Paul Thomas Anderson pakt Oscar voor beste regisseur
“Je moet echt hard werken om zoiets te winnen”, grapte hij toen hij de gouden beeldjes in ontvangst nam. “Dit is een prachtig geschenk, en ik ben zo blij dat ik film mijn thuis kan noemen.” De regisseur droeg de prijs op aan Adam Sumner, zijn overleden producent.
De film One Battle After Another was de grote winnaar van de 98e editie van het filmfeest: zes Oscars in totaal — waaronder die voor beste regie. De film stond op dertien nominaties. Zijn grootste concurrent, Sinners, had weliswaar zestien nominaties, maar moest zich uiteindelijk tevredenstellen met vier gouden beeldjes.
In One Battle After Another speelt Leonardo DiCaprio een gepensioneerde activist die alles op alles zet om zijn dochter te beschermen tegen een racistische kolonel van het Amerikaanse leger — een rol die Sean Penn overtuigend vertolkte. Penn won zondagnacht de Oscar voor beste mannelijke bijrol.
Amy Madigan pakt Oscar voor haar rol in Weapons — en de emotie was palpabel
Het was écht een historische avond: voor het eerst ooit werd een Oscar uitgereikt aan een actrice voor haar vertolking in de film Weapons. Amy Madigan, lang gevestigd als een van de meest gerespecteerde gezichten in het Amerikaanse cinema, sleepte de beeldje voor beste vrouwelijke bijrol in de wacht — ruim veertig jaar na haar eerste nominatie (in 1986). En ja, ze liet dat niet ongemerkt passeren.
In haar dankwoord lachte ze er zelfs om: “Mensen vragen me continu: wat is het verschil met veertig jaar geleden? Nou, dit keer heb ik deze kleine gouden jongen echt in handen.”
Ze bedankte regisseur Zach Cregger voor het schrijven van “een droomrol” speciaal voor haar — en had ook woorden van waardering voor de vier andere genomineerden in dezelfde categorie. Maar de meest persoonlijke klap kwam aan het einde: haar blik richtte zich op Ed Harris, die onder het publiek zat. “Niets van dit alles zou iets betekenen als ik hem niet aan mijn zijde had.”
Opvallend: Weapons was alleen genomineerd in deze ene categorie — en die éne keer telde wel degelijk.
Definitieve eindstand Serious Request 2025 bekendgemaakt
Een record dat blijft groeien
Serious Request van NPO 3FM heeft vorig jaar een flinke klap gegeven aan de geldtelling: liefst €18.848.700 werd opgehaald! Dat is het hoogste bedrag ooit in de geschiedenis van de actie — en het is nog niet eens het eindbedrag dat op de laatste dag van de actieweek werd genoemd. Want ook daarna bleef het geld binnenstromen. Er kwam dus nog ruim vier ton bij — een mooi extraatje voor de goede zaak.
Wie profiteert ervan? Spieren voor Spieren
De hele inzamelingsactie was dit keer gericht op de stichting Spieren voor Spieren, waarvan Louis van Gaal ere-ambassadeur is. Die stichting zet zich in voor Nederlandse kinderen met een spierziekte. Met het geld gaat onder andere onderzoek naar nieuwe medicijnen een stap verder, en wordt er gewerkt aan snellere diagnostiek — zodat families minder lang in onzekerheid hoeven te zitten. Zoals het zelf zo mooi formuleert: “We willen dat ieder kind met een spierziekte kan bewegen in het dagelijks leven.”
Een week vol emotie, drukte en herkenning
Tijdens de actieweek in december zaten 3FM-dj’s Sophie Hijlkema, Barend van Deelen en Mart Meijer bijna zeven dagen lang opgesloten in het Glazen Huis in Den Bosch. En wat een week was het! Al op de eerste dag werd er al €4,3 miljoen binnengehaald — een nooit eerder gehaald record voor dag één. Het plein rondom het Glazen Huis was zo vol dat het uiteindelijk zelfs moest worden afgesloten.
Louis van Gaal en zijn vrouw Truus keken tijdens de radio-uitzending terug op die bijzondere dagen. Louis noemde het ‘fantastisch’, en Truus sprak van “één van de mooiste weken van ons leven”. Het beeld van duizenden mensen uit heel Nederland die het plein vulden, bleef bij beiden hangen.
Een traditie met een lange geschiedenis
Serious Request bestaat al sinds 2004. Elke editie draaien dj’s 24 uur per dag live radio vanuit het Glazen Huis — muziek die luisteraars hebben aangevraagd tegen een donatie. Het vorige all-time record dateerde uit 2012 (€13,8 miljoen voor babysterfte wereldwijd), maar dat is nu ruimschoots verbroken. En ja — het is officieel: 2025 is de meest succesvolle Serious Request ooit.
Waar is Annu? Housewife ontbreekt in nieuw seizoen The Real Housewives van het Zuiden
Het tweede seizoen van The Real Housewives van het Zuiden is er: zeven glinsterende, zelfbewuste en vaak onverzoenlijke vrouwen uit het zuiden van Nederland — Marjan Strijbosch, Brigitte Schepers, Chayenne Muller, Petrouschka Dahmen, Estelle Hanneman, Ramona Poels en Lizbeth van den Boogaart — nemen weer plaats onder de spotlights. Er is sprake van luxe, lach, drama en meer dan genoeg kattengevechten. Maar één bekende naam ontbreekt opvallend: Annu.
Ja, die Annu. De housewife die in seizoen één voor veel gesprekken zorgde, maar al tijdens de eerste afleveringen openlijk twijfelde of ze wel terug wilde. Haar afwezigheid komt dus niet uit de lucht vallen — het was eerder een kwestie van ‘wanneer’ dan van ‘of’. Volgens Videoland wordt het nieuwe seizoen toch weer een volle bak aan spanning, glamour en onverwachte wendingen. In hun persbericht zegt de streamingdienst: “In de wereld van de high society in het zuiden wordt er niet alleen met elkaar gesproken, maar ook volop over elkaar. Dat leidt regelmatig tot verhitte discussies, waarbij geheimen steeds weer boven tafel komen.”
The Real Housewives van het Zuiden is vanaf 24 april wekelijks te zien op Videoland. En in onderstaande video leggen de dames zelf uit waarom Annu uiteindelijk besloot om haar koffers niet opnieuw te pakken.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Verklaring ex-vriendin Høiby geloofwaardig, zegt de Noorse officier van justitie
De officier van justitie in Noorwegen vindt de verklaring van ex-vriendin Ingrid Haukland over haar relatie met Marius Høiby geloofwaardig — en dat is geen klein woord in een strafzaak als deze. Volgens de aanklager gaf Haukland “een vrij nuchtere beschrijving” van wat ze meemaakte: geen overdreven drama, geen emotionele flauwekul, maar een kalm en gedetailleerd verhaal dat ook wordt ondersteund door andere bewijzen en getuigenverklaringen.
In 830 pagina’s appberichten legde ze uit hoe de relatie met Høiby zich langzaam ontwikkelde tot een sfeer van geweld, jaloezie, controle en ontrouw. En ja — die berichten zijn niet alleen ‘gevoel’, maar vormen een belangrijk stuk bewijsmateriaal. De officier merkte zelfs op dat het voor slachtoffers van langdurig geweld soms moeilijk is om het te herkennen als zodanig: “De verbinding tussen geweld en liefde kan betekenen dat de vrouw het geweld van haar partner geleidelijk begint te zien als een uiting van zijn liefde.”
Haukland vertelde dat ze bijna voortdurend in angst leefde. Tussen 2022 en 2023 — de periode dat ze samenwoonden — zouden er vijftien incidenten zijn geweest. Denk aan slaan in het gezicht, wurggrepen, trappen, maar ook het vernielen van spullen (zoals telefoons) en constante verbale afkeuring en intimidering.
Marius Høiby, zoon van kroonprinses Mette-Marit, ontkent alle ernstige aanklachten — waaronder verkrachting en mishandeling. Wel gaf hij toe dat hij jaloers kon zijn en soms erg boos en hard deed in de relatie.
Het slotpleidooi tegen hem is maandag begonnen en duurt naar verwachting tot en met dinsdag. De rechtszaak zelf liep al sinds februari en gaat in totaal zes weken duren. Hij staat terecht voor meerdere strafbare feiten, waarvan de zwaarste aanklachten zich richten op seksueel geweld en lichamelijk geweld.
Jacobien Schumacher: “Zo werd pijn papier” — haar levensverhaal in La Dolce Vita
“Ik kwam op een punt waarop ik niet meer wist hoe ik de emotionele dingen moest dragen.”
Dat zegt Jacobien Schumacher over de tijd dat ze en haar man Arjen met hun vier kinderen naar het Zuid-Italiaanse Ostuni verhuisden — een stap die ook centraal staat in de RTL-serie Daar Gaan Ze Weer. Voor haar voelt de verschijning van haar autobiografie La Dolce Vita: Zo werd pijn papier nog steeds bijna onwerkelijk. “Ik heb hier zo ontzettend lang naar uitgekeken”, vertelt ze.
Het schrijven begon toen alles in Italië veel zwaarder leek dan verwacht: nieuwe omgeving, taalbarrières, onzekerheid, en de dagelijkse uitdagingen van een gezin opnieuw opbouwen in een vreemd land. “Ik kwam op een punt waarop ik niet meer wist hoe ik de emotionele dingen moest dragen”, herhaalt ze — en juist daarom pakte ze pen en papier. Arjen was degene die haar aanmoedigde: “Schat, begin met schrijven.” En dat deed ze. Elke zorg, elke twijfel, elk moment van verdriet of twijfel werd geleidelijk een reden om te schrijven — niet om het te publiceren, maar om het los te laten.
Wat begon als een persoonlijk uitlaatklepje, groeide langzaam uit tot een volledig boek. “Zo werd pijn papier en had ik hele intensieve, gratis therapie voor acht maanden”, zegt ze met een knipoog — maar met veel respect voor wat het proces met haar deed.
In La Dolce Vita neemt Jacobien je mee langs de grote thema’s die haar leven hebben gevormd: het moederschap in al zijn ruwheid én schoonheid, het verlies van dierbaren, het rouwen dat nooit ‘af’ is, familieverraad die diepe littekens achterliet, angsten die je nooit onder woorden brengt, én natuurlijk de beslissing om alles achter je te laten en te emigreren — met kinderen, bagage en hoop op zak. Ook het ondernemerschap (zoals hun initiatieven in Ostuni) komt aan bod. Kortom: het boek laat je zien wat er allemaal speelt onder de oppervlakte van een ‘leuk leven in Italië’.
