Zonnige en droge ochtend, vanmiddag vanuit het westen (mot)regen
Vanochtend was het in het binnenland een echte zonneschijn-boost: veel licht, weinig bewolking en helemaal droog. In het noordwesten en westen begon de lucht al wat dichter te worden — de wolken trokken langzaam op en werden dikker. Tegen de tweede helft van de ochtend viel er zelfs al wat lichte regen of motregen, vooral in het uiterste noordwesten en langs de westkust.
Temperatuurtechnisch begon de dag bijzonder zacht: tussen de 9 en 11 graden over het land. Op de Waddeneilanden was het ‘s ochtends 9 graden, terwijl het in het zuidoosten al lekker opwarmde tot 15 graden. De zuidwestenwind blies matig — aan zee vrij krachtig, en in het noordwestelijk kustgebied aanvankelijk af en toe zelfs krachtig.
Vanmiddag wordt het bewolkt, maar niet overal even grauw: in het uiterste oosten en zuidoosten breekt de zon af en toe nog door. Vanuit het westen trekt intussen een regen- en motregenfront langzaam naar het oosten toe. Het blijft dus in het oosten en zuidoosten droog, terwijl het verder westelijk steeds natter wordt. Temperatuurverschillen zijn duidelijk: 10 graden op de Waddeneilanden, 14–15 graden in het midden, en een verrassend zachte 18 graden in Limburg. De wind blijft uit het zuidwesten komen — matig over land, vrij krachtig langs de kust.
Vanavond en vannacht blijft het bewolkt met regen die vooral in het westen en later ook in het oosten valt. In het westen kunnen tegen het einde van de avond wel droge momenten optreden. In de nacht is het vooral in het oosten nat, elders mogelijk een enkele bui. De temperatuur daalt nergens echt hard: over het algemeen blijft het zacht rond de 10 graden. En ja — de zuidwestenwind blijft aanhouden: matig, en langs de kust weer vrij krachtig.
Morgen is het wisselvallig: veel bewolking, af en toe wat zon — vooral in het oosten — en verspreid wat regenbuien. Ook wordt het flink winderiger dan de afgelopen dagen. De zuidenwind blaat matig tot vrij krachtig, en aan zee zelfs krachtig. In de middag draait de wind van zuid/zuidwest naar west, en in het noordwestelijk kustgebied neemt de kracht toe tot hard (windkracht 7), met kans op zware windstoten van 75 tot 80 km/u. De temperatuur stijgt in de middag tot 10 graden langs de kust en 13 graden in het oosten.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Drie tieners vermist na vertrek uit Sleeuwijk — politie roept om hulp
De politie is op dit moment hard op zoek naar drie jongeren: een jongen en twee meisjes, allemaal nog minderjarig. Ze zijn sinds woensdagavond spoorloos — sindsdien is niets meer van ze gehoord of gezien. Volgens de politie zijn ze samen lopend weggegaan uit het Brabantse dorpje Sleeuwijk. En ja, dat is echt alles wat er bekend is: geen idee waar ze heen zijn, of waar ze nu uithangen.
Wie zijn de vermisten?
De jongen heet Jesse. Hij is ongeveer 1,60 meter lang, heeft een slank postuur en bruin krullend haar. Op het moment dat hij verdween, droeg hij een donkere jas, een zwarte spijkerbroek en lichte schoenen.
Eén van de meiden heet Zoë. Ook zij is slank van bouw en heeft kort blond krullend haar. Woensdag droeg ze donkere kleding en is kleiner dan Jesse.
Het tweede meisje is eveneens kleiner dan Jesse en heeft ook blond haar — maar haar naam wordt voorlopig niet openbaar gemaakt. Zij had op het moment van verdwijning een donkerblauwe hoodie aan, daaronder een wit T-shirt, een blauwe jas, een lichtblauwe spijkerbroek en witte sneakers. Opvallend: ze zou een zwarte rugzak bij zich hebben gehad.
Waar komen ze vandaan?
Van de drie vermisten komt één persoon uit Hardinxveld-Giessendam (in Zuid-Holland). De andere twee wonen in of rond Sleeuwijk, maar daarover is verder weinig bekend.
Urgente oproep van de politie
Donderdagavond laat plaatste de lokale politie-eenheid een dringende melding op sociale media — met bovenaan in grote letters: ‘URGENTE VERMISSING!’
Ze vragen iedereen die iets weet — écht alles, hoe klein ook — om zo snel mogelijk te bellen naar het nummer 0900-8844. En als je de drie tieners ergens ziet, bel dan direct 112.
Spanning tussen Pakistan en Afghanistan loopt verder op: luchtaanvallen heen en weer over de grens
Pakistan heeft vandaag luchtaanvallen uitgevoerd op meerdere plaatsen in Afghanistan — waaronder de hoofdstad Kabul, de stad Kandahar én de provincie Paktia. Volgens berichten werden vooral doelwitten met betrekking tot militanten aangevallen, maar ook andere locaties in het land kwamen onder vuur. Een journalist van persbureau AFP in Kabul hoorde straaljagers en meerdere zware explosies, die samen ruim twee uur aanhielden.
De Taliban bevestigen dat er inderdaad Pakistaanse luchtaanvallen plaatsvonden in Kabul, Kandahar en Paktia — maar volgens hun woordvoerder zijn er bij deze aanvallen geen slachtoffers gevallen. Pakistan daarentegen claimt 133 Taliban-strijders te hebben gedood, zo meldt The Times of India.
Deze luchtaanvallen zijn een directe reactie op eerdere gevechten aan de grens: kort daarvoor vielen Afghaanse troepen Pakistaanse grenssoldaten aan. Het Taliban-regime noemt die aanval op zijn beurt weer een vergelding voor eerder door Pakistan uitgevoerde luchtaanvallen. Gisteren kondigden de Taliban bovendien “grootschalige offensieve operaties” langs de grens aan.
Het Afghaanse ministerie van Defensie meldt dat bij de gevechten aan de grens 55 Pakistaanse militairen en acht Afghaanse strijders zijn omgekomen. Pakistanse defensieminister Khawaja Muhammad Asif schreef op X dat het geduld van zijn land nu echt op is — en spreekt nu openlijk over een ‘open oorlog’ met de Afghaanse Taliban, die in 2021 weer de macht in Afghanistan herstelden.
De wederzijdse gewelddadigheden gaan al langer door: ook afgelopen weekend waren er luchtaanvallen gemeld, waarbij minstens achttien mensen omkwamen — onder wie burgers. Sinds de spanningen recent flink zijn opgelopen, is de grens tussen de twee landen grotendeels gesloten. Dat geldt voor de belangrijkste grensovergangen langs de ongeveer 2600 kilometer lange grenslijn. Hoewel Pakistan en Afghanistan in oktober nog even een staakt-het-vuren probeerden af te spreken, bleven de luchtaanvallen daarna doorgaan — ook op Kabul.
Gokverslaafde financieel manager stal bijna 9 ton — en moet het nu allemaal terugbetalen
Uit een uitspraak die deze week bekend werd, blijkt dat het gerechtshof Den Haag bijna al het gezeur van de ex-manager van tafel heeft geveegd. Dat betekent: hij moet de volledige schade vergoeden die zijn voormalige werkgever hem aanrekent.
Hoe het allemaal begon
De 43-jarige man stapte in de zomer van 2019 in dienst bij het Rotterdamse bedrijf Hydromaster Propulsion, dat geavanceerde scheepsschroeven maakt. Zijn functie? Financieel manager — dus verantwoordelijk voor alle betalingen van het bedrijf.
Maar in het voorjaar van 2022 kwam er een einde aan het geheim: het bedrijf ontdekte dat hij op een behoorlijk slimme (maar wel illegale) manier in meerdere jaren bijna 800.000 euro had overgemaakt naar zijn zakelijke- én privérekeningen. Daarnaast gebruikte hij bedrijfscreditcards om nog eens ruim 89.000 euro te verduisteren.
Hoe deed hij dat? Door facturen te vervalsen, dubbele betalingen te doen, en valse omschrijvingen en tenaamstellingen te gebruiken — zo wist hij zelfs de externe accountants om de tuin te leiden. Toen het toch uitkwam, werd hij meteen ontslagen. En zijn werkgever ging meteen naar de rechter om de schade terug te krijgen.
De eerste veroordeling
Eind 2022 oordeelde de kantonrechter in Rotterdam dat de man bijna 887.000 euro moest terugbetalen. Daarbovenop moest hij ook nog ruim 18.000 euro voor onderzoekskosten neertellen, bijna 7.000 euro aan overige schadevergoedingen, en ruim 10.000 euro aan proces- en beslagkosten.
Maar de ex-manager wilde dat niet zomaar accepteren. Hij ging in hoger beroep — en spande een hele reeks argumenten op.
Waarom hij dacht dat hij er onderuit zou komen
Hij beweerde onder meer dat de diefstal hem niet echt aan te rekenen was, omdat hij kampte met een gokverslaving, autisme, én clusterhoofdpijn. Ook zei hij dat het bedrijf zelf schuldig was, omdat het hem ‘niet goed genoeg controleerde’. En natuurlijk betwistte hij ook de hoogte van de gestolen bedragen én de kosten van het onderzoek.
Maar het hof in Den Haag liet zich daar niet door overtuigen.
Wat het hof écht vond
Ja, de rechters geloven dat hij inderdaad kampte met gokverslaving, autisme en hoofdpijnklachten. Maar ze zijn niet overtuigd dat die aandoeningen zijn handelen ‘in overwegende mate hebben beheerst’. Met andere woorden: hij kon wel degelijk kiezen — en koos ervoor om te stelen.
En het idee dat het bedrijf zelf schuldig was? Het hof noemt dat gewoon ‘onzin’.
Dus blijft de oorspronkelijke veroordeling vrijwel geheel staan — en komt er nog eens zo’n 18.000 euro bovenop voor de kosten van het hoger beroep. Totaal: meer dan 940.000 euro die hij moet terugbetalen.
En nu dan?
Of Hydromaster Propulsion dat geld ooit daadwerkelijk terugkrijgt, is nog maar de vraag. Verkoopdirecteur en mede-aandeelhouder Jan Terlouw erkent openlijk: “De veroordeling ligt er, maar of we het geld terugkrijgen is nog maar de vraag. Van een kale kip kan je geen veren plukken.”
Het bedrijf heeft wel al beslag gelegd op eigendommen van de man — maar of er genoeg waardevolle spullen zijn (zoals een huis, dure auto of sieraden) om een flink deel van de schuld af te lossen? Dat wil Terlouw liever niet zeggen.
En één ding is duidelijk: “Eerlijk gezegd is dit een zwarte bladzijde uit onze geschiedenis, en we staan er niet om te springen om er veel over te zeggen.”
Gratis kinderwagens én een hele vakantie? Wat maakt mensen zo gulle gevers?
Omroep Brabant kreeg na het verhaal over de gestolen kinderwagen van Naomi uit Dongen ineens heel veel reacties. Mensen wilden haar meteen een nieuwe kinderwagen sturen — of gewoon geld geven om er zelf eentje te kopen. En vorige week kwam er nog een andere verrassing: een compleet onbekende bood Tilburgse Samantha en haar kinderen een gratis vakantie aan!
Maar wat zit er eigenlijk achter zulke spontane, grote gebaren? Volgens René Bekkers, hoogleraar Filantropie aan de Vrije Universiteit Amsterdam, is het heel simpel: empathie. Je voelt je direct aangeraakt door het verhaal, je kunt je in die situatie verplaatsen — en denkt dan: ‘Wat zou ik fijn vinden als iemand mij nu ook zou helpen?’
En ja, herkenning speelt ook mee. Veel moeders boden Naomi juist hun eigen kinderwagen aan — want zij weten precies hoe het voelt om zonder te staan. “Moeders kunnen zich makkelijker inleven in zo’n positie”, legt Bekkers uit.
Natuurlijk reageren mensen niet allemaal even sterk. De één raakt meteen emotioneel wanneer hij hoort dat iemand in de knoei zit; de ander blijft rustiger. Maar volgens Bekkers is empathie wel echt iets bijzonders — zelfs revolutionair. “Mensen helpen elkaar in tijden van nood. Dat is een superbelangrijke eigenschap voor onze soort. Zonder samenwerking hadden we het in de prehistorie nooit gehaald tegen wilde dieren, de ijstijd of natuurrampen.”
En waarom komt dit soort verhalen nu zo vaak op ons af? Ook daar heeft het internet een handje in. “Als je het niet online ziet, ben je er meestal niet actief mee bezig — tenzij iemand je erop wijst. Dan zijn er weer twee kampen: de éne denkt: ‘Wat moet ik hiermee?’, de andere denkt direct: ‘Hoe kan ik helpen?’ Dat is een prachtig, menselijk verschijnsel.”
Geld of spullen? Wat helpt nou echt?
Naomi kreeg meerdere kinderwagens aangeboden — maar hoeveel heb je er nou eigenlijk nodig? “Soms is het slim, soms niet. Zes kinderwagens op één plek? Daar heb je niks aan”, zegt Bekkers.
Veel gevers denken automatisch: spullen = directe hulp. Maar ze vergeten vaak de praktijk: het kost tijd, energie én geld om spullen te verzamelen, te sorteren, te transporteren en te verdelen. “Logistiek is duur én een hoop gedoe. Vaak is geld dus efficiënter dan spullen.”
Toch is er ook een menselijk verschil: spullen geven voelt vaak persoonlijker, met meer verbinding. Geld is anoniemer — en daardoor ook wat afstandelijker.
Groepsnormen spelen mee… soms wel, soms niet
Ook sociale media en groepsnormen hebben invloed op wie we helpen — en hoe. “Soms op een goede manier, soms minder”, zegt Bekkers. Zo vinden veel mensen dat mensen die ‘zelf geen moeite hebben gedaan’ minder hulp verdienen. Onschuldige slachtoffers van puur toeval — zoals Naomi, die gewoon haar kinderwagen had laten staan — worden vaak sneller en hartstochtelijker gesteund. En als iemand al in armoede leeft én dan ook nog bestolen wordt? Dan voelt het voor veel mensen nog zieliger én urgenter.
Toch vindt Bekkers de verhalen van Naomi en Samantha gewoon mooi. “Ze tonen dat vertrouwen in mensen nog steeds kan. Ja, er is twijfel — maar de meeste mensen zijn van goede wil. En criminelen zijn gelukkig de uitzondering, niet de regel.”
