Zorgen over de situatie in Ter Apel dit weekend: ‘Het is mensonterend’
Een tijdelijke oplossing vannacht: 80 asielzoekers kregen een slaapplek in Stadskanaal. Maar dat was echt maar voor één nacht. Rond middernacht werden ze erheen gebracht — en rond 07.00 uur vanmorgen stonden ze weer terug bij het aanmeldcentrum in Ter Apel, afgezet op het grasveld voor de ingang. Daar liggen er nu weer tientallen, gewoon wachtend, zonder duidelijkheid over wat er gaat gebeuren.
Het Rode Kruis is wel blij dat mensen vannacht tenminste even konden slapen, maar vindt het volkomen onbegrijpelijk dat er nog steeds geen duurzame oplossing is. Volgens Goossens van het Rode Kruis: “Het is mensonterend. Nu worden mensen na een paar uurtjes slaap gewoon weer naar het hek gebracht. Zo behandel je mensen niet.”
De hulporganisatie hoopt op snelheid: “De hele dag staan mensen in de hitte op het gras, zonder te weten of ze vanavond een dak boven hun hoofd hebben. Veel van hen komen uit Gaza of Syrië — ze vluchten voor geweld. En toch kan Nederland er blijkbaar nog steeds niet voor zorgen dat ze even tot rust kunnen komen.”
De tenten die het Rode Kruis gistermiddag neerzette als beschutting tegen de zon, zijn inmiddels verdwenen. Vandaag zijn er weer medewerkers ter plaatse om water, voedsel en zonnebrandcrème uit te delen. Maar Goossens benadrukt: “We zouden liever helemaal niet nodig zijn. Dus laat ik het nog eens zeggen: als er een gemeente is die wil meedoen, dan helpt het Rode Kruis graag met het opzetten van een locatie én met medewerkers. Samen kunnen we mensen de solidariteit en medemenselijkheid bieden die iedereen verdient.”
Afgelopen week sliepen er ook al mensen buiten op het gras bij het aanmeldcentrum in Ter Apel — een beeld dat zich nu weer herhaalt.
Gekweld Ziggo belt KPN-klanten: “We missen je!” — maar is dat wel toegestaan?
Ben je klant bij KPN? Dan kun je tot eind mei kosteloos overstappen naar Ziggo — zelfs als je nog een lopend contract hebt. Dat staat op een folder van Ziggo Zakelijk, die via de bus bij (oud)-ondernemers terechtkomt. Een andere ex-klant kreeg dezelfde boodschap per e-mail, met daarboven nog: “We missen je bij Ziggo! En zien je graag terug. Daarom hebben we een mooi aanbod voor je.” En ja: er zijn ook meldingen van consumenten die letterlijk gebeld worden door Ziggo — of in elk geval door een bedrijf dat namens Ziggo werkt.
Ziggo speelt dus bewust in op de onrust rond prijsverhogingen bij concurrenten. In reactie op RTL Z zegt een woordvoerder dat het bedrijf net als elke andere speler in een concurrerende markt communiceert met klanten — via online advertenties, winkels, klantenservice, websites én direct marketing, waar toegestaan en na opt-in. Maar hoe die toestemming precies is verkregen? Daarover is niets bekend.
Hoewel de Nederlandse telecommarkt altijd al fel was, spreekt Ziggo nu van een periode van ‘verhoogde activiteit’: klanten zijn prijsbewuster, keuzes worden bewuster gemaakt, contractvoorwaarden wijzigen — en content wordt steeds belangrijker.
Waarom doet Ziggo dit eigenlijk?
Ziggo (onderdeel van VodafoneZiggo) heeft het op het vlak van thuisinternet en tv moeilijk. Jarenlang ging het goed — maar de overstap naar glasvezel miste de slag. Terwijl concurrenten sneller en goedkoper glasvezel uitrolde, verloor Ziggo de afgelopen jaren honderdduizenden breedbandklanten. En dan is er ook nog het feit dat er steeds minder televisie wordt gekeken.
Dus: alles op alles om klanten terug te winnen. Zo krijgen alle Ziggo-klanten vanaf 1 juli automatisch alle ESPN-zenders in hun pakket — tegen een meerprijs van €2,50. Daarmee zijn alle Eredivisiewedstrijden te volgen, zonder dat je een duur voetbalpakket hoeft af te sluiten. Niet iedereen is blij: veel niet-sportliefhebbers vinden het ongelukkig dat ze toch moeten betalen voor voetbal. Ziggo hoopt juist dat sport extra klanten aantrekt — en heeft ook eigen sportkanalen (Europees voetbal, autosport, atletiek, tennis).
Maar sport is niet de enige troef. Er wordt geïnvesteerd in het netwerk, er verschijnen overal reclames — en het vizier is duidelijk gericht op klanten van concurrenten. En ja: terwijl Ziggo anderen probeert over te halen, verhoogt het zelf ook de prijzen — naast de €2,50 komt er nog een inflatiecorrectie van 3,3%.
Hoe krijgt Ziggo die gegevens eigenlijk?
Daarover is de woordvoerder vaag. Er wordt verwezen naar ‘sales partners’: bedrijven die alleen gegevens mogen opslaan als klanten daar expliciet toestemming voor hebben gegeven. Bijvoorbeeld: als iemand gebeld wordt en zegt dat hij over een jaar contractvrij is, mag zo’n partner vragen of hij dan over een jaar mag worden teruggebeld met een aanbieding. En natuurlijk: “Voor het bewaren van gegevens volgen we de privacywetgeving.”
Maar die ‘sales partners’ staan eerder deze maand al in het nieuws — na onderzoek van Eenvandaag en het Financieele Dagblad. Daarin werd een beeld geschetst van zzp’ers die werden gebeld met onduidelijke of misleidende aanbiedingen, waarbij reisjes naar Ibiza en Rolex-horloges werden beloofd om klanten over te halen. Ziggo sprak over ‘kwaliteitscontroles’, maar noemde geen sancties of concrete maatregelen tegen misstanden.
De Autoriteit Consument & Markt (ACM) deed eerder al onderzoek naar de belpraktijken van VodafoneZiggo. En de Consumentenbond benadrukt: ongevraagd bellen is niet toegestaan. Ook bij deur-aan-deur-verkoop gelden regels — maar uit eigen onderzoeken blijkt dat de grens vaak wordt overschreden. En ja: ook VodafoneZiggo doet aan deurverkoop.
Wat zegt de wet?
Op dit moment is het toegestaan om oud-klanten (binnen drie jaar na beëindiging van de relatie) én bestaande klanten te benaderen voor marketing — maar alleen als het om vergelijkbare producten/diensten gaat, en altijd met een duidelijke opt-out-mogelijkheid (zoals het Bel-me-niet-register). Vanaf 1 juli 2026 wordt het strakker: dan is alleen een expliciete opt-in (toestemming) voldoende om te bellen.
Voor postreclame geldt: bedrijven mogen (oud)-klanten benaderen — tenzij die bezwaar maken. Ongeadresseerde reclame (zoals folders in de brievenbus) is toegestaan, behalve als er een ‘Ja-Nee’ of ‘Nee-Nee’-sticker op de brievenbus zit.
En nee: Ziggo is niet het enige bedrijf dat dit doet. De Consumentenbond zegt dat energiebedrijven én telecomproviders vaak op deze manier klanten proberen over te halen. Dat Ziggo nu opvalt, kan volgens hen te maken hebben met de grootschalige glasvezeluitrol van KPN.
Een KPN-woordvoerder is verbaasd over de manier waarop Ziggo klanten probeert terug te winnen. Wat het effect van al die wervingsacties is? Onduidelijk. Wel is bekend dat Ziggo in de eerste drie maanden van dit jaar weer duizenden klanten verloor — minder dan in eerdere kwartalen, maar toch verlies.
Volgen de Amerikanen met Cuba het Venezolaanse scenario?
Opnieuw klinkt er harde taal uit Washington richting Havana — en dat voelt vertrouwd. Buitenlandminister Rubio noemde Cuba onlangs openlijk een “nationaal veiligheidsrisico”, terwijl president Trump niet voor de hand ligt om te spreken over mogelijke militaire stappen. En dan is er nog die plotselinge bezoek van de CIA-directeur aan Cuba vorige week: een ontmoeting met Cubaanse veiligheidsdiensten, zonder veel uitleg en midden in een oplopende spanning.
Woensdag kwam dan de volgende schok: een officiële aanklacht in de VS tegen voormalig Cubaanse president Raúl Castro. Dat doet meteen denken aan wat eerder dit jaar gebeurde in Venezuela — toen werd president Nicolás Maduro gearresteerd door Amerikaanse militairen en naar de VS meegenomen, na een vergelijkbare juridische stap. Ook daar ging een aanklacht over drugshandel vooraf, net als nu. En ook in Venezuela werden olievoerende schepen al maandenlang tegengehouden — precies zoals nu bij Cuba.
Sinds bijna vijf maanden blokkeren de Verenigde Staten elke olielevering naar het eiland. Het gevolg? Ernstige tekorten: geen brandstof, weinig medicijnen, onvoldoende voedsel — en stroomstoringen die uren, soms dagen duren. Scholen zijn gesloten, ziekenhuizen kunnen patiënten nauwelijks behandelen. De bedoeling is duidelijk: de Cubaanse regering dwingen tot hervormingen. Maar tot nu toe blijft het effect uit.
“Ze weten wat er in Venezuela gebeurde”
“De Amerikanen zijn duidelijk bezig om een dossier tegen Cuba op te bouwen”, zegt Patricio Silva, emeritus hoogleraar Geschiedenis van Latijns-Amerika. “De Cubanen zijn al gewaarschuwd door wat er in Venezuela gebeurde. Ze kunnen niet verrast worden — ze weten dat Amerika op het punt staat om iets te ondernemen.”
Ook Eva Yelina Silva Walker, Cubaanse ambassadeur in Nederland, ziet het dreigende beeld helder: “Alles wijst erop dat zo’n invasie mogelijk is — een invasie die niet te rechtvaardigen is, het is een gewelddadige daad.”
Toch is het niet één op één hetzelfde scenario als Venezuela. Silva benadrukt dat Cuba al 67 jaar onder hetzelfde regime zit — veel langer dan Venezuela onder Maduro. “Cuba is militair én ideologisch veel harder getraind. Ik verwacht dan ook een veel grotere tegenreactie als er echt wordt aangevallen. De Cubanen weten hoe ze wapens moeten gebruiken. En ik denk dat de Amerikanen dat ook weten.”
Daarnaast heeft Cuba nooit een sterke oppositie gekend, zoals in Venezuela. En er is nog een praktische rem: Cuba ligt heel dichtbij de VS. “Ik verwacht dat de Amerikanen bang zijn voor een enorme vluchtelingenstroom”, zegt Silva.
Woede op straat — en een smeekbede aan Europa
Gisteren demonstreerden duizenden mensen in Havana voor de Amerikaanse ambassade — woedend over de aanklacht tegen Raúl Castro. Tegelijkertijd wordt het dagelijks leven steeds zwaarder. Zonder olie draait het oude energienetwerk bijna niet meer. Kinderen gaan niet naar school, ziekenhuizen werken op minimumniveau.
“We hopen dat Europa zijn invloed doet gelden in de internationale geopolitiek, zodat Cuba niet nog meer onrecht wordt aangedaan”, zegt Silva Walker. “Zodat de genocide die nu tegen het Cubaanse volk gaande is onmiddellijk ten einde komt. De mensen gaan dood, kinderen lijden — dat hoort niet.”
Ze sluit af met een duidelijke boodschap: “We zijn een vredelievend land. Maar als we bedreigd worden, dan zullen we gebruikmaken van ons legitieme recht om ons te verdedigen.”
Waarom nu? En wat is de rol van Trump en Rubio?
De druk op Havana loopt al een paar weken snel op — denk aan de olieblokkade, maar ook aan de politieke signalen. Rubio is zelf kind van Cubanen én een vertrouweling van Trump. Hij werkt al langer aan een strategie om het regime te doen wankelen. En Trump? Die heeft wellicht behoefte aan een internationaal succes — na een ingewikkelde situatie met Iran zou Venezuela een ‘goede’ precedent kunnen zijn.
Met de aanklacht tegen Castro wil de VS een juridische basis creëren om hem op te halen — net zoals eerder met Maduro. Maar de vraag blijft: heeft Trump nu ook de militaire middelen beschikbaar? Of zitten die nog steeds vast in andere regio’s?
Een jaar voorbereiding om de 500 kilometer van de Roparun te rennen
500 kilometer lopen — niet voor de lol, maar voor leven dat zwaar op de proef staat.
Dat is in een notendop wat de Roparun inhoudt: een enorme, emotionele, fysieke en logistieke tocht van Frankrijk naar Rotterdam, waarbij teams elke meter gebruiken om geld in te zamelen voor mensen met kanker. Dit pinksterweekend gaan weer duizenden lopers — onder wie veel Brabanders — hun uiterste best doen. En terwijl de voeten over de weg vliegen, draait er achter de schermen een gigantische machine: planning, spullen, transport, eten, slaap, massage… alles moet écht op zijn plek zitten.
“Twee weken voor vertrek: de buschauffeur belt af”
Voor het team van SV Sprundel was het even een schokje. Net toen ze dachten: ja, dit zit goed, belde de buschauffeur twee weken geleden af. En ook de bus die alle spullen én mensen moest vervoeren vanaf Frankrijk — die kon plotseling ook niet meer. Gelukkig had het team een groot netwerk. “Schakelen, maar wel snel”, zegt teammanager Dirk Buijs. Een transportbedrijf uit het dorp sprong in de bres: truck én trailer, klaar voor gebruik. Maar dan begint de echte klus: hoe maak je zo’n trailer bruikbaar? “Twee dagen zagen, boren, bouwen — met veel hulp van sponsoren”, vertelt Dirk, terwijl hij naar de imposante trailer wijst. En ja, die hebben ze hard nodig.
Wat past er allemaal in één trailer?
500 kilometer lopen is geen wandelingetje. Je hebt eten, rust, herstel en een beetje menselijkheid nodig — vooral als je drie dagen lang met dertig mensen onderweg bent. In de trailer van SV Sprundel begint het met een bord vol foto’s van dierbaren. “Iedereen kent wel iemand die is overleden aan kanker”, legt Susanne Stolk-Peeters uit tijdens een rondleiding. Daarna komt het eten, dan twee massagetafels (met twee fysio’s in de ploeg), en vervolgens de stapelbedden: ruimte voor veertien mensen. “Dat is best luxe”, zegt Susanne. “Normaal lig je in de bus gewoon op matrassen achterin.”
Plezier én doel: leven toevoegen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd
Voor Dirk, Susanne en het hele team van SV Sprundel staat dit weekend bovenal plezier centraal — maar nooit los van het doel. “We willen leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven.” Dat motto deelt Jolanda Mathijsen van team de Moerdijkrunners. “Wij verzamelen geen geld voor onderzoek zoals het KWF. Wij richten ons op mensen met kanker die in de laatste fase van hun leven zitten — en proberen dat zo aangenaam mogelijk te maken.”
Jolanda en haar man Bert worden vaak ‘Mr. en Mrs. Roparun’ genoemd. En wie hun huis binnenstapt, begrijpt meteen waarom: al veertien jaar lang doen ze mee, en hun hele woning staat bol van de Roparun-spullen. “De dag na de finish beginnen we alweer met de voorbereiding voor volgend jaar”, zegt Jolanda. “Het zit in je — of niet. Bert en ik zijn er allebei mee besmet.” Bert is de materiaalman: koelkast, partytenten, massagetafels, eten, bestek, handdoeken… en natuurlijk: “Zonder koffie geen Roparun” — dus ook een groot aggregaat voor het koffiezetapparaat. En ja, de route op papier nemen ze ook mee. “De GPS kan zomaar uitvallen.”
Ondanks alle ervaring krijgen ze altijd kippenvel als de finish op de Coolsingel in Rotterdam in zicht komt. “Het mooie is dat we het samen doen — met alle teams. Het is géén wedstrijd. Geniet ervan. Één team, ééntaak. Met zijn allen zijn we bezig voor het goede doel.”
Tientallen doden bij gasexplosie in Chinese kolenmijn
Een zware ramp heeft plaatsgevonden in een kolenmijn in het noorden van China: bij een gasexplosie zijn minstens 82 mensen omgekomen. Dat bevestigen de Chinese autoriteiten via het officiële staatspersbureau Xinhua. Het drama speelde zich vrijdagavond af in de Liushenyu-kolenmijn, gelegen in de provincie Shanxi.
Op het moment van de explosie waren er 247 mijnwerkers ondergronds aan het werk. Gelukkig is het reddingsteam erin geslaagd om 201 mensen veilig naar boven te halen. In een eerder rapport spraken de autoriteiten nog over acht doden en 38 vermisten — maar die cijfers zijn sindsdien flink gestegen, terwijl de zoekactie naar de overige vermisten nog steeds volop bezig is.
Helaas zijn mijnongelukken in China geen uitzondering, ook al heeft de overheid de afgelopen jaren strengere veiligheidsvoorschriften ingevoerd. Vooral in de grote steenkoolgebieden, zoals Shanxi — een van de belangrijkste kolenprovincies van het land — blijven incidenten met gasexplosies, instortingen en onvoldoende veiligheidsmaatregelen helaas regelmatig voorkomen.
Deze slagerszoon ging een motor kopen en kwam terug met een leeuw
Menig Helmonder moet in de jaren dertig van de vorige eeuw flink geschrokken zijn als-ie de straat op stapte — want tussen de mensen die hun fikkie uitlieten, liep ook wel eens Karel Stevens met zijn leeuw. Ja, echt: aan de lijn van deze slagerszoon zat geen hond, maar een échte leeuw. Geboren voor het gevaar, levend voor de adrenaline. En dat begon al vroeg: als peuter klom hij met de koster de kerktoren van Helmond op — en niet veel later deed hij het in zijn eentje, terwijl hij vrolijk naar zijn moeder zwaaide vanaf de top.
Zijn vader was slager, en in 1911 kocht hij al een motor. Toen Karel zestien was, had hij zelf ook een scheurmonster — en samen met vrienden maakte hij de omgeving behoorlijk onveilig. Racen langs het kanaal, stuntjes over openstaande bruggen… En natuurlijk: rondtrekken naar circussen. Daar raakte hij gefascineerd door de dierentemmers, hielp waar hij kon — en bleek onverwacht talent te hebben.
Begin jaren dertig was het tijd voor een nieuwe motor. Karel stapte in de trein naar Rotterdam… maar kwam te vroeg aan. Terwijl hij wachtte tot de motorwinkel openging, dook hij even Diergaarde Blijdorp in. En daar hing een bordje: leeuwen te koop. Zonder knikker te verliezen legde hij 85 gulden neer voor een leeuwenwelp — en reisde doodgemoedereerd per trein terug naar Helmond, met Tarzan aan de lijn. Het kippenhok achter de slagerij werd meteen omgetoverd tot leeuwenverblijf. Karel paradeerde regelmatig door de straten met zijn vierpotige compagnon — en wandelde zelfs gewoon hotel-restaurant Sint Lambert binnen. Maar na een tijdje had de gemeente er genoeg van… en moest Tarzan uiteindelijk vertrekken.
Maar Karel gaf niet op. Hij volgde lessen, haalde nieuwe leeuwen, oefende in Geldrop — en trok daarna rond met circussen onder de artiestennaam Carlo. In 1938 belandde hij in Sittard… en daar ging het op 28 augustus goed mis. Een deur van het leeuwenverblijf stond op een kier — en twee leeuwen ontsnapten. Één werd snel gevat, maar de ander drentelde de Markt op… en liep gewoon de kerk binnen, midden tijdens een dienst. Grote paniek, twee flauwvallende dames — zo meldde het Nieuwsblad van het Zuiden. De politie wilde schieten, maar besloot uiteindelijk Carlo in te schakelen. Die moest het dier letterlijk uit de kerk sleuren, want het makke beest weigerde nog één stap te zetten. Het liep uiteindelijk met een sisser af… maar de internationale pers smulde ervan. En Carlo’s naam was gevestigd.
De oorlogsdreiging in 1939 maakte een einde aan het circusleven — en Carlo’s geld raakte op. Zijn leeuwen moesten worden ingeslapen. Hij nam een baan als dompteur in Dierenpark Wassenaar, temde er allerlei dieren… totdat hij op 14 augustus 1942 door een beer werd aangevallen. Ernstig gewond, bijna zijn been kwijt, en ook een oppasser raakte zwaargewond. Het beest ontsnapte, veroorzaakte paniek onder honderden bezoekers, raakte een vrouw — en klom uiteindelijk in een boom, waar het uiteindelijk werd gevangen.
Na de oorlog bleef Carlo in circussen werken — en bereikte in 1950 zijn hoogtepunt: hij mocht meewerken aan de megafilm Quo Vadis. Overal waar leeuwen en panters te zien waren in die peperdure productie (7 miljoen dollar!), was Carlo in de buurt — soms zelfs als Romeins soldaat, om ervoor te zorgen dat alles soepel verliep. Op de wereldtentoonstelling van 1958 in Brussel reed hij met een leeuw in een zijspan rondjes in de ‘steile wand’: een grote ronde houten bak waar het publiek van bovenaf meekeek.
Hij keerde terug naar Helmond, bleef tot aan zijn pensioen leeuwen temmen… en overleed in december 1975 onverwachts op 71-jarige leeftijd. In 2021 werd in Helmond een tentoonstelling over zijn leven gehouden, en verscheen het boek Carlo Stevens, avonturier, waaghals en levensgenieter van Jolanda Bakker van Heemkundekring Helmont.
