Drie tieners vermist na vertrek uit Sleeuwijk: politie doet dringende oproep
De politie is op dit moment hard op zoek naar drie tieners die sinds woensdagavond worden vermist. Het gaat om een jongen en twee meisjes. Alles wijst erop dat ze samen lopend zijn vertrokken vanuit het Brabantse dorp Sleeuwijk, en sindsdien is er geen enkel spoor meer van ze gevonden.
Wie worden er gemist?
De politie heeft beschrijvingen vrijgegeven van de drie jongeren:
- Jesse is een jongen van ongeveer 1,60 meter met een tenger lichaam en bruin krullend haar. Toen hij voor het laatst werd gezien, droeg hij een donkere jas, een zwarte spijkerbroek en lichte schoenen.
- Zoë is een van de twee meisjes. Ze is tenger gebouwd, heeft kort blond krullend haar en is kleiner dan Jesse. Ze droeg donkere kleding.
- Het tweede meisje is ook kleiner dan Jesse en heeft eveneens blond haar. Haar naam is niet bekendgemaakt. Ze droeg een donkerblauwe hoodie met een wit t-shirt eronder, een blauwe jas, een lichtblauwe spijkerbroek en witte sneakers. Opvallend: ze had waarschijnlijk een zwarte rugzak bij zich.
Politie roept op tot waakzaamheid
Eén van de vermiste tieners komt uit Hardinxveld-Giessendam in Zuid-Holland. De politie plaatste donderdagavond laat een dringende oproep op sociale media met de aanduiding ‘URGENTE VERMISSING!’. Ze vragen het publiek dringend om mee te denken en uit te kijken.
Wat kun je doen?
Heb je ook maar het kleinste beetje informatie, of heb je de jongeren ergens gezien? Neem dan contact op met de politie.
- Voor tips en informatie bel je naar 0900-8844.
- Als je de vermiste tieners ergens ziet, bel dan direct 112.
Feest voor onze Olympische helden in Heerenveen
Heerenveen stond gisteren volledig in het teken van een groot feest! Duizenden fans stroomden samen op de overvolle Oude Koemarkt om hun Nederlandse wintersporthelden toe te juichen. Het was de officiële huldiging na de mega-succesvolle Winterspelen, waar ons land maar liefst tien gouden plakken veroverde en derde werd in de medaillespiegel.
Op het podium zag je alle sterren voorbijkomen. Van olympisch kampioenen zoals Femke Kok, Marijke Groenewoud en shorttrackster Xandra Velzeboer tot aan de mannen van de winnende shorttrack-relay. Maar ook de sporters die zonder medaille terugkwamen, zoals de bobsleeërs en kunstschaatsers Michel Tsiba en Daria Danilova, kregen een daverend applaus. Voor velen voelde het als een thuiswedstrijd; sterren als Velzeboer, Joy Beune en Kjeld Nuis wonen immers zelf in Heerenveen!
Heerenveen droomt van Olympische Spelen in 2030
Het feest was meer dan alleen een terugblik. Het stond ook in het teken van een spannende toekomstdroom: het binnenhalen van het olympische schaatstoernooi voor de Winterspelen van over vier jaar. Als die Spelen in de Franse Alpen plaatsvinden, is daar namelijk geen geschikte ijsbaan voor het langebaanschaatsen.
Daarom zetten Heerenveen en de provincie Friesland nu vol in op een lobby. Samen met partners zoals NOC*NSF hopen ze de organisatie naar schaatsstadion Thialf te lokken. De organisatie van de Spelen geeft zelf aan uit duurzaamheidsoverwegingen te kiezen voor een bestaande baan in het buitenland. Naast Thialf is ook de oude olympische baan van Turijn in beeld.
Burgemeester Avine Fokkens-Kelder is optimistisch: “Ik denk dat we een goede kans maken,” zei ze tegen het ANP. Een spannende tijd dus voor de schaatshoofdstad!
DNA-onderzoek in zaak gedode peuter Émile: tientallen mensen in beeld
Het mysterie rond de verdwijning van peuter Émile houdt Frankrijk al maanden in zijn greep. De kleine jongen verdween in juli 2023 uit de tuin van zijn grootouders in het gehucht Haut-Vernet. Eind maart 2024 vonden wandelaars zijn schedel, waarna er meer botten en kledingstukken werden gevonden.
Uit onderzoek bleek later dat de tweejarige Émile niet door een ongeluk om het leven is gekomen. Op zijn schedel vonden experts een verwonding naast het rechterjukbeen die niet door een auto, een dier of een ongeval kan zijn veroorzaakt. Alles wijst erop dat er met opzet op zijn hoofd is geslagen, mogelijk met een voorwerp. Franse media spreken van een “krachtige klap”.
DNA van honderd mensen wordt verzameld
Om de zaak verder op te helderen, is nu een grootschalig DNA-onderzoek gestart. De politie wil het DNA verzamelen van ongeveer honderd mensen. Het gaat om inwoners van Haut-Vernet, vakantiegangers en andere mensen die op de dag van Émiles verdwijning in de buurt waren.
De familieleden van de peuter hoeven geen nieuw DNA af te staan, omdat dat al aan het begin van het onderzoek is gebeurd. Voor andere betrokkenen geldt dat wel. Deze week zijn al van vier mensen in het dorp DNA-monsters afgenomen. De rest volgt in de komende weken. De afname gebeurt op een politiebureau in de buurt van Haut-Vernet.
Het doel is om al dit DNA te vergelijken met sporen die in 2024 op de kleding van Émile zijn gevonden. Van die sporen is nog niet bekend van wie ze zijn. Een advocaat van de familie gaf eerder aan dat een DNA-onderzoek een goed idee is, zodat “geen enkele optie over het hoofd wordt gezien”.
Lichaam lag lang in afgesloten ruimte
Uit het onderzoek komt ook naar voren dat het lichaam van de jongen meerdere maanden in een afgesloten ruimte moet hebben gelegen, zoals een schuur of oude stal. Opvallend is dat er op het gele T-shirt dat Émile droeg geen sporen van ontbinding zijn gevonden. Dat wijst er erop dat hij kort na zijn dood is uitgekleed.
Eerder dit jaar, in maart, werden de grootouders, oom en tante van de peuter gearresteerd en verhoord op verdenking van betrokkenheid. Ze zijn inmiddels weer vrijgelaten en worden voorlopig niet vervolgd. De zoektocht naar de waarheid gaat echter onverminderd door.
Een bijzondere kinderwens: Rick hoopt vader te worden met eicellen van zijn overleden vrouw
Drie ingevroren eicellen. Dat is waar Rick zijn hoop op vestigt om alsnog zijn grote droom in vervulling te laten gaan: vader worden van een kind met zijn overleden vrouw Kelly. Rick heeft de eicellen geadopteerd en hoopt er embryo’s van te kunnen maken. “Als dat nog mag gebeuren, zou dat echt een wondertje zijn,” zegt hij.
Samen kinderen krijgen was altijd hun plan. Ongeveer zes jaar geleden, tijdens een vakantie in Italië, besloten ze er serieus werk van te maken. Toen kregen ze helaas slecht nieuws: Kelly had borstkanker. Het ging om een agressieve vorm. Voordat de behandeling begon, liet ze daarom eicellen invriezen – een kans om later, als ze genezen was, alsnog zwanger te worden.
De behandeling leek eerst succesvol, maar minder dan een half jaar later kwam de kanker terug. Toen wisten ze dat het niet meer goed zou komen. “Eén van de eerste dingen die mijn vrouw hardop zei na dat verschrikkelijke nieuws, was dat ze mij het vaderschap ontnam,” vertelt Rick. “Dat is natuurlijk hartverscheurend om te horen.”
Toen ontstond het idee: Rick zou de ingevroren eicellen van Kelly kunnen adopteren. “Ze was direct heel ontroerd en vond het een prachtig idee. Dat we zo toch nog het ouderschap konden nastreven.” Met hulp van het Erasmus MC werd alles juridisch geregeld, en nu zijn de eicellen officieel van Rick. Een ethische commissie keurde het plan goed.
Een uniek en zorgvuldig proces
Volgens Sanne van der Hout, medisch ethicus, komt het in de praktijk zelden voor dat ingevroren geslachtscellen na een overlijden daadwerkelijk worden gebruikt. Rick is naar verluidt de eerste man in Nederland die dit proces doorloopt. Zo’n traject gaat niet over één nacht ijs. Er wordt geadviseerd om minstens een jaar te wachten na het overlijden voordat een vruchtbaarheidsbehandeling start, vanwege het rouwproces.
Verzoeken als deze worden volgens de ethicus “in beginsel” wel geaccepteerd, maar onder strikte voorwaarden. De schriftelijke toestemming van de overleden partner is een harde eis. Ook is onafhankelijke begeleiding cruciaal, om te kijken hoe rouw de wens van de weduwnaar beïnvloedt. “Als dit proces onzorgvuldig wordt gestart, heeft dat niet alleen invloed op het welzijn van de weduwnaar, maar mogelijk ook op dat van het toekomstige kind.”
De volgende uitdaging: een draagmoeder vinden
De grootste uitdaging voor Rick is dat hij de eicellen niet alleen tot een zwangerschap kan brengen. Eerst moeten de eicellen bevrucht worden met zijn zaad om embryo’s te maken. Als dat lukt – en Rick beseft dat er geen garanties zijn – heeft hij een draagmoeder nodig. In Nederland is draagmoederschap niet gereguleerd. Bovendien gaat het om ‘hoogtechnologisch draagmoederschap’, waarbij de draagmoeder genetisch niet verwant is aan het kind.
“Het is niet niks,” zegt Rick. “Je gaat een heel intieme band met elkaar aan en bent negen maanden aan elkaar verbonden.” Hij kan zich voorstellen dat er een mooie band ontstaat en dat de draagmoeder, als zij dat wil, betrokken blijft bij het leven van het kind.
Rick is ervan overtuigd dat een kind, als het lukt, zal opgroeien in een ‘bad van liefde’. Zijn schoonfamilie staat volledig achter het plan. “Zij hopen ook dat dit wondertje ze gegund is. Voor hen zou dat ook een klein lichtpuntje zijn.”
De regels rondom draagmoederschap
Hoogtechnologisch draagmoederschap is in Nederland sinds 1997 toegestaan, maar er zijn strikte regels. Zo is het verboden om jezelf publiekelijk als draagmoeder aan te bieden of als wensouder openbaar op zoek te gaan. Kosten mogen worden vergoed, maar de draagmoeder mag niet betaald worden voor haar diensten. Er ligt een wetsvoorstel klaar om draagmoederschap wettelijk te regelen, waarin dat verbod op openbare oproepen zou worden geschrapt. Wanneer hierover wordt gedebatteerd, is nog niet bekend.
Het iconische huisje van Grietje Post uit ‘Man Bijt Hond’ dreigt te verdwijnen
Hé Werkendammers! Ken je dat kleine, karakteristieke huisje waar Grietje Post, het overleden icoon uit ‘Man Bijt Hond’, altijd zo hartelijk “Hallo, Werkendammers!” riep? Dat pand staat nu op de verkooplijst van de gemeente Altena. Buurvrouw Anja den Hollander-Versteeg vindt dat maar niks en komt in actie.
“De trots van Grietje Post dreigt zijn bestemming kwijt te raken,” zegt Anja. Ze woont al dertig jaar tegenover het pandje en vindt het zonde als dit laatste originele vissershuisje van Werkendam verdwijnt.
Van arbeiderswoning tot kijkcijferkanon
Dat eenvoudige woninkje zonder bovenverdieping was jarenlang Grietjes ‘schatkamer’. Dankzij haar optredens in ‘Man Bijt Hond’ werd ze een echte tv-ster en stroomden de toeristen naar het arbeiderswijkje Zevenhuizen. “Grietje zette Werkendam echt op de kaart,” vertelt Anja.
Een levend mini-museum
Het huisje deed lang dienst als een soort mini-museum, waar Grietje vol passie vertelde over de historie van de Biesbosch en het wijkje. Helaas overleed ze in 2023 na een kort ziekbed. Haar uitgebreide verzameling is inmiddels verhuisd naar een ander gebouw in het dorp.
Petitie tegen de verkoop
Sinds Grietjes overlijden staat de toekomst van het ruim 150 jaar oude huisje op het spel. De gemeente Altena heeft verkoopplannen, maar buurvrouw Anja is een petitie gestart om dat tegen te houden. Die is al meer dan 350 keer ondertekend. “Historie moet je beschermen, niet afbreken,” vindt ze.
Een geschiedenis van behoud
Dit is niet de eerste keer dat het huisje gevaar loopt. Eind jaren zeventig wilde de gemeente de hele wijk slopen. Toen was het Grietje zelf die, met hulp van hoog bezoek zoals Prins Claus, de sloop wist tegen te houden. Ze zorgde er zelfs voor dat het hart van de wijk werd omgedoopt tot Prins Clausplein.
Pleidooi voor een monumentenstatus
Veel mensen maken zich zorgen. Een lokale fractievoorzitter noemt een eventuele verkoop een “onomkeerbaar verlies van cultureel erfgoed”. Anja hoopt niet alleen op behoud, maar vindt ook dat het pand een officiële gemeentelijke monumentenstatus verdient. “Ter nagedachtenis aan Grietje, die zich hiervoor met hart en ziel heeft ingezet. Zij is een Werkendammer die we niet mogen vergeten.”
Waarom we massaal in actie schieten voor mensen die we niet kennen
Je hebt het vast voorbij zien komen: na een artikel over de gestolen kinderwagen van Naomi uit Dongen, werd Omroep Brabant overspoeld met reacties. Iedereen wilde haar helpen, van een nieuwe wagen tot geld. En begin deze week was er weer zo’n moment: een wildvreemde bood de Tilburgse Samantha en haar kinderen zomaar een gratis vakantie aan. Maar wat bezielt mensen om zoiets te doen voor iemand die ze niet kennen?
Volgens René Bekkers, hoogleraar Filantropie, is het antwoord eigenlijk heel simpel: empathie. “Je voelt je geraakt en je kunt je zo’n situatie voorstellen. Je denkt: wat zou het fijn zijn als iemand mij dan ook hielp.” Herkenning speelt daarbij een grote rol. Het is makkelijker om je in te leven in iemand die op jezelf lijkt. Dat zag je ook bij Naomi: veel moeders boden hun eigen kinderwagen aan. Zij weten precies hoe belangrijk zo’n ding is.
De één is gevoeliger dan de ander
Niet iedereen reageert hetzelfde. De één is sneller van slag door een zielig verhaal, de ander blijft wat meer op afstand. Volgens Bekkers zit die empathie diep in ons geworteld; het is evolutionair. Mensen helpen elkaar in nood, en dat heeft ons als kwetsbare soort door de prehistorie heen gesleept. Zonder samenwerking waren we er niet geweest.
Tegenwoordig spelen sociale media een enorme rol. Zonder internet zouden veel van dit soort verhalen ons nooit bereiken. “Sommigen denken: wat moet ik ermee? Anderen bieden meteen hulp aan. Dat is een heel interessant en mooi verschijnsel.”
Geld of spullen: wat is beter?
Naomi kreeg meerdere kinderwagens aangeboden. Slim? Niet altijd, zegt Bekkers. “Hoeveel kinderwagens heb je nodig? Je hebt niks aan zes.” Spullen geven voelt persoonlijker en creëert meer binding, maar het is vaak logistiek een gedoe. Geld is anoniemer, maar meestal efficiënter om te geven.
De rol van groepsnormen
Er spelen ook ongeschreven regels mee. “Soms niet op een goede manier”, zegt Bekkers. We vinden bijvoorbeeld dat ‘onschuldige’ slachtoffers meer hulp verdienen dan mensen die (in onze ogen) geen moeite hebben gedaan om zichzelf te helpen. Iemand die al in armoede leeft en dan bestolen wordt, vinden we extra zielig.
Toch zijn deze acties voor Naomi en Samantha vooral een mooi teken. “Het ontzenuwt de twijfel of je mensen nog wel kunt vertrouwen in deze tijd”, zegt Bekkers. “De meeste mensen zijn van goede wil.”
