Alleen Picnic-PostNL staat na de Ronde van Brugge nog zonder winst in 2026
De teller staat nog op nul voor de Nederlandse formatie. Terwijl andere WorldTour-teams al in de bloemetjes werden gezet, blijft Picnic-PostNL met lege handen staan. Ploegleider Roy Curvers zegt het eerlijk: uiteraard knaagt die nul. En de redenen? Veel pech met blessures én het omstreden vertrek van kopman Oscar Onley halverwege de winter.
Waar is de winst gebleven?
De nul is er gekomen ondanks wat namen op papier. Fabio Jakobsen wordt nog altijd gezien als dé sprinter, maar na een zware ingreep aan zijn bekkenslagaders is hij nog lang niet zijn oude. Zijn laatste overwinning dateert al van augustus 2023. Hij traint keihard, zegt Curvers, maar race-ritme? Dat zoekt hij nog. Ook in Brugge strandde hij voor de finish.
Daarnaast zijn er jonge snelheidskanonnen Pavel Bittner en Casper van Uden. Die klommen vorig seizoen wel al op het hoogste schavotje in een etappe van een grote ronde, maar dit jaar komt de eerste zege nog telkens net niet uit. Vogelvlucht: Bittner werd derde in een ronde en Van Uden strandde op plek acht.
De perfecte lead-out is weg
Een sprint is niet solo. De jongens hebben buoyantjes nodig die ze 500 meter voor het bord wegslingeren. Voor Bittner is dat Nils Eekhoff. Die kamp precies nu met dezelfde kwaal als Jakobsen eerder: bekkenslagaders die zich vastzetten.
Casper van Uden vertrouwde massaal op Bram Welten. Die laatste trekt de denkoefeningen tijdens de finale en Van Uden sprint er gewoon achteraan. Het werkte perfect in de Giro van 2025 – twee podiumplaatsen, waaronder een ritzege. Maar sindsdien ligt Welten er weer uit met een soort hernia-klachten. Gevolg: Van Uden heeft al maanden geen terugkerende top-10 meer gemaakt.
Ook in het klassement loopt het mis
Max Poole, de 23-jarige klimmer die eigenlijk samen met Onley van plan was de Giro te leiden, werd vorig jaar al getroffen door het Epstein-Barr-virus. De naweeën zijn er nog steeds. Het doel om één grote ronde te rijden in 2026 blijft overeind, maar of het de Giro wordt, is helemaal de vraag.
Waarom werd Onley eigenlijk verkocht?
Toen al bleek dat Onley weg zou gaan, lag Jakobsen er al uit, had Welten nieuwe rugklachten en had Poole al z’n virus opgelopen. Desondanks stemde Picnic-PostNL in met een transfersom en zette de Brit in 2026 in dienst van Ineos. Volgens algemeen directeur Iwan Spekenbrink komt dat simpel door de veranderende markt. De sponsors betalen niet meer zo makkelijk mee, dus wordt het ‘transfermodel’ belangrijker. Onley had nog een jaar contract; na 2026 kon hij gratis vertrekken. Nu ving de ploeg wat centen, maar tegen de prijs van haar enige klassementsleider.
Wat betekent de lege zege-kolommen voor de toekomst?
Volgend jaar loopt het sponsorcontract met PostNL af. Zolang er geen verlenging is, kreeg het team slechts een eenjarige licentie in plaats van de gebruikelijke drie. Zonder winst, zonder kopman én met een lange lijst van uitvallers, is de druk op de Nederlandse equipe ongezien groot.
Roy Curvers zegt het klaar: “Je weegt twee slechte scenario’s af. We houden Onley, dan lopen we inkomsten mis. We laten hem gaan, dan verliezen we onze sterkste renner. Achteraf kan ik nog niet zeggen wat het juiste was. Maar uiteindelijk is dit nu eenmaal de nieuwe realiteit.”
Voor supporters van Picnic-PostNL komt de zegen hopelijk snel. Of de ploeg dat voor elkaar krijgt met dit gehavende materiaal, is voorlopig ‘big question mark’.
Van Gerwen na een avond stappen: “Laat iedereen maar lullen”
Michael van Gerwen schept er niet over op dat hij na zijn halve-finale in de Premier League een lokale kroeg in heeft gehangen, maar hij snapt ook niet waarom daar zoveel mensen over vallen. “Het interesseert me echt geen ene reet. Iedereen mag een mening hebben”, laat de Brabander in De Telegraaf weten.
Vorige week donderdag draaide hij in Dublin een sterke zevende speelronde, totdat wereldkampioen Luke Littler hem in de halve-finale alsnog uitschakelde met 6-5. Even later danste hij al met collega-darter Luke Humphries de batterij van zijn telefoon leeg in een Ierse pub. Een omstander filmde de twee topspelers en kort daarna circuleerden de beelden overal online.
“Tuurlijk, achteraf kun je denken: was dit nodig?”
Sommige volgers staken hun vingers op naar de timing – op zondag stond Van Gerwen namelijk alweer op de oche in een toernooi in België. Hij grinnikt erom:
“Tuurlijk, als je erna nog een vlucht moet halen, denk je wel: kon dat niet iets minder uitbundig? Maar op dat moment vond ik het gezellig. En eerlijk, ik was om tien over half zes al in het vliegtuig.”
Natuurlijk beseft hij dat het een zwaar jaar is. Na twee teleurstellende seizoenen moet hij de komende maanden flink prijzen pakken om zijn positie hoog op de wereldranglijst veilig te stellen. Maar persoonlijk drama? Verre van, vindt hij: plezier tussendoor hoort er óók bij, zolang hij maar voor aanvang van de volgende wedstrijd weer fris aan de start verschijnt.
Duitse tsunamidemen van ijs: Hase & Volodin cashen eindelijk goud!
Totaalbedwelmende kür op Memoryhouse-beats
Wie had dit drie jaar geleden gedacht? Minerva Hase en Nikita Volodin trainden amper samen of ze lopen op het WK in Praag binnen met 228,33 punten – liefst tien volle punten los van de nummer twee. De Georgische achtervolgers Metelkina/Beroeleva moesten de duimen leggen, terwijl de Canadezen Pereira/Michaud met een brede grijns het brons om hun nek kregen.
Waar Milan nog een domper was, klom Praag op het hoogste schavotje
Herinner je die knallende korte kür van de Winterspelen in Milaan nog? Eerste plek. Toen boomde de vrije kür, zakten ze noodgedwongen naar brons. Tijdens dit WK gooiden ze dat scenario in de prullenbak. Hun pirouettes zweefden op de gevoelige tonen van Memoryhouse en het juryballetje smolt. Resultaat: dag-één-bonus meteen verzilverd.
Van brons naar zilver naar goud – alles binnen 36 maanden
Pas drie jaar geleden spraken deze twee voor het eerst af op de ijsbaan. Eerste WK samen: brons. Tweede WK: zilver plus een extra zilveren medaille van de Europeanen. Derde WK: ding dong – goud in de wachtkast. Als snelheidsrecord was het nog nooit vertoond in het paarrijden.
Waarom een WK in een dictatuur al tientallen jaren een dilemma is
Het WK voetbal komt eraan. En net als altijd knaagt die vraag: kan je het maken om ergens heen te gaan als er ineens politiek aan de knoppen zit die niet echt fris is? Nu is het debat over een boycot van Amerika weer volop gaande, maar ook eind jaren ’70 werd er al keihard “blijf weg” geroepen – zelfs over een mini-WK in Uruguay.
De Mundialito-toestand
In 1980 vierde Uruguay dat het WK al vijftig jaar bestond en bedacht het een feestje onder de vlag Mundialito: alle sinds 1930 gecroonde wereldkampioenen waren uitgenodigd. Engeland zag het niet zitten, dus kreeg Oranje, twee keer opeenvolgend verliezend finalist, een stukje vakantie naar Zuid-Amerika. Toevallig viel dat reisje middenin een militaire dictatuur die bekend stond als “de martelkamer van Zuid-Amerika”. Niet bepaald comfy.
Koorts dacht aan een boycot
Niet iedereen zocht meteen zijn paspoort. Keeper Hans van Breukelen, een ex-Utrechter met duidelijke linkse idealen, vond het maar vreemd. “Ik kwam uit voor die idealen en twijfelde hevig: moet ik nou wel mee?” Zijn trainer van BVC gaf uiteindelijk het zetje: “Ga, maar kom terug met verhalen.”
Ook verder buiten de selectie rommelde protest. Het tweede elftal van Amsterdamse club S.C. Overamstel gooide op de tweede paasdag alvast roet in het eten door een wedstrijd te staken. “We wilden laten zien dat voormalig lid van de KNVB” – dat dan weer wel. Steeds meer clubs sloten aan: binnen no time hadden zo’n 125 teams zich aangesloten bij het stakingsfeestje.
Politiek gehannes
Daalden PVV, VVD of BBB? Nee, in 1980 bliezen CDA, PvdA, D66 en PPR hoog op om het kabinet te dwingen het Oranje-slot in de beruchte guillotine te trekken. “Zeg tegen die bond van jullie: blijf gewoon thuis.” Het kabinet wuifde dat echter weg met het vriendelijke deurtje “bepaal maar zelf”. De KNVB knalde eenvoudig terug: 100 gulden boete en twee minpunten voor wie bleef weigeren. Ophouden dus.
En Oranje dan?
Onder protest toch op het vliegtuig – inclusief Van Breukelen als reservist. De VARA nam de sound op “onder protest”, de NOS liet de beelden vooral links liggen (te duur). In Uruguay aten militairen de stoep op, vertelt Van Breukelen later. “We waren het niet gewend, zo’n ijzeren waakhond bij elke hoek.”
Oranje zelf verzette zich vooral tegen het doelrek: niets werd gewonnen, Uruguay zelf trok de beker in. Uruguayaanse fans gebruikten de overwinning niet om het elftal vredich te huldigen, maar om te scanderen dat de junta eruit moest. Pas ergens in 1985 werd het zo. Van Breukelen blikt narcotisch terug: “Mooi dat Uruguay in beeld kwam. Zelfs nu vind ik: ga, kijk, kom thuis en vertel wat je hebt gezien.”
Sander de Wijn hangt zijn stick op na dit seizoen
De Wijn komt er openlijk voor uit: dit is z’n laatste seizoen in het tophockey. De 35-jarige verdediger deelde het nieuws via Instagram en zet daarmee een punt achter een rijke carrière bij Kampong. Met achttien seizoenen op de teller is hij de langstlopende speler ooit voor de Utrechtse club. Trots? Meer dan voldoende. Drie landskampioenen mocht hij meemaken, en drie keer werd hij zelfs verkozen tot beste speler van de hoofdklasse, waarvan de laatste keer in 2024.
Voor Oranje was hij 161 keer van de partij en maakte hij acht treffers. Op het hoogste podium wist hij er ook alles van: zilver op de Spelen van 2012 en nog twee zilveren plakken op de WK’s van 2014 en 2018. Daarnaast schonk hij Nederland drie keer het Europees kampioenschap.
“Van Union via Kampong naar het Nederlands elftal – na 28 jaar zit mijn avontuur erop,” vertelt De Wijn. Hij blikt vol opluchting én emotie terug: “De EHL, meerdere landstitels en het terugbrengen van Kampong naar de top in 2017, 32 jaar na de vorige titel – dat zijn momenten die ik nooit vergeet.” Hij voegt er bewogen aan toe: “Ik hoop dat ik anderen heb kunnen inspireren. Dankjewel, Holland hockeyland.”
Het vertrek stort Kampong opnieuw in beroering. Na De Wijn stapt topscorer Duco Telgenkamp komende zomer over naar Amsterdam en ook hoofdtrainer Tim Oudenaller maakt na dit seizoen plaats. De mannen uit Utrecht beleven moeilijke dagen: vorig jaar stonden ze nog in de play-offfinale om de landstitel, maar nu hangt er slechts een zevende plek in de hoofdklasse aan de deur, waarmee de play-offs onder druk komen te staan.
Gian blijft in Berlijn met lege handen achter: “Alles zat tegen”
Van Veen keerde gisteravond terug in de Premier League na zijn niersteen-break, maar schot in de roos was het niet. De Andelnaar had zichtbaar last van de long trip én van Gerwyn Price, die het duel binnen een mum van tijd 6-1 naar zich toetrok.
Waarom miste hij Dublin?
Vorige week bleef hij noodgedwongen thuis om onder het mes te gaan. Nierstenen uitgefiltreerd, rugnummer weer op flap en dan hop: board in. Maar zijn pijlen vlogen net zo hard de verkeerde kant op als het vliegtuig naar Berlijn.
Seizoen in een notendop
De 23-jarige debutant ligt nog steeds op schema voor de play-offs; uit de eerste zes speelavonden stapte hij liefst drie keer als nummer twee van de avond af. Toch is dit een tik op de vingers: de tegenstanders schieten keihard uit de startblokken en Gian moet orde op zaken stellen.
Oranje huisfavoriet strijdt door
Onderhand bouwde Michael van Gerwen alweer een feestje. In dezelfde hal versloeg Super-MVG regerend wereldkampioen Luke Humphries met 6-3 en rolde soepel de halve finale in. Dus terwijl de ene Brabander zich opwarmt voor een nieuwe finale, krijgt de ander even de tijd om de schade van deze off-night te herstellen.
