‘De wekker in mijn nachtkastje ging om drie uur af – top-tip van Thomas!’
Oké, stel je voor: je maakt óp de negentigste minuut een spectaculaire sprong zoals alleen jij dat kan, komt ernaast neer, én je voelt even later dat er iets in je knie knapt. Exact dat overkwam Arjan Versteijnen vorig najaar in een Derde Bundesliga-wedstrijd. Hij scheurde zijn kruisband af en begon direct aan een reis die hem terugbracht (één litteken en vijf maanden later) naar Rotterdam Ahoy voor een WK-ticketduel.
“Iedereen heeft andere pijn – maar één tip gold voor ons allemaal”
Ze vormden in die periode een mini-supportgroep van kruisbandslachtoffers binnen TeamNL. De één kon bijna niet lopen, de ander sprong al na drie maanden over de bank. Gemeenschappelijke deler toch? Pijn om half vijf ’s nachts, waardoor geen van hen de volgende ochtend fatsoenlijk uit bed kwam. International Thomas Houtepen schudde een extra wekker uit zijn trainings-tas: “Zet ’m om drie uur en neem meteen een pijnstiller.” Vanaf die nacht stond de Nokia van Arjan dus te trillen op zijn slaapkastje in Lemgo. Geen once, maar elke nacht.
Crash-bij-kraak bij tweelingbroer Niels
Revalideren deed hij in Lemgo bij broer Niels – nog zo’n keeper – die hem de eerste maanden leerde koken (lees: diepvriespizza’s in de oven gooien) en vooral een luisterend oor bood. Na vijf maanden zweefde hij naar zijn eigen appartement, én rechtstreeks richting TSG A-H Bielefeld dat net hun goalie kwijt was. “Een half uurtje rijden van Lemgo; ik kon daar blijven keepen als prof én hoefde niet terug naar Nederland.”
Griekenland-avontuur: tribune én mogelijk keeperstruitje
Afgelopen woensdag was hij erbij in Griekenland, zat nog op de tribune met zn tweede bak koffie, maar zondag in Rotterdam wordt het serieus. “Vorige week gaven we die wedstrijd weg. Als we scherp blijven hebben we op iedere positie betere gasten.” Zijn droom voor 2027? “Natúurlijk het WK halen én liever niet vanaf de bank deze keer.”
Narváez is lekker op dreef en pikt zijn tweede ritzege in de Giro
Dat Jhonatan Narváez knalt! De renner uit Ecuador laat in deze Giro precies zien wat sturen in de finale waard is: het was z’n tweede etappe-overwinning van de week. Deze keer sneed hij als solo-vluchter de streep over, nadat hij pas op negen kilometer voorsprong nam van zijn laatste twee metgezellen.
Afonso Eulálio houdt ondertussen zijn roze trui warm—hij heeft compacte voorsprongen van 3.17 min op Vingegaard en 3.34 min op Felix Gall. In de top van het klassement geen schokgolven vandaag.
Waarom het een razende dag werd
De koers begon eigenlijk al hectisch. Met een vlak stuk voor de benen werd aangekondigd dat de renners nadien nog vier klimmetjes (drie vierde-cat en één derde-cat) op de planning hadden én een pittige aankomst op de Fermo (3,7 km à 5,7 %). Iedereen rook bloed. De eerste uitschieters kwamen van Filippo Ganna en Alberto Bettiol, maar die twee hielden het 100 kilometer voor de streep voor gezien.
Peloton krijgt bijna hartkloppingen
Door het constante gas kon het eerste uur lopen op een gemiddelde van zo’n 52 km/u—flink snel. Het werd nog spannender toen het peloton op zeventig kilometer uit elkaar knalde; kopman Vingegaard zat plots in de verkeerde groep. Gelukkig turnden de Visma-helpers razendsnel terug binnen het front, zodat de leider van Evenepoel-hangers snel weer kon ademhalen.
Last crew standing: Narváez, Bjerg en Leknessund
In de bochten krijgt een UAE-duo (Mikkel Bjerg en Narváez) gezelschap van Andreas Leknessund (Uno-X). De achtervolgende supergroep met namen als Poels en Van den Broek komt er nooit echt aan. Bjerg zet zichzelf vervolgens op slot als lompe locomotief, waarna Narváez met nog negen kilometer op de teller demarreert. Niemand of niets brengt hem nog terug.
Kijktip: zondag weer pijn in de kuiten
Volgende afspraak van het peloton: bergop naar Corno alle Scale. Luxe hotelletjes staan niet op de planning—alleen blaren en waanzinnige uitzichten.
FIFA wil Iran geruststellen: WK in de VS is veilig en apolitiek, belooft Infantino
Iran gaat z’n groepsduels daar in de Verenigde Staten spelen – dat bleek al een dingetje, maar sinds de knallende situatie in het Midden-Oosten afgelopen februari is het nog onzekerder. Gianni Infantino houdt vol: “Iran is erbij en voetbalt gewoon in de VS.” Toch twijfelen ze in Teheran, vooral omdat de Iraanse bondsvoorzitter Mehdi Taj eind vorige maand het FIFA-congres in Vancouver niet mocht binnenkomen – Canada gaf namelijk geen visa.
Wat wil Iran precies?
– Geen politiek gezeur tijdens de wedstrijden.
– De officiële vlag van de Islamitische Republiek Iran gewoon wapperend in het stadion.
– Gegarandeerde veiligheid voor spelers, staf én officials.
Daarom is er nu een trip naar Istanbul op de planning: Infantino wil de Iraniërs persoonlijk geruststellen. Geen gekke statements, geen vlagcontroverse en zeker geen onrust. Gewoon voetballen, zegt hij.
Brugts schiet Barça naar de beker en houdt treble-droom in leven
Wat een avond voor Esmee Brugts! De Orange-international trof in de Copa-de-la-Reina-finale meteen raak en hielp FC Barcelona langs Atlético Madrid: 3-1. Het betekent de zoveelste prijs voor de Catalanen én een mini-stap richting een historische treble.
Beker in de pocket
Voor rust was het al helemaal feest in Sevilla. Claudia Pina tikte de 1-0 binnen, Brugts verdubbelde de score en Salma Paralluelo zette het slot op de vuurpijl: 3-0. Atlético kwam nog terug tot 3-1 via Vilde Boe Risa, maar een echte thriller bleef uit. Met andere woorden: beker binnen.
Drie dubbels op rij
Door deze bekerzege heeft Barcelona voor het derde jaar op rij zowel de landstitel als het bekertoernooi gewonnen. De ploeg is al jaren de te kloppen formatie in Spanje — en het seizoen is nog niet klaar.
Alles of niets in de Champions League-finale
Over precies een week, op zaterdag 23 mei, speelt Barça de finale van de Women’s Champions League tegen OL Lyon. Winnen betekent de ultieme treble. Geen gemakkelijke opgave, maar na deze bekerwinst smaken de Barcelona-vrouwen natuurlijk naar méér.
Twente-dames pakken met nodig spektakel alweer parel van een beker
Hoeveel hartverwarmende drama wil je in één finale stoppen? De vrouwen van FC Twente gaven zaterdagavond in Rotterdam het antwoord: zoveel dat het bijna niet meer in je hoofd past. Bijna 90 minuten keken ze tegen een springlevende 0-2 van PSV aan, tot Jaimy Ravensbergen plots in razende benen vloog en twee keer door het mandje knalde (84e en 89e minuut). Hele wedstrijd omgedraaid in vijf minuten – hallo adrenalinerush!agje.
In de verlenging werd het geen prijs, dus gingen de dames de pen aan de haal. Daar hadden de meiden uit Enschede het vizier lekker scherp bij: vier van de vijf strafschoppen raak. PSV kreeg de nerven er ruw ingegoten en miste er twee. Bingo, beker binnen.
Het is alweer de vijfde KNVB-beker voor Twente – toevallig net terwijl PSV vorige week juist de allereerste landstitle ooit pakte. Geloof ons, dit zal nog wel even nagenoten worden in Overijssel.
Zaterdaggevoel ten einde bij PSV Vrouwen: bekerpijn in Rotterdam
Domper in plaats van dubbel
Jaaaa, dat had een koningsdag kunnen worden: PSV-vrouwen naar de stand voor het eerst de dubbel. Maar nee hoor, in het kil-knipperende zonnetje boven het Kasteel zat FC Twente met dezelfde truc als vorig jaar klaar – en sleepte de beker voor de tweede keer op rij weg.
Na 120 bloedstollende minuten stond er 2-2 op het bord; na vier fijne strafschoppen van de Twenten en twee gemiste van de Eindhovense meiden werd de einduitslag 4-3, en dus: feest in Enschede, knalrood hoofd in Brabant.
Liz Rijsbergen = twee keer geluk
De fans gingen al dromen toen Liz Rijsbergen haar eerste tikje maakte in de 18e minuut. Toen ze halverwege extra tijd nog één keer vrijop rechts lanceerde en het leer 0-2 achter Lize Kop knalde, leek de beker al in de PSV-tas. Maar wie had gedacht dat het dan in één klap kon keren?
0-2 → 2-2 in een halve minuut
Tot de 84e minuut keken de rookwolken van Twentse walging nog tegen die cijfers aan. En toen kwam Jaimy Ravensbergen in dubbel tempo binnenlopen – twee klappers, 2-2, en alle sprookjesverhalen sloegen op tilt. Extra tijd. Niks meer te halen. En maar blijven rennen tot de kuiten knipperden.
Penalty’s met popcorn
Strafschoppen: altijd gehak op het hakblok. Bijna schoot de tweede Twente-penalty d’r naast, maar keeper Moon Biegel stond niet precies op de lijn – trucje, nieuwe poging, raak. De spanning hing dik als stroop en het Duimenblok in de 4e ring ratelde los. Uiteindelijk: 4-3, FC Twente viert, PSV verbijst.
Mooie straffe week
Mis het feitje niet: op 8 mei juichten diezelfde meiden nog als eerste landskampioenen ooit in de kraan van het TenCate. Dit weekeinde mogen ze zondag 17 mei in het Philips Stadion een ereronde maken voor het laatste thuisduel van het mannenelftal.
Eerst even de teleurstelling inslikken, dan de beker … ja … nog een keer.
Krijgen we hem niet, dan gewoon volgend seizoen weer proberen.
