Eindelijk de cirkel rond voor bondscoach Kerstholt
Het is klaar. De cirkel is echt rond. Dit voelt niet als een gewone kers op de taart, maar als een enorme, dikke kers”, zei bondscoach Jeroen Kerstholt in de catacomben van de schaatsbaan in Milaan. Dat was na de gouden race van Jens van ’t Wout, Melle van ’t Wout, Friso Emons en Teun Boer.
Twaalf jaar geleden, op de Olympische Spelen, ging het helemaal mis in de finale. Freek van der Wart gleed in de allereerste bocht al onderuit. De Nederlandse ploeg, met Kerstholt als rijder, kon daarna niks meer beginnen en eindigde op een zure vierde plaats. Toen kwamen de tranen.
De twee Spelen daarna, in Pyeongchang en Beijing, haalden de Nederlandse shorttrackmannen de finale niet eens. Het team wist hoe belangrijk dit was voor Kerstholt. Kopman Jens van ’t Wout, die deze Spelen verlaat met drie gouden en één bronzen medaille, hing zijn nieuwste gouden plak zelfs even om de nek van zijn bondscoach. Even later haalde de NOC*NSF-perschef ‘m toch weer terug. “Jens is bang dat je ‘m kwijtraakt”, grapte hij.
Freek van der Wart en Daan Breeuwsma, Kerstholts ploeggenoten van toen, waren in Milaan om het live mee te maken. Alleen Sjinkie Knegt, de vierde man van destijds, kon er niet bij zijn. “Deze gouden medaille maakt me ontzettend trots”, zei Kerstholt. “De andere teams werden gewoon uitgespeeld. We hebben zo slim gereden. Ik wist het al een paar ronden voor het einde: dit wordt hem.”
Shorttracktoppers van de toekomst uit Brabant? ‘Veel nieuwe aanmeldingen’
TeamNL heeft deze Olympische Winterspelen acht gouden medailles gewonnen, waarvan vijf bij het shorttrack. Veel van deze succesvolle schaatsers leerden de basis bij ShortTrack Brabant. Pol van de Rest, voorzitter van de club in Breda, ziet het huidige succes als een springplank voor nieuwe talenten. “Jonge fans die enthousiast worden, dromen er zelf ook van om ooit naar de Spelen te gaan.”
Friso Emons uit Tilburg, die vrijdagavond deel uitmaakte van de gouden aflossingsploeg, begon zijn carrière bij ShortTrack Brabant. Hij is niet de enige in het huidige team die daar zijn eerste stappen zette: ook de zussen Xandra en Michelle Velzeboer en hun teamgenote Selma Poutsma schaatsten jaren bij deze vereniging, ooit opgericht door enthousiaste ouders in Den Bosch.
Pol van de Rest leidt de club met ongeveer vijftig leden. Zijn eigen kinderen kozen in 2017 voor shorttrack nadat ze Sjinkie Knegt wereldkampioen zagen worden. “Door de prestaties van TeamNL merken we nu veel meer belangstelling voor de sport. Iedereen lijkt er ook kennis van te hebben. We krijgen veel nieuwe aanmeldingen binnen en spelen daarop in met bijvoorbeeld beginnerscursussen. We hopen dat hier de toekomstige sterren tussen zitten.”
ShortTrack Brabant had bijna nóg meer atleten op de Spelen gehad, maar Bredanaar Daan Kos moest afhaken vanwege een blessure. Oud-lid Bibi Arts uit Uden kwalificeerde zich niet, maar mikt nu op de Spelen van 2028 in Frankrijk. Haar vader Hans herinnert zich nog goed dat zijn dochter vijftien jaar geleden begon op de ijsbaan in Den Bosch. “Als zij ervan genoot, dan deed ik dat als ouder ook.”
Volgens Hans Arts, die een tijd vicevoorzitter was, is shorttrack een dynamische en onvoorspelbare sport. “Dat zie je deze Olympische Winterspelen ook weer. Het is continu spannend, het is een dunne lijn. Soms win je goud, maar je kunt ook zomaar vallen. Ik heb de wedstrijden in ieder geval met veel spanning gevolgd. Regelmatig zat ik op het puntje van mijn stoel.”
De successen van TeamNL zijn volgens Arts cruciaal voor de toekomst van de sport. “Er is zoveel aandacht voor shorttrack en ook sponsoren tonen meer interesse. Dat is niet alleen goed voor de atleten, maar ook voor zaken als betere ijsbanen. En bij zulke hoge snelheden is een goede baanbeveiliging essentieel.”
Langlaufer Klaebo schrijft geschiedenis op de Winterspelen
Johannes Høsflot Klaebo heeft iets ongelooflijks gepresteerd! Tijdens de huidige Winterspelen heeft de Noorse langlaufer zijn zesde gouden medaille binnengesleept, waardoor hij nu officieel de succesvolste atleet is op één editie van de Spelen. Dat deed hij zaterdag door ook de 50 kilometer massastart te winnen, voor zijn landgenoten Martin Nyenget en Emil Iversen.
Met deze overwinning heeft Klaebo zijn missie volbracht: hij pakte goud op alle zes de langlaufonderdelen. In de afgelopen weken zegevierde hij al op de 10 kilometer, de 20 kilometer skiatlon, de sprint, de 4×7,5 kilometer estafette en de teamsprint. Door zijn zesde goud gaat hij de Amerikaanse schaatslegende Eric Heiden voorbij, die in 1980 vijf keer goud won op één Spelen.
De race op de 50 kilometer was een spannende Noorse aangelegenheid. De drie landgenoten zaten de hele wedstrijd samen in de kopgroep en bouwden op het hoogtepunt een voorsprong op van ongeveer twee minuten. In de slotfase moest Iversen eerst lossen, waarna Klaebo en Nyenget om het goud streden. Op de laatste klim zette Klaebo zijn bekende versnelling in en was het opnieuw raak.
Eerder deze Spelen werd Klaebo al de succesvolste winterolympiër aller tijden, toen hij grote namen als zijn landgenoten Marit Bjørgen, Ole Einar Bjørndalen en Bjørn Daehli achter zich liet. Op die ranglijst staat de Nederlandse Ireen Wüst, met dertien medailles waarvan zes keer goud, op de zevende plaats.
F1-teams spelen verstoppertje: wie is écht de snelste?
Wie gaat er winnen in Australië? Na de eerste tests wijst elk topteam naar een ander. Het lijkt wel of niemand de favorietenrol wil. McLaren, Ferrari, Mercedes en Red Bull duiken allemaal in de underdogrol. Drie weken testen leverde vooral veel vragen op. Charles Leclerc van Ferrari zegt het mooi: “We spelen verstoppertje. We wijzen allemaal naar elkaar en zeggen dat de ander sneller is.”
De bookmakersfavoriet blijft voorzichtig
George Russell van Mercedes is bij de bookmakers een favoriet, maar zelf is hij nog niet overtuigd. “Onze auto is snel, maar nog niet betrouwbaar. En mijn oefenstarts? Die waren echt niet best.” Dit gedoe hoort een beetje bij de F1. Niemand wil de aandacht trekken als uitblinker, want dan ga je kopiëren de concurrentie. Zeker nu, met compleet nieuwe, voor de helft elektrische auto’s die nog vol kinderziektes zitten. Het is ook een echt spionnenspel geworden; elk team heeft wel fotografen in dienst om de concurrentie in de gaten te houden.
De pikorde: vier teams vooraan, de rest moet inhalen
Toch begint er een soort ranglijst te ontstaan. De meeste experts denken dat dezelfde vier topteams de dienst gaan uitmaken. Red Bull-teambaas Laurent Mekies ziet zijn ploeg als outsider: “Ik denk dat we net achter die andere drie zitten. We doen het goed met de nieuwe motor, maar we zijn er nog lang niet. Dat gaat maanden duren.”
Ook McLaren, de afgelopen twee jaar heel sterk, blaast niet hoog van de toren. Topman Zak Brown: “De auto is top vier, maar niet de beste. Ferrari en Mercedes lijken sterker, en Red Bull heeft zijn ware gezicht nog niet laten zien.” Wereldkampioen Lando Norris voegt toe: “Vorig jaar hadden we soms een snelheidsvoordeel en konden we het rustig aan doen. Nu zitten we er een beetje achter en moeten we meer pushen. De tijd is alleen wel krap.”
Ferrari: rustig optimisme, maar geen zekerheid
Bij Ferrari heerst er een rustig optimisme. Teambaas Fred Vasseur: “Het is niet allemaal vlekkeloos, maar we hebben al meer dan vijfduizend testkilometers gedraaid. Veel meer dan verwacht.” Of ze ook de snelste zijn? Dat weet hij niet. “Het is onmogelijk om onszelf goed te vergelijken met de rest. We weten niet wat zij tijdens hun tests doen.”
Alpine-coureur Pierre Gasly denkt dat de kwalificatie in Melbourne de eerste echte graadmeter wordt. Maar Vasseur relativeert dat meteen: “De startopstelling daar zegt weinig over de rest van het seizoen. Het gaat erom wie zijn auto het beste doorontwikkelt.”
Mercedes: testwinnaar, maar voorzichtig optimisme
Insiders in de paddock zien Mercedes eigenlijk als winnaar van de tests. George Russell en Kimi Antonelli reden veel rondjes in een auto die er snel uitzag. Teamchef Toto Wolff blijft voorzichtig: “Onze rijders zijn tevreden en de stopwatch zegt dat we er niet ver achter liggen. Dat was de afgelopen jaren wel anders. Het blijft gissen, maar we vechten mee voor de overwinningen.” Hij denkt ook dat de verschillen in het begin groot kunnen zijn, maar dat de achterhoede dat snel kan inhalen. “Kijk maar naar McLaren de afgelopen jaren. Die reden eerst achteraan en herrezen toen opeens.”
De achterblijvers: Williams, Cadillac en de teleurstelling Aston Martin
Niet elk team kan optimistisch zijn. Williams miste de eerste testweek en loopt daardoor achter. Carlos Sainz: “Die dagen krijgen we niet terug. We hebben de auto daardoor nog niet goed leren kennen. Er zijn veel verbeterpunten, maar we komen tijd tekort.”
Dat het nieuwe team Cadillac het moeilijk heeft, verbaast niemand. Valtteri Bottas legt uit: “We zijn niet met de korte termijn bezig. Ons doel is progressie. December is voor ons belangrijker dan maart.”
De grootste tegenvaller is Aston Martin. Ondanks het binnenhalen van topontwerper Adrian Newey, loopt het niet. Fernando Alonso maakt het duidelijk: “We komen power tekort.” De Honda-motor is het grootste probleem, maar de hele auto is nog niet klaar. “We zwemmen in de ideeën, maar zijn niet klaar voor Melbourne. Gelukkig is het seizoen lang.”
Deze Brabantse club is de kweekvijver voor onze succesvolle shorttrackers
TeamNL heeft deze Olympische Winterspelen maar liefst acht keer goud gepakt, waarvan vijf medailles bij het shorttrack. Wat veel mensen niet weten, is dat een groot deel van deze sterrenploeg de eerste bochten leerde nemen bij ShortTrack Brabant. Pol van de Rest, de voorzitter uit Breda, ziet het huidige succes als een enorme stimulans voor de toekomst. “De jeugd die nu enthousiast wordt, droomt er zelf ook van om ooit naar de Spelen te gaan.”
Neem bijvoorbeeld Friso Emons uit Tilburg. Hij maakte afgelopen vrijdagavond deel uit van de gouden aflossingsploeg. Zijn carrière begon bij ShortTrack Brabant (STB), en dat bleek de perfecte springplank. En hij is niet de enige. Ook de zussen Xandra en Michelle Velzeboer en hun teamgenote Selma Poutsma schaatsten jarenlang bij deze vereniging, die ooit in Den Bosch werd opgericht door een stel enthousiaste ouders.
Pol van de Rest leidt de club, die zo’n vijftig leden telt. Zijn eigen kinderen kozen in 2017 voor shorttrack, geïnspireerd door wereldkampioen Sjinkie Knegt. “We merken nu door de prestaties van TeamNL een enorme golf van belangstelling. Iedereen lijkt er ook opeens verstand van te hebben! We krijgen veel nieuwe aanmeldingen binnen en spelen daarop in met beginnerscursussen. Wie weet zitten hier wel de toekomstige kampioenen tussen.”
Het Brabantse aandeel had nog groter kunnen zijn. Daan Kos uit Breda moest vanwege een blessure afzeggen voor Milaan. En oud-lid Bibi Arts uit Uden kwalificeerde zich deze keer niet, maar mikt nu op de Spelen van 2028 in Frankrijk. Haar vader Hans, zelf een tijd vicevoorzitter van STB, herinnert zich nog goed hoe het 15 jaar geleden op de ijsbaan in Den Bosch begon. “Zij genoot zo van de sport, dan geniet je als ouder mee.”
Volgens Hans Arts is shorttrack een dynamische en onvoorspelbare sport. “Dat zie je op deze Spelen ook weer. Het is continu spannend, het is een dun lijntje. De ene keer win je goud, maar je kunt ook zomaar onderuit gaan. Ik heb in ieder geval op het puntje van mijn stoel gezeten!” Hij ziet de successen als cruciaal voor de sport. “Er is zoveel aandacht, en ook sponsoren tonen meer interesse. Dat is niet alleen goed voor de atleten, maar ook voor zaken als betere ijsbanen. En bij zulke hoge snelheden is een goede baanbeveiliging natuurlijk essentieel.”
Een nieuwe motor, maar dezelfde gedreven Jeffrey Herlings: ‘Mijn doel is duidelijk: wereldkampioen worden’
Over een paar weken gaat het spannende motorcrossseizoen weer van start! In Argentinië begint de strijd, en voor onze Brabander Jeffrey Herlings is het een extra bijzonder moment. Na zeventien jaar stapt hij namelijk voor het eerst niet op zijn vertrouwde KTM, maar op een gloednieuwe Honda. Zijn missie? Heel simpel: die wereldtitel weer mee naar huis nemen.
“Zonder onnodige risico’s te nemen, wil ik weer de beste zijn,” zegt Jeffrey. Het seizoen is lang, met negentien wedstrijden over de hele wereld, maar de ambitie van de 31-jarige coureur is nog even groot als altijd. “Ik start om te winnen. Anders kun je net zo goed thuisblijven.”
Alles voelt anders op de Honda
Die overstap naar het Honda-team was wel even schakelen. Je rijdt je hele leven op één type motor, en dan is álles anders. “De balans, hoe hij optrekt, het gewicht… Zelfs dat andere voorspatbord,” vertelt Herlings. “De eerste week dacht ik: help, dit gaat even duren.” Maar inmiddels gaat hij bijna elke dag trainen en groeit het vertrouwen. Hij ziet ook de leuke kanten: “Nieuwe mensen, nieuwe energie. Dat is na zo’n lange tijd ook weer heel motiverend.”
De eerste test: modder en pech
De eerste echte test was een internationale wedstrijd in Italië. Het idee was om rustig ritme te vinden, maar het liep anders. “Het was modderig, mistig en ik had gewoon pech. Niet ideaal,” geeft hij eerlijk toe. Een geplande race in Engeland ging daarna niet door door slecht weer. Daardoor wordt de eerste Grand Prix in Argentinië meteen een belangrijke graadmeter. Spannend!
Wijzer racen, maar niet minder fanatiek
Herlings is vijf keer wereldkampioen geworden en weet hoe het spelletje werkt. De jongens tegen wie hij rijdt, zijn soms wel tien jaar jonger. “Je neemt automatisch iets minder gekke risico’s,” legt hij uit. “Vroeger ging ik er overal vol in. Nu denk je soms: beter tweede worden dan crashen. Blessures horen er helaas bij.”
Zijn strategie is daarom slim: constant goed presteren. “Je hoeft niet elke race te winnen. Als je elke week bij de top drie of top vijf eindigt, win je ook de titel.”
De drive is er nog steeds
Ondanks blessures in het verleden en zijn leeftijd, brandt het vuur nog steeds. “Ik doe dit omdat ik het fantastisch vind. Niet voor het geld, maar voor de sport. Het spelletje is zo gaaf,” zegt Herlings. “Ik wil gewoon nog één keer laten zien dat het kan.”
Op 8 maart begint in Bariloche de jacht op die ene droom. Negentien races later weten we of de overstap naar Honda een schot in de roos was. Eén ding staat vast: Jeffrey Herlings gaat er vol voor. Of de race nou in Italië, China of Australië is. “Al moet ik er tien keer naar Honolulu vliegen, het maakt me niet uit. Als ik maar wereldkampioen word.”
