelijk kan zijn? Check de video hieronder voor een korte uitleg.
Migranten: Spaans generaal pardon wordt dubbel zo groot als gehoopt!
Lange rijen en overstroomde loketten
Sinds 20 april staat het systeem op tilt. Overal in Spanje stromen mensen naar de aanmeldcentra om hun pardon te regelen, en het levert overvolle wachtkamers en kilometers file voor de deur op. Tot op heden telden ambtenaren al 549.546 aanvragen – en dat is binnen één maand. Omdat het loket pas op 30 juni sluit, vrezen experts dat het uiteindelijk kan oplopen tot dik 1,1 miljoen personen.
Politieke strubbelingen in Madrid
Vanmiddag kwam de rechtse oppositie flink in verzet: zo’n 50.000 mensen stapten op en marcheerden van het centrum van Madrid richting het huis van premier Pedro Sánchez. De politie hield de stoet tegen vlak voor ze het huis zouden bereiken. De voorman van de demonstranten eist dat het hele generaal pardon meteen op slot gaat én dat er verse verkiezingen komen. In zijn woorden: “Laat burgers zelf beslissen of we onze grenzen wagenwijd open willen zetten.”
Waarom Spanje dit nu doet
Het Spaanse kabinet zegt er twee redenen voor te hebben. Steeds meer migranten werken al jaren zwart in de horeca, landbouw en bouw – sectoren die nu schreeuwen om personeel. Door hen te legaliseren, krijgen ze dezelfde rechten én gaan ze ook belasting afdragen. Aan de voorwaarden: wie mee wil doen, moet minstens vijf maanden in Spanje zitten en een schoon strafblad kunnen overleggen.
Valse papieren voor wie er net niet aan voldoet
Dat laatste bleek een lucratieve markt. Een net opgerolde bende van 19 mensen in San Sebastián fabriceerde voor 5.000 tot 10.000 euro per stuk net die bewijsstukken die het verschil maken. Vooral Algerijnen en Marokkanen schakelden de groep in, aldus de politie. Ondertussen tasten ook buurlanden Spanje op de vingers: Brussel vroeg Madrid om uit te leggen hoe het wil voorkomen dat aardig wat nieuwe statushouders straks via de Pyreneeën naar Frankrijk of verder trekken. Franse minister Bruno Retailleau overweegt daarom zelfs tijdelijk de grens dicht te gooien.
