Flick blijft langer bij Barça: contract verlengd tot 2028
“Ik voel me gewoon superwelkom hier”, zei Flick tijdens zijn perspraatje. “Twewee jaar extra is perfect: niet te kort, niet te lang. In Barcelona weet je nooit wat morgen brengt, dus ik kijk liever stap stap voor stap.” De 61-jarige Duitser tekende er meteen bij, zondag nog vloog een euforische Camp Nou-ploeg met 2-0 over Real Madrid heen en veiligde zo opnieuw de landstitel – z’n tweede op rij.
Een voetbalveld vol emotie: Lars is terug na zijn hacke-reunie
Zeven maanden geleden sloeg zijn hart stil, zondag sloeg het publiek op hol toen Lars Nabbe (24) uit Sambeek weer het gras op liep. Hij mocht een kwartier meevoetballen tijdens de slotthuiswedstrijd van het seizoen – en dat voelde voor iedereen alsof zijn team een prijs binnenhaalde.
Hartstilstand op de openingsdag
21 september vorig jaar, eerste thuiswedstrijd van het seizoen. Lars tuimelt achterover, zijn teamgenoten denken eerst aan een opstootje, maar al snel blijkt: dit is ernst. Ambulance, reanimatie, 40 uur in coma. In het Radboudumc knappen ze zijn lekkende hartklep op en krijgt hij ‘een soje’ geaardheid: een ICD die altijd paraat staat om zijn hart weer op gang te trappen.
Revalideren op topniveau
“Voetballen? Vergeet het maar”, dacht Lars eerst. Tot de cardioloog in Amsterdam zegt: met het juiste schema kun je best weer de oude worden. Sindsdien zit hij wekelijks in de sportschool op Papendal, waar zijn spieren wakker worden gekust na die lange hospitalisatie. “Die ICD geeft een stuk meer vertrouwen; als er iets gebeurt, schopt hij me er zo weer doorheen.”
Een kwartier om nooit te vergeten
Trainingen met Sambeek lukten al een paar weken, maar een echte wedstrijd – mét publiek – bleef spannend. “Vorig jaar ging het mis bij zo’n bomvolle openingswedstrijd, nu stond het er weer propvol.” Onder luid applaus wipt hij het veld op, speelt zijn 15 minuten en voelt zich “een koning met een bal”. Zijn moeder durft pas te juichen als het fluitsignaal klinkt. “Die beelden van vorig seizoen schoten door me heen, maar hij leeft – en hij voetbalt!”
Volgende doel: negentig minuten volhouden
Dit seizoen zit er qua speelminuten op, maar komende zomer gaat Lars knallen in de voorbereiding. “Als ik komend seizoen een hele pot kan uitspelen, ben ik weer helemaal thuis.”
Kaj de Rooij verruilt PEC Zwolle voor Spaanse zon: ‘Eindelijk durf ik weer voluit’
Kaj de Rooij uit Best heeft zijn handtekening al gezet: na dit seizoen vertrekt hij transfervrij van PEC Zwolle naar Real Valladolid. De 25-jarige vleugelspeler, die de afgelopen jaren vaker op de behandeltabel stond dan op het veld, kijkt als een kind naar zijn nieuwe avontuur in Spanje. „Mijn lijf is klaar voor die volgende stap”, lacht hij.
Van blessureleed tot buitenkansje
De teller staat dit seizoen op zeven goals en vijf assists in de Eredivisie – cijfers die de Spanjaarden van Valladolid (tweedivisieclub) niet ontgingen. „Ik kreeg het telefoontje en dacht meteen: dit is hem”, zegt De Rooij. „LaLiga is de droom, maar eerst wil ik me bewijzen in Valladolid. Beetje uit mijn comfortzone, precies wat ik nodig heb.”
Knie in puin, carrière op los
Zijn tijd bij NAC (2020-2023) stond in het teken van pech. In 202u knapte bijna alles in zijn knie. „Zevenentwintig weken, elf maanden zó wedstrijdritme – dat knaagt”, blikt hij terug. Zijn contract in Breda liep af tijdens de revalidatie; PEC Zwolle gaf hem een reddings. „Hierlijk dat ze me oppikten. Hier kreeg ik minuten, hier kreeg ik mijn loopverug terug.”
Vertrouwen terug, koffers gepakt
De eerste maanden in Overijssel voetbalde hij met de handrem erop. „Oud zeer schertst gemeen. Maar ineens realiseerde ik me dat ik al weken niet meer aan die knie had gedacht – dat was het moment dat het knopje omging.” Meerdere wedstrijden op rij werden routine, de cijfers liegen er niet om. „Dus nu die koffer maar inplakken. Spanje, ik kom er aan!”
100 jaar na Amsterdam: zo werd Thialf opeens olympisch kansrijk
Joost Smedema redacteur schaatsen Joost Smedema redacteur schaatsen
Vijf ringen boven het Friese ijs? Het klinkt als een droom, maar volgende maand kan het echt groen licht worden. Als alles meezit, schaatsen de wereldtopper in 2030 gewoon weer in Nederland – 102 jaar na de laatste Nederlandse Spelen. Hoe verdHeeren Thialf in beeld bij de Franse organisatie? En waarom zijn de Fransen eigenlijk zo gecharmeerd van een baan zonder bergen?
November 2023: de eerste hint
Toen het Frans Olympisch Comité liet weten alle wintersporten in de eigen Alpen te willen houden, bleste er één steek uit: langebaanschaatsen. In Frankrijk ontbreekt een gesch ijshal, dus werd er over de grens gekeken. Keuze: Heerenveen of Turijn. Herbert Wolff (NOC*NSF) kreeg het berbericht en dacht meteen: dit is onze kans. “De Fransen namen het initiatief; wij hoefden alleen maar ‘ja’ te zeggen.”
Hemelvaartsdag 2024: spontane sneldate
Op z’n vroeg kregen de Friezen bezoek: een handjevol Fransen mét nul schaatskennis, maar mét veel nieuwsgierigheid. Yvonne Kager, businessmanager van Thialf, was er die dag niet bij, maar hoorde al snel: “Ze wilden vooral ‘voelen’ hoe het hier aanvoelt.” De locals lieten ze rondstruinen, vragen stellen, en vooral: meevoelen met de schaatssport.
1 april 2025: serieuze serkomsten
Een half jaar later kwamen de Fransen terug – dit keer mét voorzitter Edgar Grospiron en een stapel spreadsheets. De vragen vlogen over tafel: hoe regel je bezoekersstromen, waar komen de media-bussen, hoe laat moet het ijs gepeild? Kager lacht: “Ik ben de tel kwijt. Elke vraag leidde tot drie nieuwe.”
De laatste maand: specialists en scenarios
Bij de laatste ronde zaten er ijsexperts, ticketgoeroes en vervoersplanners aan tafel. Conclusie: Thialf scoort hoog, maar Olympische Spelen zijn geen WK. “De eafname is anders, de schijnwerpen zijn feller, de verw zwaarder,” zegt Kager. Oplossing: testevents de komende jaren, zodat de hal klaar is voor 2030.
Olympisch dorp, Friese sfeer
Hoe krijg je een Alpen-gevoel in de lage landen? Wolff heeft het antwoord paraat: “Kijk naar Milaan-Cortina: atleten verspreid over hondererd kilometer, tóch én sfeer.” In Heerenveen moet een bestående locatie verworden tot mini-dorp, mét lint rode vlaggetjes, oranje details én natuurlijk de beroemde houten kloezzen. Waar precies? Dat houden ze nog even geheim.
Nog even wachten op groen
De komentamen maand valt het besluit. Als de IOC-inspectie tevreden knikt, gaat Thialf de boeken in als tientallen jaren oud schaatstempel met een gloednieuwe olympisch hoofdstuk. En dan zijn het niet alleen de schaatsen die over het ijs suizen, maar ook de tijd: terug naar 1928, vooruit naar 2030.
Bericht delen:
Bekijk origineel artikel
Einde van een tijdperk: LeBron’s Lakers vliegen eruit – wat nu voor de 41-jarige koning?
Nou, daar gaat-ie dan. Vannacht verloren de Lakers met 115-110 van OKC en da da was de play-off droom meteen over: 4-0 in de serie, geen Land 8 Finals meer voor LA. LeBron James (24 punten, 12 rebounds) zag in de laatste 30 seconden een lay-up rollen op de ring en eraf spatten – daarna maakte Shai Gilgeous-Alexander met twee vrije worpen korte metten met de hoop op een game 5. Einde seizoen, einde verhaal.
Een hele reeks zonder Doncic
Luisteren we even mee in de wandelgangen? “Hadden we Luka erick maar”, klinkt het op social media. De Sloveen sukkelt all weeks met een hamstring en miste dus de hele serie. Zonder zijn creatie en score liep het LA-spel stroef – al hadden de Lakers zich bij vlagen prima hersteld, zoals hun 84-80 leid kwart voorsprong toniet.
23 jaar NBA, 4 titels, en nu… ?
LeBron piekte nooit meer naar dat 2016-niveau, maar bleef op 41-jarige leeft ronduit belachelijk productief. Hij wist afgelopen seizoen Kareem Abdul-Jabbars puntenrecord te verbroken en zit zich nu op 1 nog stevig lijstje aller tijden. Vier ringen (Miami, Cleveland, LA) en ontelbare “wacht, deed hij dat écht?”-momenten verder is de hamvraag: blijft hij nog een jaartje pluimdragen?
