Odido-hackers delen honderdduizenden paspoort-, rijbewijs- en ID-nummers online
Dat blijkt uit onderzoek van RTL Nieuws, dat de data heeft ingezien en geverifieerd. Cybercriminelen kunnen deze gegevens nu gebruiken om mensen te misleiden — bijvoorbeeld door zich voor te doen als je bank, de overheid of zelfs Odido zelf. Denk aan phishingmails, nepbelletjes of valse websites waarop ze jouw gevoelige informatie proberen los te peuteren.
Het gaat om een flinke hoeveelheid identiteitsdocumenten:
– 427.000 documentnummers van Nederlandse rijbewijzen,
– 245.000 documentnummers van Europese identiteitsbewijzen,
– 180.000 documentnummers van paspoorten.
Daarnaast zijn er ook identificatiegegevens van duizenden verblijfsdocumenten en geprivilegieerde documenten (zoals diplomatieke paspoorten) gelekt. En van al die klanten én oud-klanten zijn ook andere persoonlijke gegevens naar buiten gekomen — zoals telefoonnummers en geboortedata.
In de twee eerdere delen die de groep Shinyhunters al had gepubliceerd, stonden vooral namen, woonadressen en bankrekeningnummers centraal. Maar nu is het nog gevoeliger geworden: RTL Nieuws ontdekte ook burgerservicenummers (BSN’s) van sommige mensen in de lekkage. En wat extra zorgwekkend is: er zitten ook gegevens van slachtoffers van huiselijk geweld en stalking tussen.
Een woordvoerder van Veilig Thuis noemde dat ‘geen gewone persoonsgegevens, maar informatie die direct raakt aan iemands veiligheid’. Volgens de organisatie zoeken daders — en vooral ex-partners — juist actief naar dit soort informatie.
Goed nieuws voor wie wil checken of zijn of haar gegevens in de lekkage zitten: de nieuwste data is toegevoegd aan de website Have I Been Pwned, een betrouwbare en door experts aangeraden tool om te kijken of jouw gegevens zijn gelekt.
Shinyhunters dreigt overigens dat er de komende twee weken nog meer gestolen Odido-gegevens online komen — tenzij het bedrijf losgeld betaalt. Odido heeft duidelijk gemaakt dat het daar niet op in zal gaan en ook niet zal reageren zolang het officiële onderzoek nog loopt.
Duizend mensen ‘doodgebliksemd’ toen ze deze grens wilden passeren
Je zou denken: een grens oversteken tussen Brabant en België? Geen probleem – gewoon even je paspoort klaarleggen en doorlopen. Maar honderd jaar geleden was dat iets heel anders. Toen stond er geen poortje of douane, maar een dodelijke stroomdraad – de beruchte Dodendraad. En ja, die naam zegt het al: duizend mensen zijn ermee omgekomen. Niet door schoten, niet door bommen, maar door één fatale aanraking.
Een grens vol spanning – letterlijk én figuurlijk
In 1914 breekt de Eerste Wereldoorlog uit. Nederland blijft neutraal, België ook – op papier tenminste. Maar Duitsland heeft daar weinig mee: ze willen via België naar Frankrijk, en zien de neutraliteit van onze zuiderburen als “een vodje papier”, zoals de Duitse rijkskanselier destijds botweg verklaarde. Het gevolg? België wordt een oorlogszone. Steden worden platgebrand, burgers vermoord, vrouwen verkracht, mannen afgevoerd. De periode wordt later de Verkrachting van België genoemd.
En dan komt de vlucht. Ongeveer 1,5 miljoen Belgen – zo’n twintig procent van de bevolking – trekt richting Nederland. Ook Belgische soldaten kruisen de grens tijdelijk, om daarna terug te keren naar het nog niet bezette deel van hun land en verder te vechten.
De Duitsers willen dat stoppen. En dus bouwen ze in 1915 een afschrikwekkend systeem langs de hele grens: hekken + een 332 kilometer lange stroomdraad waar 2000 volt doorheen flitst. Overal staan waarschuwingsborden – maar voor veel mensen is dat geen garantie voor veiligheid.
Waarom raakten ze de draad?
Niet iedereen wist wat elektriciteit eigenlijk doet. In 1915 is stroom nog een relatief nieuw verschijnsel: de eerste elektrische lantaarnpalen staan pas sinds het eind van de vorige eeuw in Nederland, en in veel huizen is het nog lang geen vanzelfsprekendheid.
Toch waren de meeste slachtoffers geen onwetende kinderen of ouderen – het waren vooral Belgische vluchtelingen die met alles en nog wat probeerden de grens te halen. Maar ook Nederlandse smokkelaars gingen risico’s nemen: boter, suiker, andere schaarse goederen over de grens brengen was lucratief. Vaak gebruikten ze houten raamwerken om tussen de draden door te kruipen. Soms mislukte dat. En dan… pof. Zo werd het destijds omschreven: ‘doodgebliksemd’. Volgens geschiedkundige John Frijters: “Je ingewanden werden gekookt.”
Ook Nederland bleef op haar hoede
Onze regering protesteerde niet tegen de Dodendraad. Niet uit medeleven met Duitsland, maar uit angst: wat als ze ons land dan toch binnenvielen? En dus hielden ook Nederlandse soldaten de grens streng in de gaten – aan onze kant. Gepakte smokkelaars kregen zware straffen, en Duitse soldaten die op de vlucht waren, belandden in bewaakte kampen.
Tot slot: wat is er nog van over?
Tegen het einde van de oorlog, in 1918, ging de stroom uit. De Draad verdween langzaam – maar niet helemaal. In het Belgische Baarle-Hertog, vlak bij Baarle-Nassau, zijn nog steeds delen te zien. En wie wil, kan zelfs een fietsroute volgen die langs monumenten uit de Eerste Wereldoorlog leidt – een stille herinnering aan een tijd dat een grens niet alleen een lijn op de kaart was, maar een dodelijke barrière.
Israël en VS landen met luchtaanvallen op Iran – Teheran in rook, spanning op piek
Israël en de Verenigde Staten hebben gezamenlijk luchtaanvallen uitgevoerd op meerdere Iraanse steden – waaronder de hoofdstad Teheran. Op verschillende plekken in de stad klonken explosies, en dikke rookwolken zijn zichtbaar boven de skyline. Volgens Israël is het een preventieve aanval: een poging om mogelijke toekomstige bedreigingen af te wenden, voordat die echt losbarsten.
Er waren eerst drie harde knallen te horen in Teheran, maar intussen melden bronnen dat het aantal explosies blijft toenemen. Ook elders in Iran gaat het niet rustig: er worden aanvallen gemeld in Isfahan, Karaj én Kermanshah – zo meldt het Iraanse persbureau Fars.
De aanvallen waren lang van tevoren gepland. Een functionaris van het Israëlische leger vertelde aan Reuters dat de datum al weken geleden vaststond. En het is nog niet voorbij: Israël bereidt zich volgens eigen zeggen voor op meerdere dagen van operaties.
Wat precies het doelwit was, is nog onduidelijk. Maar één van de eerste treffers zou in de buurt van de kantoren van ayatollah Khamenei, de geestelijk leider van Iran, zijn geweest. De 86-jarige leider was gelukkig niet ter plaatse – hij zou al eerder naar een veilige locatie zijn gebracht. Sindsdien is hij al dagenlang niet meer in het openbaar gezien.
Tot nu toe heeft de Iraanse regering nog geen officiële reactie gegeven.
Interessant detail: de Israëlische geheime dienst, de Mossad, heeft via een geheim Telegram-kanaal een oproep gericht aan de Iraanse bevolking. Daarin wordt gevraagd om te helpen “terug te keren naar de gloriedagen van Iran”. Mensen kunnen daar ook foto’s en filmpjes delen van wat ze noemen hun “legitieme protesten tegen het regime”.
Tegelijkertijd is in Israël uit voorzorg het luchtalarm afgegaan en is de noodtoestand uitgeroepen. Dat betekent: er is een reëel risico op Iraanse raketten – en het leger wil iedereen alert houden.
Deze escalatie komt op een moment dat de spanning tussen Israël/VS enerzijds en Iran anderzijds al flink op peil staat. Kernpunt van de ruzie? Het nucleaire programma van Iran – waarover de partijen maar niet tot overeenstemming komen.
De VS heeft de afgelopen weken al oorlogsschepen en gevechtsvliegtuigen naar het gebied gestuurd. Israël heeft zijn luchtruim gesloten voor burgerluchtvaart, en reizigers worden dringend aangeraden om niet naar de luchthavens te gaan totdat de situatie weer veilig is. Ook Iran heeft zijn luchtruim gesloten.
Militairen trainen in steenkoud Litouwen: wakduiken en slapen in de buitenlucht
Alleen de tijd zal leren of het ooit echt tot een botsing komt tussen de NAVO en Rusland. Maar áls dat gebeurt, dan waarschijnlijk langs de oostgrens: een honderden kilometers lange grens vol onvoorspelbare omstandigheden — sneeuwstormen, bevroren moerassen, ijskoude nachten die tot -30°C zakken. En ja, ook Nederlandse militairen maken zich daarop voor — deze dagen op een oefenterrein bij het Litouwse Rukla.
Stel je voor: je wordt wakker onder een verse laag sneeuw, met een gevoelstemperatuur van -10°C, in een ‘slaapplek’ die bestaat uit een paar dennentakken, wat zeildoek en niet veel meer. Meer dan honderd Nederlandse militairen hebben zo de nacht doorgebracht.
“Je bent eigenlijk continu bezig om jezelf warm te houden. Het is niet altijd supercomfortabel, maar het heeft ook wel weer wat”, lacht mitrailleurschutter Bas — zijn derde dag op het terrein.
Hij maakt deel uit van een groep van zo’n 270 Nederlanders, voornamelijk uit de 43e Gemechaniseerde Brigade uit Havelte. Ze zijn hier gestationeerd als onderdeel van een multinationale NAVO-missie — Duitsland heeft de leiding, maar ook Noorwegen, België en andere lidstaten zijn erbij betrokken.
“We zijn hier om de Litouwse bevolking gerust te stellen én Rusland af te schrikken”, legt compagniescommandant Stef uit. “En dat betekent: laten zien dat je hier écht kunt vechten.”
Maar eerst moet je hier overleven. Je kunt geen Nederlandse militair zomaar in dit gebied ‘neerzetten’ — onze winter is een zacht zomerse bries vergeleken met wat Litouwen te bieden heeft. Bevroren meren, diepe modder, wind die doordringt tot in je botten. Daarom krijgen ze allerlei koudweer-oefeningen: kilometers navigeren door sneeuw en moeras, een onderkomen bouwen met alleen takken en bladeren, vuur maken zonder aansteker…
“Als je dat niet goed doet, loop je risico op ernstige letsels — onderkoeling, bevroren tenen of vingers. Dan lig je eruit. En dat gebeurt ook wel eens tijdens de training”, zegt Stef.
En het is niet alleen in Litouwen dat Defensie zich voorbereidt op extreme kou. Brigadegeneraal buiten dienst Jeff Mac Mootry — oud-commandant van het Korps Mariniers — weet daar alles van. Hij leidde ooit een gevechtseenheid van 800 man boven de poolcirkel. Het Korps Mariniers traint al sinds de jaren ’70 in ijskoud weer en heeft inmiddels jarenlange expertise opgebouwd — ook rond Groenland en andere Arctische gebieden.
“Dat het Arctisch gebied in belang toeneemt, zien we al aankomen sinds we weten dat de poolkappen smelten. Nu, met de dynamiek die Trump veroorzaakt, is dat nog duidelijker geworden.”
Mac Mootry vindt niet dat alle delen van de krijgsmacht extreem winterweer moeten beheersen — maar wel dat iedereen een basiskennis moet hebben.
“Je kunt er immers een oorlog door verliezen. Denk aan Hitler en Napoleon — beiden stukgelopen op de Russische winter.”
Voor mariniers in poolgebied betekent dat: bevroren meren oversteken, lawinegevaar herkennen, skiën én schieten tegelijk — en zelfs vragen als “hoe maak je kogelwerende elementen van sneeuw en ijs?”
En dan is er nog het wakduikgedeelte. Bas staat klaar aan de rand van een gat in het ijs. Casper, de instructeur, geeft de opdracht: touw om je middel, skistokken in de hand — en gewoon springen.
“We trainen dit omdat je in echt nooit weet of er een arts in de buurt is. Dan moet je zelf kunnen opwarmen, bewust blijven — en overleven.”
Bas duikt onder, trappelt water, probeert zijn ademhaling te beheersen. Casper roept controlevragen: “Wat is je lievelingseten?”
“Pasta carbonara”, antwoordt Bas — helder, kalm, en nog steeds in één stuk. Casper knikt. De oefening is geslaagd.
“Lekker koud”, lacht Bas terwijl hij het ijskoude water uit zijn kleren wringt. Dan: snel droge kleding aan, rondjes rennen — tot zijn lichaam weer op temperatuur is.
Drie gewonden na explosief in woning te Hoofddorp
Gisteren ging het mis in een woonhuis in Hoofddorp: drie jongens gooiden een explosief naar binnen — met ernstige gevolgen. Drie bewoners raakten gewond en moesten naar het ziekenhuis voor behandeling. Gelukkig konden ze na de verzorging weer naar huis.
Eén van de betrokken jongens is ongeveer 1,60 meter lang en droeg tijdens de actie zwarte kleding. De politie vraagt iedereen die beeldmateriaal heeft van wat er precies gebeurde om dat zo snel mogelijk te delen.
Er is aangifte gedaan en het getroffen gezin kreeg direct slachtofferhulp aangeboden.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Eefke Boelhouwers stapt de politiek in: ‘Een beetje rock-’n-roll in de raad’
Je kent haar wellicht nog van de radio: Eefke (45) Boelhouwers, langdurig stem en gezicht van Omroep Brabant — al is ze al vier jaar geen vaste medewerker meer. Nu staat ze op plaats twee van de nieuwe lokale partij Eindhoven Voor Elkaar (EVE) en wil ze meepraten over de toekomst van haar geliefde stad. “Eindhoven zit in mijn hart — en kan er ook nooit meer uit. De stad staat letterlijk op mijn rug getatoeëerd.”
En ja, dat meent ze letterlijk: op haar rug prijkt een tatoeage met de karakteristieke horizontale ‘vibes’ van Eindhoven — een symbool van energie, creativiteit en verbondenheid met de stad.
Dat liefdeverhaal begon niet meteen. Eefke komt uit Rucphen en verhuisde in 2000 naar Eindhoven, nadat haar vriend (nu man) aan de TU studeerde en ze samen een appartementje konden vinden. “Wat is dit? Saai en lelijk”, dacht ze toen. De bedoeling was om na de studie journalistiek in Tilburg weer weg te gaan. Maar toen Strijp-S tot leven kwam — na de sluiting van de Philips-fabrieken — begon het te klikken. “Daar ontstonden die prachtige, rafelige creatieve broedplaatsen. Ik maakte vrienden die films maakten of kleding ontwierpen. En opeens… bleef ik.”
Vandaag woont ze met haar man midden in het centrum. Vanaf haar balkon ziet ze de Catharinakerk én de Witte Dame — twee iconen die haar elke dag herinneren aan waar ze is. En als ze door de stad loopt, hoort ze talen uit de hele wereld. “Dat vind ik gewoon gaaf.”
Nu wil ze dat gevoel van ruimte, diversiteit en creativiteit ook behouden — vooral voor makers. “Er zijn wel plekken voor creatieve mensen, maar die staan onder druk. Door nieuwbouwplannen verdwijnen ze snel. Natuurlijk moet er gebouwd worden, maar we moeten ook die rafelrandjes bewaren. Anders verdwijnt de ziel van de stad.”
Erfaring in de politiek? Nee. Maar Tjeerd Ritmeester, lijsttrekker van EVE, vroeg haar. En Eefke zag het zitten: “Ik wil redelijk dicht bij het dashboard zitten — waar je nog wat knopjes kunt draaien.” Ze noemt zichzelf nu een ‘creatieve regeltante’: programmamaker, artiestenmanager, festivalpresentatrice én docente journalistiek — tot op het moment dat het kabinet juni 2025 viel. “Dan zit je er zo bovenop en denk je: dit kan toch beter?”
Als ze straks in de gemeenteraad zou zitten, dan is ze zeker een opvallende verschijning — met tatoeages, energie en een vleugje Elvis. Het lied A Little Less Conversation spreekt haar recht aan: minder praten, meer doen. “Ik ga voor strakke vergaderingen.”
