Kees Kuijs (94) overleden — de oudste nog levende Oranje-international is heengegaan
Kees Kuijs, de legendarische linksback die tussen 1955 en 1962 maar liefst 43 keer voor Oranje uitkwam, is op 94-jarige leeftijd overleden. Zijn familie bevestigde het nieuws aan ANP. Tot op het moment van zijn overlijden was hij de oudste nog levende international van het Nederlands elftal — een titel die nu overgaat naar de 93-jarige Piet van der Kuil.
Kuijs maakte naam bij FC Haarlem, waar hij in 1952 met de club de Eerste Klasse-titel won, en later bij NAC Breda. Vanaf 1955 speelde hij er als semiprof — en kwam uiteindelijk op maar liefst 233 officiële wedstrijden voor de Bredase club. Zijn loyaliteit en inzet werden in 2018 nog eens publiekelijk gevierd: tijdens de rust van een thuiswedstrijd tegen Heracles Almelo kreeg hij van NAC een Life Achievement Award, als eerbetoon aan zijn jarenlange bijdrage aan de club.
Na zijn actieve loopbaan bleef Kuijs verbonden aan het voetbal: als fysiotherapeut in Breda, als verzorger en technisch directeur bij NAC, én als lid van de tuchtcommissie van de KNVB. Een leven lang betrokken — en altijd met hart en ziel.
NAC-icoon en oud-international Kees Kuijs (94) overleden: het laatste nieuws uit Brabant, sport en informatie uit jouw regio
Goed, even rust nemen — want er is een groot verlies in de Brabantse voetbalwereld. Kees Kuijs, de legendarische linksback van NAC Breda én oud-international van Oranje, is op 94-jarige leeftijd overleden. Een echte clublegende, die niet alleen met zijn voeten maar ook met zijn hart en karakter jarenlang voor NAC stond.
Kuijs, geboren in Anna Paulowna, was al snel een vaste waarde op de linksbackpositie bij NAC — vanaf 1955 als semiprof. Zijn kracht, overzicht en onvermoeibare betrouwbaarheid maakten hem tot een publiekslieveling én een speler die Johan Cruijff zelf zo hoog inschatte dat hij hem opnam in zijn ‘Oranje van de Eeuw’-selectie. Tussen 1955 en 1962 speelde hij liefst 43 keer voor het Nederlands elftal — en was daarmee tot zijn overlijden de oudste nog levende Oranje-international.
In zijn eerste seizoen bij NAC zat de landstitel bijna binnen handbereik… maar helaas, het werd op het nippertje mis. Toch groeide hij uit tot het gezicht van een sterke, iconische NAC-generatie — en leverde een enorme bijdrage aan de uitstraling én prestaties van de club in de jaren ’50 en ’60.
Voor NAC had hij al eerder bij FC Haarlem gespeeld, waar hij in 1951/52 kampioen werd van de Eerste Klasse. En na zijn actieve carrière bleef hij gewoon daar — in Breda, bij NAC. Als verzorger, technisch directeur, hoofd fysiotherapie bij het Revalidatiecentrum Breda én zelfs als lid van de tuchtcommissie van de KNVB. Kortom: hij gaf nooit op — ook niet na zijn loopbaan op het veld.
Als extra eer kreeg hij van NAC het label ‘NAC Legend of the Match’ — de allereerste ooit. Een initiatief van het NAC Museum om spelers te vieren die méér waren dan gewoon goed: spelers die generaties supporters inspireerden, en die letterlijk en figuurlijk symbool staan voor de rijke geschiedenis van de club.
Eindhovense harmonie maakt het Philips Stadion tot een écht muzikaal stadion — weer een ‘interland’ op komst!
Voordat Nederland en Ecuador dinsdagavond tegen elkaar spelen in het Philips Stadion, wordt er eerst écht samengekomen: met muziek. Philharmonie Brainport — de moderne naam voor de legendarische Philips Harmonie uit Eindhoven — treedt op om beide volksliederen te spelen. Ja, ook dit keer weer: een echte ‘interland’-sfeer, maar dan met noten in plaats van doelpunten.
En dat is geen nieuw fenomeen. Wie al jaren naar PSV wedstrijden gaat, herinnert zich nog goed hoe de harmonie vroeger regelmatig in de rust over het veld marcheerde — in die karakteristieke rode pakken met witte pet. De allereerste keer? Op 1 november 1955, tijdens PSV’s debuut in het Europacup I-toernooi tegen Rapid Wien. Niet bepaald een succesvolle avond (1–6 verlies), maar wel historisch: Coen Dillen scoorde het eerste Europese doelpunt ooit voor PSV — en tegelijkertijd begon een muzikale traditie.
Jarenlang was de Philips Harmonie het ambassadeur-orkest van het elektronicaconcern: strak, trots, en altijd aanwezig. In 1969 vlogen ze zelfs met honderd man naar Wenen om op te treden tijdens een PSV-wedstrijd tegen Austria Wien — voor 70.000 mensen, met de Radetskymars op de sintelbaan van het Praterstadion. “Philips was toen heel groot in Oostenrijk”, zegt oud-bestuurslid Jan van Moorsel. En in de rust? “Dat was altijd een feestje”, herinnert oud-concertmeester Gerard van de Ven zich. Denk aan El Gato Montés voor de Oost-tribune — gevolgd door massaal ‘Olé!’ van het hele stadion. Zo’n ‘Olé’ werd bijna net zo belangrijk als het PSV-clublied.
Vanaf de jaren ’70 was het orkest een vaste waarde in de rust van thuiswedstrijden. Maar rond de eeuwwisseling kwam er een einde aan — onder druk van UEFA-regels en steeds strengere veiligheidseisen. Toch bleef de harmonie internationaal actief. Al in 1956 speelden ze hun eerste ‘interland’. Later volgden optredens bij Nederlandse interlands tegen Polen, Rusland… en op 2 september 2011, de laatste keer tot nu toe: Nederland – San Marino (11–0), ook weer in het Philips Stadion.
Dirigent Matty Cilissen — sinds 2011 al aan het roer van Philharmonie Brainport — kijkt met plezier terug op dat optreden. “Het geeft toch wel een kick om dat te mogen doen. Het is absoluut een eer.” Zenuwachtig? Niet echt — maar wel alert. “Het moet strak uitzien als we over het veld marcheren. Allemaal strak vooruit kijken!” Dat riep hij ook tijdens de laatste repetitie maandagavond — met zijn typische Vlaamse tongval. En ja, hij dirigeert het Wilhelmus als Belg. Maar zoals hij zelf zegt: “Ik ben in al die jaren toch wel een halve Nederlander geworden.”
Zweden of Polen: wie wordt Oranje’s tweede WK-tegenstander?
Vanavond staat het grote beslissende duel op het programma: Zweden vs. Polen, in de finale van de WK-play-offs. De winnaar van deze wedstrijd is op 20 juni de tweede tegenstander van Oranje in Groep F — naast Japan en Tunesië. Kortom: één van deze twee ploegen gaat komende zomer samen met Oranje op het wereldkampioenschap voetbal.
Bondscoach Ronald Koeman heeft al vrij duidelijk gemaakt waar zijn voorkeur naar uitgaat: “Polen hebben we al vaak gehad, dus dan liever Polen niet”, zei hij vorige week tijdens een persconferentie. En dat klinkt logisch — want ja, de Nederlandse en Poolse elftallen kennen elkaar inderdaad als hun broekzak. De afgelopen vier jaar troffen ze elkaar maar liefst vijf keer. Drie keer eindigde het in een gelijkspel, onder andere twee keer tijdens de laatste WK-kwalificatie. Op het EK in Duitsland, twee zomers geleden, won Oranje met 2-1 dankzij een late treffer van Wout Weghorst — die trouwens al van tevoren had ‘gezien’ dat hij zou scoren. En ja: Oranje verloor er nooit mee. Dus misschien is Polen toch wel een redelijke, bekende uitdaging voor Koemans ploeg.
Zweden daarentegen is wat onvoorspelbaarder. Na een behoorlijk teleurstellende kwalificatiecampagne lijkt het Zweedse team onder nieuwe coach Graham Potter langzaam weer op te krabbelen. Terwijl bij Oranje nog steeds wordt gedebatteerd over wie er als spits moet starten (Depay, Malen, Brobbey?), hebben de Zweden weinig last van zo’n dilemma. Viktor Gyökeres — aanvaller van Arsenal — was vorige week de absolute ster in de halve finale tegen Oekraïne: hij scoorde alle drie de doelpunten in de 3-1-overwinning. En dan hoopt Zweden ook nog op de terugkeer van Alexander Isak — de oud-Willem II-speler die nu bij Liverpool speelt, nadat hij afgelopen zomer voor een flinke som werd overgenomen van Newcastle United. Helaas zit hij momenteel nog aan het herstellen van een kuitbeenbreuk, veroorzaakt door een tackle van Oranje-international Micky van de Ven.
De laatste keer dat Oranje tegen Zweden speelde, was alweer in 2017 — onder Dick Advocaat. Toen stond er veel op het spel: Nederland moest met zeven doelpunten verschil winnen om nog kans te maken op het WK in Rusland. Uiteindelijk werd het ‘maar’ 2-0 — en daarmee was Nederland ook buiten beeld. Het was bovendien de laatste interland ooit voor Arjen Robben.
En dan hebben we Polen nog. Daar is Robert Lewandowski — de 37-jarige Barcelona-aanvaller — bezig aan wat waarschijnlijk zijn laatste grote toernooi met zijn land zal zijn. Maar om dat WK alsnog te halen, moet Polen vanavond écht winnen… op Zweedse bodem. En dat is al bijna een eeuw niet meer gebeurd — de laatste keer dat de Polen daar wisten te zegevieren, was in 1930. Bondscoach Jan Urban laat zich daar echter niet door afschrikken: “Dit zal een compleet andere wedstrijd zijn. We kijken niet naar de geschiedenis”, zei hij op de persconferentie daags voor de wedstrijd.
Ghana ontslaat bondscoach Addo — 72 dagen voor het WK én na twee pittige oefennederlagen
Met nog maar 72 dagen te gaan tot de start van het WK voetbal heeft Ghana besloten: tijd voor een nieuwe aanpak. Maandagavond werd bondscoach Otto Addo (50) ontslagen — en dat gebeurde meteen na twee zware nederlagen in de voorbereiding op het toernooi.
Eerst verloor Ghana vrijdag met een flinke 5–1 bij Oostenrijk. En dan, nog geen vier dagen later, volgde een 2–1 nederlaag tegen Duitsland in Stuttgart. De Ghanese voetbalbond liet slechts een paar uur na die tweede tegenvaller weten dat Addo “met onmiddellijke ingang” niet langer bondscoach is van de Black Stars.
Addo, geboren in Hamburg en vroeger actief bij Borussia Dortmund en Hamburger SV, kreeg in maart 2024 de knop over het nationale elftal. Hij speelde zelf tussen 1999 en 2006 vijftien keer voor Ghana. Maar onder zijn leiding lukte het niet om zich te plaatsen voor de Afrika Cup van 2025 — en dat terwijl hij kon rekenen op sterke namen als Premier League-aanvaller Antoine Semenyo en ex-Ajacied Mohammed Kudus.
In totaal leidde Addo Ghana in 22 interlands: 8 keer wonnen ze, maar 9 keer gingen ze onderuit. Toch wist hij wel het WK-ticket veilig te stellen — een belangrijke troostprijs, al bleek die blijkbaar niet genoeg om zijn positie te behouden.
Ghana begint het WK op 17 juni tegen Panama in groep L. Daarna volgen duels tegen Engeland (23 juni) en Kroatië (27 juni). Wie de nieuwe coach wordt, is nog onbekend.
WK-ganger Curaçao zakt flink weg in oefenwedstrijd tegen Australië
Curaçao heeft ook in zijn tweede oefenduel onder nieuwe bondscoach Fred Rutten een pijnlijke nederlaag geleden. Na de 2-0-verloren wedstrijd tegen China kreeg het team — dat straks op het WK moet vechten tegen Duitsland, Ivoorkust én Ecuador — in Melbourne tijdens het FIFA Series-toernooi een harde klap te verduren: 5-1 van Australië, ook een WK-deelnemer.
In het begin leek het nog best meevallen: Curaçao liet zich niet meteen intimideren door de thuisploeg. Tahith Chong — één van de weinigen in de selectie die echt op Curaçao ter wereld kwam — liet al snel merken dat hij gevaarlijk kon zijn, met een schot waar doelman Mathew Ryan behoorlijk moeite mee had.
Maar halverwege de eerste helft sloeg Australië toe. Aanvoerder Leandro Bacuna, die net als Chong op Curaçao is opgegroeid, maakte een fout achterin — en die werd meteen uitgebuit. Zijn bal ging naar Kai Trewin, die via een snelle hakbeweging van Deni Juric de bal op Awer Mabil speelde. De aanvaller van Castellón (en geboren in Kenia) schoot kalm voorbij Eloy Room: 1-0.
Voor rust was het bijna gelijk: Jeremy Antonisse (ex-PSV en FC Emmen) kreeg een prachtige kans na een vrijspel van Bacuna, maar Ryan stond weer klaar. Na rust kwam er wel een moment van hoop: Gervane Kastaneer koppen de bal over de middenlijn, Arjany Martha (ex-AFC Ajax) sprintte razendsnel door en knalde de bal koel voorbij Ryan: 1-1.
Maar daarna begon de neergang. In het laatste kwartier kwamen de Australiërs steeds harder aan. Alessandro Circati kopte de 2-1 binnen, en kort daarna krulde Jordan Bos (die eerder in de week tegen Kameroen de winnende goal maakte) de bal via de paal tot 3-1. Tien minuten voor tijd maakte de 20-jarige Nestory Irankunda — op huur bij Grasshopper en eerder bij Bayern München — het nog erger: hij liet Jurien Gaari lopen en schoot langs Room. En toen VVV-keeper Trevor Doornbusch (die net was binnengekomen voor Room) op het veld stond, trof Irankunda ook hem: 5-1.
