Cruiseschip Hondius aangekomen bij Tenerife – Spaanse autoriteiten aan boord voor hantaviruscontrole
Het Nederlandse cruiseschip Hondius is vanochtend vroeg aangekomen bij de haven van Granadilla de Abona op het Canarische eiland Tenerife. Het schip ligt nu voor anker, en straks begint de gecontroleerde evacuatie van alle 147 opvarenden.
De Spaanse gezondheidsautoriteiten zijn al aan boord gestapt om iedereen te onderzoeken en te testen op het hantavirus — ook al heeft niemand tot nu toe klachten. Omdat alle passagiers worden beschouwd als hoogrisicocontacten, wordt er voor de zekerheid volledig uitgebreid opgetreden.
De evacuatie moet tussen 07.30 en 08.30 uur lokale tijd van start gaan. De Spaanse passagiers mogen als eerste van boord — ze worden één voor één met kleine boten naar de kade gebracht en daarna met bussen naar de luchthaven vervoerd. Vanaf daar stappen ze op vluchten naar hun thuislanden. Volgens de Spaanse minister van Gezondheid vertrekt het laatste vliegtuig morgenmiddag naar Australië. Ook heeft Nederland besloten om morgen een extra vliegtuig te sturen voor degenen die vandaag niet mee kunnen op de eerste evacuatievluchten.
Het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken bevestigt aan de NOS dat het vliegtuig dat de Nederlandse passagiers naar Eindhoven moet brengen, al is aangekomen en klaarstaat.
Er was overigens nog wel wat getrek tussen de lokale regering van de Canarische Eilanden en de Spaanse centrale overheid: de eersten probeerden het schip op het laatste moment tegen te houden, maar de centrale overheid greep in en dwong hen om het Hondius toch te laten ankeren — waardoor de evacuatie uiteindelijk kon doorgaan.
Björn rent 200 kilometer geblinddoekt voor onderzoek naar blindheid: het laatste nieuws uit Brabant, sport en informatie uit jouw regio
Een ultrarunner, een touw, en 200 kilometer vol vertrouwen
Stel je eens voor: je rent 200 kilometer — door de echte buitenwereld, over wegen, langs stoepen, langs puincontainers — én dat doe je geblinddoekt. Geen zorgen, Björn van Loon uit Waalwijk doet het écht. In augustus neemt hij de (zelfbedachte) ‘Elfstedentocht’-achtige route op zich, maar dan zonder zicht, met alleen een touw om vast te houden aan zijn buddy. En ja, hij doet het samen met zijn goede vriend Lowie van Eck, die zelf nog maar zes procent ziet. Samen met hun begeleiders lopen ze de hele nacht door — geen slaap, geen rust, gewoon voort.
Waarom? Omdat Maja het waard is
Björn’s dochtertje Maja (9) is blind geboren — en heeft daarnaast ook autisme. Elke dag ziet hij hoe lastig het kan zijn: fietsen die op gidslijnen staan, onverwachte obstakels op straat, of gewoon het gevoel van onzekerheid in een wereld die op zicht is gebouwd. “Met deze actie wil ik bewustzijn creëren”, zegt hij. “Niet alleen om geld op te halen voor onderzoek naar erfelijke oogaandoeningen, maar vooral om te laten zien: dit is écht wat het betekent om blind te zijn.” En hoewel het allemaal klinkt als een enorme uitdaging, zegt Björn met een knikje: “Vergeleken met waarom ik loop, is die 200 kilometer eigenlijk een kleine moeite.”
Van woestijn tot atletiekbaan — en nu de openbare weg
Björn is geen beginner in het onmogelijke. In 2024 rende hij meer dan 250 kilometer door de hete woestijn. Drie jaar geleden al liep hij 163 kilometer geblinddoekt — maar toen op een veilige atletiekbaan. “Deze keer is het in de echte wereld”, zegt hij. “Dat maakt het weer wat spannender.” En het idee kwam niet van hemzelf, maar van een groep enthousiaste vrijwilligers. “Zij wilden geld inzamelen voor onderzoek, maar hadden nog een ‘idioot’ nodig die wilde rennen”, lacht Björn. “En ik zei: ja.”
Meelopen? Zeker! Ook geblinddoekt
Wil jij mee? Dan kun je één of meerdere blokken van tien kilometer bij hen aansluiten — en je mag zelfs geblinddoekt meelopen. “Om te ervaren hoe het voelt. Hoe je moet vertrouwen op degene naast je. Hoe je je omgeving op een heel andere manier leert kennen”, legt Björn uit. Elke tien kilometer staat er een verzorgingspost klaar, en er zijn buddies bij die altijd op hun plek blijven — met een touw, een stem, en veel geduld.
De kinderen? Zij zijn zijn kracht
Maja vindt het leuk — vooral als haar papa uitlegt dat hij dit doet om blinde kindjes zoals zij te helpen. “Ze is trots op me en vertrouwt me”, zegt Björn zacht. Zijn vijfjarige zoon Pelle ziet het gewoon als ‘wat papa doet’. “Wel winnen hè papa?” vraagt hij dan. En Björn? Die weet dat hij het haalt — met zijn fanatiekste hardloopvrienden om zich heen, zijn familie in zijn hoofd, en een doel dat veel groter is dan de kilometers. Hoe lang het duurt? Tussen de 32 en 36 uur, schat hij. Misschien moet hij even liggen — “maar dat is prima. Het gaat om de boodschap, niet om de tijd.” En als hij het af heeft? “Het enige jammere is dat ik niet meepraten over hoe de Elfstedentocht eruitzag”, besluit hij met een lach.
De Britse premier Starmer wankelt (weer): wat kan hem het laatste zetje geven?
Arjen van der Horst, correspondent Verenigd Koninkrijk
Wat is er aan de hand met Britse premier Keir Starmer? Die vraag komt weer opdagen — en wel met een knal — na de pijnlijke nederlaag van zijn Labour-partij bij de lokale en regionale verkiezingen. Het is niet de eerste keer dat zijn positie wankelt, en dit keer voelt het anders: de onvrede binnen de partij groeit, de schaduw van het Mandelson-schandaal blijft hangen, en er is duidelijk weinig vertrouwen in zijn leiderschap. Toch blijft hij vasthouden aan zijn functie — en dat maakt het lastig om hem echt van zijn troon te stoten. Hoe zou dat dan wel kunnen gebeuren? We kijken naar een paar mogelijke scenario’s.
1. Starmer stapt zelf op — maar dat wil hij niet
Het eenvoudigste scenario? Hij neemt de verantwoordelijkheid écht op zich en kondigt aan dat hij vertrekt. Maar… hij doet dat niet. Al vrijdagochtend, toen nog maar een kwart van de stemmen was geteld, reageerde hij al: ja, hij neemt de verantwoordelijkheid voor de nederlaag — maar nee, hij gaat niet weglopen. Punt uit.
2. Een ‘Blair-Brown-akkoord’: stapje voor stapje
Een groepje Labour-parlementariërs (enkele tientallen) vraagt nu al dat Starmer een duidelijke einddatum noemt — bijvoorbeeld binnen een half jaar. Het idee is een soepele overdracht, zoals in 2006 gebeurde toen Tony Blair beloofde binnen een jaar plaats te maken voor Gordon Brown. Dat gaf Labour tijd om rustig te schakelen, zonder publieke ruzies of partijverlamming. Maar daarvoor moet Starmer meewerken — en tot nu toe zegt hij: geen sprake van.
3. Iemand daagt hem uit — maar wie, en hoe?
Een officiële uitdaging voor het partijleiderschap (een leadership challenge) is een mogelijkheid — maar het is een hobbelige weg. Labour heeft strenge regels om zo’n uitdaging te starten, en er is geen duidelijke, klaarstaande kandidaat. Wes Streeting wordt genoemd, maar hij staat te veel in het licht van Mandelson. Angela Rayner is populair bij de linkervleugel, maar er loopt een belastingonderzoek tegen haar. En Andy Burnham — de populaire burgemeester van Manchester — is misschien de sterkste kanshebber… maar hij zit niet in het Lagerhuis. En dat is verplicht om partijleider te worden.
4. Een motie van wantrouwen — maar niemand durft
Theoretisch kan het Lagerhuis de premier dwingen af te treden via een motie van wantrouwen. Maar binnen Labour is er geen enkele wil om dat te doen — en de oppositie kan het ook niet dwingen, want Labour heeft een grote meerderheid. Kemi Badenoch (Conservatieven) vroeg Labour zelfs om mee te doen… maar gaf meteen toe dat zo’n motie geen schijn van kans heeft.
5. Een kabinet dat in elkaar zakt — zoals bij Boris Johnson
Denk aan 2022: eerst stapte Rishi Sunak op, daarna volgden de ene minister na de andere — en uiteindelijk moest Johnson weg. Een ‘leeglopend kabinet’ zou Starmer ook onder druk kunnen zetten. Maar binnen Labour is er juist een belofte geweest om niet te eindigen zoals de Conservatieven: geen chaos, geen constante premierwisselingen, geen openbare ruzies. Dus deze optie lijkt buitengewoon onwaarschijnlijk — en iedereen weet dat.
Conclusie: wankelen blijft, maar vallen gebeurt niet — nog niet
Vooralsnog blijft Starmer aan als premier, hoewel hij steeds minder stevig op zijn benen staat. Zijn hoop is dat de economie in 2029 — vlak voor de volgende Lagerhuisverkiezingen — beter draait en dat de internationale spanningen afnemen. Maar de verkiezingsuitslag van deze week toont duidelijk: de frustratie zit diep. En dat maakt het idee dat alles vanzelf goed komt… eerder een wens dan een realistisch perspectief.
Gezin krijgt een bloemetje in plaats van een boete – politie verrast met Moederdag-surprise in Tilburg
Een gezin op weg door Tilburg kreeg zondagochtend even de schrik van hun leven – maar het eindigde in lachen, tranen van blijdschap én een bos rozen. Toen de agente het gezin in hun auto aanhield, dachten ze meteen aan een foutje of een controle. Tot ze hoorden: “Jullie weten waarom we jullie aan de kant zetten?”
Geschokt keken ze haar aan… totdat ze onthulde dat het helemaal geen straf of controle was – maar een lief gebaar voor Moederdag! Omdat het op die zondag rustig was bij de politie en tegelijkertijd Moederdag viel, besloot de agente simpelweg wat extra vreugde te verspreiden. Ze kocht een bos rozen en begon ze uit te delen aan moeders onderweg – op straat, in de auto, waar ze maar tegenkwam. Op Instagram deelde ze zelf: “We zien verschillende moeders op straat lopen en wensen hen een fijne Moederdag met dit bloemetje.”
En toen zag ze het gezin in de auto. Een klein moment van paniek… gevolgd door een grote glimlach, toen de moeder een bloemetje in handen kreeg. De schrik maakte plaats voor opluchting – en een leuke herinnering aan een onverwachte, warme zondagochtend in Tilburg.
Jongen van 7 overleden na ongeluk met springkasteel in België
Gistermiddag gebeurde er iets vreselijks tijdens een jeugdvoetbaltoernooi in Hamme: een 7-jarige jongen raakte gewond bij een ongeluk met een springkasteel. Hij werd meteen naar het ziekenhuis in Gent gebracht — maar helaas overleed hij daar aan zijn verwondingen. Burgemeester Lotte Peeters van Hamme bevestigde het nieuws en zei: “Wat er precies is gebeurd, weten we nog niet. Het onderzoek loopt.”
De jongen heette Jean en speelde bij voetbalclub KFC Wambeek Ternat. Op sociale media deelden zijn teamgenoten en coaches hun verdriet:
“Het is moeilijk te bevatten dat iemand zo jong en vol leven ons heeft verlaten. Jeanke was niet alleen een getalenteerde speler, maar bovenal ook een geweldige vriend, altijd vol enthousiasme en met een lach op zijn gezicht. De vreugde die hij deelde zullen we nooit vergeten. Onze gedachten zijn bij de ouders, zijn broertje Louis, familie en vrienden in deze zware tijd.”
Het ongeluk vond plaats bij VW Hamme — niet bij Jeans eigen club. Ook zij reageerden met grote schok:
“Wat een grootse dag had moeten zijn, is helaas overschaduwd door een spijtig ongeval. Vandaag overheerst ongeloof, verdriet en stilte.”
Het bestuur benadrukte dat het incident ook impact heeft op getuigen — kinderen, ouders, trainers — en besloot daarom om aankomende week alle trainingen en clubactiviteiten af te lasten. Zo willen ze ruimte geven aan rust, verwerking en medeleven.
Tijdens het incident raakten ook meerdere andere kinderen gewond — volgens Belgische media waren dat drie of vier. Zij werden door hun ouders naar het ziekenhuis gebracht. Jean werd nog gereanimeerd, maar het hielp niet.
En voor de volledigheid: windhozen — die soms springkastelen kunnen optillen of omgooien — behoren tot de gevaarlijke weersverschijnselen die ook in Nederland kunnen optreden, zo meldt het RIVM. Het zijn wervelwinden die vaak als een trechtervormige slurf onder een onweerswolk te zien zijn.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Israël zet twee Flotilla-activisten het land uit — noemt ze ‘professionele provocateurs’
Israël heeft twee activisten van de Global Sumud Flotilla het land uitgezet: de Spaans-Palestijnse Saif Abukeshek en de Braziliaanse Thiago Ávila. Dat maakte het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken bekend. De twee waren eerder opgepakt op zee — in internationale wateren, volgens hun organisatie — en daarna naar Israël gebracht voor verhoor. Ze werden verdacht van banden met een terroristische groep én van illegale activiteiten rondom de poging om de Israëlische blokkade van Gaza te doorbreken.
Abukeshek en Ávila ontkenden alle beschuldigingen. Toch bleven ze lang vastzitten — ook nadat Spanje, Brazilië én de Verenigde Naties hadden gepleit voor hun onmiddellijke vrijlating. Die landen en organisaties spraken zelfs van een onwettige detentie.
Interessant is dat Israël nog meer activisten van dezelfde flotilla opving — maar die liet men gewoon afzetten op het Griekse eiland Kreta. Alleen Abukeshek en Ávila moesten mee naar Israël. Het ministerie noemt hen dan ook expliciet ‘professionele provocateurs’.
Beiden zitten in de kern van de Global Sumud Flotilla, een coalitie die zich inzet voor het breken van de Israëlische zeeblokkade rondom Gaza. Die blokkade loopt sinds 2007, toen Hamas de controle over Gaza overnam. Sinds de oorlog die in 2023 uitbrak, zijn er in Gaza enorme tekorten ontstaan: aan voedsel, medicijnen en andere levensnoodzakelijke goederen. Alle hulp die Gaza wil bereiken, moet via grensovergangen die onder Israëlische controle staan — en hulporganisaties klagen al lang dat te weinig van die hulp wordt toegelaten.
De Global Sumud Flotilla noemde Abukeshek en Ávila vanaf het begin politieke gevangenen en sprak van een ‘illegale ontvoering’. Volgens hen werden ze slecht behandeld tijdens hun detentie — onder meer geslagen. De vrouw van Abukeshek ging zelfs zo ver te spreken van martelingen. Israël heeft die beweringen duidelijk ontkend.
Tijdens zijn gevangenschap begon Abukeshek een hongerstaking. En afgelopen dinsdag verlengde een Israëlische rechter hun detentie nog tot vandaag — waarna de Spanjaard ook stopte met drinken.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
