Gouden Spelen voor Nederland én Italië: ‘Maar nu weer lekker voetballen’
Harold uit Hoogeveen staat in de winkelpassage Galleria Vittorio Emanuele II, vlak naast het beroemde Duomoplein in Milaan, en kijkt op zijn mobieltje naar een livestream. Jorrit Bergsma is net bezig met zijn gouden race op de massastart — en even later wint ook Marijke Groenewoud. Harold draagt een oranje T-shirt, geen jas, en het is verrassend warm: zeker niet het weer dat je verwacht bij de Winterspelen. Zodra Bergsma over de finish komt, barst hij los: “Goud! Wat een geweldenaar!” Zijn kippenvelmoment blijft onopgemerkt door de mensenmassa die rustig richting de kathedraal wandelt — sommigen met maskertje, anderen verkleed voor carnaval. Want ja: dit weekend is carnaval in Milaan.
“Zijn er al gouden medailles voor Nederland?” vraagt Mattia, een Italiaan die met zijn vriendin een Aperol Spritz drinkt op het plein voor de kathedraal. Hij weet amper iets van de Spelen — zoals de meeste Italianen. “Gefeliciteerd! Is het de eerste?” Hij vindt het zelfs een beetje zonde van het geld om de Spelen te organiseren (zo’n 5 à 6 miljard euro), maar heeft wel meegekregen dat Italië sportief nog nooit zo goed presteerde op de Winterspelen. Het gastland staat net onder Nederland op de vierde plaats in de medaillespiegel. Een van de meest opvallende successen? De twee gouden medailles van schaatser Francesca Lollobrigida. Bij RTL Nieuws vertelde ze dat moeder zijn én goud winnen op de Spelen moeilijk is — maar niet onmogelijk. En om dat te laten zien, nam ze haar zoontje Tommaso mee naar het interview. Het leverde hilarische beelden op — die de meeste Italianen echter gewoon misten.
De kijkcijfers op tv waren wel redelijk: de openingsceremonie trok 9 miljoen kijkers, en de schaatswedstrijden haalden gemiddeld rond de 2 miljoen. Maar naar de stadions gaan? Dat was voor de meesten geen optie. Die zaten dan ook vaak leeg. Voor veel Italianen lag het allemaal te ver weg — en was het veel te duur. Een kaartje voor het schaatsstadion kostte bijvoorbeeld zo’n 180 euro of meer.
Rozemarijn en Elsevier uit Wijk aan Zee zijn er wel bij — samen met duizenden andere Nederlanders. De hartsvriendinnen hadden zes jaar lang gespaard. “Het was zeker niet goedkoop, maar we wilden écht eens naar de Spelen. Dit was een uitgelezen kans”, vertelt Elzevier. Van een echte olympische sfeer merkten ze afgelopen weken weinig als ze van hun appartement naar het schaatsstadion fietsten. “Ik had daar wat meer verwacht. Misschien komt het omdat de locaties zo ver uit elkaar liggen — skiën en snowboarden gebeurt tenslotte in Cortina, op zes uur rijden.” Ze worden wel vaak aangesproken op hun oranje outfit — vooral door fans uit andere landen. “De Italianen negeren ons een beetje.” Geen seconde spijt hebben ze van hun reis. “Het was het geld meer dan waard. Het was een droom — en als je dan voor het eerst het ijsstadion binnenloopt… brrr, dan krijg je echt koude rillingen”, zegt Rozemarijn. Haar vriendin vult aan: “We hebben zoveel moois gezien. Ik kan niet kiezen wat ik het mooiste vond. Zoveel medailles. En vanuit Nederland kregen we ook leuke reacties — daar ging het steeds meer leven.”
Terwijl het allemaal stroef begon voor TeamNL — de eerste twee dagen zonder één medaille — kwam het toch goed. Nadat de koning tegen RTL Nieuws had gezegd dat het ‘goed zou komen’, kwam het ook echt goed: tien gouden, zeven zilveren en drie bronzen medailles. Ongekend succes op de Winterspelen. Tot nu toe had Nederland nooit meer dan acht keer goud gehaald. Op de medaillespiegel staat Nederland nu op de derde plaats — achter Noorwegen en de VS.
Sommigen stonden voor het eerst op het podium: schaatsers Merel Conijn, Femke Kok en Jenning de Boo, en de shorttrackbroertjes Van ’t Wout, die samen zes medailles binnenhaalden. In deze video vertellen ze hoe ze dat samen beleefden:
Doorgewinterde olympiërs als Kjeld Nuis en Jorrit Bergsma liepen op hun laatste Olympische Spelen met een grijns van oor tot oor door het olympisch dorp — en haalden nog eens het podium (Nuis pakte brons, Bergsma goud). Het eerste Nederlandse succes in Milaan kwam voor de veelbesproken Jutta Leerdam, die haar critici de mond snoerde met een gouden medaille — en haar miljoenen fans liet juichen. “Ik vind Jutta helemaal het einde”, zegt de 16-jarige Kim uit Assen op de een-na-laatste dag van de Spelen. Ze wil niet op de foto voor dit artikel. “Nee, ik zie er niet uit in deze oranje kleren”, lacht ze. Maar wel wil ze kwijt dat ze boos is op mensen die nare dingen over Jutta zeggen — zoals dat ze een ‘prima donna’ zou zijn of alleen met haar uiterlijk bezig is. “Ze inspireert mij en vele andere meiden en vrouwen. Laat haar.” Schaatser wil Kim niet worden, maar ze droomt ervan om make-up artist te worden. “Jutta geeft me zelfvertrouwen dat ik het kan.” En dat is precies wat Jutta ook wil: jonge meiden inspireren. “Volg je hart en werk daar keihard voor”, zei ze op Instagram tegen RTL Nieuws.
Bij San Siro — het voetbalstadion van AC Milan, waar op 6 februari de Olympische Spelen werden geopend — hebben ze nog nooit van Jutta Leerdam gehoord. Hier wordt vandaag weer gewoon gevoetbald: AC Milan speelt tegen Parma. Vragen over de Olympische Spelen? Geen zin in. Als ze horen dat je uit Nederland komt, gaat het zeker niet over Jorrit Bergsma of Jens van ’t Wout. “Gullit, mijn god… Van Basten, de allerbeste en Rijkaard… il trio olandese”, zegt een man, die met twee vrienden een biertje drinkt voor het stadion. Bij San Siro zijn de Olympische Spelen al vergeten — voordat ze ook maar officieel afgesloten zijn. “We gaan voetballen: winnen, winnen, winnen”, zeggen de mannen. En ze juichen nog een keer: “Milan! Milan! Milan!”
Berucht kamp voor IS-vrouwen en -kinderen is gesloten
Al-Hol, dat oude, verlaten kamp in de Syrische woestijn – vlak bij de Iraakse grens – is officieel dicht. De Syrische autoriteiten hebben besloten om het te ontruimen. Volgens functionarissen is dat vooral een praktische keuze: het ligt zo afgelegen, ver van medische zorg, water en andere basisvoorzieningen, én dicht bij gebieden waar de Syrische regering weinig of geen zeggenschap heeft.
De meeste bewoners zijn nu overgebracht naar een ander kamp in Akhtarin (in de provincie Aleppo). Een aantal anderen is al teruggekeerd naar Irak – vaak via gerepatriëring door de Iraakse autoriteiten.
Wat betekent dit voor Nederlandse IS-aanhangers?
Vanuit Nederland zijn sinds 2012 ongeveer 300 mensen met jihadistische intenties naar Syrië en Irak vertrokken – zo meldde de AIVD eerder. Van die groep is ongeveer een derde vrouw. Veel volwassen Nederlandse terugkeerders zitten inmiddels weer in Nederland. Maar er zouden nog rond de 75 Nederlandse ‘uitreizigers’ in Syrië, Irak of Turkije zitten. En van die 75 zou ongeveer een derde – vooral vrouwen en kinderen – in Al-Hol hebben gewoond.
In 2019, kort nadat IS militair werd verslagen in Syrië en Irak, telde Al-Hol nog zo’n 73.000 inwoners. De meeste waren Syrisch of Iraaks, maar er zaten ook duizenden mensen uit andere landen. Sindsdien is het aantal sterk gedaald, onder meer door repatriëringen. Vorige maand waren er nog ongeveer 24.000 mensen over.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
🌸 Lenteweer op komst – maar pas op: hooikoorts komt met de zon mee!
De lente klopt al aan de deur – en woensdag kan het in Brabant zelfs flink opwarmen tot rond de 20 graden! Mooi weer, ja… maar voor veel mensen betekent dat ook: hier komt de hooikoorts weer aanrollen. Bioloog en pollen-expert Maurice Martens van pollennieuws.nl legt tegen L1 uit wat we kunnen verwachten: “Als de weersverwachting uitkomt, staat de tweede helft van de week vol met pollen – vooral in de lucht. En daar reageren zo’n 700.000 Nederlanders op met klachten als jeukende ogen, een loopneus of niesbuien.”
🌿 Geen atoombom, wel een ‘pollen-opstand’
“Het is geen atoombom hoor”, lacht Martens – maar wel een behoorlijke reactie van de natuur. Na een wisselvallige periode met noordelijke kou én zuidelijke warmte, schakelen planten nu op volle kracht over naar voorjaar. Sommige hazelaars zijn al eerder in bloei gegaan, maar door de vorst zijn hun ‘katjes’ bevroren en geven ze geen pollen meer af. Gelukkig zijn er genoeg andere soorten klaar om over te nemen – zoals elzen, die vaak rond water groeien en waarvan de katjes nu bijna openstaan. En ja: Nederland staat er letterlijk vol mee.
🌍 Niet meer van zuid naar noord – dit jaar is alles dichter op elkaar
Vroeger begon de hooikoorts meestal in Zuid-Limburg en trok langzaam naar het noorden – Groningen was vaak pas laat aan de beurt. Maar door de stilstand tijdens de koude periode is de natuur nu overal bijna even ver. “Ik zie dat de natuur gewoon klaar is om te beginnen”, zegt Martens. Dus: geen grote tijdsverschillen meer tussen regio’s – het kan overal snel gaan.
👓 Weet wat jouw ‘triggerplanten’ zijn
Natuurlijk helpen bekende tips: draag een zonnebril buiten, houd ramen ’s avonds dicht en gebruik eventueel medicijnen. Maar Martens benadrukt één belangrijk punt: weet waar je precies last van hebt. “Probeer te herkennen welke planten jouw lichaam dwarszitten – dan zie je meteen wanneer ze bloeien.” Op pollennieuws.nl staan bijvoorbeeld filmpjes die je daarbij helpen. En let op het tijdstip: de pollenconcentratie is ’s middags en ’s avonds het hoogst. “Joggen? Doe dat liever ’s morgens vroeg. En douchen voor je naar bed gaat – zodat de pollen uit je haar wegspoelen en niet op je kussen terechtkomen.”
🏙️ Gemeenten: denk ook aan hooikoorts bij beplanting!
Een groot probleem? Er zijn in heel Nederland maar twee officiële pollentelstations – één in Den Burg (Texel) en één in De Bilt. Martens pleit al jaren voor een derde, bijvoorbeeld in het noorden. Niet omdat het hooikoorts geneest, maar om bewustzijn te vergroten. En hij roept gemeenten op: “Hooikoorts moet mee in het beeld bij het aanplanten en onderhouden van groen.” Zo werden in Maastricht – waar hij woont – berken geplant in een park vlak bij woningen. Vanuit gezondheidsoogpunt is dat niet ideaal. “Maar ik merk wel dat er steeds meer aandacht voor is bij het plannen van beplanting.”
🧠 Een ‘volksziekte’ die te weinig aandacht krijgt
“Het hele jaar door zijn er planten die pollen verspreiden – van gras tot wilg tot esdoorn. Een kwart van Nederland is op één of andere manier allergisch. Sommige mensen reageren op bijna alles.” Martens zelf heeft gelukkig geen last, maar zijn partner wel. “Het is een volksziekte waar weinig mee gebeurt – en dat is begrijpelijk. Je sterft er niet aan, dus er gaan weinig onderzoeksgelden naar. En bovendien: we zijn afhankelijk van pollen voor ons voedsel. Alle granen zijn grassen – en zonder grassen geen brood. Dus we moeten ze gewoon behouden.” Daarom is voorlichting zo belangrijk: zodat je je erop kunt voorbereiden, in plaats van er blind doorheen te strompelen.
Komende week wisselvallig weer, maar woensdag voelt het als lente
Het was vandaag kletsnat en grijs — typisch ‘winterse’ regen, dus — maar ondanks alle water van de hemel was het verrassend zacht. In het noorden kwamen we op 9 graden, terwijl het in het zuiden al flink opzwaaide naar ruim 12 graden. En ja, ook na het weekend blijft het af en toe regenen… maar over het algemeen is het toch wat droger dan vandaag. De echte winterkou lijkt voorlopig echt uit de lucht te zijn: ’s nachts blijft het boven nul, en overdag schommelen de temperaturen rond de 13 graden. Zodra het even ophoudt met regenen én de zon durft te kijken, wordt het meteen een stuk aangenamer buiten.
En dan: woensdag. Dat is de dag waarop alles even opschiet. De wind draait naar het zuiden, er stroomt warme lucht binnen, en plotseling is het 15 tot wellicht zelfs 20 graden. Met veel zon erbij voelt het op veel plekken gewoon als de eerste echte lentedag van het jaar.
Ook in Frankrijk, Spanje en Portugal is het na een lange reeks natte dagen eindelijk droger geworden. Alleen in het westen van Frankrijk geldt nog steeds code rood vanwege overstromingsgevaar — de grond zit zo vol water dat het lang duurt voordat het weg is, en het risico is daar nog niet helemaal verdwenen.
In Duitsland én bij ons is de waterstand in rivieren en beken momenteel verhoogd. Dat komt door het wisselvallige weer én het smelten van sneeuw in de Alpen en Duitse middelgebergten. In Duitsland dreigen sommige kleinere rivieren daarom bijna buiten hun oevers te treden — maar dankzij het drogere weer halverwege deze week is de kans op grote overstromingen klein. In Nederland is de situatie rustiger: alleen een lichte stijging van de waterstand, en op enkele uiterwaarden staat er wat water.
Twee doden bij karavaan-ongeluk tijdens openingsrit Ronde van Rwanda
Tijdens de eerste etappe van de Ronde van Rwanda ging er iets grondig mis in de karavaan: een voertuig raakte plotseling van de weg en reed rechtstreeks het publiek in. Het gebeurde in de Gabiro-regio, midden in Rwanda — en het had tragische gevolgen: twee toeschouwers overleden, zes anderen raakten gewond.
Hoe het precies kon gebeuren, is nog onduidelijk. De Rwandese politie heeft intussen een onderzoek opgestart om de oorzaak te achterhalen.
Ondanks het drama ging de wedstrijd wel door — en werd de etappe uiteindelijk gewonnen door Israëliër Itamar Einhorn (NSN Cycling), die de massasprint op zijn naam schreef.
De Ronde van Rwanda is een achtetappes durende wielerkoers die dit jaar weer plaatsvindt in het Afrikaanse land — waar vorig jaar nog het wereldkampioenschap wielrennen werd gehouden.
Jaren 30-huis in Dinteloord: een plek vol karakter, herinneringen én groene tegels
Meer dan twintig jaar lang was het jaren 30-herenhuis aan de Oosterstraat in Dinteloord het hart van het gezin van Kevin en Maaike. Nu staat het halfvrijstaande huis te koop — en ja, het heeft echt heel veel sfeer.
Toen Kevin en Maaike voor het eerst langsreden, was het liefde op het eerste gezicht. Ze woonden toen in Rotterdam, in een bovenwoning, maar hadden steeds meer zin in ruimte, rust én een stukje groen. Via een tip van een collega van Maaike belandden ze in Dinteloord — en net toen ze de dijk af reden, zag Kevin het huis staan. “We keken elkaar aan en dachten gewoon: wauw.”
Van ‘hokkerig’ naar ‘helemaal van ons’
Binnen was het in het begin een heel ander verhaal: kleine kamertjes, dichte wanden, weinig licht. Maar Kevin en Maaike zagen meteen de mogelijkheden — vooral de oude houten details, de stijlvolle lijnen en die typische jaren 30-aura. Dus: alles opengebroken, de indeling volledig opnieuw bedacht, en bijna alles zelf gedaan. Van muren slopen tot verdiepingen herinrichten — letterlijk van voor tot achter.
En wat materiaal betreft? Daar was veel aandacht voor: de houten vloer beneden komt van oude kloosterdakdelen (met papa’s hulp opgehaald, alle spijkers eruit getrokken, zelf gelegd), de deuren en tegels zijn bewust in de oorspronkelijke stijl gekozen, en zelfs het dubbele glas is door Kevin zelf geplaatst — om het prachtige glas-in-lood en de originele raamverdeling te behouden.
Waarom valt iedereen direct voor dit huis?
Het herenhuis dateert uit 1923, telt vier slaapkamers, heeft een woonoppervlakte van 135 m² en staat op een ruim perceel van 490 m². De vraagprijs is 499.000 euro (kosten koper). Maar het is niet alleen de prijs of de maat die mensen trekt. Het is vooral de sfeer: die lange gang met de authentieke groene tegels, de tuin met fruitbomen en de oude schuur die nog steeds staat — en natuurlijk de herinneringen. “Hier zijn onze kinderen opgegroeid”, zegt Kevin. “Dat maakt het ook emotioneel.”
Waarom verkopen ze het dan toch?
“Vooral praktisch”, legt Kevin uit. “Onze kinderen gaan nu naar school in Bergen op Zoom, en we merken dat we de dynamiek van de stad missen.” En wie zou dit huis het beste passen? Niet een perfectionist, benadrukt hij. “Iemand die het leuk vindt dat dingen eigen zijn. Niet standaard, maar met karakter. Want dat is dit vooral: een plek met heel veel sfeer.”
