Auto ramt boom in Gassel, bestuurster mee met politie
Zondagmiddag ging het mis op de Ten Holtweg in Gassel. Een automobiliste verloor na een stuurmist de macht over het stuur, waarna haar wagen frontaal tegen een boom tot stilstand kwam. De vrouw was net vanaf de Heihoekseweg het weggetje opgereden toen ze in de problemen kwam.
Hulpdiensten schaalden groot uit: twee politiewagens en een ambulance snelden toe. In de auto zat ook nog een kind, maar gelukkig bleken beide inzittenden ongedeerd. Het ambulancepersoneel controleerde hen ter plekke en hoefde niemand mee te nemen naar het ziekenhuis.
De auto zelf verliep het iets minder goed: de voorkant is flink verbogen en dus moest een bergingsbedrijf het wrak wegslepen. Waarom de bestuurster vervolgens met de agenten meereed, houdt de politie nog even voor zich. Het kind is in veilige handen van bekenden.
Door het onderzoek en de berging bleef de Ten Holtweg enige tijd gedeeltelijk afgesloten, maar ondertussen is het verkeer weer op gang.
’81 dooie Antifa’ en muskusratten: dit mag je niet missen – het laatste weeknieuws uit Brabant
Vandaag weer een bomvol weekoverzicht: van een 21-jarige wapenverzamelaar uit Erp tot dalende muskusratcijfers én een monument voor coronadoden. Deze vijf verhalen moet je gezien hebben.
Wapengeweld en doodsbedreigingen: de zaak Thomas uit Erp
Een 21-jarige jongen uit Erp gaat twee jaar de cel in omdat hij een klein arsenaal in zijn slaapkamer had liggen. Zes werkende vuurwapens, bakken vol kogels en zelfs een paar explosieventjes: Thomas (niet zijn echte naam) had het er allemaal. De 25-jarige student ging nog een stapje verder en maakte zelf munitie in zijn studentenkamer; op zijn laptop vond de politie stap-voor-stap instructies voor bommen.
De rechtbank zag af van het officieuze ‘terrorisme-etiket’, maar maakt zich toch behoorlijk zorgen over zijn ‘radicaliseringsproces’. Daarom bleef hij in voorlopige hechtenis terwijl hij wacht op hoger beroep. Zijn schrikwekkende afgeluisterde appjes – over ‘81 dooie Antifa’ en plannen om linkse activisten neer te steken – hielpen natuurlijk ook niet mee.
Bekijk origineel artikel
Het laatste vissershuisje dat weg mag: 150 jaar geschiedenis op de helling
Grietje Post uit Werkendam redde in 1979 dit piepkleine arbeiderswoningje van de sloop, met hulp van prins Claus zelf. Nu – bijna vijftig jaar later – ziet het eruit of Altena haar pronkstuk wil verkopen. Buurvrouw Anja startte afgelopen week een petitie: al 360 namen! Het tiny 150-jaar-oude huis is namelijk de laatste originele ‘Oudheidkamer’ in de wijk. Als het straks toch op de markt komt, dreigt het geschiedenisboek definitief te sluiten.
Bekijk origineel artikel
Gedenkbos Loon op Zand: eerbetoon aan bijna drieduizend Brabantse coronadoden
Vrijdag was het zover: tussen de beuken van Loon op Zand onthulde 50PLUS Tilburg een sobere maar indrukwekkende gedenksteen. Geschonken aan om de hoek gestorven Brabanders én aan iedereen die nog dagelijks kampt met post-covid. Alleen al in dat eerste coronajaar vielen in Brabant bijna drieduizend sterfgevallen. De gebruikelijke jaarlijkse herdenking in de Hasseltse Kapel verhuisde daarom naar dit openbare bos: ‘U staat er niet alleen voor’ klonk het tijdens de korte ceremonie.
Bekijk origineel artikel
Van Brabant naar 1200 graden: zo wordt drugsafval weggewerkt
XTC-lablijf blijft niet altijd in Brabant liggen. In Breda staan brandwerende kluizen vol chemisch rotzooi, op transport naar een speciale verbrandingsoven in Duitsland die 1200 graden op de teller knalt. Nederland heeft die dure trommelovens zelf namelijk nauwelijks meer: elk pallet met drugsafval wordt ingescand, vergrendeld én begeleid. Eén enkele truck laadt gemiddeld 24 pallets, zo’n vijf- tot achtduizend kilo troep.
Bekijk origineel artikel
Muskusratten op slinkse toer? Vangstcijfers in West-Brabant dalen
Stiekem goed nieuws uit het rietland: sinds 2020 worden er steeds minder muskusratten opgevangen in West-Brabant. Landelijk steeg de vangst zelfs met ruim 27 procent, maar hier in het werkgebied van Brabantse Delta kwamen er slechts 400 dieren in de fuik. Toch blijven vangers paraat: twintig ongrijpbare ratten kunnen in drie jaar tijd uitgroeien naar een dikke duizendkop. De beschermde bever maakt het alleen nog lastiger – té vaak duiken vagers in met een rat, tikken ze boven water op een bever.
Bekijk origineel artikel
Leef in Gageldonk & Warande: monument-problemen én buurtoplossingen
Denk aan Gageldonk en Warande in Bergen op Zoom en je ziet al meteen beelden van schoorstenen uit de wederopbouw en van vuurwerkgeweld na de jaarwisseling. Verwarrend? Jazeker. Want in deze twee aangrenzende wijken schuren schrale flatgevels tegenover net opgeknapte huizen, en loopt zorgelijke jeugdoverlast gelijk op met actieve buurtborrels. De leefbaarheid staat keer op keer op de rand, maar toch blijven bewoners niet stilzitten.
Tussen rook en reorganisatie
De afgelopen jaren trokken bouwvakkers door de straten om Jaren-vijftig-woningen op te frissen en speelpleintjes te vernieuwen. Mooie vooruitzichten, maar de praktijk pakte anders uit. Tijdens oud & nieuw, precies rond de jaarwisseling 2024/2025, barstte het weer los. Auto’s in brand bij het Zonneplein, vuurwerkbommen tegen een Turkse bakker – de mobiele eenheid moest eraan te pas komen. De gemeente zette vervolgens camera’s, drones en extra BOA’s in en zag daarna gelukkig minder chaos aldus de officiële telling.
“Moet ik al m’n spullen pakken?”
Angst overheerst soms letterlijk de straat. Een bewoonster uit Gageldonk zei destijds: “Je loopt gespannen naar buiten en denkt: ‘Pak ik nu al m’n koffer voor het geval dat?’” Dat gevoel herkennen meer mensen – het knagende onveiligheidsgevoel blijft hangen, ook als de rook is opgetrokken.
Schoonmaak- en andere heldendaad
Zwerfafval? Buurvrouwen, kids en grootouders pakken grijpers en vuilniszakken en vegen een complete straat bijna spontaan schoon. Zorgen over drugsoverlast? Bewoners voeren actie tegen een opvanglocatie die ze dicht bij huis niet zien zitten. Kleine, zichtbare tegenbewegingen dus – gestuwd vanuit ontmoetingsplekken als Merope in Warande en het Huis van de Wijk in Gageldonk. De wijken zijn meer dan alleen “probleembuurten”, zo blijkt als je achter de voordeur kijkt.
Omroep Brabant loopt de komende week letterlijk de straten in en vuistdikt de verhalen die de cijfers niet vertellen. Want hoe hard de problemen ook aanzwellen, Gageldonk en Warande laten ook onverwachte veerkracht horen.
Een AI-collega die meeschrijft: hoe programmeurs hun werk omgooien
Programmeetaal-bakkers schudden even de pan: er is een nieuwe knecht aan boord die niet eens koffie nodig heeft. Type een zinnetje in gewoon Nederlands en Claude of Codex krijgt het klusje geklaard. Voor veel tech-teams voelt dat als toveren: binnen seconden verschijnt er een lap code op het scherm. Dagmar Lens van brancheclub NLdigital noemt het een revolutie: “We versnellen van een fiets naar een Formule 1-bolide.”
Bij Moneyboard, een Utrechts bedrijfje dat boekhoudsoftware maakt, mogen alle veertig programmeurs sinds kort met Claude pushen. Directeur Edwin Vlieg ziet het AI-model als “een junior die razendsnel meedenkt, maar nog wel even nagekeken moet worden”. Normaal tikken ze uren achter elkaar, nu kunnen ze in die tijd ontwerpen checken of collega-code nakijken.
Toch blijft de menselijke blik cruciaal. Ontwikkelaar Jeroen Smienk: “Claude levert vaak setjes die bijna goed zijn. Dan moet ik drie keer uitleggen hoe ik het écht wil. Maar uiteindelijk bespaart het me uren.” En foutjes? Die komen er zeker. “We controleren alles dubbel,” zegt Vlieg. “Onze klanten vertrouwen hun cijfers aan ons toe; dat kunnen we niet blind aan een algoritme overlaten.”
De grote belofte van Anthropic-topman Dario Amodei – dat AI “het hele programmeerproces binnen een jaar overneemt” – wordt in de praktijk genuanceerd. AI jaagt het tempo op, maar lost geen wiskundige dilemma’s op. Denkwerk, architectuur, overleg met klanten: dat blijft mensenwerk.
Kortom: het toetsenbord krijgt er een turbo bij, maar het hoofd blijft aan.
Hoe de VS Khamenei strak in beeld hield tot het allerlaatste moment
Volgens een stuk in The New York Times hadden Amerikaanse geheimdiensten maandenlang al een feeling met waar de Iraanse leider zich bewoog. De precieze aanslag was oorspronkelijk ’s nachts gepland, maar werd op het laatste nippertje per sms (!) verschoven naar het ochtendlijn van 2 april. Reden: er kwam een tip binnen dat Khamenei die ochtend samen met de hele top van het regime één locatie zou bezoeken. Denk aan een soort ‘kerkvisite’, maar dan met de defensieminister, de baas van de Revolutionaire Garde en natuurlijk Khamenei zelf erbij. Een gebakken kans om in één klap het hele bordje kaarsen uit te blazen.
Lange adem
Waarbij het raak was. De defensieminister, de opperbevelhebber van de IRGC en andere kubieke kopstukken: allemaal verslagen in één flits. Amerikaanse bronnen knikken maar eens: die mannen waren niet pas sinds gisteren onder surveillance. Een relatief simpele truc: de beveiligers van die heren bleken het zwakke punt. Door wéér die wachtposten digitaal te stalken – denk aan track-and-trace van zaktelefoons, auto-pepers en andere spullen die piepen – konden de Amerikanen precies zien waar de baasjes zelf zaten of heen reden.
President Trump kon het in zijn vonnis niet laten: “Onze technische trackers laten ze echt niet ontsnappen.” Met andere woorden: geen plek op aarde waar dat spul niet meeluistert.
De voorgeschiedenis
Begin vorig jaar al draaide hetzelfde cd’tje. Tijdens een 12-daagse knokpartij tussen Iran en Israël vielen er niet alleen bommen op nucleaire lab’s, maar plofte ook ineens een aantal Iraanse kernwetenschappers en generaals uit de lucht. Destijds spoorde Trump er al openlijk over dat de VS “zeker wisten waar Khamenei op wandel was, en op elk moment konden opruimen”. Bleek dus geen loze kreet – dat beeld was nu precies ‘uitgeleverd’. Khamenei en co groepeerden zich toch op een regeringskantoor, ondanks de bijkans zekerheid dat iemand hen al in de gaten hield. Israël trok zelf de trekker – en Iran had op dag 1 al geen opperste leider meer.
Twee dagen oorlog, tien landen geraakt: vijf vragen over burgers, militairen en puin
Voor de tweede dag op rij klinken er bommen en sirenes in het Midden-Oosten. Israëlische en Amerikaanse vliegtuigen duiken op Iran, Iran laat honderden raketten en drones op Israël en Amerikaanse bondgenoten neerstorten. Tussen al dat geweld liggen bewoners, winkeliers, kinderen in scholen en soldaten op legerbases. We weten inmiddels hoe het met ze staat – en hoe dramatisch sommige cijfers nu al zijn.
Waar vielen de meeste slachtoffers?
Zonder twijfel is Iran het hardst getroffen. Rode Halve Maan meldde vanmorgen dat in 24 van de 31 provincies luchtaanvallen zijn geconstateerd; op dat moment telden ze al meer dan 200 doden en 700 gewonden. Onafhankelijke bronnen denken dat het échte aantal nog veel hoger ligt: HRANA – een Iraanse mensenrechtenclub – sprak op dag één al van minstens 133 burgerdoden, en het leger heeft talloze bases en installaties zien verdwijnen in rookwolken. Of ayatollah Khamenei en andere kopstukken allemaal zijn geliquideerd, is nog niet te checken, maar het regime schreeuwt zelf al van “bloedbad”.
Hoe zit het met Israël?
Volgens Magen David Adom – de Israëlische ambulancedienst – zijn er negen doden in Israël en ruim 120 gewonden. Een raket landde gisteravond pal naast een flat in Tel Aviv: één vrouw overleed en meer dan tien anderen raakten gewond. Vandaag werd in Beit Shemesh een synagoge en een schuilkelder geraakt; hulpverleners graven nog naar overlevenden. Wat opvalt: militaire installaties lijken gespaard gebleven en onder de piloten die Iran aanvallen, geen meldingen van verliezen – hoewel dat natuurlijk kan veranderen.
Zijn er ook Amerikaanse militairen gesneuveld?
Ja, helaas. In twee dagen tijd heeft het Pentagon drie doden en zeker vijf zwaargewonden bevestigd. Amerikaanse bases in Irak, Koeweit, Qatar en andere landen zijn platgegooid met raketten of opgeschrikt door drones. Sommige militairen hebben hersenschuddingen of lichte verwondingen, maar hoeveel precies wil het leger nog niet zeggen. In een online kaartje toont de NOS waar precies de inslagen zijn geweest – handig, want het gebied is bijna zo groot als West-Europa.
Wat gebeurt er met de kleinere bondgenoten van de VS?
Vergis je niet, ook de landen die “slechts” een Amerikaanse basis huisvesten, hebben het zwaar.
– In de Verenigde Arabische Emiraten vielen drie doden – een Pakistaan, een Nepalees en een Bengaals – en tientallen gewonden.
– Irak meldde twee doden in het noorden, waar luchtaanvallen een pro-Iraanse militiesoldaat raakten.
– Koeweit telde één dode en “enkele tientallen” gewonden, terwijl 97 raketten en 283 drones gelukkig net op tijd uit de lucht werden geplukt.
– Bahrein, Qatar, Jordanië en Saudi-Arabië schakelden alle luchtafweer in; gewonden, maar gelukkig nog geen doden gemeld.
Komen er nog betrouwbare getallen?
Voorlopig is elk cijfer een momentopname. Iraanse staatsmedia spreken van 48 geliquideerde leiders – dat valt dus niet te checken. Veel doden- en gewondentallen zijn niet onafhankelijk geverifieerd en kunnen in de loop van vandaag stijgen. Wat wel vaststaat: de ravage is immens, de schoonmaak nog moet beginnen en de meest recente updates liggen op je te wachten in het onderstaande artikel, compleet met verzamelde kaartjes en satellietbeelden.
