Zonder O’Hara begint The Studio aan een veel zwaarder seizoen
Je hoort Goldberg nog nadenkend zuchten: terwijl alle spullen al klaar stonden om te draaien, kwam het ongelooflijke nieuws dat Catherine O’Hara plotseling overleden was. “Een enorme klap”, zegt hij. Gelukkig willen ze haar rol als het hart van de reeks niet vervangen met een andere acteur, maar accepteren dat de show voortaan geen vaste ankerpunt meer heeft. Voor Seth Rogen als beginneling-ceo in de fictieve filmtuin is dat ook een levenles: “Soms klapt de steun weg onder je, maar de camera draait toch door.” Hij belooft dat de komende afleveringen niet plots een drama in slow-motion worden, maar herkenbare momenten van afscheid, stilte én onvermijdelijke grappen wél de ruimte zullen krijgen. O’Hara, voorveld bekend als Moira uit Schitt’s Creek en de moeder uit Home Alone, was kort geleden nog energiek op de set – daarmee blijft The Studio nu achter als één van de meest gelauwerde Amerikaanse komedies met een onverwacht leeg podium.
Starmer steekt de hand in eigen boezem: ‘Ye op het podium in Londen? Dat voelt niet goed.’
In The Sun on Sunday ging de Britse premier zondag met de billen bloot. Hij reageerde op de aankondiging dat Kanye West – intussen als Ye bekend – Londen aandoet en kon er niet omheen: “We hebben allemaal de plicht om het Verenigd Koninkrijk veilig te houden voor onze Joodse medelanders.” Volgens Starmer is het “behoorlijk alarmerend” dat de rapper, ondanks z’n eerdere antisemitische uitspraken én z’n haatdragende uithalen, toch zo makkelijk weer op een podium mag.
Politiek steunt massaal in: ‘Laat hem het land niet eens in!’
Ed Davey, baas van de Liberale Democraten, versnoerde het nog iets feller: hij wil dat de Britse regering Ye simpelweg de toegang ontzegt. De Board of Deputies of British Jews had z’n hand al opgestoken voor datzelfde verbod. Maar – voegde de BBC er zondag aan toe – tot nu toe heeft de Amerikaanse rapper nog helemaal geen visumaanvraag ingediend. Dus officieel staat er nog helemaal niets op papier.
Schoorvoetende basis in Arnhem
Vorig jaar stuurde Australië al een dikke ‘nee’ richting West, nadat hij in een nummer de Duitse dictator ophemelde. Ook bij ons: dit zomerseizoen pakt hij twee avonden uit in het GelreDome. Het CIDI heeft de gemeente Arnhem opgeroepen om dikke streep door dat plan te zetten, verwijzend naar het lange rijtje antisemitische uitspraken van de artiest.
Pearl straalt: “Robin en ik zijn dolgelukkig – ook mét magnetronmaaltijden!”
Heey lieve lezers! Ik had een drukke dag, maar nu lig ik heerlijk met m’n voetjes omhoog. En goed nieuws: Robin en ik zijn echt over de maan. We stapten in september in het huwelijksbootje en daarna kregen we even een soort rommelfase. Ik vloog vrijwel meteen voor een maand naar Suriname, daarna bijna twee maanden naar Nederland (reünie-opnames!) en nog even naar België voor mijn expositie.
Trouwen veranderde ons niet drastisch – we deden het vooral omdat het praktisch is – maar we zijn nog steeds enorm verliefd. Zonder ‘ja-woord’ had ik in Suriname gezeten en Robin in Zweden, en hadden we alleen maar heen-en-weer gereisd. Duur én drama! Toen Mandy uit beeld verdween, werden onze gesprekken ineens veel serieuzer. Al vond ik het spannend: misschien kwam er nog iemand die perfecter bij Robin paste.
Een doorsnee doordeweekse ochtend
Robin’s werkritme: maandag t/m donderdag volle bak, vrijdag wat korter. Om vijf uur staat hij op, geeft me een zoen en draai ik nog even om terwijl hij vertrekt. Zelf ben ik om zeven uur wakker. Dan begint mijn ‘kunstenaarsdag’, oftewel stapels administratie regelen om in Zweden te mogen blijven, plus natuurlijk een beetje schilderen. Nu mijn zoon er ook sinds twee weken woont, is het allemaal nog wat meer gedoe – maar ook gezellig.
Dorp met bonus herten
We wonen in een piepklein dorp (<1200 zielen): geen party, wel bos, meren en rotsen. Letterlijk herten en elanden langs de weg, serieus! Die natuur voelt als een droom én levert me bakken inspiratie op.
Robin’s kikkererwten versus mijn wijntje
Op tv is onze relatie voor negentig procent te herkennen (niet honderd: who is?). Ik houd van wijn, kaas én spontane plannen; Robin leeft op schema en lust vooral simpel eten. Logische ingrediënten voor ruzie, maar we brabbelen uit wat er speelt zonder te schreeuwen.
Puntje bij paaltje: ik trok in Winter Vol Liefde nog een super-blik als hij één keer de woorden “magnetronmaaltijd” uitsprak. Maar tijdens een huilbui omdat ik voor hem koken een berg frustraties was, zei hij: “Warm gewoon zo’n maaltijd op, dan wordt het minder stressy.” Sindsdien smikkelen we er standaard een à twee keer per week één. Fabeltje: ze vallen reuze mee!
Kleine geluksmomentjes
Als Robin thuiskomt heb ik koffie + koekje klaarstaan. Mijn zoon schuift aan en het voelt als ‘thuis’. Die mini-momenten maken mijn hart zingen.
Winter Vol Liefde = boost
De op leverde me zowel groei als een stortvloed aan reacties – helaas te veel om te beantwoorden. En mijn kunst krijgt nu meer kansen, later vertel ik jullie meer.
Toekomstplannen
We wegdromen over het noorden van Zweden: noorderlicht, hondenslee-avonturen. Maar eerst genieten we gewoon van onze avondbank-plof-gewoonte. Heel normaal, en daarom zo fijn.
Tot de volgende keer!
“Samenleesbijbel” maakt lastige onderwerpen bespreekbaar – ook met Pasen op komst
Stel je voor: je zit met je kinderen aan tafel, de avond valt, en ineens komt het gesprek op jaloezie tussen broers en zussen, of op hoe mannen en vrouwen met elkaar omgaan. Niet het soort kwesties waar je doorgaans zomaar over begint, maar in de Bijlmer werkt het – dankzij een bijbel die precies daarvoor ontworpen is.
Het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap (NBG) lanceerde een project waarbij gezinnen, vooral met een migratieachtergrond, samen met een speciale Samenleesbijbel gaan zitten. Deze bijbel bevat niet alleen verhalen, maar ook opdrachten en vraagjes die grote onderwerpen klein en bespreekbaar maken. Denk aan emoties, het verschil tussen man en vrouw of lastige dilemma’s – precies zaken die er tijdens Pasen toe doen.
Eerste proef in de Bijlmer: 600 gezinnen doen mee
Waarom de Bijlmer? Omdat uit gesprekken bleek dat kinderen er weinig met hun ouders praatten over “grote” levensthema’s. Er was wel behoefte, allefriezen zag geen ingang. Het NBG klopte daarom bij vijftien migrantenkerken aan en zette een coördinator neer die het gezin begeleidt, bijna als een soort mentor. Zo’n 600 gezinnen stapten in. Het recept is simpel: lees een tekst, herhaal ‘m, laat de vragen van de Samenleesbijbel het werk doen. Herhaling maakt ruimte voor het moeilijkere gesprek – juist binnen gemeenschappen waar sommige onderwerpen gevoelig liggen.
Pasen levert perfecte openingszin
Bijvoorbeeld met het paasverhaal. De vrouwelijke leerlingen van Jezus ontdekken het lege graf, maar worden niet geloofd door de mannelijke leerlingen. Waarom eigenlijk? De bijbel prikkelt met die vraag. En terwijl de kinderen nadenken, legt de coördinator uit dat mannen en vrouwen vroeger niet gelijk behandeld werden – terwijl dat tegenwoordig wel zo hoort te zijn.
Josephine en haar dochters: van zwijgzaam naar onuitputtelijk
Josephine Appiah woont met haar drie dochters in de Bijlmer en deed enthousiast mee. “Voorheen praatten we amper écht met elkaar,” vertelt ze, “maar nu hebben we zó veel om te bespreken.” Iedere avond, tussen avondeten en bedtijd – aan tafel of languit op haar bed – lezen ze samen. Zelfs als mama het druk heeft, pakken haar meiden de Samenleesbijbel zelf. Het effect is merkbaar: de oudste dochter (12) krijgt op school complimenten over respectvol gedrag en positieve invloed op de klas.
En de Nederlandse taal groeit mee. “Ze zijn veel meer geneigd om te lezen, dus de woorden vliegen erbij,” zegt Josephine trots. Toen ze het verhaal van Jozef bespraken – jaloerse broers die hem willen vermoorden – had het gezin een open gesprek over jaloezie tussen haar eigen dochters. Het bevrijdende slot van Jozefs verhaal, waarin hij geen wrok houdt, maakte indruk. “Daar kunnen wij ook wat van leren.”
Van Bijlmer door naar heel Nederland én Vlaanderen
De Samenleesbijbel zelf bestaat al sinds 2015. Het bijbehorende project – met coördinatoren en herhalingsleesroutines – komt uit het buitenland, waar collega-bijbelgenootschappen soortgelijke initatieven al succesvol draaiden. Na de positieve geluiden in Amsterdam besloot het NBG uit te breiden. De komende tijd starten nieuwe groepen in Rotterdam, Dordrecht, Maastricht én in enkele Vlaamse steden.
Kortom: een paar kaarsrechte vragen in een speciale bijbel kunnen een hele generatie openboren. Zeker als Pasen voor de deur staat en de verhalen zich vanzelf aandienen.
RAYE pakt met This Music May Contain Hope opnieuw de Britse top
Jawel, ze is er weer! De Britse zangeres RAYE heeft zichzelf nog steviger op de Britse muziekkaart gezet door haar gloednieuwe album This Music May Contain Hope rechtstreeks naar de eerste plek op de Albumlijst te lanceren. Voor RAYE is het al dé tweede nummer 1-trofee van 2024; eerder dit jaar stond haar knaller Where Is My Husband! namelijk al onbetwist bovenaan de Singles Chart Top 100. Met haar debuutplaat My 21st Century Blues moest ze nog genoegen nemen met zilver (plaats twee), maar deze keer is de kroon officieel haar eigendom.
De 17 tracks tellende drop is sinds eind maart te beluisteren en laat horen hoe gedurfd RAYE durft te zijn: denk jazz-involuties, feel-good pophooks en zielrijke soul, allemaal netjes door elkaar gemixt tot één eigen, vrolijk geluid.
Eindelijk goud voor bitterzoete roadtrip: Leo Alkemade en zorgvader Huub Stapel halen beker binnen
Lieve lezers, even een serieuze noot: comediant Leo Alkemade heeft de Gouden Film binnen gehesen voor Champagne, de roadmovie die hem letterlijk en figuurlijk met huub-stapel-als-vader de hele Champagnestreek in heeft gereden. Zijn personage Maarten sleept zijn ongeneeslijk zieke vader Hans (gespeeld door brokkenpiloot Huub Stapel) mee op reis, op zoek naar bubbels én verbinding. Klinkt idyllisch? Vergeet het maar; de twee liggen elkaar tot ver na Parijs dwars. Gelukkig weet de film (en onze harten) langzaam een spleetje te vinden waardoor vader en zoon (en wij dus ook) weer naar elkaar toegroeien.
Regisseur Tim Kamps – je kent ‘m van de plankenkoorts achter de eerste cabaretfilm – heeft nu dus zijn tweede speelfilm gemaakt. Champagne ging op 14 maart officieel in première, en vandaag (spoiler-alert) krijgt hij eindelijk een gouden plak op z’n mantel. Ook Beppie Melissen, Jennifer Hoffman en Ton Kas komen nog even langs om mooi mee te huilen en te lachen.
