Vingegaard begint zijn seizoen in Parijs-Nice – na een flinke tegenslag met de UAE Tour
Jonas Vingegaard gaat van start in Parijs-Nice op 8 maart — en dat wordt zijn eerste wedstrijd van het nieuwe wielerseizoen. Zijn ploeg Visma-Lease a Bike heeft de selectie officieel bekendgemaakt, en voor de Deense klassementsrenner is dit een belangrijke stap naar de grote doelen van dit jaar: de Giro d’Italia én, uiteraard, de Tour de France, die hij al tweemaal op zijn naam heeft staan.
Eigenlijk had hij eerder deze maand moeten beginnen in de UAE Tour — maar daar moest hij op het laatste moment mee stoppen. Reden? Een harde val tijdens een trainingsrit, gevolgd door een ziekte die hem extra tijd kostte om te herstellen. In plaats van te forceren, koos hij ervoor om rust te nemen — en nu voelt hij zich weer klaar om volop te racen.
Parijs-Nice is dus niet alleen zijn seizoensstart, maar ook zijn allereerste deelname aan deze klassieker. En ja, er zit wat extra gewicht aan vast: vorig jaar won teamgenoot Matteo Jorgenson de koers voor Visma-Lease a Bike, terwijl Vingegaard zelf tijdens die editie ten val ging — en later bleek dat hij een hersenschudding had opgelopen. Toen stapte hij uit. Dit jaar wil hij dat verhaal op een andere manier afsluiten.
“Parijs-Nice is een prestigieuze race met een boel historie, waar we als team een titel te verdedigen hebben”, zegt Vingegaard. “Na mijn val en ziekte heb ik de tijd genomen om te herstellen en nu voel ik me klaar om weer te racen.”
Gian van Veen baalt van zijn eigen negendarter: “Kostte me waarschijnlijk de finale”
Gian van Veen heeft zondagavond in Krakau de finale van het Poland Darts Open bereikt — maar moest uiteindelijk genoegen nemen met zilver. De darter uit Andel (Brabant) verloor met 4–8 van wereldkampioen Luke Littler.
In het begin van de finale liet Van Veen nog wel wat flitsen: een mooie uitgooi van 112, een veertiendarter én — voor het eerst op een PDC-toernooi — zelfs een negendarter. Maar juist die momenten van pure euforie bleken een dubbele kant te hebben. “Natuurlijk was ik super blij met die negen-darter — het was mijn eerste op het podium — maar ik werd er zo enthousiast van dat het me waarschijnlijk de finale heeft gekost”, vertelde hij na afloop. “Dat gaf Luke gewoon een extra duwtje.” En dat duwtje werkte: nadat Littler na vijf legs op voorsprong stond, had hij voor de laatste twee legs maar 28 darts nodig.
Van Veen is dan ook behoorlijk teleurgesteld: “Ik ben kapot van dit resultaat. Het wordt me langzaam een beetje te veel: steeds weer een finale verliezen. Maar ja… zo gaat dat soms in het dartspel. Toch ben ik blij dat ik weer zo ver kwam — het was een geweldig weekend.”
Op weg naar de finale versloeg hij onder meer oud-wereldkampioen Luke Humphries (7–5) en landgenoot Wessel Nijman (6–2). Tegen Nijman gooide hij zelfs een indrukwekkend gemiddelde van 107,50 — met drie pijlen per leg.
Troost stapt uit de raad van commissarissen van Feyenoord
Robbert Troost heeft besloten om te stoppen als lid van de raad van commissarissen van Feyenoord. Hij kijkt met veel waardering terug op zijn jaren bij de club — maar erkent ook openhartig dat de laatste tijd niet helemaal volgens plan is verlopen.
“De afgelopen twee jaar is het helaas niet gelopen zoals ik had verwacht, en daar ben ik mede debet aan”, zegt hij op de officiële website van Feyenoord. “Het is mooi geweest, en privé is het goed dat ik mijn tijd op een andere manier ga invullen.”
Troost was al eerder actief in leidinggevende functies bij de Rotterdamse club: in 2019 trad hij kort op als technisch directeur, nadat Martin van Geel vertrok. Later maakte hij plaats voor Frank Arnesen — en bleef daarna wel zitten in de raad van commissarissen.
De afgelopen periode is voor veel beleidsmakers bij Feyenoord behoorlijk turbulent geweest. De wisselvallige prestaties van het eerste elftal hebben regelmatig kritiek opgeroepen — en soms zelfs verdergaande gevolgen. Zo werd directeur Dennis te Kloese begin deze maand telefonisch bedreigd, nadat zijn mobiele nummer op internet was verspreid. Op advies van de politie zat hij twee weken geleden niet op de tribune tijdens de uitwedstrijd tegen FC Utrecht.
Ondertussen blijft het elftal op het veld wel winnen: zondag werd Telstar met 2–1 verslagen, waarmee Feyenoord zijn tweede plek in de Eredivisie verstevigde. De ploeg staat nu vijf punten boven zowel NEC als Ajax.
Jubelende Italianen en Amerikanen, geflopte wintersportgrootheden: wat bleef er over na de Spelen?
Voor Nederland waren de Winterspelen in Milaan en Cortina een ware droom: nooit eerder wonnen onze sporters op één editie zoveel gouden medailles (10) en nooit eerder eindigden we zo hoog op de medaillespiegel (derde plek). Maar wij zijn zeker niet de enigen die thuis met een brede glimlach en een volle kast aan medailles staan. Ook elders in de wereld was het feest: records vielen als dominosteentjes, nieuwe hoogtepunten werden gevierd – en tegelijkertijd moesten sommige grote namen in de wintersport hun teleurstelling onder woorden brengen. Tijd voor een eerlijke balans: wie trok zichzelf boven zichzelf uit… en wie wil de Spelen in Italië liever snel vergeten?
Medaillespiegel: veel records, maar ook veel context
Een heleboel landen kunnen nu trots op hun naam staan – en terecht. De Verenigde Staten haalden 12 keer goud, Nederland en Italië elk 10, Frankrijk en Zweden 8, Japan, Australië en Groot-Brittannië elk 3 of meer. Op papier klinkt dat spectaculair – en dat is het ook. Maar even belangrijk: het aantal onderdelen waarop medailles te winnen zijn, groeit steeds verder. Van slechts 16 in Chamonix (1924) naar 116 in Milaan en Cortina. Meer onderdelen = meer kansen = meer records. Met die nuance in gedachten blijft het toch indrukwekkend hoeveel landen hun persoonlijk record wisten te verbeteren of ten minste te evenaren.
Noorwegen: koning van de sneeuw (en ijs)
Noorwegen eindigde – voor de vierde keer op rij – op nummer één in de medaillespiegel. En dit keer pakte het land zelfs een nieuw wereldrecord: 18 gouden medailles op één editie. Dat was nog nooit eerder gelukt. Veel dank daarvoor gaat uit naar Johannes Høsflot Klaebo, die als echte recordbreker opviel.
Italiaanse feestvreugde – thuis, op tien fronten
In Italië werd er massaal gevierd. Volgens La Gazzetta dello Sport deden de atleten “de wereld versteld staan”. De roze krant benadrukt vooral dat er op maar liefst tien verschillende disciplines goud, zilver of brons werd gewonnen – een prestatie die alleen door de Verenigde Staten (elf disciplines) werd overtroffen.
Amerika: ijshockey als nationale trots
Ook in de VS is men in een feeststemming. Niet alleen vanwege kunstrijdsters als Alysa Liu en schaatsfenomeen Jordan Stolz, maar vooral vanwege twee gouden medailles op het ijshockeytoernooi – én dat tegen aartsrivaal Canada. Voor de Amerikaanse mannen was het zelfs de eerste gouden medaille sinds 1980. Een moment van pure nationale trots.
Britse en Australische verrassingen
In Groot-Brittannië vroeg de BBC retorisch: “Had iemand je geloofd als je had gezegd dat Groot-Brittannië drie gouden medailles zou winnen?” Dankzij skeleton (twee keer) en het gemengde snowboardteam werd het toch waar. Australië sprak van “het laten zien aan de wereld dat we écht een wintersportnatie zijn”. Alle vier hun medailles kwamen uit Livigno: vier bij freestyleskiën, twee bij snowboarden.
Duitsland: minder goud, maar geen paniek
Op papier lijkt Duitsland teleurstellend geëindigd: vijfde op de medaillespiegel, maar slechts acht gouden medailles – het laagste aantal sinds 1972. Toch is de toon in Duitse media verrassend mild. Die Zeit wijst erop dat Duitsland wel vaker dan elk ander land op de vierde plaats eindigde (14 keer). En de voorzitter van de Duitse olympische sportbond stelt gerust: “Dit is een zeer goed resultaat en zeker geen ramp, zoals sommige bankhangers graag beweren.”
Canada en China: terugval met impact
Canada krabt zich behoorlijk achter de oren. Met maar 21 medailles in totaal is het het slechtste resultaat sinds 2002. En China? Na de thuis-Spelen in Peking (negen gouden medailles) daalde het aantal goud naar vijf – een duidelijke terugval.
België: rustige berusting
Voor België was het simpel: één bronzen medaille. Meer niet. Sporza vat het treffend samen: “Voor België is het succes beperkt gebleven.” Geen woede, geen drama – gewoon een nuchtere constatering.
Advocaat stapt op bij Curaçao — Rutten neemt het WK over
Dick Advocaat trekt zich terug als bondscoach van Curaçao, en wel om persoonlijke redenen: de gezondheid van zijn dochter staat voorop. “Ik heb altijd gezegd dat familie boven voetbal gaat”, vertelt hij aan Voetbal International. “Dus dit is een vanzelfsprekende beslissing. Maar dat neemt natuurlijk niet weg dat ik Curaçao, de mensen daar en mijn collega’s heel erg ga missen.”
Advocaat leidde het kleinste land ooit dat zich kwalificeerde voor een WK-voetbaltoernooi — komende zomer in de Verenigde Staten, Mexico en Canada. In de groepsfase speelt Curaçao tegen Duitsland, Ecuador en Ivoorkust. Voor Advocaat is die kwalificatie één van de hoogtepunten van zijn hele carrière: “Ik beschouw de kwalificatie van het kleinste FIFA-land ter wereld voor het WK als een van de hoogtepunten van mijn loopbaan. Ik ben trots op mijn spelers en staf en de bestuursleden die in ons geloofden.”
Naast Advocaat stoppen ook zijn assistent Cor Pot en teamarts Casper van Eijk. Perschef Kees Jansma (die eerder ook bij het Nederlands elftal werkte) en teammanager Wouter Jansen blijven wel aan boord.
Fred Rutten, bekend van PSV, Feyenoord, FC Twente en Schalke 04, neemt nu de leiding over — zijn eerste klus als bondscoach. Hij noemt Advocaat een icoon en zegt: “Het is oprecht een eer om zijn werk voort te zetten. Ik heb met Dick en zijn staf gesproken en ga in zijn lijn door. Het is treurig voor Dick, maar Curaçao kan van mij dezelfde inzet verwachten.”
