Walk of Fame langer: Koeman krijgt vanmiddag eigen tegel bij PSV
Vanmiddag, vlak voor PSV – AZ, staat er een bijzonder moment gepland in Eindhoven. Voormalig speler en huidig bondscoach Ronald Koeman (62) werd namelijk toegevoegd aan de Walk of Fame rond het Philips Stadion. Hij is daarmee de 24e PSV-grootheid die zo wordt geëerd.
Pijltjes voor Ajax-flash
Koeman maakte in 1986 – op z’n zachtst gezegd – ‘een opmerkelijke’ switch: rechtsreeks van Ajax naar PSV. In het paars-wit groeide hij al snel uit tot stam-mandekker en schakelspeler in het elftal van trainer Guus Hiddink. Het hoogtepunt volgend seizoen, 1987/1988, is nog steeds legendarisch: diep naar de Europa Cup 1, de landstitel én het toetje omdat in de KNVB-beker ook werd gepakt.
Twee periodes, twee successen
Van Eindhoven verhuisde hij in 1989 naar Barcelona, maar vijftien jaar later kwam Koeman terug – nu als trainer. En tja, PSV hoefde volgend jaar net such starten: de titel was binnen. Volgens algemeen directeur Marcel Brands het dubbel bewijs.
„Ronald heeft ons zowel als speler én binnen als trainer topréstaties bezorgd. Twee keer heeft hij PSV een gezicht gegeven. Voor ons logisch dat hij nu vereeuwigd wordt.”
De totale erelijst
Nòg steeds zijn 24 namen op de platen rondom stadion te vinden, waarvan er nu eentje Koeman draagt. Met hem passen ook Kees Rijvers, Phillip Cocu, Mark van Bommel, Ruud van Nistelrooij, Jan van Beveren, Hans van Breukelen, Heurelho Gomes, Willy van der Kuijlen, Berry van Aerle, René en Willy van de Kerkhof, Eric Gerets, Ronaldo, Romário, Luc Nilis, Arjen Robben, Mateja Kezman, Adrie van Kraaij, Ruud Gullit, Luuk de Jong, Jan Heintze en Alex op deze stoet.
De tegel wordt straks rond 14:30 uur aan de buitenring van het stadion onthuld – net voordat de bal op Eindhovense bodem rolt.
Oranjevrouwen voelen de druk: alleen winnen telt nog tegen Ierland
Terug in Zeist na dat wrange 2-2-tje tegen Polen sloeg de sfeer meteen om: zaterdag moet het gebeuren. In Utrecht wacht Ierland en bij een misstap begint de WK-kwalificatie al in mineur.
Voor Lynn Wilms is het een extra motivatie. Dinsdag mocht ze nog invallen, nu hoopt ze vanaf minuut 1 op het veld te staan. “Je speelt natuurlijk voor een basisplaats, maar uiteindelijk beslist de coach. Ik voel me fit en heb mijn zaakjes op orde – meer kan ik niet doen.” De rechtsback verruilde vorig jaar Wolfsburg voor Aston Villa en scoorde in november nog tegen Portugal. Toch blijft concurrente Kerstin Casparij haar op de hielen zitten. “Kerstin draait uitstekend bij City, dus het mes snijdt aan twee kanten. Deze strijd is alleen maar goed voor het einddoel: iedereen scherp op het WK.”
Geen automatische startplaats
Ook middenvelder Damaris Egurrola weet hoe snel het kan keren. Tegen Polen mocht ze beginnen omdat Jackie Groenen net hersteld was van een virus, maar in de 62e minuut kwam de Paris Saint-Germain-midfielder alsnog het veld in. “Leuk om te starten, maar met een gelijkspel ben ik niet tevreden”, zegt Egurrola. “Concurrentie is er altijd geweest; het houdt me scherp.” Veurink heeft nog geen keus gemaakt tussen de twee. “Geduld loont”, lacht Egurrola. “Ik controleer alleen mijn trainingen en wedstrijden – de rest komt vanzelf.”
Als de Oranjevrouwen zaterdag hun meester willen spelen, is er maar één optie: winnen. De punten móeten mee, wil de weg naar het WK geen onnodig zijsprongetje maken.
Einde van een tijdperk: Regragui stapt op bij Marokko
Walid Regragui is klaar als bondscoach van de Leeuwen van de Atlas. De 50-jarige trainer legt zijn functie meteen neer, ruim drie maanden voor het WK. Geruchten over zijn vertrek circuleerden al sinds Marokko de Afrika Cup misgreep, ondanks de titelfavoriet-rol.
Op Instagram deelde Regragui een emotioneel filmpje met zijn mooiste momenten. Ondertitel: “Marokko. God. Land. Koning. Bedankt.” Sofyan Amrabat, captain en Feyenoord-icoon, reageerde meteen: “Coach, dank voor alles wat je ons hebt geleerd.”
Hoogtepunt onder zijn leiding: de halve finale op WK 2022, een primeur voor Afrika. In die halve finale moest Frankrijk eraan te pas komen, in de troostfinale was Kroatië te sterk.
De kans op een eerste grote prijs leek erger dan ooit eind vorig jaar, maar de Afrika Cup-finale tegen Senegal eindigde in een drama vol discussiepunten.
Als opvolger wordt Mohamed Ouahbi genoemd, de coach die vorig jaar met de U-20 de wereldtitel pakte.
Waar Regraui zijn volgende stap zet, is nog een vraagteken. Zijn naam duikt al op bij verschillende Premier League-clubs. Voor zijn avontuur bij de nationale ploeg was hij actief bij FUS Rabat, Al-Duhail en Wydad AC. Met dat laatste pakte hij in 2022 de Afrikaanse Champions League – de perfecte opmaak naar zijn avontuur als bondscoach.
Oranje dames houden Zwitserland op afstand en zetten volgende stap richting EK
De Nederlandse handbalsters hebben hun derde overwinning te pakken in de EK-kwalificatiepoule. In Zwitserland werd de thuisploeg opzij gezet, waarmee de route naar decembertoernooi verder wordt verbreed.
Zondag krijgen de dames Zwitserland nog een keer, maar dan in eigen land: aftrap is in Almere. Het EK zelf gaat in december door in Polen, Roemenië, Slowakije, Tsjechië en Turkije – vooralsnog lijkt Oranje keurig op koers om er bij te zijn.
Kay klaar om het dak eraf te rijden in MX2: “Vorig jaar? Echt een wilde rit!”
Heb je ooit gehoord van Kay Karssemakers? De 21-jarige Bosschenaar stapt straks aan boord van zijn crossmotor, knijpt het gashandlevat nog even stevig vast en vliegt ernaartoe. Komend weekend begint voor hem de nieuwe MX2-campagne, afgetrapt in het ruige landschap van Patagonië, Argentinië. Zijn doel is helder: eindelijk een seizoen zonder al te veel gekkigheid eromheen. “Maakt het leven een stuk makkelijker,” zegt hij met een lach.
Zondag al even huiswerk maken
Precies zondag liet hij in Lierop al zien dat hij paraat is. Tijdens de Dutch MX Season Opener reed hij naar plaats drie en zes – een prima peptalk vooraf. Het is eigenlijk al jaren geleden dat hij zich zo fit voelde. Denk aan 2022: eerst een kapot sleutelbeen, toen nog een pols erbij. Peperdure doktersrekeningen in één hand, fysiobehandeling in de andere. “Dat hoort erbij zolang je motorcross bedrijft,” klinkt het nuchter. Deze winter was het wél huilen met de pet op, want hij bleef wél heel. “Blessurevrij kunnen trainen: dat voelt als een luxe cadeau.”
Plotseling teamloos, maar hij gaf niet op
Vorig seizoen startte al roaring, maar stierf als een nachtkaars. Drie tellen voor de eerste Grand Prix stapte hij uit bij zijn oude ploeg – alles was volgens hem te warrig geregeld. Voor even hing-ie dus zonder werkgever, maar zo is Kay niet: hij regelde een privésponsor en reed toch nog diverse GP’s mee. Halfweg het jaar kreeg hij zijn reddingsboei: Kawasaki Dixon Racing Team. Nu, in 2023, rijdt hij weer in hun kleuren. “Geen team is lastig: je moet zelf alles fixen – van monteur zoeken tot de motor schoonspuiten,” vertelt hij. “Gelukkig hoef ik dat nu gelukkig niet meer solo te doen.”
Crossen is gewoon zijn zuurstof
Al op kleine schoentjes ontdekte Kay dat gasgeven de beste versnelling is. Zijn ouders zagen liever eerst schaatsten, maar hij koos voor stofwolken en dikke banden. Tegenwoordig woont hij letterlijk in de pitbox: van Argentinië tot Lommel – hij is nergens te lang weg. “Soms denk ik wel eens: is dit écht mijn wereld?” Zijn trots is groot op het prijzenkastje thuis: 2015 pakte hij het WK in de 65cc. Een knalrood schaalpunt op de schoorsteenmantel.
Deze doelen prikken op zijn bord
“Ik wil terug naar de wereldtop,” bekent hij onbeschaamd. “Maar stiekem is ‘terug’ een groot woord. Eerst wil ik aantoonbaar meerdere keer in de top vijf eindigen én natuurlijk dat podium pakken. Ik ga volgas – geen spaan blijft heel.” Voor hij het zegt voegt hij eraan toe dat zijn droomleven keihard werk vergt. Chips na elfen? Vergeten. Weekendje doorhalen? Kan hij zich niet permitteren. “Alcohol, junkfood, laat naar bed? Niet voor mij. Trainen, rust nemen en het lichaam perfect onderhouden: da’s het recept.”
Daarom maakt het nu helemaal niet uit dat hij op zondagochtend al op het vliegtuig zit
Kay weet: het is knallen of sneuvelen. Vanavond vouwt hij zijn vizier dicht en morgen landt hij in Patagonië. Zijn voorspelling: “Let op, dit seizoen wordt anders dan vorig jaar. Geen gedoe, gewoon gas.” Hij stapt op en weet precies wat hij wil: één stabiel jaar, een paar podium finishes en vooral het gevoel dat alles klopt. We zien je straks live, Kay!
