“Van Teheran naar Los Angeles en weer terug: mijn ultieme voetbalgevoel is een vrij Iran op de wereldkampioenschappen”
Afshin Ghotbi (62), oud-bondscoach van Iran en ooit rechterhand van Guus Hiddink, mag dan al DECENNIA in Amerika wonen, zijn hart klopt nog steeds in Iraans ritme. De laatste tijd trekt de televisie en zijn telefoon al zijn aandacht naar de grimmige berichten thuis. Geen appje meer van neefjes, tante’s of oude teammaats. De stilte is oorverdovend en knaagt aan hem.
“Neutraal blijven is lastig als onschuldige burgers worden opgepakt – of erger”
Ghotbi zweeg altijd liever over politiek. Tóch was er die rode lijn: zodra mensen zonder enkel schuld straf krijgen of worden opgepakt, is kant kiezen onvermijdelijk. Tegelijk wil hij bescherming bieden aan de spelers, die van twee kanten te horen krijgen dat ze niet goed genoeg zijn. “Ze worstelen met wie ze zelf zijn én met hoe de wereld hen ziet. Als Iraniër moet je altijd harder vechten om je dromen waar te maken.”
Kinderjaren in LA vol scheldkanonnades: “Maak die gijzelaars nou eens vrij!”
Tiener Afshin zat op de Amerikaanse middelbare school tijdens de gijzelingscrisis van 1979. De jongen die toevallig in Teheran was geboren, kreeg dagelijks verwijten toegeroepen.
Die steken prikkelden een diepe drive: bewijzen dat hij óók iets toevoegt. Via Johan Cruijff en Wim Suurbier – twee goden die hij bij de LA Aztecs zag spelen – belandde hij uiteindelijk in het trainerschap. Hij richtte een voetbalschool op, loodste talent als John O’Brien naar topclubs en kreeg op een dag de kans om met Persepolis en later het nationale team van Iran aan de slag te gaan.
Groene bandjes, knikkende knieën, WK-droom die knalde
Tijdens de kwalificatie in 2009 verscheen er plots een rij groene polsbandjes om de polsen van een paar spelers. Solidariteit met demonstranten; Ghotbi had er geen weet van.
Tijdens de rust gebeurde van alles in kleedkamer 3 – dingen die hij niet mag onthullen – maar hun hoofd kwam niet meer bij de bal. Iran greep in Seoul naast WK-kwalificatie en niemand in Teheran praatte daarover: de straat koelde het resultaat al ver voordat ze thuiskwamen.
Toch ging hij door, tot de Azië Cup 2011, in de hoop van binnenuit iets moois te kunnen bijsturen.
Droombeeld: WK 2026 zónder zuchten of schaamte
Voor Ghotbi wordt Los Angeles dan een mini-Teheran qua toeschouwersaantallen – honderdduizenden Iraniërs krijgen de kans om hun elftal te zien stralen.
“Voetbal heeft in mijn land iets goddelijks, vergelijkbaar met een religie. Maar het zou nog veel mooier zijn als spelers niet meer gehinderd worden door vuur van twee kanten.”
Mexico stuurt enorme macht de straat op: 100.000 scherpschutters, agenten en militairen tijdens WK-duels
Geen grote toernooi zonder dikke veiligheidsmaatregelen, maar Mexico trekt echt alle registers open. Het land schakelt maar liefst 100.000 man in – een mix van militairen, federale politie en lokale agenten – om alles rond hun dertien WK-wedstrijden in goede banen te leiden. Aanleiding is de flinke reeks gewelddadige incidenten die ontstond nadat het leger in februari een topbaas van een kartel uitschakelde. Sindsdien is de vlam in de pan geslagen en vrezen autoriteiten dat supporters of speelsteden doelwit kunnen worden.
Waar gaat het WK echt om?
Naast Canada en de VS is Mexico mede-organisator van het toernooi dat op 11 juni aftrapt en op 19 juli eindigt. De Mexicaanse nationale ploeg speelt er drie groepswedstrijden. Nederland kan – mochten ze hun poule winnen – in de achtste finales terechtkomen in Monterrey. Wordt Oranje groepsnummer drie, dan is er ook een kans dat ze nog een of meerdere potjes in Mexico moeten afwerken. Lang verhaal kort: Oranje-supporters kunnen Mexico dus zeker op hun reislijstje krijgen.
Hoe zit het met de sfeer ter plekke?
De Mexicaanse regering wil geen risico nemen. Overal waar teams aansluiten, trainingen afwerken of slapen, zwaaien helikopters boven de wijken en controleren infanteristen elke hoek. Tankjes, spervuur en mobiele wegblokkades behoren tot het straatbeeld. Voor toeristen betekent het: laat je tas goed controleren, neem extra tijd voor je rit naar het stadion en verwacht veel identiteitscontroles. Klinkt heftig, maar de boodschap is simpel: voetbal moet veilig blijven, hoe dan ook.
PSV op komst naar het stadhuis: huldiging al gepland voor tweede paasdag
Het is officieus al een kwestie van tijd, maar nu ook praktisch geregeld: PSV viert de 27e landstitel op maandag 6 april, tweede paasdag. De gemeente Eindhoven heeft het festijn voor die datum alvast vastgelegd, ongeacht of het kampioensschap al op 22 maart of pas op 4 april binnenkomt. De Rode Duivels-grens ligt op negen wedstrijden, met een puntje voorsprong van maar liefst 17 punten op Feyenoord.
Langs de kalender: zo bereikt PVS die datum
- 7 maart: thuis tegen AZ – geen gemakkelijke klus.
- 14 maart: weer thuis, nu tegen NEC.
- 22 maart: uit bij Telstar – hier kan dus al feest zijn.
Als Feyenoord in diezelfde periode bij NAC, Excelsior én Ajax (de Klassieker op 22 maart) stekers laat vallen, ligt de titel al klaar in Almere.
Lukt de klus pas op 4 april tegen FC Utrecht, dan is de snoepreis alsnog twee dagen later.
Over interlandstress en paaseitjes
Waarom 6 april precies? De interlandbreak knalt er het weekend na 22 maart tussendoor; Oranje-rood is dan uitverkocht, dus iedereen heeft tijd.
Bekijk het volledige speelschema hieronder:
| De PSV-agenda | De Feyenoord-route |
|——————-|——————–|
| 7 maart: AZ thuis | 8 maart: NAC uit |
| 14 maart: NEC | 15 maart: Excelsior|
| 22 maart: Telstar | 22 maart: Ajax |
| 4 april: Utrecht | 5 april: Volendam |
Verderop wachten nog Sparta, PEC, Ajax, Go Ahead Eagles en FC Twente – maar dat is nu even appetijtelijk voor later.
Oranje-boost: Van de Donk weer fit en Paraat tegen Ierland
Hup, daar is ‘ie weer! Daniëlle van de Donk uit Valkenswaard heeft haar scheen-en-klaar-pleister op en is klaar om zaterdag in actie te komen tegen Ierland. De 34-jarige middenvelder zat er dinsdag tegen Polen nog laconiek bij met een warmhoud-jasje aan, maar inmiddels heeft ze de kleine kwaaltjes van afgelopen week achter zich gelaten. Als alles volgens plan gaat, staat ze in Dublin voor haar 172e interland –een mijlpaal om in te lijsten.
Bondscoach Arjan Veurink wilde vrijdag tijdens het persmoment in Zeist nog niet écht in de kaarten kijken over speelduur. „Ze is honderd procent fit, maar negentig minuten is misschien net een tikje te optimistisch. We bekijken het rustig, een bankzitje is zo warm.” In andere woorden: Van de Donk kan in ieder geval fris en fruitig invallen, al is starten zeker niet uitgesloten.
Zeven maanden revalideren en nu gretiger dan ooit
Het is nog geen twee weken geleden dat de Brabantse voor het eerst sinds haar knieblessure op dat EK in Zwitserland weer meedraaide in een Oranje-training. De beschadigde knie hield haar zeven maanden aan de kant, maar ze heeft zich teruggetrapt tot op niveau. Ze wil zich nu revancheren en kracht bijzetten in de WK-kwalificatiecampagne. Het einddoel ligt nog ver weg: het wereldkampioenschap van 2027 in Brazilië. Maar eerst dus Ierland, een wedstrijd die Oranje niet mag verspelen na het 2-2 gelijkspel tegen Polen.
Liverpool schudt Wolves opnieuw wakker: 3-1 en ticket voor kwartfinales veilig
Vrijdagavond was het huishouden in Molineux opnieuw raak, maar dit keer liep de rollen om. Liverpool maakte korte metten met Wolverhampton en boekte een 3-1 overwinning – wraak voor die pijnlijke nederlaag eerder deze week. De Reds begonnen furieus en na rust viel het onvermijdelijke: Andrew Robertson knalde de 0-1 binnen en nog geen minuut later liet Mohamed Salah de keeper kansloos. Twee goals, twee minuten, Wolves onder de wolk. Curtis Jones tikte later kordaat de 0-3 binnen, waarna Hee-Chan Hwang alleen de eretreffer mocht mee naar huis nemen. Het jonge talent Rio Ngumoha (17) mocht zelfs opdraven in de basis bij Liverpool – hoe speciaal is dat? Nu gewoon door naar de tien teams tellende kwartfinales van de FA Cup, terwijl Wolves al vroeg mag wennen aan het idee dat er geen eeuwig Kanaalfeest is.
