Groningen mist zijn kapitein: Stije Resink geveld door zware knieblessure
Hij krijgt het groene shirt van zijn leven plots niet meer aan: in de onderlinge kraker tegen FC Volendam moest Stije Resink per brancard van het veld. De hectische 3-2 nederlaag sloeg niet alleen qua puntentelling neer als een nachtkaars – ook de blessure van de jonge aanvoerder kwam hard aan. Want wat eerst op een verdraaide knie leek, blijkt na vrijdagavond een volledig afgescheurde kruisband.
Instagram-bericht stelt meteen de ernst vast
Via Instagram brak Stije zaterdag het stilzwijgen: “Ik zal er dus een tijd uit liggen en ga me focussen op herstel.” Kort en krachtig, en toch door de lezer meteen hard binnenkomend. Korte woorden, lange gevolgen: met een kruisband die de geest heeft gegeven, beland je al snel half jaar tot driekwart jaar lang op de kantinestoel in plaats van in het stadion.
Lukkien woedend en jankend in één adem
Trainer Dick Lukkien schrok zichtbaar na het laatste fluitsignaal. “Het ziet er niet heel goed uit,” bromde hij, “dat maakt het ook wel heel erg zuur.” Voor de coach is het verlies van zijn sterspeler op sportief én menselijk vlak een streep door de rekening. Want laten we eerlijk zijn: wie zijn Groningen dit seizoen nog ziet spelen, ziet een elftal dat het vuurtje steeds vaker uit Resink’s tenen lijkt te halen.
Buitenland lonkt, maar nu eerst revalidatie
Het was haast onvermijdelijk geweest dit winterstop-circus: elke ochtend weer een nieuwe rubriek over “Benfica aast op Groningen-kraanvogel”. De Portugese grootmacht, maar ook PSV en Feyenoord, deden volgens de roddelbladen al alsof zijn werkbriefje half ondertekend in hun binnenzak lag. Nu even blokken op blessure-apps en brace-instructies — dat Europese avontuur wacht nog wel een jaartje.
Een kruisband is een rotblessure, maar fans weten intussen hoe fel Stije kan bijten om terug te komen. Tot die tijd blijft Bresser (of wie zijn armband ook overneemt) de ritmesectrum drummen op een leeggelopen middenveld.
PSV hoopt op ‘healthy eleven’: zou Obispo nu weer platliggen met griep of een klap?
Voor PSV komt de halve finale van het bekertoernooi op een kies moment: ze dromen van de volgende prijs, maar moeten wel eerst in Nijmegen langs NEC. Coach Peter Bosz gaf gisteren toe dat het vizier echt op al het Nederlandse zilver staat.
Snotneus, kopstoot of beide?
Armando Obispo is de laatste toevoeging aan de ziekenboeg. De mandekker hing afgelopen zaterdag na afloop van het duel in Almelo letterlijk boven de wc, volgens Bosz. En het herstel loopt nog niet op rolletjes: “’t Is nog steeds niet helemaal fris,” vertelt hij. Het kan zowel een virus zijn als het gevolg van een beuk die hij vroeg in de wedstrijd op z’n kop kreeg. Dus of-ie dinsdagavond mee kan naar Nijmegen? Vraagteken.
Langs de kant blijven staan
Guus Til maakt nog geen minuten: hij traint binnenkort weer mee, maar de wedstrijd tegen NEC komt simpelweg te vroeg. Hetzelfde geldt voor Anass Salah-Eddine, die er volgens Bosz wel weer bij hoopt te zijn komend weekend. Verder blijven Ruben van Bommel, Alassane Pléa en Nick Olij nog uit de roulatie.
Druk, lange bal, en goals gegarandeerd
NEC gooide tijdens de vorige ontmoeting hoge snelheid en lange ballen in de mix: 3-5 werd het. Bosz gaat het liefst mee in dat tempo: “Ze geven meteen gas op de tweede bal. Dan kun je ingekapseld staan zoals tegen Bayern, of vol mee in de duels gaan.” Kortom, een ‘ren-je-rot’ partij, maar dan mét subtiel voetbal erdoorheen.
De Eindhovenaren staan dicht bij een volledig prijzenkastje: kampioenschap lijkt bin-nen, de Johan Cruijff Schaal hangt al, en nu komt dus de beker aan bod. Maar eerst: overleef de storm in Nijmegen. “We weten wat ze doen, maar het antwoord vinden blijft lastig,” besluit Bosz.
Van Wonderen toch niet de man bij Feyenoord: “Dit is niet het juiste moment”
Dus toch geen Kees van Wonderen Feyenoord-kostuum in de Kuip. Volgens de club zelf gaat de oud-verdediger (57) nu niet aan de slag als technisch directeur. Een woordvoerder knalt vrijdagochtend gewoon het persbericht eruit: “Die aanstelling is voor nu niet aan de orde.”
Hoe het gesprek in elkaar stak
- Vorige week zaten beide partijen nog om tafel.
- Al voor de zondagse wedstrijd werd afgesproken: laten we dit niet doen nu.
- Meer uitleg geeft Feyenoord niet – het hoort bij “gezamenlijk tot deze conclusie gekomen”.
Wie is – en doet – wat in De Kuip
Van Wonderen kent het stadion natuurlijk als speler, maar als technisch baas heeft hij dus nul ervaring. Op de stoel die nu leeg blijft, zit eigenlijk Dennis te Kloese dubbel: hij moet het zowel de algemene als de technische kant doen. Mark Ruijl helpt hem hier en daar op voetbalgebied, maar het blijft druk.
En ja, er is ook nog steeds rumoer: een flink deel van het Legioen steekt de loftrompet niet meer voor Te Kloese – bedreigingen inbegrepen – mede omdat de sportieve lijn na vertrek van Arne Slot in 2024 wisselvallig bleef.
Troost trekt er ook bijna tussenuit
Sjaak Troost kondigde zondagavond zijn vertrek aan uit de Raad van Commissarissen. Na zeven jaar is de oud-speler klaar met dat klusje, dus Feyenoord moet niet één, maar twee functies weer rondkrijgen.
Tweede keer goud voor ijsklimster Marianne: “Zestien jaar wachten, nu twee keer blinken!”
Ze hoefde een weekje niks te doen of de Tilburgse Marianne van der Steen stond alweer bovenaan. Na haar historische eerste World Cup-zege in Amerika pakte ze afgelopen weekend meteen deel twee erbij – wederom goud. “Als dit geen topseizoen is, weet ik het niet meer,” lacht ze.
Vijf seconden verschil
Haar rivale bleef op vijf tellen achter terwijl Marianne de route omhoog klauwde. De 41-jarige ijsklimster had nauwelijks tijd om het gevoel te laten bezinken: boven aangekomen, adem inhouden en luisteren naar het applaus. “Zestien jaar World Cup-deelnames en nu twee gouden plakken achter elkaar – het had best wat eerder gemogen,” grapt ze, “maar deze timing maakt het extra speciaal.”
Achter de medaille
Wat weinig mensen zien, is de pick-up waarin Marianne en vriend Dennis van hot naar her rijden. “De meeste tegenstanders vliegen luxe van wedstrijd naar wedstrijd, wij crashen ’s nachts in de bestelwagen om een overnachting uit te sparen.” Drie jaar geleden zette ze haar baan erop aan om fulltime te klimmen; nu coacht ze ’s winters nog het Nederlands jeugdteam en geeft ze trainingen aan jong talent. “Elke euro wordt omgedraaid, maar dat hoort erbij.”
Terugkijken kan nog
Wil je zelf zien hoe ze het doet? De wedstrijd in Canada staat hier online. Scrub naar 1 uur en 37 minuten en je ziet Marianne in actie – met die feloranje helm is ze niet te missen.
Iraanse speelsters geven gas op Asia Cup ondanks alle ellende
Voorafgaan aan de wedstrijd sloeg de Iraanse bondscoach alle vragen over de oorlog en het overlijden van ayatollah Ali Khamenei in de wind. Het volkslied klonk zonder gekke fratsen, en de aftrap kon gewoon doorgaan.
Op de tribune hing een klein groepje fans de oude, pre-1979 ‘Perzische’ vlag uit – een stiekeme knipoog naar hoe Iran er vroeger uitzag. Tussen de lijnen deden de voetbalsters van Team Melli gewoon hun ding.
Mocht je denken dat de herenploeg straks ook zo makkelijk aanschuift op het WK, dan zit je mis. De voorzitter van de Iraanse voetbalbond zette dit weekend in een tv-interview vraagtekens bij de deelname in Canada, Mexico en de VS. De FIFA geeft alleen aan de boel “op de voet” te volgen.
Van WK-held tot abstinent: Paul Janmaat over leven na de sport
Je kent Paul Janmaat natuurlijk nog: rechtsback met pit, 34 interlands voor Oranje en een bronzen WK-plak in 2014. Maar sinds hij in 2022 de (laatste) handtekening zette bij ADO Den Haag – de club waar het allemaal begon – ging het na de laatste fluit harder dan een bal in de winkelhaak: een duik in het zwarte gat én te hard naar de grond.
Structuur weg, souvenirs binnen
Voor Janmaat waren dagen altijd strak gepland: trainen, voetballen, herstellen. Die automatische piloot legde zich neer toen zijn contract afliep. Opeens geen 06:30-kop koffie in kleedkamer 3, maar onbegrensde middagen thuis. Dat verlies van ritme sloeg om tot chaos en uiteindelijk een slippertje richting drugs. De docu laat perfect zien hoe snel een topatleet kan wankelen zonder schema.
Maar kijk: hij krabbelde terug
Gelukkig pakte Janmaat de handschoen op. Hij zocht professionele hulp, volgde een verslavingsprogramma en zet nu duidelijk stappen naar herstel. Geen scorebord dat piept, maar wel een scheids die “weer gelukkig” fluit.
Rondvliegende tackle, nieuw leven – voor Janmaat begint nu een andere competitie.
