Belgische gevangene claimt te weten wie Tanja Groen heeft vermoord
Een gevangene uit België zegt eindelijk te weten wie de 18-jarige studente Tanja Groen in 1993 heeft ontvoerd en vermoord. Dat melden zowel De Limburger als de Belgische krant Het Belang van Limburg.
Tanja Groen verdween tijdens de introductieweek van de Universiteit Maastricht — na een studentenfeest onderweg op haar fiets, maar nooit aangekomen in haar kamer in Gronsveld. Al meer dan dertig jaar lang blijft haar verdwijning een pijnlijk onopgelost mysterie. Tot nu toe.
Maar er zou mogelijk licht op komen: Johan V., een 55-jarige Belgische gevangene, heeft zich afgelopen jaar bij justitie gemeld met informatie over de zaak. Volgens de berichten zou hij weten wie Tanja’s ontvoerder is — en beweert dat die persoon nog steeds in leven is. Verder zegt hij dat Tanja is misbruikt, vermoord én begraven — mogelijk in Maastricht zelf.
Johan V. is al meerdere keren gehoord door het onderzoeksteam dat de cold case heropende. De Limburger meldt dat hij ten minste drie keer is ondervraagd. Zijn advocaat houdt zijn mond over de details, en ook het Openbaar Ministerie wil niets concreets loslaten:
“Er loopt nog een onderzoek. Net als bij andere lopende onderzoeken kan het Openbaar Ministerie op dit moment geen nadere mededelingen hierover doen. We werken naar een afronding toe van de cold case Tanja Groen.”
Voor de volledigheid: Johan V. zit sinds 2002 in de gevangenis — met levenslang voor de moord op Ron Bening (40) in Heerlen, op 13 september 2000. De twee kenden elkaar via het drugscircuit. Als zijn informatie echt leidt tot een doorbraak in de Tanja Groen-zaak, zou dat positief kunnen wegen bij eventuele toekomstige vrijlatingsaanvragen. In België mag iemand met levenslang na vijftien jaar om voorwaardelijke vrijlating vragen — en goed gedrag (zoals nuttige informatie leveren) speelt daarbij een rol.
🌿 Roos eet de Japanse duizendknoop gewoon op — en ja, het is echt lekker
De meeste mensen kijken met een knoop in hun maag naar de Japanse duizendknoop. Die hardnekkige plant groeit niet alleen door tuinen, maar ook door bermen, funderingen en zelfs door asfalt heen — alsof ze een eigen plan heeft. Maar voor wildplukster Roos Konings uit Breda is die ‘gevreesde indringer’ juist een reden om te glimlachen. “Ik bestrijd de Japanse duizendknoop ook”, zegt ze terwijl ze langs een berm vol frisgroene stengels loopt. “Alleen doe ik dat op mijn manier: ik eet hem op.”
🥬 Jong, zuur en verrassend veelzijdig
Met een mandje in haar hand zoekt Roos de allerkleinste, zachtste scheuten uit — de oudere stengels laat ze bewust staan. “Die worden te vezelig”, legt ze uit. “Maar de jonge toppen? Die zijn friszuur, net als rabarber. Perfect voor jam, siroop, compote of zelfs als vulling in appelflappen.” Ze noemt het zelf: duizendknoopflapjes. En ja, dat klinkt gek — maar volgens Roos smaakt het heerlijk.
✂️ Secuur plukken, geen resten laten
Terwijl ze met een klein mesje de stengels afsnijdt, let ze scherp op elk detail. “Je moet hier écht secuur mee omgaan”, vertelt ze. “Alles wat je afsnijdt, moet je óf gebruiken óf zorgvuldig weggooien bij het restafval. Want als er ook maar een klein stukje op de grond valt… dan kan dat al genoeg zijn om een nieuwe plant te laten ontstaan.” Voor Roos, die al haar eten uit de natuur haalt, is dat geen theorie — het is dagelijkse praktijk.
😬 Waarom iedereen zo bang is (en waarom Roos juist blij is)
De Japanse duizendknoop werd in de 19e eeuw als sierplant meegebracht naar Europa — en nu is hij één van de meest gevreesde invasieve exoten. Hij verspreidt zich razendsnel via wortels én via piepkleine stukjes stengel. Gemeenten, spoorbeheerders en huiseigenaren worstelen jaar na jaar met bestrijding — en dat kost miljoenen.
“Mensen die hem in hun tuin hebben, zijn helemaal niet blij”, zegt Roos. “Je huis kan er echt minder waard door worden. En als je op de snelweg rijdt en naar de berm kijkt? Dan zie je hem vaak al staan.” Want ja: hij neemt andere planten over, dringt door bestratingen heen — en hoe meer je maait, hoe harder hij terugkomt. Elke knop kan nieuwe wortels vormen.
🍯 Van berm naar boterham: zo maakt Roos haar duizendknoopjam
Als haar mandje vol is, haalt ze een klein gasstelletje uit haar auto. De jonge stengels worden fijngehakt, gemengd met suiker en tien minuten in kokend water gezet. Daarna even pureren — en klaar is de jam. “Die kan zo op een boterham”, zegt ze met een knipoog. “En in Japan ligt de plant trouwens gewoon in de groentewinkel. Hier haten we hem. Ik niet. If you can’t beat it, eat it.”
Roos weet wel dat het niet magische oplossing is — als iedereen morgen zou beginnen met eten van de duizendknoop, is het probleem niet van de wereld. Maar wel helpt het: mensen leren hem herkennen, snijden hem vaker af, en elke keer dat ze plukken, wordt de plant iets zwakker. “Hoe meer ik hier elk jaar blijf oogsten, hoe kleiner de populatie uiteindelijk wordt”, zegt ze. En wie weet? Misschien wordt duizendknoopjam straks een Brabantse specialiteit.
🔥 Auto in brand gestoken in Waalwijk – Politie zoekt twee verdachten
De politie is op zoek naar twee mannen die eind januari een auto in brand hebben gestoken aan de Burgemeester Teijssenstraat in Waalwijk. In het opsporingsprogramma Bureau Brabant zijn scherpe beelden te zien van het moment dat ze doelbewust naar de wagen lopen en hem in vuur en vlam zetten.
De brand brak uit in de nacht van vrijdag 16 januari op zaterdag 17 januari, tussen tien voor drie en drie uur ’s nachts. De auto stond vlakbij het huis van de eigenaar — en brandde uiteindelijk volledig uit.
Wie zijn de twee mannen?
Op de camerabeelden is rond tien voor drie een tweetal te zien aankomen. Één van hen kijkt snel richting de camera — wat de politie doet vermoeden dat hij de buurt kent of zelfs uit de omgeving komt. Hij droeg een blauwe capuchonjas en een lichte broek. Zijn metgezel had een donkere jas en een pet op, en keek tijdens de hele actie omlaag — alsof hij iets in zijn handen hield.
Ze lopen rechtstreeks naar de auto, rommelen er even mee… en dan bukt de ene man. Een paar tellen later zie je een flits aan het uiteinde van zijn hand. Daarna rennen ze weg — en de auto staat binnen no-time in brand.
Geen redding meer mogelijk
De brandweer kwam snel ter plaatse en kon voorkomen dat het vuur oversloeg naar andere auto’s in de buurt. Maar de bewuste wagen was al te ver gevorderd: hij werd volledig verwoest. Later bleek ook dat er eerder een ruit van de auto was ingeslagen.
“Waarom moest juist deze auto in brand?” vraagt de politie zich af in Bureau Brabant. Ze roept mensen uit de buurt — vooral getuigen of wie toevallig een bewakingscamera heeft — op contact op te nemen.
Bureau Brabant is elke maandag om 17.15 uur te zien op Omroep Brabant.
Steun na een overlijden: wanneer ‘gecondoleerd’ juist koud aanvoelt
Journalist en schrijver Sinan Can heeft onlangs in zijn wekelijkse column voor de VARA-gids geschreven dat hij het woord ‘gecondoleerd’ niet meer gebruikt. “Een woord dat bij elke uitvaart als een stempel op de rouw wordt gedrukt. Kort. Zakelijk. Afgepast: Gecondoleerd.” Volgens hem klinkt het alsof je met een formele handdruk het verdriet hebt afgehandeld — alsof verlies een pakketje is dat is bezorgd en waarvoor je tekent.
Kiki herkent dat meteen. Zes weken geleden overleed haar vader, op 88-jarige leeftijd. Hoewel zijn dood niet onverwacht kwam en het afscheid goed was voorbereid, voelde het toch als een klap in het gezicht. “Je kunt je niet voorbereiden op het moment dat je echt afscheid moet nemen”, zegt ze. “Mijn vader had dementie, had een mooie leeftijd en heeft een goed leven gehad. Dat kan allemaal kloppen, maar het gaat voorbij aan het gemis en hoe je je op dat moment voelt.”
Na zijn overlijden kwamen de condoleanceberichten binnen — en hoe oprecht ze ook bedoeld waren, het woord ‘gecondoleerd’ voelde voor haar vaak kil en afstandelijk. “Als iemand rouwt, is het heel fijn als je laat weten dat je aan iemand denkt. Maar hoe goed het ook bedoeld is: als je net in de rouw bent, ben je extra gevoelig. Alles komt dan keihard binnen. Hoe iemand iets zegt, welke woorden er gebruikt worden, wat er wel of niet staat… je merkt het allemaal op. Al je gevoelssprieten staan open.”
En ja — sommige berichten waren zelfs pijnlijk. Zo werd ‘gecondoleerd’ door autocorrectie soms omgezet naar ‘gecontroleerd’. En één keer las ze zelfs: ‘Gefeliciteerd met het verlies van je vader.’ “Die werd trouwens wel weer snel ingetrokken, maar ik had hem al gelezen. Dat raakt je. Het geeft je het gevoel dat de afzender snel iets van zich heeft willen laten horen. Ik zie dat het met de beste intenties gebeurt, echt. Maar probeer je eens te bedenken wat er aan de andere kant van die telefoon gebeurt?”
Het woord ‘gecondoleerd’ komt oorspronkelijk uit het Latijn (condolere: con = samen, dolere = pijn voelen of treuren) — letterlijk: samen pijn voelen. Mooi in theorie. Maar volgens Claire van ’t Veen, auteur van Ik rouw van je (geschreven na het overlijden van haar dochter), is die oorspronkelijke lading langzaam weggeërodeerd. “Het is vaak het eerste woord dat in je opkomt als je iemand wilt condoleren. Alsof er een laatje in je hoofd opengaat en je het woord eruit trekt, zonder dat we echt stilstaan bij de betekenis erachter. Ik denk dat ‘gecondoleerd’ in deze tijd zijn verbinding is kwijtgeraakt.”
Wat mensen eigenlijk willen overbrengen, is dat ze het verdriet van de ander erkennen. En daarvoor zijn er volgens Claire veel persoonlijker, menselijkere manieren. “Zeg bijvoorbeeld: ‘ik denk aan je’, of ‘ik vind het zo verdrietig voor je’. Of: ‘zal ik even langskomen?’ of ‘het spijt me zo voor je’. Als dat oprecht wordt gezegd, is dat al genoeg. Of wees eerlijk en zeg: ‘ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen’. Daar zit ook al medeleven in.”
Zowel Kiki als Claire merken dat rouw nog steeds een soort taboe is — iets waar mensen zich voor schamen of ongemakkelijk mee omgaan. Claire vergelijkt het met “een onuitgenodigde gast op je verjaardag. Je kunt niet zeggen: jij mag niet binnenkomen. Het is er. En je gaat ermee leren leven.”
Kiki is rouw- en verliestherapeut. Haar eigen verlies én dat van haar cliënten laten haar zien dat we meer ruimte moeten maken om over rouw te praten — écht te praten, zonder het te versluieren onder standaardformules. “De mensen die er het meest voor je zijn op zo’n moment, zijn niet degenen die de mooiste woorden vinden. Het zijn degenen die even stoppen. Die twee seconden nemen om te voelen: wat wil ik hier eigenlijk zeggen?”
En ook het woord ‘sterkte’ krijgt een andere lading. “Want wat zeg je nou eigenlijk als je iemand sterkte wenst? Alsof we altijd maar sterk moeten zijn, terwijl rouw er juist mag zijn — en geen vervaldatum heeft.” Claire vult aan: “Rouw heeft geen vervaldatum. De scherpe randen gaan er vanaf. Maar het wordt een nieuwe realiteit. Als iemand die je liefhebt overlijdt, verandert je wereld voorgoed. Van buiten lijkt alles door te gaan, maar van binnen is niets meer hetzelfde.”
Daarom draait het uiteindelijk niet om de perfecte woorden. Maar om oprechte aandacht. Even stilstaan. En laten merken dat je er bent. Dat is wat volgens Kiki het meeste betekent.
Werkgevers willen niet als enige de rekening betalen voor dure brandstof
Bedrijven zitten met hun handen in het haar door de stijgende brandstofprijzen — dat blijkt uit een recente enquête van de werkgeversorganisatie AWVN onder haar leden. Veel werkgevers zijn bang dat een hogere kilometervergoeding én tegelijkertijd loonverhogingen samen een flinke klap gaan worden voor de boekhouding.
Ze zeggen wel: ja, we zijn bereid om de kilometervergoeding op te voeren — maar alleen als het kabinet ook meegeeft. Concreet: als de belastingvrije kilometervergoeding wordt verhoogd van 23 naar 25 cent. Op dit moment geven de meeste werkgevers namelijk precies 23 cent per kilometer, omdat daarboven belasting dreigt.
“Werkgevers kijken nu heel nauw wie er echt het hardst wordt getroffen door deze prijsstijging, en of er alternatieven zijn — zoals meer thuiswerken of met het ov naar werk komen”, legt Anne Megens, directeur beleid en advies bij de AWVN, uit. “Voor die groep zijn ze bereid om extra in de portemonnee te tasten. Maar niet zomaar voor iedereen.”
En daar ligt de kern: werkgevers willen niet als enige opdraaien voor de gestegen brandstofkosten. Ze vinden dat de lasten eerlijk moeten worden verdeeld — tussen bedrijven, overheid én werknemers.
Megens benadrukt: “Ook bedrijven worden heel hard geraakt. Niet overal is de economische situatie zo gunstig dat je gewoon de vergoeding omhoog kunt schroeven, zonder dat het ten koste gaat van de loonruimte.”
Dat geldt vooral voor sectoren waar veel op de weg wordt gewerkt — denk aan schoonmaakbedrijven buiten de Randstad. Daar rijden medewerkers vaak grote afstanden tussen klanten, soms naar afgelegen vakantiehuisjes of landelijke locaties. En openbaar vervoer is daar vaak geen optie.
Paul Fok, voorzitter van branchevereniging SIEV, legt het zo: “We hebben leden die klanten hebben verspreid over een groot gebied. Die kunnen de hogere brandstofkosten niet zomaar doorrekenen aan hun klanten — en ook niet volledig vergoeden aan hun personeel.” En dan komt het nog erger: “Als het voor medewerkers te duur wordt om naar werk te komen, zien we al stijgende ziekmeldingen.”
En het is niet alleen de brandstof die duurder is geworden — ook schoonmaakmiddelen zijn opgevoerd in prijs. Bovendien loopt de huidige cao eind juni af, en wordt er op dit moment onderhandeld over een nieuwe. Dus: de druk op de knop is hoog — en werkgevers willen niet als enige de rekening krijgen voorgelegd.
Gemengde reacties op energiemaatregelen kabinet: ‘Schieten tekort’
Vanochtend presenteerde het kabinet een pakket maatregelen om huishoudens en bedrijven te helpen bij de stijgende energiekosten — een gevolg van de oorlog in het Midden-Oosten. Denk aan een hogere onbelaste kilometervergoeding, tijdelijke afschaffing van de wegenbelasting voor vrachtwagens, steun voor verduurzaming van bedrijven én huiseigenaren, en een nieuw Noodfonds Energie.
Maar de reacties zijn allesbehalve eenduidig: veel partijen en brancheorganisaties zeggen dat de plannen weliswaar een stap in de goede richting zijn — maar dat ze simpelweg te weinig, te laat of te ongelijk zijn.
“Een loterij met te weinig geld”
Het Armoedefonds reageert terughoudend op het Noodfonds Energie, waarvoor 195 miljoen euro is uitgetrokken. “We zijn blij dat er wel een noodfonds komt, maar de steun staat niet in verhouding tot het probleem”, zegt hun woordvoerder. Volgens haar wordt lang niet iedereen met een hoge energierekening én een laag inkomen daadwerkelijk geholpen. En dan is er nog de vraag: hoe verdeelt het kabinet het geld eigenlijk?
Ze herinnert eraan dat bij het vorige noodfonds — na het uitbreken van de oorlog in Oekraïne — het principe ‘op is op’ gold. Wie te laat kwam, kreeg niets. “We zijn bang dat het opnieuw een loterij wordt. Het geld moet eerlijk verdeeld worden en terechtkomen bij de mensen die dit het hardst nodig hebben.”
Vrachtwagenbranche: “Een papieren stap, geen echte verlichting”
Transport en Logistiek Nederland (TLN) is nog scherper van toon over het tijdelijk schrappen van de motorrijtuigenbelasting voor vrachtwagens. Volgens TLN is het een “papieren stap” die in de praktijk ernstig tekortschiet.
“De geboden verlichting staat in geen verhouding tot de dagelijkse kostenexplosie waarmee transportbedrijven worden geconfronteerd door de fors gestegen dieselprijzen”, zegt TLN. Concreet: de compensatie per vrachtwagen over zes maanden is evenveel als wat diezelfde vrachtwagen nu één week aan brandstof kwijt is.
TLN pleit daarom voor meer en snellere belastingvoordelen — en waarschuwt: “Zolang het kabinet daarvoor blijft wegkijken, blijven ondernemers noodgedwongen de klappen opvangen en komen steeds meer bedrijven in de knel. Dat raakt niet alleen de transportsector, maar uiteindelijk de hele samenleving.”
Verduurzaming: positief, maar vaak te langzaam
Er is ook steun voor verduurzaming: subsidies worden eerder beschikbaar gesteld, de visserij krijgt 25 miljoen euro, en land- en tuinbouw eveneens 25 miljoen — om onder andere kunstmest- en energiegebruik te verminderen.
Visned noemt het bedrag “content”, terwijl LTO Nederland spreekt van een “zorgvuldig besluit in een spannende tijd”. Ze zijn blij dat de sector gezien wordt — maar wijzen erop dat de maatregel vooral op de lange termijn gericht is. Voor de korte termijn had LTO graag ook iets als een accijnsverlaging of vrijstelling gezien.
Ook de belastingkorting voor groene investeringen gaat omhoog — van 40 naar 45,5 procent. Werkgeversorganisaties VNO-NCW en MKB-Nederland zien daarin “positieve punten”, maar benadrukken dat de zwaarst getroffen bedrijven nog steeds onvoldoende hulp krijgen. En ze hebben “grote moeite” met de manier waarop het pakket gefinancierd wordt.
Wie betaalt het? Ondernemers en starters krijgen de rekening
Om de 967 miljoen euro aan maatregelen te bekostigen, worden belastingen verhoogd of kortingen afgebouwd. Zo wordt de startersaftrek per 2027 afgeschaft — en vanaf 2027 stijgt de alcoholaccijns.
VNO-NCW en MKB-Nederland vinden dat problematisch: “Het versoberen van de startersaftrek maakt het starten van een onderneming (nog) minder aantrekkelijk. Dat raakt ook start-ups in de techsector.”
ZZP Nederland is zelfs “overvallen” door het nieuws. “Van het hele idee dat destijds is bedacht om mensen goed op de rit te helpen, blijft niks meer over.” De organisatie wijst erop dat de zelfstandigenaftrek al eerder werd gekort — en nu wordt er opnieuw bij ondernemers ingegrepen: “Er gaat iets mis met energie en dat pak je dan bij ondernemers weg.”
En die kilometervergoeding?
De onbelaste kilometervergoeding stijgt van 23 naar 25 eurocent. Maar AWVN (werkgeversvereniging) waarschuwde al vorige week — toen delen van het plan uitlekten — dat dit extra kosten oplegt voor bedrijven, en dus indirect ook voor werknemers.
En terwijl vakbond CNV vorige week pleitte voor een accijnsverlaging aan de pomp (zoals meerdere Europese landen al doen), benadrukt het kabinet keer op keer dat zo’n maatregel “ongericht en erg duur” is. Staatssecretaris van Financiën Eelco Eerenberg herhaalde dat vorige week op RTL Z.
