Linssen bloeit helemaal op bij NEC: ‘We gaan hen van het veld rammen’
Een vis in het water
Als voetballer heb je dagen dat je denkt: waarom doe ik dit eigenlijk? Maar bij NEC voelt Bryan Linssen (35) zich voor het eerst in tijden weer helemaal thuis. Hij belt met Sportnieuws en is duidelijk: voor hem hoeft het karig-rekenende moderne voetbal niet meer. “Ik leef me hier helemaal uit”, zegt hij. Zijn trainers vragen niet om pass achteruit, maar om één ding: “Vooruit!”
Van bankzitter naar motor
Vorig jaar speelde Linssen nauwelijks, nu ligt hij er als spits bij NEC uitstekend bij. Dat terwijl hij moet concurreren met Braziliaanse snelheid en Japanse techniek. Schreuder gooit gewoon iedere keer weer zijn favoriete 3-4-3 op het veld, en Linssen past er als een handschoen in. “Als we zo spelen, ben ik op mijn best”, lacht hij. “En als een jongen niet meedoet, maken we daar ook korte metten mee. Simple as that.”
Zes spelers, zes treffers of meer – hoe dan?
Het leukste: bij NEC is scoren geen eenmanszaak. Ondanks dat Linssen spits heet, doen inmiddels zes ploeggenoten minstens zes keer het netje bollen. “Dirk Proper bijvoorbeeld”, wijst hij. “Speelt minder, scoort meer. Dat zegt alles over ons aanvalsplan.”
De droom is nog niet binnen
NEC staat derde met vijf potjes te gaan, woensdag mag het nog even knallen in de bekerfinale én het Champions League-ticket lonkt. Toch blijft hij nuchter. “Het kan nu nog misgaan, maar holy shit, wat genieten we.” Want wat Lars en Linda langs de lijn willen zien, krijgen ze: offensief, lef en een tribune die leegzweept van plezier.
Djokovic en Federer geven Sander hoop: “Toptennis tot m’n dertigste? Mwah, gewoon tot eind veertig-hoog-drieënveertig!”
Sander Jong (25) uit Vught heeft één grote droom: top-100 van de wereld. Na een zware periode met blessures is-ie weer terug op de baan en hij gelooft heus dat het nog gaat lukken. “Een jaar lang fit zijn en m’n oude plek pakken. Eigenlijk nog beter.”
Van studeren én serveren op Amerikaanse campusbanen naar fulltime tennissen – hij deed het allemaal. In 2023 leverde dat plek 463 op, en de stap naar de Grand-Slam-kwalificaties leek steeds dichterbij. “Tot er iets knapte in m’n linkerknie.” Operatie, herstel, maar de pijn bleef. Daarna volgde polsproblemen; zonder injecties kon hij z’n racket amper vasthouden. “Twee jaar min-of-meer stilstand. Natuurlijk denk je dan wel eens ‘is dit het waard?’, maar ik weet dat ik het niveau heb.”
Toptienners als Djokovic, Federer en Nadal zijn voor hem de ultieme bevestiging dat geen droom te laat is. “Die jongens bewijzen dat je op hoog niveau kunt blijven tot je eind dertig bent. Scoor ik over twee, drie jaar een plek in de top honderd, dan kan ik makkelijk nog een decennium meedoen.”
Voorlopig start hij weer vanaf nul – plek 945 om precies te zijn. Kleine Futures-toernooitjes leveren weinig punten op, maar win je er eentje, krijg je weer lucht. Vorige maand gebeurde dat in Spanje: eerste prijs binnen. “Een paar duizend euro en veel zelfvertrouwen. Combineer ik dat met Eredivisie-wedstrijden, dan kan ik de kosten ietsjes dekken.” Want rondreizen, hotels, coach – dat tikt aan. “Ik zie deze fase als langdurige investering. De échte centen zitten in de Challengers én verderop de Tour; daar wil ik heen.”
Sardinië trapt gas: vier Brabanders aan de start in MXGP!
Het verschil tussen de kop van het MXGP-klassement is kleiner dan ooit. Jeffrey Herlings zit op het moment op plek drie, maar hij ziet komend weekend een mooie kans opnieuw bovenaan te komen tijdens de Grand Prix op Sardinië. In dit blogbericht vind je de live-stream, zodat je niets van de actie hoeft te missen.
Nog geen zeven punten scheiden de leider, Belg Lucas Coenen, van de Franse nummer twee Tom Vialle. Herlings volgt met dertien punten achterstand en hoopt op z’n tweede zege van het seizoen. Maar hij staat natuurlijk niet alleen in de modder: vanuit Brabant zijn er nog drie extra motoren in het vizier. Calvin Vlaanderen uit Heeswijk-Dinther, momenteel negende in het klassement, Kay de Wolf uit Eersel en Roan van de Moosdijk uit Eindhoven – ze zijn allemaal klaar voor het dikke stof van het zonnige eiland.
De hardrijders die Mathieu nooit in beeld brengt 🚴♂️
Heb je weleens de lichte fiets staan inzoomen en iemand voor Mathieu van der Poel helemaal kapot rijden? Grote kans dat dat Silvan Dillier of Oscar Riesebeek was – twee Zwitserse en Nederlandse werkpaarden die hun eigen glansofferen voor een zege van de kopman.
Silvan Dillier – de eeuwige kopduik 🏃♂️
“Ik kan gewoon heel lang keihard doortrappen. Gewoon, mijn ding.”
Silvan is 35, staat al jaren in dienst van Mathieu, en vindt het nog steeds prachtig. Hij werd eerder de early-break-held in vroege vluchten; nu zit hij anderhalf uur lang vooraan het peloton om net diezelfde vluchters terug te halen.
– Milaan-Sanremo? Check.
– Vlaanderen? Check.
– Aankomende Parijs-Roubaix? Zijn handtekening staat al klaar.
Maar pas op, vorig weekend schoof hij ineens mee in de voorste groep. Daarmee rake herinneringen op aan 2018, toen hij vanaf de vroege vlucht uiteindelijk tweede werd in de Hel van het Noorden. “Dat was er één van mijn mooiste dagen, net als mijn ritzege in de Giro van 2017.”
De kans dat-ie zondag opnieuw meet, noemt hij zelf een fractie boven nul. Maar dat boeit hem niet: “Niks mis met jezelf wegcijferen voor Mathieu.”
Oscar Riesebeek – de loyale bodyguard 🛡️
Recht na Silvan komt Oscar. De 33-jarige Nederlander is zo’n knecht dat hij nog wel eens “bodyguard” wordt genoemd.
Work hard, protect harder
- Zorgen dat Mathieu als allereerste de kasseien opdraait.
- Altijd naast hem blijven, zelfs als die even moet plassen.
- Trainen in Spanje “want het is gewoon gezellig”.
Afgelopen winter kreeg Oscar nog een infectie; zijn voorjaar begon dus pas later. Vlaanderen reed hij wél uit, maar donderdag kreeg hij het telefoontje dat hij zondag thuis mag blijven. “Balen, maar dat hoort erbij. Beter ben ik snel fit weer.”
De epische editie van 2024
Toen Mathieu in 2024 Roubaix won, had Oscar er eigenlijk al 2023 bij willen zijn. Maar tijdens de verkenning brak hij zijn heup. De overwinning van 2024 werd daardoor extra zoet.
– Zijn ploeg pakte van meet af de leiding.
– Op een gegeven moment nog maar veertig renners over – “vet cool”.
– Lekke band voor Oscar, buiten tijd, maar toch door naar Roubaix. “Ik wilde per se de winkelstraat nog in.”
Spannend maar simpel
Waar Dillier en Riesebeek zondag precies zitten, weet nog niemand. Wel dat ze weer volgas zullen geven, ver voor de camera’s langskomen, en straks zelf weer verdwijnen. Want: “Jezelf wegcijferen is ook prachtig.”
Record in de havenstad! Shimeles verbreekt parcoursrecord, Abdi kraakt op slotkilometers
Vrouwen: Shimeles duikelt over de streep en maakt direct het oude record passé
De 45ste marathon van Rotterdam kende een keihard slot bij de dames. De pas 20-jarige Mekides Shimeles uit Ethiopië had een off-day met de bidons – twee keer mistte ze haar fles – maar liet dat de pret niet drukken. In 2:18:56 streek ze twee seconden van het oude parcoursrecord (Tiki Gelana, 2012) af. Over de finish ging het er roerend aan toe: Shimeles klapte meteen in elkaar, uitgeteld maar dolblij.
Mannen: Adola steelt de show in slotkilometers, terwijl Abdi helemaal leegloopt
De hoofdmoot bij de mannen was voor Guye Idemo Adola. De Ethiopiër troefde wereldatleet Bashir Abdi af op amper twee kilometer van het einde en klokte 2:03:54. Daarmee hield hij zich ruim boven het spectaculaire vrouwentempo, maar wel bijna een halve minuut boven het parcoursrecord (2:03:36, en jawel, dat was Abdi’s eigen tijd uit 2021). De Belg gaf vooraf nog moedig aan dat die 2:03:36 best kapot mocht, maar zijn tank leek op 38 kilometer een barst te krijgen. Met pijn in de kuit en wandelpassages moest hij twee concurrenten laten passeren.
Nederlandse titel voor Tesfu en een dubbel feest voor Keetels
Voor de thuisclub kwamen de truien binnen zonder al te veel gestuntel. Filmon Tesfu, geboren in Eritrea, tikde aan in 2:06:40 en pakte zo voor het eerst de Nederlandse titel. „Mijn sprint ging als een speer en ik heb mijn PR uit Valencia zelfs nog even scherper gezet.” Stewardess Mikky Keetels won met overtuiging het NK bij de dames in 2:30:42 – een persoonlijk record en diamanten reden om straks een feestje te vieren. Negende in het algemeen klassement, maar wel eerste in oranje. Vol trots vertelt ze: „Het publiek was onvoorstelbaar. Al die mensen die je aansporen, dat gaf me vleugels.”
Meer Nederlanders in vorm: recordjacht in eigen land
Ook Noah Schutte was niet te stoppen; hij knalde 4+ minuten van zijn eigen PR af en werd twaalfde in 2:09:28. De hele wedstrijd samen leverde 18.000 lopers een sfeervolle middag in Rotterdam – de grootste marathon van Nederland trok met recht alle blikken op zich.
Eerste nederlaag voor frisse kampioen ADO: geen schaal, wel applaus
ADO Den Haag maakte zondag een opmerkelijk debuut als kersvers kampioen: de Hagenaars verloren in hun eerste wedstrijd ná de titel met 1-0 bij FC Dordrecht. Het goeie nieuws? De spelers kregen bij binnenkomst een erehaag van de tegenstander. Het minder goeie nieuws? De schaal blijft nog even in de kluis.
Geen schaal in Dordrecht
Van tevoren lag al vast dat de kampioensschaal niet mee naar het stadion was genomen. De gemeente Dordrecht besloot dat het feestje pas mag losbarsten in Den Haag uit veiligheidsoverwegingen. Dus is het wachten tot vrijdag, als ADO Den Haag de prijs in eigen huis krijgt overhandigd na de thuiswedstrijd tegen RKC Waalwijk.
Hoe ADO eigenlijk landskampioen werd
Vorige week was ADO zelf nog niet aan spelen toe. De mega-spurt kwam er doordat SC Cambuur met 1-1 gelijkspeelde bij FC Den Bosch. Met dat uitslag was de voorsprong voor de Haagse club rechtsreeks ontoegankelijk voor de Friezen, en stond de titel vast.
Samenvatting van het duel
FC Dordrecht wilde haar gast met respect ontvangen en creëerde dan ook een opvallende welkomstrij: spelers stonden in twee rijen om het nieuwsuurtje te applaudisseren. Toen het bal was gaan rollen, bleek dat de gastheer ook voetballend uit de hoek kon komen. Beide ploegen lieten kansen onbenut en FC Dordrecht-keeper Celton Biai hing in de lucht alsof hij zijn aanstormende carrière voor de duvel uit de pap wilde houden. Na 65 minuten prikte verdediger Jan Plug de bal onhoudbaar langs keeper Van der Hart, waarna ADO een slotoffensief startte dat niet meer leidde tot een gelijkspel. Zo leed ADO haar zevende competitienederlaag van het seizoen – een overwinning met dikke aanhalingstekens, want geen supporter zal zich deze avond druk maken om de nul bij de verliezer.
