Mag de wolf blijven of moet-ie eruit? Iedereen heeft een mening
Als je denkt dat politici het over pensioenen of belastingen hebben, kom je bedrogen uit. Vanavond was in Heerde, net bovenin de Veluwe, de hele discussie over wolven. Hoe snel (en streng) moet er worden ingegrepen als er weer eens kanshebber of profiteur uit het bos komt? Dat zal nog lang tot de verbeelding spreken.
- De VVD zegt: stel een quotum vast, alles boven die grens schieten we gewoon af.
- De SGP roept: wij willen wolvenvrije zones. Hele gebieden waar wolven actief worden weggehouden.
- De Partij voor de Dieren roept juist: geef de wolf rustgebieden en laat hem met rust.
“Op dit moment kunnen we eigenlijk niets uitzichten tegen de wolf.” – Burgemeester Olaf Prinsen (Heerde)
Gek dat het zo lang duurt
Terwijl de wet ergens op een bureau ligt te verstoffen, verliest een doorgewinterd vrouw haar kudde van 22 alpaca’s aan één nachtelijke ‘loge’. Gemeentebelang Boerenpartij Heerde uit hetzelfde Heerde: “Cyber wat in 2021 al besloten is, ligt nog steeds stof te happen.” En GroenLinks-PvdA zit achter hem aan: “De Europese ruimte erkennen en écht gebruiken, daar blijven we op wachten.”
Flutknuffel of tactiek?
Burgemeesters mogen alleen de wolf laten vangen (ja, dood vangen) als hij acuut dreigt. In Utrecht gold dat afgelopen herfst nog, terwijl de Europese beschermingsstatus al iets is versoepeld. Maar Nederland heeft nog níet de regels aangepast. Dus blijft het wachten tot de wet uit de kast komt, en krijgen wij extra discussie-avondjes zoals vanavond.
Wat vind jij? quotum, zones of juist rustgebied? Laat het weten – en check gauw de beelden van die 22 alpaca’s – want het gaat dit debat nog lang bepalen.
Doe jij ook mee met die ‘korting-apps’? Let op: je kunt nog steeds te veel betalen!
‘Stop met te veel betalen’, ‘bespaar tot 25 euro per week op je boodschappen’ – het klinkt als muziek in je oren. Die beloften maken een stel nieuwe apps die supermarktprijzen met elkaar vergelijken. Vorige week verscheen nog de app Spaartje. Typ in wat je nodig hebt en je ziet meteen bij welke super je het goedkoopst uit bent. Sommige apps laten zelfs je hele boodschappenlijstje tegen elkaar afwegen. Klinkt ideaal, toch? Retaildeskundigen waarschuwen dat het beeld zelden volledig klopt.
“Met AI knal je tegenwoordig snel een app in elkaar, maar voor een betrouwbare vergelijking heb je veel meer nodig,” vertelt Joep Smeets. Hij is directeur van prijzendienst Hiiper, die al jaren supermarktprijzen in de gaten houdt. RTL Z testte een paar van die schijnbaar handige hulplijntjes. Het resultaat? Niet om over naar huis te schrijven.
Product zoeken, afwachten wie er verschijnt
Geef bijvoorbeeld ‘1 kilo mandarijnen’ in bij Spaartje. De app meldt dat Vomar goedkoper is dan Dekamarkt. Klopt, maar alleen als je kijkt naar het totaalbedrag. Bij Dekamarkt krijg je écht een kilo in een netje, bij Vomar maar 750 gram. Reken maar uit: per kilo ben je bij Vomar juist meer kwijt.
En die vergelijking voor blik-mandarijnen van 300 gram? Dat is een ander product dan de verse mandarijnen die je eigenlijk zocht.
Typfoutje? Slaat nergens op
Zoek bij Cheapp op ‘volkoren brood’ en als eerste hit krijg je een potje met Echinaceae-pillen. Typ je ‘volkorenbrood’ zonder spatie, dan komt er wél brod voorbij. Kleine moeite, maar wel frustrerend. Cheapp gebruikt bovendien geen data van Aldi, Lidl en Nettorama. Die drie ketens hadden in 2025 samen bijna 19 procent van de Nederlandse supermarktmarkt. Juist die winkels staan bekend om hun lage prijzen – een flink gat dus in de vergelijking.
Verouderde melk en willekeurige maaltijden
Supermarktscanner vond bij een zoekslag op ‘pindakaas’ en ‘1 liter halfvolle melk’ lang niet alle varianten die in Nederland te koop zijn. De laatste prijsupdate voor die melk dateert van 7 april vorig jaar – niet bepaald vers.
Spaartje durft je zelfs een avondmaaltijd voor te schotelen, inclusief recept. Vraag je wat je met je vriendin kunt koken en de app stelt als drankje Fristi rood-fruit voor, mits je bij Lidl inslaat. Handig? Vooral willekeurig.
Aanbiedingen, kwaliteit en onafhankelijkheid
Dan zijn er nog de welbekende bonusweken, persoonlijke kortingsmailtjes en de vraag of apps die kortingen wel meenemen. De ene super begint z’n actie op maandag, de andere op woensdag – lastig om alle prijzen synchroon te houden.
Joep Smeets: “Verder vergelijk je nooit één-op-één. Een gewone croissant is iets anders dan een roombotercroissant, een voorverpakte verschilt van een verse en de ene boterham is net iets dikker gesneden dan de andere.” Allemaal factoren die de uiteindelijke prijs per portie bepalen, maar die apps zien vooral het bedrag op de sticker.
Geld of passie?
Onafhankelijkheid is cruciaal, vindt retailexpert Tom Kikkert. “Val je door de mand, dan ben je zo weer verdwenen.” Spaartje-oprichter Tatiana Maes noemt haar project “vooral een passieproject” en geeft toe dat het nog géén cent oplevert. Ze sluit samenwerkingen met winkels niet uit – denk aan een lijstje dat rechtstreeks naar een supermarkt wordt doorgestuurd.
Dus, gewoon naar Aldi of Lidl?
Is het antwoord dan: rijd standaard naar Aldi of Lidl, en pak je A-merken bij Vomar of Dirk? “Precies,” zegt Smeets. “Bij Aldi of Lidl betaal je bitterweinig en de kwaliteit is prima.” Apps zijn leuk als hulp, maar een kritische blijft onmisbaar – en soms is de goedkoopste supermarkt gewoon de buurtsuper zonder vergelijkingsapp.
Toen het gebed opeens door de Duiventoren klonk
Hoe Indonesische cadetten op de KMA in Breda de allereerste moskee van Nederland bouwden – en daar flink wat tegenwind bij kregen
Veel mensen denken nog steeds dat de Mobarak-moskee in Den Haag (1955) de oudste van Nederland is. Surprise: in Breda was er al in 1951 een gebedsruimte – piepklein, gehuisvest in de Duiventoren van de Koninklijke Militaire Academie. De gebedsgangers? Indonesische jongemannen die een officiersopleiding kregen voor het leger van Nederlands-Indië. Geen welkomkomitee, maar een wenkbrauw fronsend corps: “Je binnenhalen van de vijand.”
Eerst oorlog, dan college
Tussen 1945 en 1948 ging het er in de archipel ruw aan toe. Nederland vocht met hand en tand tegen Indonesische onafhankelijkheidsstrijders. Toch sloot president Soekarno later een deal met Den Haag over de grote machtsoverdracht. Eén van de rookgordijnregelingen: stuur een select clubje van veertig Indonesiërs naar de KMA. Van 1951 tot 1957 lopen ze daar rond in kaki uniform en met kersverse Bredase studentenknieën.
Deur dicht, tafel open
Het Cadettenkorps wilde van geen lidmaatschap weten. De directeur van de academie kon dat wel even recht trekken, maar deed geen vin. Logische oplossing: richt zelf een club op met een soupelementje Indonesische dansvoorstellingen en transformeer die torenkamer tot gebedshuistje – klaar is de eerste Nederlandse moskee. (Al duurt het nog tot 1957 voordat de laatste cadet de poort uitloopt en het gebouw weer duiven ziet.)
Van parades tot ramp
In 1953 marcheren de Indo’s voor koningin Juliana en pakken ze praatjespunten bij de grote 125-jarige KMA-receptie. Later dat jaar: de Watersnoodramp. Breda dienst als Nederlandse EHBO-stand, de Indonesische cadetten geven een handje met de opvang, letterlijk en figuurlijk. Foto’s uit die periode zijn nog ergens tussen stapels kastpapier te vinden, maar in de Duiventoren zelf toont nu alleen een maquette van het complex en een bonte collage kasteelprentjes.
Zwerkbal door archieven
In 1997 verschijnt er een boek in Bahasa Indonesia over de veertig mannen. Nog altijd vind je hun verhaal nauwelijks terug in de officiële KMA-geschiedenis: slechts een paar zinnen tussen pagina’s vol ‘vreemde vogels’. Wil je alsnog het sprookje proeven, dan is een zaklamp en ijzeren geduld onmisbaar – de archiefkartons duiken pas na flink zoeken tevoorschijn.
Politieke en joodse leiders geschokt na valse kerstman met bom bij Amsterdamse joodse school
“Verschrikkelijk”, zo omschrijft premier Rob Jetten de ontploffing die vannacht plaatsvond bij een joodse school in Amsterdam. Volgens hem snapt hij precies waarom de joodse gemeenschap nu boos én angstig is. Daarom belooft hij razendsnel met hen om tafel te gaan zitten. Tijdens dat gesprek wil hij benadrukken dat Joodse Nederlanders altijd veilig moeten kunnen zijn.
Justitieminister David van Weel is minstens zo pissig. Hij wijst erop dat we inmiddels al twee nachten op rij een laf explosief tegen een joods gebouw hebben gezien: eerst de synagoge in Rotterdam en nu dus deze school. Door snelle actie en goede voorzorgsmaatregelen liep het gelukkig met een sisser af.
De vicevoorzitter van het Centraal Joods Overleg, Hans Weijel, heeft gisteren nacht nauwelijks geslapen. Hij vindt het afgrijselijk dat we het nu zover hebben laten komen dat zelfs kinderen niet meer veilig zijn.
CIDI, het Centrum Informatie en Documentatie Israël, laat weten dat de haat maar blijft dooretteren. Een school – dé plek waar je kinderen naar toe stuurt om te leren – is nu ineens een doelwit. Voor veel ouders is de vraag “hebben we hier nog wel een toekomst?” weer helemaal boven komen drijven. Want antisemitisme is al een tijdje geen randverschijnsel meer, maar een steeds groter en gevaarlijker probleem.
“Wie kinderen bedreigt, wil gewoon angst zaaien”
Edwin Bakker, de Nationaal Coördinator Antisemitismebestrijding (NCAB), weet precies wat het doel van de dader was: pure terreur. Een gemeenschap kapotmaken door de meest kwetsbaren – in dit geval kinderen – in de vuurlinie te leggen. Volgens Bakker hebben we het niet moeten laten bij angst alleen: “We moeten alles op alles zetten om joods leven in Nederland te beschermen en te blijven koesteren.” Hij legt ook expliciet de link met de brand bij de Rotterdamse synagoge; één aanslag was kennelijk nog niet genoeg.
In de Tweede Kamer is de verontwaardiging hoorbaar. D66’er Jan Paternotte spreekt van laffe intimidatie, GroenLinks-PvdA-leider Jesse Klaver benadrukt dat het niet “maar” een gebouw is getroffen, maar de hele gemeenschap. ChristenUnie-Kamerlid Mirjam Bikker zegt dat joodse Nederlanders “opnieuw de volle laag krijgen van haat en dreiging”. PVV-voorman Geert Wilders tweette kort maar krachtig dat het antisemitisme dagelijks groeit en dat actie onvermijdelijk is. Ook CDA-leider Henri Bontenbal klinkt de alarmbel: “Dit gif moeten we blijven bestrijden.”
DENK-Kamerlid Stephan van Baarle pleit voor respect: “Blijf van gebedshuizen en religieuze scholen af.” JA21-Kamerlid Annabel Nanninga citeert Mark Twain: “De geschiedenis herhaalt zich niet, maar rijmt wel” – en dat rijmt vandaag beklemmend hard met een duister verleden dat eigenlijk veel te dichtbij blijkt.
Vier doden bij Russische luchtaanval op woonwijken rond Kyiv
Wat is er gebeurd?
Beschietingen in het gebied rond Kyiv hebben zondagavond in ieder geval vier mensen het leven gekost en nog eens vijftien mensen gewond geraakt. De aanvallen waren volgens de autoriteiten zó hevig dat meerdere wijken, scholen, winkels en nutsbedrijven in vier districten schade opliepen. Het leger waarschuwt dat het aantal slachtoffers nog kan stijgen.
Waar waren de raketslagen?
Rond het dorpje Rzhyshchiv schijnt de grootste ravage te zijn aangericht, pal ten zuiden van Kyiv. Toonbeelden tonen huizen zonder gevels, ingestort beton en gebarsten ramen. Ook het noorden en westen van Kyiv werden getroffen, terwijl er elders op de grote wegen lange files stonden van mensen die naar schuilkelder zochten.
Were er ook andere gebieden getroffen?
Ook in Zaporizja, aan de andere kant van het land, miste een Russische raket in een woonwijk. Daar vielen vier gewonden toen een huis instortte. In heel Oekraïne gingen luchtalarmen af, zoals bijna elke nacht wel gebeurt. De Russische aanval laat dus zien dat het Russische offensief duidelijk níét alleen langs het front plaatsvindt.
Waarom we in 2025 nog rood potlood gebruiken: het stemcomputerdrama van Zeeland
Woensdag mogen we weer met een rood potlood een hokje kleuren. Vierkantje rood, vouwen, op de stapel. Lekker ouderwets, maar dat is niet voor niets. Het dorpje Zeeland (niet de provincie, gewoon tussen Nistelrode en Mill) is de reden dat we in 2025 nog steeds op papier stemmen. In 2006 ging daar namelijk de smerigste verkiezingsfraude ooit met een stemcomputer gebeuren.
Stemcomputer in 2006: supersnel tellen, tien minuten later uitslag
Het is 7 maart 2006. Andrea Bocelli en Marco Borsato domineren de Top 40, Balkenende is premier en PSV loopt storm richting landstitel. In het Brabantse zorgcentrum Compostella zitten mensen achter een computerstemmachine die belooft dat de stemmen “in no-time” geteld zijn. Guus te Meerman, kandidaat voor Zeelands Welzijn, heeft die dag 181 voorkeursstemmen. Op de andere stembureaus pakt hij er maar een paar. Sergio Boutkan, toen hoofdredacteur van weekblad Arena, krijgt al meteen een “Dit klopt nergens van”-gevoel. “Als je normaal 0 à 3 stemmen krijgt en opeens 181, dan gaat er een belletje rinkelen.”
Hoe Te Meerman het trucje uithaalde
Boutkan belt de voorzitter van het stembureau. Die vertelt dat Te Meerman bij binnenkom meteen eiste dat “de opstelling anders moest”. Vervolgens plantte hij zich de hele dag achter het apparaat en liet hij amper iemand anders het scherm aanraken. Getuigen zeggen dat hij kiezers soms liet vertrekken zónder op de rode bevestigingsknop te drukken. Zo kon hij de stemmen “sparen” en later op zichzelf uitbrengen. Slim, maar ook hartstikke illegaal.
450 telefoontjes en één enkele Te Meerman-stemmer
Bewijs is een groot woord, dus Boutkan en zijn redactie pakten de telefoon. “Goedenavond, heeft u gistermiddag gestemd in Compostella?” Bij 450 aansluitingen troffen ze precies één iemand die zei: “Ja, op Te Meerman.” Reken maar na: bij 181 voorkeurstemmen zou die steekproef minstens 80 Te Meerman-stemmers moeten opleveren. De conclusie: fraude, gegarandeerd. De TU Delft checkte de machine, maar vond geen technisch mankement. Al het bewijs wees dus naar menselijk geknoei. De politie startte een onderzoek en Te Meerman kreeg uiteindelijk 180 uur werkstrak voor verkiezingsfraude. Hij is daarmee een van de weinigen in Nederland die daadwerkelijk is veroordeeld voor zoiets.
RIP stemcomputer: de potloodrevolutie
De zaak-Zeeland gaf de doodsteen voor de stemcomputer. Twee maanden na de verkiezingen besloot het kabinet terug te gaan naar papier en potlood. Twintig jaar later zitten we nog steeds te vouwen en kleuren. Het kost wat tellers extra, maar fraude met een viltstift is lastig. En als je dan toch wilt valsspel, moet je minimaal 1.800 hokjes overschilderen zonder dat iemand het ziet. Daar heb je dus echt een lange avond voor nodig.
