Toch patiëntgegevens gestolen bij hack op Chipsoft
Bij de ransomware-aanval op het zorgsoftwarebedrijf Chipsoft is het toch gebeurd: medische patiëntgegevens zijn buitgemaakt. Dat bevestigt het bedrijf zelf nu — terwijl er eerder geruchten en interne signalen waren dat die gegevens veilig zouden zijn gebleven. Gisteren al liet de NOS weten dat datalekken niet konden worden uitgesloten, en nu is het officieel: er is sprake van ontvreemding van persoonsgegevens.
Chipsoft-topman Hans Mulder erkent het in een verklaring: “Deze ontvreemding van gegevens kunnen wij niet ongedaan maken.” Hij betreurt de situatie en belooft volledige ondersteuning aan de getroffen zorginstellingen.
Het betreft vooral instellingen die werken met het HiX 365-platform — denk aan huisartsenpraktijken, revalidatieklinieken en het Oogziekenhuis Rotterdam. Een woordvoerder van Chipsoft heeft deze lijst bevestigd en benadrukt dat er verder geen andere zorgorganisaties zijn getroffen.
Interessant detail: ziekenhuizen gebruiken een aparte website van Chipsoft om patiënten toegang te geven tot hun medische dossiers. Al dat verkeer loopt via Chipsoft’s eigen servers — en daarom was er eerder sprake van mogelijke impact bij tien ziekenhuizen, waaronder het Franciscus Gasthuis (Rotterdam), het Meander Medisch Centrum (Amersfoort) en het Albert Schweitzer Ziekenhuis (Dordrecht). De Autoriteit Persoonsgegevens (AP) had die ziekenhuizen aangeraden om een melding in te dienen — en dat hebben meerdere ook gedaan. Deze week meldde de AP dat er ruim zestig meldingen binnenkwamen over dit incident, inclusief de melding van Chipsoft zelf.
Toch medische patiëntgegevens gestolen bij hack op ChipSoft
ChipSoft, de softwareleverancier die digitale patiëntendossiers en andere zorgsystemen bouwt voor huisartsen, revalidatieklinieken en zelfs een oogziekenhuis, heeft bekendgemaakt dat er toch gegevens van ‘enkele Nederlandse klanten’ zijn buitgemaakt. Dat meldt het bedrijf zelf op zijn website — en ja, het is net zo onprettig als het klinkt.
De getroffen zorginstellingen zijn inmiddels geïnformeerd, zegt ChipSoft. En topman Hans Mulder spreekt openhartig over de pijn die dit veroorzaakt: “Het doet ons pijn dat deze situatie is ontstaan. Deze ontvreemding van gegevens kunnen wij niet ongedaan maken. Wel doen wij er alles aan om de getroffen klanten in deze situatie zo goed mogelijk te ondersteunen.”
Tot voor kort was het nog onduidelijk of er daadwerkelijk patiëntgegevens waren gestolen — sinds de hack op 8 april aan het licht kwam, speelden veel zorgverleners op veiligheid. Verschillende ziekenhuizen en praktijken haalden hun systemen zelfs tijdelijk offline, uit voorzorg. Tot nu toe is de aanval niet opgeëist door een bekende groep.
En let op: dit is niet de eerste keer dit jaar dat de Nederlandse zorg wordt getroffen door een ernstige cyberaanval. Vorig jaar werd ook al het laboratorium Clinical Diagnostics gehackt en gegijzeld met ransomware — met name voor het baarmoederhalskankeronderzoek. Daarbij werden de persoonsgegevens van maar liefst 485.000 vrouwen gestolen: van burgerservicenummer tot privéinformatie en uitslag van uitstrijkjes. Uiteindelijk koos het laboratorium ervoor losgeld te betalen — waardoor die gegevens (gelukkig) niet op het dark web verschenen. Hoeveel er precies werd betaald, is nooit bekendgemaakt.
In onderstaande video zie je hoe zo’n ransomware-aanval in zijn werk gaat:
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Historisch kanon in ere hersteld: ‘Geschiedenis is hier nog overal’
Eén van de laatste fysieke herinneringen aan het militaire verleden van Woudrichem staat weer keurig op zijn plek – en ziet er fris uit, totdat je bedenkt dat het al bijna 200 jaar oud is. Het betreft een oude scheepskanon uit 1818, die nooit écht in actie is gekomen. Door jarenlang weer en wind was hij behoorlijk aangetast, maar dankzij initiatief van lokale bewoners is hij nu grondig gerestaureerd.
“Een kanon tegen de vijand hebben we gelukkig niet meer nodig”, zegt vestinggouverneur Anneke van Walree met een knipoog, “maar dit stuk geschiedenis vertelt prachtig wat Woudrichem ooit was: een levendige, strategische vestingstad langs de Maas, Waal én Merwede – met muren die zelfs Willem van Oranje een handje hielpen bouwen.” En ja, de inwoners vinden dat gewoon belangrijk. Zo belangrijk dat ze zelf bij Van Walree aanklopten met de vraag: kan dit kanon niet eens opgeknapt worden? Want zoals ze het zelf zeggen: “Geschiedenis is hier nog overal. Dat levende verleden is gewoon onmisbaar.”
Voor de restauratie werd een aannemer ingeschakeld die speciaal werkt met historisch erfgoed – en dat was ook nodig, want het duurde een half jaar. De loop werd met lasers schoongemaakt, het houten rolpaard opgefrist, en alle details zorgvuldig hersteld. Donderdagmiddag werd het kanon officieel teruggeplaatst bij het voormalige wapenarsenaal uit 1851 – nu het Visserij- en Cultuurhistorisch Museum. Die plek was vroeger een bomvrije munitiebunker, waar ooit allerlei militair materieel werd opgeslagen… waaronder, ironisch genoeg, precies zulke kanonnen.
En ja, dit kanon is nooit afgevuurd in Woudrichem. Het was eigenlijk een scheepskanon, cadeau van de Fortfabriek, om de stad symbolisch weer ‘in vestingkleuren’ te doen verschijnen.
Ook de rest van de vesting blijft in beeld: naast dit kanon staan er in Woudrichem nog eens acht andere – en die worden allemaal actief onderhouden door de gemeente Altena. “Zo blijven we de geschiedenis niet alleen vertellen, maar ook beleven”, legt wethouder Anneloes van Hunnik uit. “En zo wordt het voor toekomstige generaties gewoon een natuurlijk onderdeel van hun omgeving.” Bewijs? Direct na de onthulling klommen kinderen van de Eben Haezerschool bovenop het kanon – alsof het altijd al daar had moeten staan. “Schitterend”, lacht stadsgids Peter Baks. “Ik hoop dat diezelfde kinderen straks met hun kinderen hier terugkomen… en dat het kanon dan nog steeds staat.”
Venetië kan de zeespiegelstijging wel trotseren… maar niet zonder gevolgen
Venetië: de stad van de gondels, de liefde en de eindeloze reflecties op het water. Maar die romantische sfeer staat onder druk — door de stijgende zeespiegel én een langzaam zakende bodem. De stad is al jaren vaker nat dan vroeger, en hoewel er oplossingen zijn om haar te redden, heeft elke keuze zijn eigen prijs — financieel, ecologisch, esthetisch of cultureel. Dat blijkt uit nieuw onderzoek van een internationale groep wetenschappers, waaronder experts van het Nederlandse waterinstituut Deltares, gepubliceerd in het vakblad Scientific Reports.
“We hopen dat hierover écht wordt gesproken”, zegt onderzoeker Valeria Di Fant. “We kunnen veel doen — maar er zitten ook duidelijke grenzen aan wat haalbaar is.”
Waarom wordt Venetië steeds vaker overstroomd?
Venetië ligt op een heleboel kleine eilanden in een lagune: een kustmeer met meerdere verbindingen naar de Adriatische Zee. Die ligging maakte de stad ooit tot een handelsmacht — en creëerde tegelijkertijd een uniek ecosysteem, waarbij planten en dieren leven van de wisseling tussen zoet en zout water.
Maar sinds eind 1966 — toen een extreme combinatie van springtij en zware regenval de stad verwoestte — is wateroverlast een steeds terugkerend probleem. Hoewel zo’n catastrofale overstroming sindsdien zeldzaam is, komt het wel vaker voor — vooral de afgelopen 25 jaar. En dat komt niet alleen door het weer: de bodem zakt langzaam, terwijl de zeespiegel gestaag stijgt door klimaatverandering.
MOSE: de stormvloedkering die werkt… maar niet eeuwig mee kan
Na de ramp van ’66 besloot Italië een gigantisch kustverdedigingssysteem te bouwen. Na tientallen jaren van overleg, ontwerp en bouw werd in 2020 voor het eerst het Modulo Sperimentale Elettromeccanico (MOSE) ingezet. Deze kering bestaat uit beweegbare dammen bij de drie toegangen van de lagune. Normaal liggen ze op de bodem, zodat schepen vrij kunnen varen en het natuurlijke wateruitwisseling blijft bestaan. Bij hoogwater worden ze opgeblazen en sluiten ze de lagune tijdelijk af.
Het systeem werkt — maar alleen als het op tijd wordt ingeschakeld. Er zijn al gevallen geweest waarin Venetië toch overstroomde, omdat de beslissing te laat kwam. En daar zit de grote knelpunt: MOSE is ontworpen voor een bepaalde mate van zeespiegelstijging. En die stijging gaat door.
“Het systeem zal nog jaren mee kunnen — zelfs in het slechtste scenario”, zegt Marjolijn Haasnoot van Deltares en hoogleraar klimaatadaptatie aan de Universiteit Utrecht. “Maar we moeten nu al denken over wat daarna komt.”
Wat kan Venetië nog meer doen? Drie wegen, elk met zijn eigen ‘maar’
De onderzoekers zien drie hoofdopties om de stad op lange termijn veilig te stellen — en geen enkele is volmaakt:
🔹 Ringdijken rond de stad
Je bouwt dijken direct om Venetië heen. Voordeel: de lagune blijft open, dus de zeeverbinding en het ecosysteem blijven behouden. Nadeel: het ziet er niet bepaald mooi uit — en het is een enorme technische klus.
🔹 Een vaste dijk die de hele lagune afsluit
Dan blijft de stad zelf visueel onaangetast, maar de prijs is hoog. Geen scheepvaart meer in de lagune, geen waterwisseling meer — en daarmee verdwijnt het unieke ecosysteem. Di Fant: “Je kunt je Venetië eigenlijk niet voorstellen zonder water.” Het is een beetje zoals de Afsluitdijk: praktisch, maar met blijvende gevolgen voor natuur én cultuur.
🔹 Belangrijke gebouwen verplaatsen
Ja, echt: op de plank zetten en landinwaarts verhuizen. Technisch mogelijk, maar duur en ingrijpend. Haasnoot benadrukt: het gaat niet om een vlucht uit de stad, maar om een serieuze optie om erfgoed te behouden als andere oplossingen op hun grens komen.
Tijdrekken is geen zwakheid — het is strategie
De boodschap van de onderzoekers is helder: MOSE is geen eindoplossing, maar een brug naar de toekomst. Door nu al lokale maatregelen te nemen — zoals het verhogen van funderingen, het remmen van bodemdaling of het plaatsen van beschermende schotten — kun je het systeem langer laten meegaan. En die extra tijd is precies wat nodig is om het moeilijke debat te voeren: welke Venetië willen we over 100 jaar nog hebben?
En dat debat moet nu beginnen — want bijna zes jaar geleden ging de stormvloedkering voor het eerst helemaal dicht.
Trump: Israël en Libanon leggen tien dagen lang de wapens neer
Donald Trump heeft vandaag op zijn eigen platform Truth Social aangekondigd dat Israël en Libanon een tijdelijke wapenstilstand hebben afgesproken — voor tien dagen. Volgens hem zijn premier Benjamin Netanyahu van Israël en president Joseph Aoun van Libanon na ‘uitstekende gesprekken’ overeengekomen om het vuur te staken, om zo een stap richting vrede te zetten.
Trump noemt het zelf alvast zijn tiende oorlog die hij ‘beëindigd’ zou hebben — na negen eerdere successen wereldwijd. Interessant genoeg zegt hij in zijn bericht niets over Hezbollah, de sjiitische beweging in Libanon die al jarenlang een gewelddadige confrontatie aangaat met Israël.
Maar er zijn wel signalen uit Beiroet: Hassan Fadlallah, een belangrijk lid van Hezbollah’s politieke tak in het Libanese parlement, liet weten dat de Iraanse ambassadeur in Libanon op de hoogte is gebracht van een mogelijk kortdurend staakt-het-vuren, dat donderdagavond zou ingaan.
Terwijl dat nieuws rondging, werd het Israëlische veiligheidskabinet in alle haast bijeengeroepen — volgens een anonieme bron binnen het kabinet. En dat terwijl Israël de bombardementen op Libanon niet heeft gestaakt, ondanks het recente Amerikaans-Iraanse bestand dat vorige week woensdag van kracht werd.
Trump heeft intussen ook Netanyahu en Aoun uitgenodigd voor een top in het Witte Huis in Washington DC. Het zou de eerste keer zijn dat vertegenwoordigers van Israël en Libanon op zo’n hoog diplomatiek niveau met elkaar praten sinds 1983. Ook minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio en vicepresident J.D. Vance zullen aanwezig zijn.
Libanon dringt al geruime tijd aan op een duurzame wapenstilstand met Israël — maar tot nu toe bleef het geweld doorgaan, ook na het tijdelijke akkoord tussen de VS en Iran. Israël en de VS daarentegen eisen dat Libanon sneller actie onderneemt om Hezbollah te ontwapenen — want vanuit het zuiden van Libanon worden regelmatig aanvallen uitgevoerd op Israëlische dorpen en steden.
En hoewel er in november al eens een wapenstilstand werd afgesproken, bleef Israël doorgaan met bombardementen. De regering-Netanyahu wil met militaire druk een ‘bufferzone’ creëren langs de grens met Libanon — tot Hezbollah volledig verslagen zou zijn. Het resultaat? Veel vernielde huizen, bruggen en infrastructuur in het zuiden van Libanon. Sinds begin maart zijn daar al meer dan 2000 mensen omgekomen. In dezelfde periode vielen twaalf Israëlische soldaten en twee burgers door Hezbollah-aanvallen — meldt de Israëlische regering.
Libanese premier Nawaf Salam reageerde positief op het nieuws: hij verwelkomt het tijdelijke staakt-het-vuren en hoopt dat de duizenden ontheemden snel weer naar huis kunnen terugkeren.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Brabants lekkerste asperges komen uit Nuenen — en ja, ze krijgen echt een aai-tje elke dag
Arjan de Haas uit Nuenen kan het nog steeds niet geloven: zijn asperges zijn officieel uitgeroepen tot de lekkerste van heel Brabant. En wat is zijn geheim? “Gewoon elke dag even aaien.” Niet te geloven? Nou, volgens Arjan werkt het. Al had hij het feestje bijna gemist — want feestjes? Niet zo zijn ding. Zijn vriendin Wendy Hollanders hoorde pas op maandagavond tijdens het bekendmakingsdiner tot haar grote verbazing dat hun asperges de gouden bokaal hadden gewonnen. “Arjan was nog aan het werk, maar sprong gelijk onder de douche en reed naar de Zwaan in Son en Breugel. Gelukkig lag het feest daar dichtbij!”
Tuinbouwbedrijf De Haas doet al jaren mee aan de jaarlijkse verkiezing van het Brabants Asperge Genootschap — maar winnen? Dat was nog nooit eerder gelukt. “Vorig jaar vonden de juryleden onze smaak het beste, maar ze vonden de asperges er niet mooi genoeg uitzien”, legt Arjan uit. “Daar hebben we dit jaar bewust aandacht aan besteed.” En het heeft gewerkt: trots toont hij de zware bokaal én de officiële oorkonde.
Juryvoorzitter Albert Thielemans bevestigt: het uiterlijk telt wel degelijk — zelfs twee keer zwaarder dan andere criteria. “Ze moeten mooi recht én wit zijn.” Tien juryleden (koks, aspergeliefhebbers én zelfs de winnaar van vorig jaar) proefden, bekeken en beoordeelden asperges van maar liefst 25 telers. Iedere teler leverde anderhalve kilo, gekookt in water met precies 12 gram zout per liter — één minuut lang. Geur, rijpheid en nasmaak waren belangrijk, maar de smaak telde vier keer zwaarder. En over de winnaar was geen twijfel: “De Haas was de absolute favoriet.”
Waarom zijn zijn asperges zo onweerstaanbaar? Arjan denkt dat het een beetje ligt in het ras, een beetje in de grondstructuur… en een beetje in de manier waarop hij ze behandelt. “Met liefde”, zegt hij met een brede glimlach. En wat betekent ‘met liefde’ voor een aspergeboer? “Elke dag langsrijden en ze even aaien.” Op zijn verschillende velden inspecteert hij dagelijks zijn ‘witte goud’.
Thuis eten Arjan en Wendy hun asperges het liefst met een romige hollandaisesaus én wat krieltjes — maar ze durven ook te experimenteren: aspergepizza, aspergelasagne, of zelfs asperge-ham-broodjes uit de winkel (die zijn volgens hen “ontzettend lekker”). En ja, asperges zijn ook nog eens gezond: “Je kunt er een kilo van eten zonder een gram aan te komen”, zegt Thielemans. Het enige nadeel? Bij sommige mensen ruikt de urine daags erna wat sterker. “Als je in het weekend goed hebt gedronken en maandag asperges eet, dan stoot je alle slechte dampen er weer uit. Die stink-urine neem ik dus gewoon voor lief”, lacht Arjan.
En het allerbeste nieuws? Hij gaat zijn asperges niet duurder verkopen nu ze de lekkerste van Brabant zijn. Beloofd.
