Rode flammen, brandwonden en een 27ste kampioenstitel
Fakkels in plaats van vuurwerk: ’t ging flink mis
Op het Stadhuisplein in Eindhoven hoopte iedereen op een gezellig feestje, maar ondanks het strenge vuurwerkverbod staken supporters massaal rode flares af toen de spelers het bordes beklommen. Het leverde een spetterend schouwspel op, maar het pikte niet goed uit: maar liefst 93 mensen liepen brandwonden op. Zo nu en dan klonk er bovendien een knal – bewijs dat er toch een paar knalharde flitsers meeglitsten.
17 aanhoudingen en een nuchtere analyse
De politie hield de hele dag de vinger aan de pols. Resultaat: zeventien aanhoudingen, deels voor verboden vuurwerk. Verder blikte de gemeente terug op een ‘over het algemeen’ geslaagde dag zonder grote rellen. Tijd voor een nabespreking: samen met PSV en de organisatie gaat de stad kijken hoe een volgende huldiging ‘leuk, gezellig én veilig kan blijven’.
Vierend PSV kan nergens meer van worden ingehaald
De landstitel kwam er na het weekend: exact 27 keer is PSV nu al de beste van Nederland. Feyenoord schoof daags erna gelijk tegen FC Volendam, waarmee de achterstand onoverbrugbaar werd. Waar de supporters gisteren over zeiden? Dat zie je hieronder nog even terug:
Opgelucht ademhalen: Hormuz is open, maar pompen met rustjacking
Goed nieuws! Vanochtend durfden vier schepen zich toch door de Straat van Hormuz te wurmen, enkele uren nadat Amerika en Iran een tijdelijk staakt-het-vuren afsloten. Maar voordat ‘normaal’ terug is bij de belangrijkste olietochtsnelweg, is dat dus een ander verhaal.
De Koninklijke Nederlandse Vereniging van Reders slaakt eveneens een zucht van verlichting – “gelukkig,” hoor je ze denken. Toch tikken ze nuchter op hun rekenmachines: “we kijken eerst even hoe fragiel dat bestand is” alvorens vlootjes weer richting Perzische Golf te sturen.
Prijzen dalen, maar blijven hoog
Op de energiebeurzen is de adrenaline al uitgewerkt: olijfolie-notering (ahem, olie-notering…) schiet van bijna 117 dollar per vat naar zo’n 92 dollar, en de Europese gasprijs stort van 53,2 euro naar 44,6 euro per megawattuur. Iedereen juicht even, maar vergeet niet: eind februari kostte olie nog geen 70 dollar en gas 31,5 euro – dus rek dat feestje niet te snel open.
Waarom dalen de prijzen niet harder? Jan-Paul van de Kerke van ABN Amro legt uit: “Iedereen weet dat twee weken wapenstilstand niet een magische reset-knop is. Het is meer een voorzichtige knipoog dan een duurzame omhelzing.”
Schade is groot, en tijd tikt
Lucia van Geuns (HCSS) telt de schade op: raffinaderijen in Koeweit liggen er slachtoffers bij, en Qatarees lng-installaties hebben rake klappen gekregen. QatarEnergy waarschuwt dat het tot vijf jaar kan duren om alles te repareren. Tussendoor verliest Qatar zo’n 17 procent van zijn lng-export – een gat dat hier meteen in de prijs wordt gevoeld.
Grootgroener moet maaien, maar betaalt stevig
Voor hovenier Job Dekker is het al maaidag, dus hij belt meteen zijn leverancier. “De grote machines slurpen 200 liter diesel per dag. Als dit zo blijft, tikt het al snel twee ton extra per jaar aan. Maaien met bezorgdheid, noem ik dat.” Zijn leverancier begrijpt het, maar kan de brandstof vooralsnog niet inkoop-cadeautjes leveren.
Dakdekkers zagen de bui al hangen
Dakdekkersvereniging constateert paniekinkopen van dakleer – potje bitumen steeg de laatste weken hard, dus Nederland lag massaal rollen te hamsteren. Dennis de Kraaij had er wijsheid uit getrokken: “Ik kocht twintig pallets toen de sirenes gingen. Een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen, toch?” Nu de bitumen-prijs juist weer daalt, is het nog afwachten of zijn voorraad een strate-goede of een strate-kater wordt.
Kortom: de ademhaling is terug, maar de uitblazing duurt
Conclusie: met een tijdelijk wapenbestand herstelt de energiemarkt zeker niet zomaar tot pre-conflictniveau. Onzekerheid blijft de boventoon voeren, en iedere prijs-knik gaat gepaard met een flinke portie “stel dat…”–gedachten.
Held van de dag: bezoeker vangt elf flappende flapdrollers in de Efteling
Zondag bij attractie Droomvlucht had een vakantieganger een hartverwarmende reddingsoperatie. Elf piepkleine kuikentjes waren het liefst rechtstreeks van een metershoge bloembak op de stenen eronder gedoken – als een bezoeker tussendoor was gesprongen.
Kuikens aan de rand van de afgrond
Tikje griezelig: een mama-eend fladderde weg, blijkbaar peis en vree, waarna jong nummer één op de rand bleef staan. “Pop!” – en viel bijna dwars op het harde plein. Dat werd een kip zonder kop, zul je maar denken, als je zo’n kuiken bent.
“Catch!”
De man staat klaar, armen open als een doelman. Één voor één vist hij de flapdrollers uit de lucht en zet ze zachtaardig in de vijver ernaast. Geen enkel kuikentje raakt z’n dons kwijt. Nicole Heijnen legde alles op film en deelde het later op Facebook. Looopings pikte het op, en binnen twee dagen tikte de teller de 5.000 hartjes aan.
“You’re my hero!”
Toen de hele slingergroep veilig rondpoot, loopt Nicole op hem af. “Thank you, you’re my hero.” De man in kwestie – op z’n Engels natuurlijk – straalt: “So happy that I could help.” Geen cape, gewoon een vakantievierder met superpuppy-reflexen. Wie weet versieren ze m straks een lifetime kaart voor de Efteling.
Trouwalbum uit 1944 verrast familie: ‘Plotseling krijg je je opa en oma in handen’
Een oude trouwreportage die bijna tachtig jaar onder een la lag, is eindelijk weer thuis. Monique van Erp uit Den-Bosch-vlakbij spotte het leren album afgelopen week bij Deurnese kringloop De Vondst en nam het voor maar 17,50 euro mee. “Tussen de inhoud zaten verlovings- én trouwkaartjes én een geboortekaartje van een tweeling. Ik dacht: leuk, ik ga dit uitzoeken.” Ze had geen idee welk verhaal uit de oorlogsjaren erop haar wachtte.
Puinhopen op de achtergrond, luidspreker bovenop de bruidsauto
De zwart-witfoto’s laten het echtpaar Dick van Maanen en Jopie Verschuren stralen in hun trouwkleren, maar op de achtergrond is Rotterdam 1944 duidelijk waar te nemen: ingestorte huizen, puinhopen en een luidspreker op de huwelijksauto die oproept om eten te komen brengen. Het huwelijk voltrok zich op 27 april 1944, midden in de bezetting. Hun dochtertje overleed kort na geboorte, het broertje bleek spoorloos. Na dagen speurwerk in het stadsarchief leek de zoektocht dood te lopen, totdat het artikel online verscheen.
‘Mijn moeder kreeg opeens een appje’
De doorbraak kwam via Rijnmond. “Mijn mower kreeg een appje van een oude vriendin: jullie staan op internet!” vertelt Dick van Maanen uit Udenhout. Hij is de kleinzoon van het bruidspaar. “Ik schrok me wild. We wisten niet eens dat dit album ooit bestaan had.” Anita, zijn moeder en schoondochter van het paar, herkende haar schoonouders meteen. “Meteen wist ik: dit is my family. Wat apart.”
Fotoboek officieel overhandigd op huwelijksadres
Afgelopen weekend vindt de officiële overdracht plaats op de plek waar Dick en Jopie na de bruiloft gingen wonen. Anita bladert ontroerd door het verse oude album. “Alsof de geschiedenis even leeft. Ik ben de vrouw van hun enige zoon; nu krijg ik ineens hun trouwdag cadeau.” De verrassing is groter wanneer het huis nog blijkt te horen tot de familie. “Ik had geen idee dat dit pand nog steeds van ons was. Geweldig,” lacht Dick. De woning – ooit door opa zelf gebouwd – wordt nu verhuurd door een nicht.
Monique kijkt tevreden terug: “Ik wilde alleen dat het weer thuis kwam. Dat is gelukt. Hoera.” Voor Dick markeert het moment één belangrijke opdracht: “Dit album moet natuurlijk keurig blijven bestaan, nu we weten dat het er is. Al is het maar voor onze kinderen.”
Praktijkonderwijs barst uit zijn voegen: klaslokalen vol, leraren overbelast
Wist je dat het praktijkonderwijs dit jaar voor het eerst meer dan 30.000 leerlingen telt? Gek genoeg is daar niet iedereen blij mee. De reden: leraren zitten op hun tandvlees en vacatures blijven openstaan. Hier lees je waarom.
Steeds meer doorstromers
De grootste instroom komt van het vmbo of van een internationale schakelklas. Veel jongeren proberen eerst het “hogere” vmbo, merken dat het te zwaar is en stappen later alsnog over naar praktijkonderwijs. Een logische keuze, maar de klassen zitten daardoor propvol en docenten moeten continu nieuwe leerlingen inwerken.
“We kunnen niemand meer aannemen”
In een rondvraag zegt 96% van de praktijkdocenten dat hun werk dit jaar zwaarder is geworden. Het ziekteverzuim is maar liefst 6,4% – ver boven het landelijke gemiddelde – en het lerarentekort staat op 5,6%. Nicole Teeuwen, voorzitter van de Sectorraad Praktijkonderwijs, stelt dat het bekostigingsplafond jaar na jaar hard tegen zit: scholen krijgen simpelweg geen extra geld om nieuwe mensen aan te trekken.
Nieuwkomers krijgen taaldeksels op hun bord
Een flinke groep instromers leer je nu kennen in de schoolbanken: kinderen uit Oekraïne en andere landen die na twee jaar in een internationale schakelklas bij het praktijkonderwijs aankloppen. Geen wonder: hun taalachterstand hindert een vlotte overstap naar het theoretische vmbo. Helaas krijgen zij nu soms les in een niveau dat hen te makkelijk is, omdat taal vastzit als baksteen.
Dubbeladvies werkt averechts
Basisscholen mogen leerlingen tegenwoordig alleen nog een dubbeladvies geven: vmbo-basis én praktijkonderwijs. Voor veel ouders klinkt “vmbo” toch nét wat mooier, dus kiezen ze die optie. Het resultaat: leerlingen stranden alsnog en komen later alsnog binnen bij het praktijkonderwijs, maar nu met een extra portie faalangst en motivatieproblemen.
Conclusie: De Sectorraad pleit voor het herstel van rechtstreekse praktijkadviezen én een volwaardige plek voor het praktijkonderwijs – niet als vangnet, maar als volwaardig onderwijsniveau. Want met de beste bedoelingen krijgen we nu allemaal de rekening gepresenteerd: overvolle klassen, uitgebluste leraren en leerlingen die op de verkeerde plek zitten.
Meesterbrein van Long Island trekt zijn masker af: “Ik heb er acht vermoord”
Tijdens een ontnuchterend uur in een rechtbank in Suffolk County verraste seriemoordverdachte Rex Heuermann gisteren iedereen door in te stemmen met een plea-deal. In één adem bevestigde de 62-jarige architect dat hij acht vrouwen in New York beraamde, dertig jaar overbrugd, en hun lichaam stiekem achterliet op Long Island. BBC was erbij en merkte op dat hij nota bene net zo dol klonk als altijd: geen traan, geen schuldbewust frons, alleen korte antwoorden alsof hij een boodschappenlijstje reciteerde.
Van Shannan Gilbert naar tien graven
Jägermeester uit die nachtmerrie begon rond 1993, maar pas in 2010 schoot de zaak op. Toen verdween de 23-jarige Shannan Gilbert en zette een verwoede zoektocht continenten aan het zoeken. In plaats van haar stuitte men op tien open graven langs de doodlopende Ocean Parkway. Daar lagen jonge vrouwen, vaak sekswerkers, op keurige CBS-wijze gedresseerd. Ray Tierney, hoofd aanklager, vertelde drie jaar geleden al dat allemaal dezelfde post-it stempel hadden: klein postuur, vergelijkbaar werk, gelijke advertentiestijl. Een soort beroving met monotype factuur, kortom.
DNA-puzzel ligt op pizzadoos
De doorbraak kwam via een lichtvale tip. Een getuige herinnerde zich dat hij Rex in zijn pick-up had gezien; sindsdien werd hij als een Engelse schim achtervolgd. Agenten kropen door zijn afval tot ze een pizzadoos te pakken hadden. Eén haar bleek te passen als jeans rond een kont. Klaar, zei het lab; het spoor was warmer dan verse margherita. Zodoende rolde het roerende toneel op z’n kop.
Straf eis: leven op woord
Het OM heeft nu óók de cijfers omgewisseld: drie levenslange straffen voor de moorden op Melissa, Megan en Amber. Daarnaast nog eens vier keer doodslag (tegen de 100 jaar à la levenslang) voor Maureen, Jessica, Sandra en Valerie. Totaal scorebord: acht dames, één afgeblufte architect. De finale uitspraak valt op 17 juni.
