Suzan & Freek delen hun eerste ervaringen als ouders: ‘Een heel nieuwe wereld’
Het is alweer twaalf weken geleden dat Suzan en Freek hun zoontje Sef verwelkomden. In een persoonlijke update op Instagram blikken ze terug op deze bijzondere eerste maanden.
Een onvergetelijke rit naar huis
Freek beschrijft nog levendig het moment dat ze het ziekenhuis verlieten. ‘Het voelt als de dag van gisteren dat we met maar 10 km/u naar huis reden, met Suus en kleine Seffie achterin. Ik denk dat ik voor elke drempel heb geremd – wat een verantwoordelijkheid voel je vanaf dat eerste moment dat je je kind vasthoudt.’
Leven in het nu met een ‘klein guppie’
De afgelopen drie maanden hebben ze bewust met z’n drieën doorgebracht. Ze ontdekken dat zo’n kleintje je heel erg helpt om in het moment te leven. ‘Zo’n klein guppie helpt je zó om alleen maar in het nú te zijn,’ schrijven ze.
De wensmomenten van het vaderschap
Freek geeft eerlijk toe dat het vaderschap nog wel eens wenwen is. ‘Af en toe voel je je als vader soms het vijfde wiel aan de wagen.’ Maar daar staan pure, gelukkige momenten tegenover. Hij kijkt bijvoorbeeld enorm uit naar het moment na de voeding, als hij zijn ‘slaapdronken’ zoontje op zijn schouder heeft om te laten boeren.
Bewondering voor Suzan
Hij spreekt ook zijn grote bewondering uit voor zijn partner. ‘Zo mooi hoe ik Suus heb zien veranderen en groeien als moeder. En hoe ik ze allebei zo zie genieten van de borstvoeding.’
Een wereld vol nieuwe dingen
Hun leven is compleet veranderd. Het is ‘een hele nieuwe wereld’ geworden, gevuld met hydrofiele doeken, ‘tummy time’, contrastkaarten en de bekende sprongetjes. De eerste glimlach van Sef bezorgde hen tranen in de ogen, en het woord ‘trots’ heeft voor hen een hele nieuwe betekenis gekregen.
Een mijlpaal om nooit te vergeten
‘We zijn allebei nog nooit zo trots geweest als afgelopen week, toen Sef voor het eerst een hele nacht doorsliep,’ delen ze. Ze sluiten hun bericht af met: ‘Nou, even een update van ons ‘parent life’ op dit moment. Liefs van ons drietjes!’
Sef werd geboren op 30 november 2025, en sindsdien zijn Suzan en Freek ongelooflijk gelukkige ouders.
RTL neemt afscheid van veelzijdige presentator Koos Postema
“We zijn diep geraakt door het overlijden van Koos Postema. Met zijn heengaan verliest Nederland een betrokken en bevlogen radio- en televisiemaker, die een enorme stempel heeft gedrukt”, laat RTL weten. “In de begintijd van RTL 4 was Koos Postema een bekend en vertrouwd gezicht en een echte duizendpoot. Met programma’s zoals Klasgenoten wist hij heel Nederland aan de buis te kluisteren.” Volgens RTL zette Postema zich ook vol overgave in voor maatschappelijk belangrijke televisie. Dat deed hij bijvoorbeeld met Kans voor een Kind en tijdens de nationale tv-actie voor de dreigende watersnoodramp in 1995. “Onze gedachten zijn bij zijn familie, vrienden en iedereen die met hem heeft mogen samenwerken.”
Koos Postema en de onuitwisbare herinnering aan het Rotterdamse bombardement
De Duitsers bombardeerden de Rotterdamse binnenstad op 14 mei 1940. Na deze aanval capituleerde Nederland. Postema was toen zeven jaar oud.
“We zijn totaal weggebombardeerd”, vertelde de presentator ooit. “Het huis is niet geraakt, maar we zijn gevlucht. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik dat van seconde tot seconde kan navertellen. Je ziet de bloemenman van de hoek op de grond liggen terwijl je met je moeder langsrent, die lag daar.”
Ook verbleef het gezin in een schuilkelder. “Daar was een man waar het bloed langs zijn hoofd liep. Dat vond ik griezelig om te zien. Die man zakte weg, ik denk dat hij op dat moment stierf. Dan verstijf je van angst. Dat is mijn confrontatie met de dood geweest.”
Een blijvende boosheid
Postema zegt dat hij altijd boosheid is blijven voelen over het bombardement. “Een oorlog kan uiteindelijk het einde van een gesprek zijn dat doodloopt, een ruzie, een oorlog tussen landen”, zei hij. “Daar moet je niet kinderachtig zijn, ik heb nooit met de pacifistische vlag gelopen. Maar dat je daarbij slachtoffers maakt die geen slachtoffer zouden moeten zijn, dat is de zwaarste misdaad.”
Hij sprak ook de hoop uit dat het “nationalisme met bedoelingen niet meer terugkomt, met ‘eigen volk eerst’. Het schuift altijd naar fascistoïde opvattingen toe, altijd weer. Of het nou vluchtelingen zijn of globalisering.”
Waardering voor zijn werk
De presentator noemde in 2017 het programma Een klein uur U het belangrijkste dat hij maakte. Hier besprak hij gevoelige onderwerpen. Postema ontving hiervoor in 1971 de Zilveren Nipkowschijf.
“Daar zitten mooie dingen bij”, aldus Postema. “Euthanasie, de huwelijkswetgeving die achterlijk was. Het onvruchtbaar maken van mannen. Daar waren we de eersten mee, we hadden toen zin om dat te maken.”
Hij zei nog steeds waardering te voelen voor zijn werk als hij op straat door leeftijdgenoten werd gegroet: “Ze knikken, of ze zeggen goedemiddag. Daar zit waardering in.”
Gedachten over het levenseinde
De mediacoryfee zei in 2017 dat hij “niet tegen de dood opziet, ik kijk er niet naar uit. Ik denk er niet aan, eigenlijk nooit.” Postema geloofde niet dat er iets was na de dood: “Ik ben heidens opgevoed.”
Hij zei vooral te hopen dat hem lijden bespaard zou blijven: “Een neef van mij is kort geleden aan kanker overleden. Het lijden dat daaraan voorafging: hij was een sterke man die verpulverd werd door de kanker. Al die pijnen die daarbij horen, dat lijden moet ik niet aan denken.”
Michael Dudok de Wit voelt zich vereerd met Amerikaanse oeuvreprijs
De Nederlandse animatieregisseur Michael Dudok de Wit heeft een belangrijke carrièreprijs in ontvangst mogen nemen in de Verenigde Staten. Tijdens de Annie Awards, een grote animatieceremonie, kreeg hij de Winsor McCay Award uitgereikt. Dat is eigenlijk een lifetime achievement award voor zijn hele werk.
Hij noemt het een enorme eer om deze prijs te krijgen in een land met zo’n grote animatie-industrie. “Het evenement is veruit het grootste animatie-evenement in Noord-Amerika”, vertelt hij. Ook geeft hij aan dat hij de eerdere winnaars van deze prijs fantastische kunstenaars vindt.
In zijn dankwoord bedankte hij een aantal belangrijke mensen uit zijn carrière. Hij gaf wel aan dat het moment een beetje vreemd voelde, omdat de Amerikaanse regering momenteel niet erg populair is in Europa. “Maar de mensen uit de animatiegemeenschap zijn over het algemeen vriendelijk en respectvol”, zei hij.
De grote winnaar van de avond was overigens de film K-Pop Demon Hunters. Die sleepte maar liefst tien prijzen in de wacht, waaronder die voor beste film van het jaar. De film, over een groep zangeressen die het opneemt tegen een demonische boyband, won ook prijzen voor onder meer beste regie, beste muziek en beste personageontwerp.
Van Love Island-droom naar een pijnlijke breuk: de emotionele rollercoaster van Molly-Mae en Tommy
Het begon allemaal als een sprookje in de Love Island UK-villa. Hoewel Molly-Mae Hague en Tommy Fury de finale net niet wonnen, werden ze buiten het scherm toch het winnende koppel. Ze gingen snel samenwonen, kochten een droomhuis en verwelkomden begin 2023 hun dochtertje, Bambi. Diezelfde zomer deed Tommy een romantisch aanzoek waar fans hartelijk van smolten.
Maar in augustus 2024 kwam er een plotseling en hard einde aan het sprookje toen het stel uit elkaar ging. Het nieuws zorgde meteen voor een ontploffing op social media, vol geruchten over ontrouw en uitgaan. De echte reden bleef eerst in nevelen gehuld.
De openbaring: een strijd op de achtergrond
Maanden later, begin 2025, brak Tommy eindelijk zijn stilte in een interview. Hij ontkende de geruchten over vreemdgaan en wees naar een ander probleem: een strijd met alcohol. Hij vertelde dat dit hem mentaal brak en ervoor zorgde dat hij niet de partner kon zijn die hij wilde zijn.
Molly-Mae deelde haar kant in haar documentaire ‘Molly-Mae: Behind It All’. Met tranen in haar ogen beschreef ze hoe alcohol hun leven volledig overnam. “Op een gegeven moment keek ik nergens meer naar uit, omdat alcohol alles zo erg beïnvloedde,” zei ze. De breuk liet diepe wonden achter. “Ik voel me getraumatiseerd door de laatste paar maanden. Als ik hem zie, zie ik het trauma.”
De hoop op een nieuw begin
Toch liet Molly-Mae de hoop niet varen, vooral niet voor hun dochter. “Wat mij er doorheen sleept, is de hoop en het idee dat Tommy en ik weer bij elkaar komen. Het enige wat ik wil is dat het werkt tussen ons.”
De eerste tekenen van verzoening kwamen rond de feestdagen van 2024, toen ze samen werden gespot tijdens een koffieronde en later kussend op oudejaarsavond. Een gezamenlijke reis naar Dubai in maart 2025 deed de geruchten over een comeback helemaal oplaaien, zeker toen Molly-Mae felicitaties en foto’s van Tommy online deelde.
Het sprookje krijgt een vervolg
In haar docuserie bevestigde Molly-Mae uiteindelijk dat ze hun relatie een tweede kans geven. En nu is er het ultieme geluk: de aankondiging van hun tweede kindje. Met de boodschap ‘soon to be four’ laat Molly-Mae aan haar miljoenen volgers weten dat hun gezin, ondanks alle stormen, sterker dan ooit is geworden.
Freek Rikkerink deelt zijn eerste ervaringen als vader
“Het voelt als de dag van gisteren dat we met 10 km/u van het ziekenhuis naar huis reden, met Suus en kleine Sef op de achterbank. Ik denk dat ik voor elke drempel heb geremd – wát een verantwoordelijkheid voel je ineens als je je kind voor het eerst vasthoudt”, schrijft Freek bij een foto waarop hij Sef heeft. “De afgelopen drie maanden waren zo bijzonder om met z’n drieën te beleven. Zo’n kleintje helpt je echt om in het nu te leven. Soms is het nog wel eens wennen hoe je je als vader af en toe het vijfde wiel aan de wagen kunt voelen, maar ik kijk elke keer weer uit naar die momenten waarop ik hem, slaapdronken van de melk, op mijn schouder heb voor een boertje. Het is zo mooi om te zien hoe Suus is veranderd en gegroeid als moeder, en hoe ze allebei genieten van de borstvoeding”, vertelt Freek. De zanger zegt dat hij en zijn vrouw “een hele nieuwe wereld” zijn binnengetreden. “Van hydrofiele doeken, buiktijd, contrastkaarten en sprongetjes. Van tranen in onze ogen bij Sef’s allereerste lach en van zwaaien naar andere ouders met wandelwagens, net zoals motorrijders dat doen. Het woord ‘trots’ heeft opeens een andere betekenis gekregen – we waren allebei nog nooit zo trots als afgelopen week, toen Sef voor het eerst een hele nacht doorsliep.”
