Brobbey topfit door fysiek zware Premier League: ‘Had nieuwe uitdaging nodig’
Brian Brobbey is weer terug in het Nederlands elftal — na een jaar afwezigheid. En met Memphis Depay momenteel buiten beeld, staat er een mooie kans open voor de spits om zich vast te zetten in de basis. En ja, hij ziet er heel anders uit dan vroeger: strakker, sterker, scherper. Dat was meteen duidelijk toen hij afgelopen weekend na zijn late winnende treffer voor Sunderland tegen aartsvijand Newcastle United zijn shirt uittrok — en een onmiskenbaar wasbord met strak aangespannen spieren blootlegde.
“Uit emotie, ik was gewoon heel blij”, lacht hij er zelf over.
Die goal was zijn zesde in de pittige Premier League — en een mooi bewijs van waar hij nu staat: fysiek sterk, mentaal scherp, en vol vertrouwen. Een wereld verwijderd van de lastige tijd bij Ajax, waar hij vaak rond het uur werd gewisseld. “Ik denk dat ik een nieuwe uitdaging nodig had”, zegt hij daarover — zonder verder in te gaan op wat er precies misging. “Maar ik wil niet te veel over vorig seizoen praten.”
Bij Sunderland voelt hij zich gewaardeerd — door de fans, de club, zijn teamgenoten én zelfs ex-internationals. BBC-analist en voormalig Engels international Danny Murphy vatte het tijdens Match of the Day perfect samen: “How can you not love mister Brobbey?!”
En ook bondscoach Ronald Koeman ziet de verandering meteen. Volgens hem is Brobbey “vele malen fitter” dan in maart 2025, toen hij nog bij Ajax speelde. “In Nederland kun je ook als je minder fit bent toch spelen en belangrijk zijn. In de Premier League kan dat niet”, legt Koeman uit. “Dat komt ook door de club waar hij nu speelt. Sunderland doet het geweldig — en ze geven tot de laatste seconde alles. Dat is heel anders dan de opleidingen die we in Nederland kennen.”
Ja, Brobbey zit veel in het krachthonk — maar dat deed hij in Amsterdam ook al. Wat is dan de grote verandering? “Ik speel gewoon veel wedstrijden. Daar raakt je lichaam aan gewend”, zegt hij simpel. Bij Ajax kwam hij gemiddeld tot 65 minuten per basisplaats; bij Sunderland is dat opgeklimd naar 79 minuten. En de intensiteit is ook hoger: “Het is fysieker, maar dat ligt mij wel. Ik speel nu tegen verdedigers als Virgil van Dijk en Ibrahima Konaté (Liverpool). Wie is de moeilijkste? Konaté is wel echt een beest, eerlijk gezegd.”
Ook in het afmaken wordt hij scherper: “Bij ons krijg je maximaal één of twee kansen per wedstrijd. Die moeten er gewoon in — dus je wordt extra scherp voor de goal. Bij Ajax kreeg je minimaal vier of vijf kansen per duel.”
Zijn vorm, fitheid en scherpte maken dat hij weer serieus in beeld komt voor Oranje. Twee maanden geleden maakte hij zijn eerste interlandgoal tegen Bosnië en Herzegovina (1-1), en eerder, in september 2024, liet hij al zien wat hij kan tegen Duitsland (2-2) — met een indrukwekkende duelkracht tegen Jonathan Tah. Toen Depay ontbrak, leek Brobbey de logische vervanging. “Ik ben supertevreden over Brian”, zei Koeman na die wedstrijd. “Hij is snel en sterk.”
Brobbey voelt dat hij dat niveau weer kan halen. “Als ik speel, zal ik heel gemotiveerd zijn. Ik wil natuurlijk mijn best doen en doelpuntjes maken. Het zou heel mooi zijn om de spits van het Nederlands elftal te zijn. Ik werk er hard voor.”
Vaessen fit genoeg voor het grote WK-duel tegen Bolivia
Doelman Etienne Vaessen is weer helemaal klaar om in de doos te staan voor Suriname — en dat op een moment dat het écht telt. Het WK-droomtje hangt nu aan een zijden draadje, en donderdagavond (om 22.50 uur Nederlandse tijd) staat het beslissende duel tegen Bolivia op het programma in Monterrey, Mexico.
Vaessen had de afgelopen dagen last van een bovenbeenspierblessure, maar hij is nu weer wedstrijdfit. “Volgens mij gaat het de goeie kant op”, zegt hij vanuit Mexico. Hij blijft nauw in contact met zowel de fysio van Suriname als die van FC Groningen — en hoewel er wat risico bij zit, wil hij er gewoon staan. Voor het team. Voor de droom. Daarom speelde hij ook niet mee tegen AZ afgelopen weekend: alles was gericht op dit ene, cruciale duel.
Als Suriname wint van Bolivia onder leiding van bondscoach Henk ten Cate, dan wacht in de finale van de play-offs Irak. En wie daar wint, pakt een plek op het wereldkampioenschap. En ja — als het zover komt, belandt Suriname in een behoorlijk zware groep: Frankrijk, Noorwegen én Senegal. Geen wonder dat de spanning in het kamp flink oploopt. “Je krijgt dat wel mee”, erkent Vaessen. “Maar ik probeer me daar een beetje van af te sluiten. We weten hoe belangrijk dit is — en we spreken gewoon uit: wij gaan het WK halen. En dat blijven we zeggen.”
De temperatuur in Monterrey (zo’n 30 graden) en het tijdsverschil vormen een extra uitdaging voor de Europese spelers, maar volgens Vaessen is dat binnen twee dagen onder de knie. “Dan weten we dat we er klaar voor zijn.”
Tegen Bolivia verwacht hij een ploeg met veel pit en gif — en dat moet Suriname ook laten zien. Niet alleen voetballend, maar ook mentaal: standvastig blijven, slim reageren als de tegenstander gefrustreerd raakt, en vooral: geen seconde loslaten.
En de sfeer in het Surinaamse kamp? Top. “We kennen elkaar door en door. Het is leuk om elkaar na vijf maanden weer te zien — we liggen met elkaar op de bank, doen spelletjes samen. Dat is geen gebrek aan focus, hoor. Integendeel: zo werkt het gewoon goed. En dat moeten we erin blijven houden.”
Vaessen is ervan overtuigd: donderdag gaat het stormen.
Clubs in Nederland worstelen met paspoortkwestie: ‘Intens nare situatie’
In Nederland geboren, opgegroeid in de jeugdopleidingen van Nederlandse clubs — maar toch international voor een ander land, zoals Indonesië, Suriname of Kaapverdië. Op het eerste gezicht klinkt dat als een prachtig verhaal: roots die zich over grenzen uitstrekken, talent dat internationaal wordt gewaardeerd. Maar nu komt er een harde realiteit bovendrijven: zijn deze spelers nog wel speelgerechtigd in de Eredivisie en Eerste Divisie?
De kwestie is plotseling heel concreet geworden — en begon met een enkele wedstrijd: de 6-0-nederlaag van NAC Breda tegen Go Ahead Eagles afgelopen vrijdag. Daarop diende NAC een verzoek in om die wedstrijd te laten overspelen, omdat rechtsback Dean James volgens hen niet speelgerechtigd zou zijn. James had een jaar geleden vrijwillig de Indonesische nationaliteit aangenomen om voor dat land te mogen spelen. En volgens de wet (artikel 15 van de Rijkswet op het Nederlanderschap) betekent dat automatisch het verlies van de Nederlandse nationaliteit — ook al heeft hij nog steeds een geldig Nederlands paspoort.
Dat laatste is precies wat de verwarring vergroot. Bijvoorbeeld bij James zelf: Go Ahead-directeur Jan-Willem van Dop liet samen met hem inloggen op Mijn Overheid, waar duidelijk stond: ‘Nederlandse nationaliteit’. Maar juristen wijzen erop dat dat systeem niet automatisch meekomt met de wettelijke status. Je kunt dus nog wel met een oud Nederlands paspoort rondlopen — terwijl je wettelijk gezien al geen Nederlander meer bent.
En het probleem blijft niet bij één speler. Dinsdagavond werd Tim Geypens van FC Emmen voor de zekerheid buiten de selectie gehouden. De twintigjarige Oldenzaalse talent heeft sinds kort uitgespeeld voor de jeugdelftallen van Indonesië — en daarmee mogelijk onbedoeld zijn Nederlandse nationaliteit verloren. “Volstrekt tegen zijn zin, weten en schuld in”, aldus Emmens technisch directeur Nico Haak in het Dagblad van het Noorden. “We hebben hier te maken met een twintigjarig talent dat zijn hele leven in ziet storten. Dat is een intens nare situatie.”
Maar het is niet voor iedereen even ingewikkeld. Volgens Marc Boele, directeur van de Coöperatieve Eerste Divisie, speelt het alleen als een speler vrijwillig een andere nationaliteit aanneemt — bijvoorbeeld omdat hij via een grootouder recht heeft op een paspoort van een ander land. Als je bijvoorbeeld een Surinaamse vader én een Nederlandse moeder hebt, dan heb je vanaf geboorte twee nationaliteiten. Dan is er geen risico. “Het is echt maatwerk, dat maakt het ook zo ingewikkeld”, beaamt Jan de Jong, directeur van de Eredivisie CV. “Er moet per speler gekeken worden.”
Ook Ajax-keeper Maarten Paes, geboren in Nijmegen maar international voor Indonesië, liep tegen dit soort administratieve hindernissen aan: door zijn Indonesische paspoort moest hij tijdens de winterstop wachten op een werkvergunning voordat hij voor Ajax mocht spelen — iets wat met een Nederlands paspoort nooit nodig zou zijn geweest.
Op dit moment zit het competitiebestuur (Eredivisie CV, Coöperatie Eerste Divisie en KNVB) met de IND in overleg om helderheid te krijgen over hoe deze gevallen moeten worden beoordeeld. Maar één ding is wel duidelijk: wedstrijden die al gespeeld zijn, blijven staan. “We hebben besloten om niet te tornen aan de uitslag van de reeds gespeelde wedstrijden”, zegt De Jong. Boele legt toe: “De continuïteit van de competities staat anders op het spel. Want dit probleem zou in theorie terug kunnen grijpen naar speelronde drie of zelfs één. Dan ontstaat er een kettingreactie en zijn de consequenties te groot.”
Uiteindelijk ligt de verantwoordelijkheid bij de speler — en daarna pas bij de club als werkgever. “Clubs, ga je huiswerk doen”, roept De Jong op. En als blijkt dat een speler zoals Geypens inderdaad geen Nederlandse nationaliteit meer heeft, dan wordt het pas echt knap: hij zou dan een werkvergunning nodig hebben. En daarvoor geldt een streng inkomenseis — minimaal €600.000 bruto per jaar. “En ik kan je garanderen dat er in de eerste divisie niet één speler is die dat verdient”, zegt Boele. “Sterker nog: als een club twee of drie van die spelers heeft, kan dat zelfs tot een faillissement leiden.”
Trappers op matchpoint tegen Tölzer Löwen: een spannende, chaotische en uiteindelijk overtuigende 5-2-zege
Tilburg Trappers staat nu écht op een haar na van de halve finale! Na de overwinning van dinsdagavond tegen Duitse ploeg Tölzer Löwen hebben de Trappers nog maar één winst nodig om door te stoten naar de volgende ronde. En wat een wedstrijd was het — vol onverwachte wendingen, spanning tot het laatste moment en een flinke versnelling in de derde periode.
Al voordat het zelfs maar echt begon, ging het al dramatisch: vlak voor aftrap klonk het brandalarm in de Tulp Arena. Spelers, scheidsrechters en staff moesten het ijs verlaten. Na negen minuten kon het toch van start gaan — en daarna werd het pas écht spannend.
De Duitsers kwamen meteen hard aan, drukten continu en hadden ook hun kansen. Er was chaos voor het Duitse doel, er waren grote kansen voor Bindels en Stempher (die op de paal belandden), en ook Hessels en Roth misten op millimeters. Totdat Kobe Roth, net na de rust, eindelijk raak schoot: 1-0!
Maar blijven genieten? Dat mocht niet zijn. Tölzer Löwen benutte een fout van goalie Cedrick Andree direct voor de gelijkmaker. Toch bleef Trappers kalm: Roth scoorde weer — dit keer shorthanded, terwijl ze in de penalty kill zaten. 2-1! Maar ook die voorsprong hield geen stand… De leeuwen maakten het 2-2, en even later werd een doelpunt van Phil Marinaccio na videobezien goedgekeurd: 3-2. Dan kwam Ties van Soest met een vierde, en kort daarna maakte Marinaccio ook het vijfde — een leeg-net-doelpunt nadat de Duitse keeper van het ijs was gehaald. Uiteindelijk: 5-2.
Teamcaptain Max Hermens houdt zich realistisch: “De eerste twee perioden waren niet ons beste werk, maar perfect blijven is ook niet haalbaar.” Hij benadrukt dat de groep goed bij elkaar blijft — en dat dat verschil maakt. “Ze hebben op dit moment gewoon moeite om ons pijn te doen.” En over de rest van de serie? “We spelen alsof het de beslissende wedstrijd is. Rust is belangrijker dan ritme in de play-offs.”
Met deze overwinning staan de Trappers nu 2-0 in de kwartfinale — en nog steeds volledig foutloos in de play-offs.
Bart Tinus: van Bossche keeperstrainer naar WK-droom met Suriname
Spanning hangt in de lucht bij iedereen met Surinaams bloed — en zeker bij Bart Tinus. De 40-jarige trainer uit ’s-Hertogenbosch is al bijna een jaar lang keeperstrainer van het Surinaamse nationaal elftal, en deze week staat alles op scherp: twee overwinningen, en voor het eerst ooit zou Suriname zich kwalificeren voor het wereldkampioenschap voetbal.
En ja — het vertrouwen ontbreekt beslist niet.
“Wat ik hier heb meegemaakt, is bizar”
Bart ging aan de slag bij Suriname zonder ooit eerder een voet op het land te hebben gezet. Hoe kwam dat? Via zijn voorganger Harmen Kuperus, die hem kende van de trainerscursus. “Vanuit Suriname zijn ze onder andere contact gaan opnemen met mijn werkgever RKC Waalwijk. Toen het rond was, besefte ik pas echt: dit is een hele dikke stap.”
Geen tijd om rustig te wennen: “Al snel zat ik in het vliegtuig. Daar aangekomen moest ik de spelers, coaches en rest van het team leren kennen. Het voelde goed, maar je zit direct in een bubbel — alles draait om winnen, presteren, én blijven focussen. Pas thuis had ik ruimte om terug te denken: hoe bijzonder dit allemaal eigenlijk was.”
Van straaljagers tot fluitconcerten
In zijn eerste jaar bij Natio (zo noemen ze het Surinaamse team liefkozend) beleefde hij momenten die je niet snel vergeet. Zoals de wedstrijd tegen El Salvador, waarbij straaljagers boven het stadion langs scheerden tijdens het volkslied. “Ik schrok van de herrie — en toen de supporters losgingen, was het een mengeling van geweldig én ongelofelijk onaangenaam. Ze waren erg racistisch richting onze spelers.”
Maar nadat Suriname knap won, gebeurde er iets bijzonders: “We liepen met z’n allen naar de middenstip onder een luid fluitconcert. De bondscoach zei daarna: ‘Dat is het mooiste wat ik ooit heb gezien.’ We hadden iedereen gek gemaakt — én gewonnen.”
De WK-droom is nog niet voorbij
De grote droom — zich kwalificeren voor het WK — werd in de beslissende kwalificatiewedstrijd even opgeschort: Guatemala was met 3-1 te sterk. Maar Suriname mag wel door naar de play-offs. Donderdag staat het team in Mexico tegenover Bolivia. De winnaar speelt op de 31ste het beslissende duel tegen Irak.
“Een WK maak je misschien één keer in je leven mee. We gaan er alles aan doen om dat te halen. Ik weet zeker dat we het redden — we zijn veel te goed om het opnieuw te laten liggen.”
Dat vertrouwen komt ook van de fans. “Toen we na de nederlaag in Guatemala thuiskwamen, reden we met de bus langs de opgebouwde podia. Dat deed pijn. Maar zodra we bij het hotel aankwamen… stond het hele gebouw vol met supporters die ons aanmoedigden met zang, dans en pure energie. Dat vergeet ik nooit meer — het leeft daar gigantisch.”
Terug naar Brabant… maar niet voor lang
Na de interlandbreak keert Bart weer terug naar RKC Waalwijk — waar hij vijf jaar geleden begon, na zijn tijd als keeperstrainer bij amateurclub Nivo Sparta. Als actieve keeper speelde hij vooral bij amateurclubs, behalve één seizoen bij FC Den Bosch.
“Voorheen had ik een goede baan als accountmanager, maar ik wilde echt iets doen waar mijn passie lag: voetballen. Het was een gok om te stoppen — maar twee weken later zag ik de vacature bij RKC. Daar kreeg ik de kans, haalde mijn papieren, en ben sindsdien blijven groeien. En nee — ik ben als persoon niet bang om mijn hoofd te stoten. En gelukkig is het ook niet zo dat ik bij een tegenslag geen eten meer voor onze twee kinderen kan neerzetten.”
Na vijf seizoenen heeft hij besloten RKC Waalwijk te verlaten. “Het is een prachtige club, maar nu is het een goed moment voor iets nieuws — binnen- of buitenland, maakt niet uit. Want nieuwe prikkels maken me een betere trainer.”
