Iran: meisjesschool getroffen tijdens Israëlische aanval – tientallen doden en gewonden
Gisteren raakte een meisjesschool in de zuid-Iraanse stad Minab volledig verwoest tijdens een militaire aanval. Volgens het Iraanse staatspersbureau IRNA werd de basisschool – waar op dat moment veel jonge leerlingen bij waren – rechtstreeks getroffen. De schade is enorm: er zouden minstens 63 scholieren zijn omgekomen en 92 anderen gewond zijn geraakt. En nog steeds zouden talloze kinderen onder het ingestorte gebouw liggen – hulpdiensten zijn druk bezig met de reddingsoperatie.
Op filmpjes en foto’s die rondgaan op sociale media is duidelijk te zien hoe zwaar de school is beschadigd. Ook de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken, Araghchi, reageerde woedend op X (vroeger Twitter): “De school werd midden op de dag gebombardeerd, terwijl er veel jonge leerlingen binnen zaten. Alleen al op deze plek zijn tientallen onschuldige kinderen vermoord.” Hij noemde het een ‘misdrijf tegen het Iraanse volk’ en beloofde dat zo’n daad niet onbestraft zou blijven.
Let wel: de informatie komt tot nu toe uitsluitend uit Iraanse bronnen – onafhankelijke bevestiging ontbreekt nog. Een woordvoerder van het Amerikaanse Defensie-ministerie zei tegen CNN dat ze op de hoogte zijn van berichten over burgerslachtoffers bij lopende operaties, en dat die onderzocht worden. “Bescherming van burgers staat voorop”, benadrukte de woordvoerder. Israël heeft tot nu toe geen officiële reactie gegeven op het incident.
Vera laat meningen links liggen en zet tóch haar tattoo: ‘Gevoel volgen’
De Tilburgse Vera de Berk groeide op met één mantra: doe wat er van je verwacht wordt. Vwo, studie sociologie, een serieuze baan bij een gemeente — ze klom stap voor stap, niet omdat het haar echt opzwepte, maar omdat ‘zo hoort het nou eenmaal’. Totdat haar lichaam besloot dat het genoeg had.
Na een tijd vol stress, ongemak en steeds meer uitputting op haar vorige werkplek, belde de huisarts haar op haar laatste werkdag. Haar bloed was aan het verzuren — een alarmbel van haar lichaam dat ze jarenlang negeerde. Die dag eindigde ze in het ziekenhuis, vier dagen opgenomen. “Jeetje”, dacht ze, “dit gebeurt er dus als je je eigen gevoel blijft negeren.”
Ze vond een nieuwe baan, weer onderzoek, weer mensen helpen — en toch kroop na een tijd hetzelfde lege gevoel terug. “Ik deed alles met mijn hoofd. Mijn gevoel liet ik altijd achterwege. En op die manier loop ik mezelf uiteindelijk voorbij.”
Dus nam ze een radicale keuze: ze stopte en werd life coach. Niet om anderen te redden, maar om zichzelf écht te leren kennen. En daarbij kwam ook haar oude wens bovendrijven: een panterprint-tattoo op haar onderarm. Niet ergens waar niemand hem zag, maar daar, zichtbaar, onmiskenbaar.
Jarenlang durfde ze het niet. Wat zouden mensen denken? Zou het haar carrière schaden? Was het wel ‘netjes’? Maar nu — na al die zelfontdekking — dacht ze: waarom zou ik anderen laten bepalen wat mooi is, wat past of wat over mij zegt? Dit was geen rebellie. Het was simpelweg luisteren naar wat in haar klopte.
En nu, elke keer als ze haar onderarm ziet, glimlacht ze even. “Dat heb ik toch maar mooi gedaan.” Het is geen gewoon plaatje — het is een herinnering. Een reminder dat ze haar gevoel durft te volgen, ook als de wereld om haar heen anders vindt.
Vera vindt het jammer dat we zo weinig leren over ons eigen emotionele kompas. “We worden opgevoed in een prestatiemaatschappij, vol druk en vergelijken. Gevoel wordt vaak weggestopt. Maar de winst zit niet in wat je presteert — hij zit in kleine, oprechte keuzes. In het durven kiezen voor wat jou klopt. En minder voor wat anderen vinden dat klopt.”
Hier lees je alle verhalen van de rubriek Mijn tattoo en zijn verhaal.
Waarom we drugsafval naar Duitsland sturen om het te verbranden
Drugsafval is écht geen lolletje — het is viezig, gevaarlijk en soms zelfs explosief. Denk maar aan de mensen die het opruimen: van top tot teen ingepakt in volledige beschermingspakken, alsof ze net uit een sci-fi-film stappen. Het wordt voorzichtig overgepompt naar superveilige vaten, tijdelijk opgeslagen in speciale kluizen… en dan? Dan gaat het op reis — naar Duitsland, waar het uiteindelijk wordt verbrand. Maar waarom niet gewoon hier? En waarom zo’n omslachtig ritje?
Wat gebeurt er eigenlijk met dat afval?
Zodra bijvoorbeeld een waterschap een drugsafvaldumping ontdekt, komt een gespecialiseerd bedrijf langs om het te beoordelen en veilig te verwijderen. Eerst gaat het naar een opslagplaats — zoals die van Strukton Milieutechniek in Breda. Daar zit Hendrik Post, manager Afval Management, achter de schermen van het ‘vieze werk’. Hij legt uit: “We kijken eerst wat het precies is: zuur of oplosmiddel, wat de pH-waarde is, hoe agressief het is. Dan pakken we het over in speciale verpakkingen.”
Die vaten waar het afval in zat? Die zijn ook al onveilig — vaak net zo vervuild aan de buitenkant als binnenin. Dus: kapotgezaagd, opnieuw verpakt, en veilig weggelegd in een kluis die brandwerend is én uitgerust met lekbakken.
Waarom Duitsland? En waarom niet gewoon hier?
Vanuit Breda gaat het afval daarna richting een trommelverbrandingsoven in Duitsland. Een oven die temperaturen tot 1200 °C haalt — genoeg om alles gevaarlijks te vernietigen. In Nederland hadden we ooit zulke ovens ook, maar die zijn verdwenen. “Ze zijn gewoon te duur om te onderhouden en in bedrijf te houden,” zegt Hendrik.
En nee, je kunt niet zomaar met een vrachtwagen over de grens rijden. “We moeten al een jaar van tevoren aangeven wanneer en hoeveel vrachten we willen aanleveren.” Duitsland wil exact weten wanneer er gevaarlijke stoffen over hun wegen rijden — dus planning is essentieel.
Waarom niet per keer naar Duitsland?
Omdat het simpelweg niet efficiënt is. Je rijdt niet voor één palletje naar Duitsland. “Je wacht tot je een volle vrachtauto hebt — dat is 24 pallets, dus zo’n 5000 tot 8000 kilo per keer.” Dat bespaart kosten, tijd én CO₂. En ja: voor dit grensoverschrijdende transport hebben ze een speciale vergunning — want dit is geen gewoon afvaltransport.
De droom: minder rompslomp, meer rechtstreeks
Hendrik vindt het best jammer dat het proces zo omslachtig is. “Als de mensen die het afval dumpen het busje gewoon voor de poort zetten, en wij het zelf mogen lossen… dan besparen we een hoop tijd, geld én risico.”
Benieuwd hoe het in werkelijkheid toegaat? Van melding tot het inpakken van de vaten in beschermende pakken — in de nieuwe aflevering van HOE..? gaan we mee op pad.
Gijzeling na steekincident in gevangenis Heerhugowaard is opgelost
Eergisteren vond er een spannend incident plaats in de gevangenis van Heerhugowaard: een gedetineerde stak een vrouwelijke bewaker in het gezicht en de nek. Gelukkig was ze daarna nog bij bewustzijn en kon ze zelfs antwoorden op vragen — maar ze werd meteen naar het ziekenhuis gebracht voor verdere zorg.
De situatie escaleerde daarna tot een gijzeling, die volgens een politiewoordvoerder ruim een uur duurde. Er waren verder geen andere mensen bij betrokken bij het steekincident, en ook tijdens de gijzeling bleven anderen buiten schot. Om het geval veilig af te handelen, werden onder andere een arrestatieteam én een onderhandelaar ingezet.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Lisanne kreeg rust door pijn — en beschadigde zichzelf bijna tien jaar lang
Lisanne (26) uit Breda vertelt haar verhaal nu openlijk — niet om sensatie te wekken, maar om écht te laten zien wat zelfbeschadiging echt inhoudt. Het begon op haar twaalfde, toen ze per ongeluk met een stijltang over haar hoofd gleed. De plotselinge pijn gaf haar voor het eerst in lange tijd een soort rust. “Je vergeet even de mentale pijn, door die endorfine die vrijkomt.” En zo begon een bijna tienjarige periode waarin ze zichzelf steeds vaker bewust pijn deed — eerst met scherpe voorwerpen, later met allerlei middelen die ‘werkten’ om de binnenlandse chaos te stillen.
Haar jeugd was zwaar: haar moeder mishandelde haar emotioneel, haar vader was vaak afwezig of dronken. “Mijn moeder zei dingen als: ‘Dit is jouw schuld als ik me iets aandoe’ of ‘Jij bent gewoon niet goed genoeg.’ En niemand zag ooit dat er iets mis was — ook mijn ouders niet.”
Op haar 21ste besloot ze eindelijk hulp te zoeken. Niet omdat het ineens beter ging, maar juist omdat het niet meer kon. Ze woonde op dat moment alleen, had hevige paniekaanvallen en herbelevingen — en raakte weer terug in oude patronen. “Ik wilde niet meer, maar kon niet anders. Het was het enige wat op dat moment hielp.”
Toen ze bij Stichting Zelfbeschadiging terechtkwam, leerde ze iets cruciaals: je kunt trauma’s niet verwerken terwijl je er nog middenin zit. Eerst moesten de basisbehoeften veilig zijn — en pas daarna kon de therapie echt beginnen. Urenlange EMDR-sessies, schematherapie, groepstherapie… het was zwaar, en in het begin werd het zelfs erger. Maar vanaf haar 24ste begon ze steeds vaker alternatieven te gebruiken: timers instellen, muziek luisteren, gamen, sporten. Ze werkte met een lijst van 335 mogelijke vervangingen — en leerde stap voor stap wat bij haar paste. De timer liep op van 15 minuten naar twee uur, naar een paar dagen… en op een gegeven moment had ze hem helemaal niet meer nodig.
De neiging is nog niet volledig verdwenen — soms flitst het idee nog door haar hoofd. Maar nu heeft ze de tools, de kennis en de ruimte om ermee om te gaan. En daarom zet ze zich nu in als ervaringsdeskundige: bij scholen, bij artsen, bij iedereen die beter moet leren luisteren. “De erkenning die ik nooit kreeg, wil ik anderen wél geven. Ik wil dat verschil maken.”
Ze doet het met één doel: het taboe rond zelfbeschadiging doorbreken. “Iets wat zoveel pijn veroorzaakt, los je niet zomaar op. Je kiest er niet voor — het overkomt je. En je kunt er niet zomaar mee stoppen. Maar als je écht wilt… dan kan het.”
(Let op: Lisanne is een gefingeerde naam. Haar echte naam is bekend bij de redactie.)
Ondanks een behoorlijk frisse januari was deze winter eigenlijk best zacht
Vandaag is het officieel: de meteorologische winter zit erop. En hoewel veel mensen zich deze winter herinneren als een behoorlijk kille aangelegenheid — vooral door die sneeuw en de bijtende kou in januari — vertellen de cijfers een ander verhaal. De winter was namelijk over het algemeen vrij zacht.
In De Bilt, waar we onze officiële weermetingen doen, lag de gemiddelde temperatuur tijdens de wintermaanden op 4,7 °C. Dat is flink boven het langjarige gemiddelde van 3,9 °C. Hoe komt het dan dat het zo voelde alsof we het met een strenge winter te maken hadden? Nou, dat kwam vooral door januari: die maand was relatief koud, met flink wat sneeuw — vooral in het noordoosten. Het zuidwesten had daarentegen veel minder last van de kou.
December daarentegen begon juist uitermate zacht: de eerste 21 dagen waren vrijwel zonder noemenswaardige kou. Pas rond kerst trok er een koudtefront binnen. En hoewel de kou in januari én een deel van februari bleef hangen, draaide februari op het einde juist weer extreem zacht af. Samengevat: één koude maand kon de rest van de winter niet overtroeven — en zo werd het uiteindelijk toch een gemiddeld zachte winter.
