Marathonloper Mikky Keetels zet alles op één kaart voor de Wings for Life World Run in Breda
Ze werkt fulltime als stewardess, studeert journalistiek én wint marathons in topnoteringen — en dan nog wel met een glimlach alsof het allemaal vanzelf gaat. Mikky Keetels (27) uit Schijndel is echt een van die mensen waar je bijna moet vragen: “Hoe doe je dat nou?!”
Amper een maand geleden was ze als eerste Nederlandse vrouw over de streep gekomen bij de Marathon Rotterdam. En zondag? Die had ze net de marathon van Vancouver op haar naam staan — met een tijd die veel lopers jarenlang droomt. Nu richt ze haar blik op komend weekend: dan staat ze aan de start van de Wings for Life World Run in Breda, en dit keer wil ze haar persoonlijke afstandsrecord breken. Ja, zelfs verder dan de klassieke marathonafstand van 42,195 kilometer.
Wat opvalt als je met Mikky praat? Ze straalt puur plezier uit — ook al vertelt ze over jetlags na lange vluchten, laptopopenen na een werkdag van twaalf uur én daarna nog tientallen kilometers rennen. “Hardlopen is voor mij echt een avontuur”, zegt ze. “Muziekje op, de wereld even loslaten — het voelt als yoga in beweging.” En ja, haar werk helpt daarbij: in Mexico doet ze een soort hoogtestage, in Salt Lake City rent ze tussen besneeuwde bergen, en in Kuala Lumpur weet ze nog net op tijd te ontwijken voor een gat in de weg. “Ik lag bijna in een put”, lacht ze.
In een paar jaar tijd groeide ze van amateur naar toponderloper — en nu durft ze écht groot te denken: de Olympische Spelen staan bovenaan haar lijst. Daarom overweegt ze haar werk als stewardess wat te versoepelen — en haar studie journalistiek is bijna in de zak.
Met de Vancouver-marathon nog fris in haar benen loopt ze dus zondag 10 mei de Wings for Life World Run in Breda. Hoe ze dat precies gaat aanpakken? Dat weet ze zelf nog niet helemaal. “We zijn nog een beetje aan het wikken en wegen wat we gaan doen”, vertelt ze. Wel is duidelijk: ze begint samen met een groep snelle mannen — en vindt dat gewoon leuk. “Het is een teamtaak, gezellig én spannend. En ik ben echt benieuwd hoe het is om te lopen zonder finishlijn!”
Want bij deze wedstrijd is er géén vaste eindstreep: in plaats daarvan wordt je langzaam ingehaald door een rijdende ‘Catcher Car’ — de bewegende finishlijn. Mikky heeft 3 uur en zo’n 6 minuten de tijd om zo ver mogelijk te komen. Voor haar geldt: alles onder de 42,195 kilometer is niet genoeg. Ter vergelijking: haar tijd in Rotterdam was 2:30.42, in Vancouver 2:33.01. Vorig jaar werd de Poolse Patrycja Talar pas na 57 kilometer ingehaald.
Dus: let op. In Breda wordt zondag niet alleen hard gelopen — maar ook gedroomd, gelachen en grenzen verlegd.
Stewardess mogelijk ook besmet met hantavirus – ligt in isolatie in Amsterdam UMC
Een stewardess uit Haarlem is opgenomen in het Amsterdam UMC met milde klachten die passen bij een hantavirusinfectie. Volgens het ministerie van Volksgezondheid was ze in Johannesburg in Zuid-Afrika in contact geweest met de 69-jarige Nederlandse vrouw die een dag later aan het virus overleed. De stewardess zit nu in isolatie terwijl er tests worden uitgevoerd.
De overleden vrouw was op 26 april kort aan boord van een KLM-vliegtuig, maar werd al snel afgekeurd voor de vlucht omdat ze te ziek was. Ze wilde vanuit Zuid-Afrika terug naar Nederland, nadat haar man eerder tijdens een Atlantische cruise was overleden. Beiden waren aan boord van het cruiseschip Hondius, waar meerdere mensen ziek werden. Naast de 69-jarige vrouw overleed ook een andere passagier; een derde opvarende is eveneens gestorven. Inmiddels zijn drie andere zieken van boord gehaald.
Ook een tweede medische evacuatievlucht – met waarschijnlijk een 41-jarige man uit de bemanning van de Hondius – landde vanochtend op Schiphol. Na de landing reed het vliegtuig naar het oostelijke deel van de luchthaven, waar volgens een ANP-fotograaf meerdere ambulances stonden te wachten. Het toestel had technische problemen en maakte daarom gisteren een tussenlanding op Gran Canaria. Uiteindelijk werd de patiënt overgebracht in een ander vliegtuig en landde het vluchttoestel iets na 09.00 uur op Schiphol.
Gisteravond landde al een eerste evacuatietoestel op Schiphol. Aan boord zaten een Britse man van 56 en een Duitse vrouw van 65. Zij wordt waarschijnlijk in Düsseldorf behandeld en is stabiel. De Brit, Martin Anstee, is bemanningslid en vertelde aan SkyNews dat hij zich “oké voelt, maar dat er nog veel testen moeten worden gedaan”. Hij zit in isolatie in het LUMC in Leiden – hoe lang is onduidelijk. Waar de Nederlandse patiënt wordt behandeld, is niet bekendgemaakt.
Naast deze drie patiënten ligt er nog iemand op de intensive care in Zuid-Afrika, en werd gisteren een Zwitser met symptomen opgenomen in Zürich. Zijn partner zit uit voorzorg in zelfisolatie.
Het cruiseschip Hondius vertrok gisteravond voor de kust van Kaapverdië en is onderweg naar Tenerife (Canarische Eilanden). Daar moet het schip zaterdag aanmeren, waarna de 150 overgebleven passagiers zonder klachten van boord mogen. Tien van hen hebben de Nederlandse nationaliteit, meldt minister van Buitenlandse Zaken Berendsen.
Zwaardere straf voor Ali B: 3 jaar cel in hoger beroep voor twee verkrachtingen
In 2024 kreeg Ali B twee jaar cel voor een verkrachting in Heiloo én een poging tot verkrachting van zangeres Ellen ten Damme. Maar zowel hij als het Openbaar Ministerie (OM) gingen toen in hoger beroep — en nu is de uitspraak fors strenger geworden: drie jaar gevangenisstraf.
Wat is er veranderd? Vooral in de zaak rond Ellen ten Damme: waar de rechtbank eerder sprak van een poging, oordeelt de rechter nu dat het om een voltooide verkrachting ging. Dat maakt het zwaarder — en leidt direct tot de langere straf.
In de andere zaak, met Jill Helena (voormalig kandidate van The Voice of Holland), blijft Ali B vrijgesproken. De rechter vond haar verklaring wel betrouwbaar, maar er was simpelweg te weinig bewijs om een veroordeling te rechtvaardigen. Ook speelde hier de enorme media-aandacht een rol — niet als reden om milder te straffen, maar als context. De raadsheer legde duidelijk uit: ja, de aandacht heeft Ali B’s carrière en privéleven hard getroffen… maar die aandacht is volgens de rechter zijn eigen schuld. Als bekende artiest met veel status in de muziekkwartier had hij moeten weten dat zedendelicten zo’n hevige maatschappelijke reactie zouden uitlokken.
De hele zaak draait om vier beschuldigingen bij drie vrouwen:
– Een verkrachting van een vrouw in Heiloo (augustus 2018, tijdens een schrijverskamp: onder andere hand in de legging, wrijven over de onderbroek, en onverwachts vingers binnenslepen);
– Een verkrachting van Ellen ten Damme (april 2014, tijdens opnames van Ali B en de Muziekkaravaan);
– En twee aanrandingen — waarvan één bij Jill Helena (die hem in zijn auto zou hebben meegenomen voor seksuele handelingen). Die laatste twee aanklachten zijn beide niet-ontvankelijk of leidden tot vrijpraak.
Einde van een tijdperk: de iconische Nibb-It rings verdwijnen uit het assortiment
“Dacht een goeie dag te hebben vandaag, maar Cheetos stopt met de Nibb-It rings”, schrijft iemand op TikTok.
“Dit verlies verwerken gaat langer duren dan die ketting maken”, reageert een ander — en daarmee doelt hij op die ouderwetse dropveter-kettingen die je als kind op school vaak samen met vrienden maakte: gewoon de knusse, zachte ringetjes één voor één op een snoepveter rijgen, tot je een kleurrijke, knapperige armband had.
Op sociale media is het een ware rouwperiode: tientallen mensen delen hun verdriet, herinneringen en zelfs ‘nachtwakken’ bij een laatste pakje. Want ja — de Nibb-It rings roepen bij veel volwassenen écht nostalgie op. Niet alleen door de unieke smaak, maar vooral door het ritueel: één ring per vinger, langzaam afeten, net als een soort knusse, knapperige countdown.
Cheetos zelf bevestigt het einde met een emotionele boodschap: “Het is tijd voor het laatste rondje. Bedankt voor alle mooie momenten door de jaren heen.”
Het merk erkent dat het voor veel fans even wennen zal — en dat begrijpen ze ook helemaal. Volgens hen willen ze zich nu richten op snacks die nog beter aansluiten bij hun ambities op het gebied van smaak én voedingswaarde.
Wanneer de rings precies uit de winkels verdwijnen, is nog onduidelijk. Ze zijn nu nog wel te vinden — maar wie er nog een laatste voorraad van wil, moet misschien niet te lang wachten.
Songfestival breekt met eigen regels: na 26 jaar livemuziek terug in de liveshow
De Eurovisie heeft een oude regel flink opzij geschoven — en dat is écht groot nieuws. Voor het eerst sinds 1999 mag er weer echt live op het podium worden gespeeld tijdens een liveshow. En ja, we bedoelen niet alleen zingen: dit keer gaat er ook een instrument mee — en wel een viool.
De Finse artiest Linda Lampenius (56) had bij de EBU, de organisatie achter het Songfestival, nadrukkelijk gevraagd om toestemming om live te spelen tijdens haar optreden. Samen met zanger Pete Parkkonen brengt ze het nummer Liekinheitin, waarbij de viool volgens hen geen ‘achtergrondinstrument’ is, maar letterlijk een tweede stem — een soort muzikale dialoog tussen zang en strijkwerk. De redenering sloeg aan: de EBU gaf groen licht.
Lampenius reageerde enthousiast: “Het voelt zo waanzinnig. Ik ga geschiedenis schrijven.”
Waarom de EBU dit keer een uitzondering maakt, is niet bekend. Meestal is men erg streng: sinds 2004 staat er zelfs zwart op wit in de reglementen dat geen livemuziek toegestaan is op het podium. Alle instrumenten moeten van tevoren worden ingesproken en tijdens de show via speakers worden afgespeeld — alleen het zingen gebeurt live. De reden? Technische rompslomp: elke act heeft andere instellingen, kabels, microfoons… en tijdens een snelle liveshow is dat gewoon te veel gedoe.
Er was wel één klein voorbeeldje van een ‘loophole’ eerder: vorig jaar speelde de Italiaan Lucio Corsi mondharmonica op het podium. Dat ging omdat een mondharmonica geen kabels nodig heeft en het geluid gewoon door de zangmicrofoon wordt opgepikt — dus technisch gezien ‘niet als livemuziek’ werd beschouwd. Maar deze keer is het anders: hier is sprake van een volwaardig, los instrument — met kabels, instellingen en alles.
Lampenius en Parkkonen behoren overigens tot de grote favorieten voor de winst. Ze treden dinsdag op in de eerste halve finale. De grote finale in Wenen is volgende week zaterdag.
🎙️ Christel de Laat: “We moeten Brabants praten – écht praten!”
Je kent haar wel: de scherpe, hartstochtelijke en onmiskenbaar Brabantse comedienne Christel de Laat. En nu maakt ze zich écht zorgen – niet over de laatste stand van de Eredivisie of de prijs van stroopwafels, maar over iets veel diepers: ons dialect. In de Omroep Brabant-podcast Van Ons doet ze een duidelijke oproep: “We moeten Brabants praten!” En ze meent het.
Christel is bang dat die zachte klanken, die rollende ‘r’s en die typisch Brabantse manier van zeggen langzaam maar zeker verdwijnen. “Wij moeten trots zijn op die tongval”, zegt ze. “Dat moeten we omarmen – niet wegstoppen.” En ja, ze vindt dat het Brabants niet alleen thuis hoort te blijven, maar ook op school, in de media… en vooral bij Omroep Brabant zelf. “Juist daar moet je het uitdragen!”, roept ze met een knipoog – maar met een serieuze blik.
Ze vertelt zelfs een leuke anekdote over haar kleinzoon, die laatst een heel Brabants ‘r’ liet rollen… waarop zij meteen dacht: “En toen dacht ik: wat the fuck gebeurt hier? Als je bij mij komt, praten we gewoon Brabants.” Geen grapje – ze meent het.
En die oude zorg dat “niemand ons boven de rivieren verstaat”? Christel lacht erom. “Dat zit in ons hoofd. Wij praten Brabants, geen Grieks.” Ze speelt al jaren door heel Nederland én België – van Groningen tot Roeselare – en overal wordt ze prima begrepen. “Iedereen kan ons volgen. Echt.”
Toch ziet ze het gevaar: als ouders steeds vaker Nederlands praten, en kinderen het dialect nooit echt leren, dan verdwijnt het stilletjes met de generaties. Net zoals Friezen trots zijn op hun taal, wil Christel dat Brabanders dat ook worden. Niet als curiositeit – maar als levende, klinkende identiteit.
Wil je haar volledige gedachten horen? Luister dan naar de hele aflevering van Van Ons – beschikbaar in elke podcast-app of op YouTube.
