De meeste Nederlandse bedrijventerreinen liggen nat als het echt regent
Stel je voor: je staat dinsdag te klungelen met je pallets in het magazijn en plots staat er 15 cm water rondom je pand. Euro’s nat – letterlijk. Precies zo voelt het volgens het team van “Werklandschappen van de Toekomst.” Ze hebben 3713 bedrijventerreinen doorgespit en zien dat bij 70 procent de soep bij extreme regenbuien naast de gebouwen kookt.
Miljoenen mensen komen elke dag op een kikkerbult werken
Bijna één op de drie werkende Nederlanders staat op zon terrein te ploeteren. Daphne Teeling van Werklandschappen schetst het beeld: “Bij een flinke stortbui loopt een op de vijf gebouwen vol met een laagje water tot boven je enkels.” Veel ondernemers weten dit niet eens, of denken dat “een klein plasje buiten” genoeg is. Maar dan wil de koffie nog wel eens opwarmen tot bodytemperatuur – en dat is niet bedoeld als eigen-koffiemoment.
Tegels en asfalt bevriezen de bedrijfsvoering
Gemiddeld bestaat bijna de helft (48 procent) van zo’n terrein uit grijze deken: tegels of asfalt. Dat gaat hard tegen ons tekeer. Laatst nog had Één op de tien terreinen op een zomerse 33-graden-dag het idee dat El Niño gewoon voor de deur stond – ze werden liefst 10+ graden warmer dan de omgeving. Noord-Brabant is hier koploper met 16 procent van zijn terreinen in de jurk van een baksteen, Zeeland beukt het meest rustig met “slechts” 7 procent.
Trucje: grijp naar de schoffel
Er is hoop in petto. Al bij iets meer heggen (nu 4 procent van het oppervlak, moet 15 procent worden) en flink wat extra bomen op je kavel, voel je het verschil. Simpel trucje: geef asfalt een flinke stomp en vervang de tegels door plantenbakken. Doe het al morgen: boompje erin, heg erbij, kantsteen uit. De natuur schudt je bedrijf wakker én het tikgedruis van hittestress en wateroverlast dempt. Plus, meer groen helpt ook de bijen – want wie wil er nou geen bruin brood op kantoor?
Heerlen is nog steeds de “narcoticastad” van Nederland
Volgens de nieuwste Onderwereldkaart van RTL Nieuws is geen enkele andere gemeente zo gevoelig voor ondermijnende criminaliteit als Heerlen. De stad scoort het hoogst op drugshandel, wapenhandel én het aantal meldingen bij Meld Misdaad Anoniem. Bewoners zien deals gewoon op straat gebeuren. “Auto’s komen aan, stoppen even, en da’s het – deal gebeurd,” zegt Giesela. Na negen uur ’s avonds gaat bij veel mensen de voordeur op het nachtslot. Burgemeester Roel Wever snapt het: “We hebben dringend meer politie nodig, anders blijven we bovenaan staan.”
De grens is een crimineel voordeeltje
Gemeenten dicht bij de Belgische en Duitse grens kleuren rood op de kaart. Criminelen schuiven hun handel moeiteloos over de grens, waardoor ze bijna onvatbaar worden. “Criminelen gebruiken de grens als glijbaan,” verklaart politiechef Jan van Loosbroek. In Limburg spreiden ze hun drugslabs en wapenopslagen over drie landen, wat opsporing lastig maakt. Het aantal tips over ondermijnende criminaliteit is in grensgemeenten bijna twee keer zo hoog als elders.
Niet alleen Heerlen: ook Rotterdam en Schiedam in top-10
Na Heerlen volgen Rotterdam (2) en Schiedam (3) met vergelijkbare problemen: veel drugshandel en fors meer meldingen van wapenhandel. In Vlaardingen (7) verdubbelde dat aantal zelfs in één jaar. Ook hier zien buurtbewoners hoe straatdealers winkelstraten gebruiken om geld wit te wassen en jongeren ronselen als koeriers. De Onderwereldkaart meet vijftien risico-indicatoren, van politiegegevens tot anonieme meldingen, zodat gemeenten écht met elkaar te vergelijken zijn.
“One Battle” veegt de Oscars bij elkaar, maar Sean Penn bleef thuis
Wat een nacht! Regisseur Paul Thomas Anderson mocht vannacht niet één, niet twee, maar drie gouden beeldjes mee naar huis nemen. 28 jaar na zijn eerste nominatie voor Boogie Nights en veertien (!) pogingen later, kreeg hij eindelijk de erkenning die hij verdiende: Beste Script, Beste Regie én Beste Film. Zijn nieuwste film One Battle After Another ging met zes Oscars aan de haal – van de veertien nominaties die de film had, bleef er dus nog maar één over. Ook de allereerste prijs voor Beste Casting ging naar Anderson’s team.
Maar de grote afwezige? Sean Penn. De winnaar van Beste Mannelijke Bijrol liet het gala aan zich voorbijgaan. Presentator Kieran Culkin probeerde het nog vriendelijk te brengen – “Hij kon er niet bij zijn… of hij wilde niet” – maar de boodschap was duidelijk: Penn heeft geen zin meer in het hele Oscars-circus. Volgens The New York Times gaf hij er een reis naar Oekraïne voor op in plaats van een avondje glimmend tafelzilver en applaus.
Horrorfilm Sinners moet het met minder doen
De afgelopen weken werd druk gespeculeerd hoeveel van zijn zestien nominaties Sinners zou verzilveren. Uiteindelijk bleek het vier beeldjes te worden – waaronder een historische voor cameravrouw Autumn Durald Arkapaw. Ze is de eerste vrouw ooit die in die categorie wint. In haar dankwoord vroeg ze alle vrouwen in de zaal te gaan staan. “Zonder jullie was ik hier nu niet.”
Grote namen, nog grotere emoties
Beste Acteur Michael B. Jordan had het podium nog maar net betreden of hij gaf al een speech om in te lijsten. Hij noemde de namen van Sidney Poitier, Denzel Washington, Halle Berry, Jamie Foxx, Forest Whitaker en Will Smith – “mijn voorouders, mijn mensen”. Regisseur Ryan Coogler ging met lege handen naar huis én toch ook weer niet: hij sleepte het beeldje voor Beste Scenario binnen.
Jesse Buckley: van winnaar naar winnaar
De Ierse Jesse Buckley won met Hamnet de prijs voor Beste Actrice. Ze had al zowat elke prijs gepakt dit jaar, maar leek nog steeds overdonderd. Half huilend, half lachend droeg ze het beeldje op aan “de prachtige chaos van het moederhart”. Timing was everything: het is Moederdag in het Verenigd Koninkrijk.
Amy Madigan: eindelijk!
Veertig jaar na haar eerste nominatie voor Twice in a Lifetime mocht Amy Madigan nu wél het podium op. Ze won Beste Bijrolactrice voor haar rol als bizarre tante Gladys in Weapons. “Iedereen vroeg: wat is er nu anders? Dit beeldje, dat is het verschil.” Ze bedankte ook haar man Ed Harris, “al een eeuwigheid aan mijn zij”.
Hoe veilig is jouw gemeente écht? De Onderwereldkaart geeft het antwoord
Criminaliteit is niet altijd een kwestie van inbrekers en zakkenrollers. Er is ook een stiekemer kant: criminelen die hun geld witwassen in een leuk winkeltje op de hoek, jongeren die zakken coke rondsjouwen of een drugslab op ware afstand van je brievenbus. Die sluipende vorm van criminaliteit heet ondermijning. De Onderwereldkaart laat in één oogopslag zien hoe groot dat risico is in jouw gemeente.
Wat precies meet de Onderwereldkaart?
De kaart kijkt naar vijftien signalen tegelijk. Denk aan hoe vaak de politie drugsafval aantreft, hoeveel bedrijfjes plotseling contant gaan werken of hoe snel jongeren in de problemen komen. Al die puzzelstukjes samen geven een risicoscore. Daarmee kun je 336 Nederlandse gemeenten met elkaar vergelijken. Kleine dorpen waarvoor te weinig gegevens beschikbaar zijn, zijn eruit gehaald.
De uitslag: het oosten blijft relatief schoon
Waar je het minst last verwacht, daar gebeurt het ook het minst. In Overijssel, de Achterhoek en Drenthe staan de meeste gemeenten helemaal onderaan de lijst. Daar worden minder meldingen gedaan, zijn bedrijven minder gemakkelijk misbruikt én is de sociale samenhang groot. Buren die elkaar nog kennen, blijken een uitstekend afweersysteem tegen criminelen.
Waar komen de cijfers vandaan?
De telling is geen gokwerk. De cijfers komen rechtstreeks van de politie, het CBS, de Leefbaarometer, GraydonCreditsafe, Zicht op Ondermijning en Meld Misdaad Anoniem. Wil je weten hoe we dat precies hebben uitgerekend? In een aparte verantwoording leggen we stap voor stap uit hoe we te werk zijn gegaan.
Wat is jouw gemeente precies aan het doen tegen speeddealers of witwaspraktijken? Tik je woonplaats in op de Onderwereldkaart en je krijgt meteen een eigen rapport met alle cijfers. Zo weet je meteen of het tijd is om de buurtondernemers te steunen of juist een extra oogje in het zeil te houden.
Waarom in Tilburg zo’n 500 huizen naar de vlinders staan
Stel je voor: je loopt langs een gezellig straatje, ziet een mooi huis… en merkt dat er al maanden geen lamp meer brandt. In Tilburg blijken daar ongeveer 500 van te bestaan. Al een half jaar trekt de gemeente nu tijdens koffierondes (nou ja, huisbezoekjes) aan de bel bij eigenaren van woningen die administratief als “leeg” staan. Resultaat: een steeds scherper beeld van wat eens écht niets meer dan dode woningbraak is.
Wethouder Yusuf Çelik snapt de frustratie van mensen die wanhopig zoeken. “Terwijl jij een huis zoekt, staat er eentje te verpieteren.” Op papier zijn het er meer dan duizend, maar achter de voordeur blijkt vaak een ander verhaal te zitten: atelier, opslag of gewoon een tweede huis voor de vakantie. Die scheidt de gemeente netjes uit. Van de 280 eigenaren die al aan de deur kregen, bleek inderdaad ongeveer de helft écht afwezig. Reken dat door en je komt uit op die zeshonderd, onthoofd tot 500 écht lege woningen.
Sinds 1 juli hebben al 62 eigenaren zich zelf gemeld – soms om die boete te ontlopen, soms uit pure schrik. Hoeveel huizen er daadwerkelijk terug op Funda belandden, weet Çelik nog niet, maar “elke woning die er weer bij komt, is er een”. Voor dit ui-trapproject heeft de stad 350.000 euro gereserveerd. “Evenveel als één sociale huurwoning bouwen, maar we hebben nu al meerdere huizen weer bruikbaar gemaakt.”
De les? Leegstand is zelden boos opzet; het is vaak een wirwar van erfrechten, scheidingen of simpelweg onwetendheid. Daarom knikt de gemeente liever dan dat ze direct beboet. Want als die woning weer licht krijgt, wint niet alleen de eigenaar, maar de hele wijk.
