“Dikke pens” blijft maar dampen: De Kapotte Kachels over Kies je Kraker-winst en chaos daarna
Dikke pens, dikke pens, dikke-dikke pens-pens. Dat was dé knaller van vorig carnavalsseizoen. De Kapotte Kachels won met deze hit de liedjeswedstrijd Kies je Kraker. Hoe het ze sindsdien vergaat? “De boekingen zijn er niet minder op geworden”, vertelt bandlid Sander Ottens. Als Sander terugdenkt aan vorig jaar moet hij grinniken. De mannen van De Kapotte Kachels mochten als winnaar van Kies je Kraker optreden bij 3 Uurkes Vurraf. “Nadat we bij jullie wegreden hadden we nog een boeking. Toen stonden we gewoon op te treden voor vijf man in een lege kroeg dus dat was wel even een reality check.” De kachels hebben het winnende nummer samen met zanger René van Rooij gemaakt. “We hadden die prijs gewonnen, dat was heel vet. Nog mooier maakt het dat het met René erbij was. Samen dat nummer maken en samen winnen. Dat is iets wat we allemaal niet meer gaan vergeten.” Omdat de mannen al heel wat jaartjes meegaan in de carnavalswereld, weten de mensen ze wel te vinden voor een optreden. “De boekingen gingen altijd al wel goed en dat is na Kies je Kraker zeker niet minder geworden.” En misschien werd de band wel nog bekender doordat ze veel in het nieuws kwamen vanwege een rechtszaak. Het winnende liedje ‘Dikke Pens’ is namelijk gemaakt op de melodie van ‘Take A Chance On Me’ van ABBA. Daarom heeft muziekconcern Universal het nummer verwijderd, maar of dat terecht is moet nog bepaald worden. De kachels focussen zich nu gewoon op carnaval. Het feestje staat weer voor de deur en dat betekent knallen. “Carnaval is een roes, een soort festivalervaring. Je maakt van alles mee. Soms sta je in een gymzaal en de andere keer in een grote tent. Het is wel echt een avontuur.” Komende carnaval staan er een stuk of twaalf optredens op de agenda. “In de beginjaren, toen we nog jong waren, zeiden we overal ‘ja’ tegen. Het record ligt rond de dertig optredens tijdens carnaval. Nu zijn onze sets langer, we zijn wat kritischer geworden en onze gage is iets omhoog gegaan.” Bovendien moet Sander er nu niet meer aan denken dat hij volgende week dertig optredens zou hebben. “Ik snap niet hoe we dat toen deden, maar het was wel heel vet. Als ik zou weten dat we volgende week zoveel optredens hebben, dan krijg ik spontaan een burn-out”, lacht hij. De komende jaren gaan de mannen wel door met muziek maken. “Als we elf liedjes hebben moet er eigenlijk wel een album komen. Dus daar kunnen we naartoe werken”, vertelt Sander. Verder zijn ze druk met het opzetten van hun eigen feestje Voorgloeien. “Het was dit jaar voor de tweede keer. Als we ooit in de toekomst minder boekingen hebben met carnaval dan kunnen we in elk geval iedereen uitnodigen bij ons eigen feestje. Maar voorlopig blijven we nog lekker door gaan!”
Trump, sloopkogels en Euro-paniek: dit weekend in München
We kunnen er wel om lachen, maar Europese regeringsleiders kijken met zenuwachtige blikken richting München. Daar barst vandaag de jaarlijkse veiligheidsconferentie los, en eigenlijk wacht iedereen af wat de Amerikanen nu weer gaan zeggen.
Vanmiddag trapt bondskanselier Merz af, morgen komt de Amerikaanse topdiplomaat Marco Rubio aan het woord. Vorig jaar liet vicepresident JD Vance de zaal mum van verbazing achter. Zijn speech? Een steek onder water: vergeet Rusland en China, het échte Europees gevaar zit binnen eigen grenzen, stelde hij. Met woorden als “massamigratie” en “censoring the truth” sneed hij dwars door ieders verwachting. De gezichten waren op slag beteuterd. Voorzitter Christoph Heusgen vocht zelfs tegen zijn tranen in de slotwoord. “Een Europese nachtmerrie” noemde hij de editie van 2025.
Bob Deen van instituut Clingendael zat destijds in de zaal. “Alsof er plots een ijsemmer koud water werd uitgestort,” vertelt hij. Nu is hij er weer. “De schrik zit er nog steeds in. Mensen vragen elkaar fluisterend: wat gaat Rubio morgen zeggen?” Deen verwacht een sleekere toon – “Rubio is meer van het gladde diplomatenpak” – maar waarschuwt: pas als de microfoon weer neergelegd is, weten we of we opgelucht adem kunnen halen.
De Europeanen zijn inmiddels gewaarschuwd
“Er is echt iets geknapt,” merkt Deen op. “Niemand valt meer met open mond achterover.” Er wordt nu rücksichtslos back-up gemaakt: extra wapenvoorraden, alternatieve handelsroutes, eigen spaarpot. Toch blijft de vraag: gaat Merz dit weekend verder “meebewegen” of kiest hij toch voor de stevige nekhaar aanpak?
In een voorbereidend rapport klinkt de boodschap dan ook keihard. “In tijden van sloopkogelpolitiek heb je als Europeaan geen tijd om stil te staan,” schrijven de analisten. “Alleen reageren om de oude status quo terug te krijgen is echt te weinig. Er ligt te veel op het spel—als in, écht alles.”
Hele wereld komt netwerken (en knokken)
De München-vierdaagse is niet alleen speech-marathon; het is een waar buffet van staatshoofden, ministers, generaals en beurscoryfeeën. Ook premier Schoof, die nog steeds officieel demissionair is, doet vandaag mee, samen met ministers Brekelmans en Van Weel.
Op de agenda zelf: Iran, Venezuela, Oekraïne én dus dat nieuwe scheurtje in de trans-Atlantische vriendschap. Een jaar geleden verklaarden de VS elders vriendschap. Ze klopten bijvoorbeeld netjes aan bij Alice Weidel van de Duitse AfD. Andere extreem-rechtse vriendjes die Trump’s migratie- en klimaatagenda delen kregen eveneens een dikke knipoog in de Amerikaanse veiligheidsstrategie. Tekstelijk cadeautje: “De groeiende invloed van patriottische Europese partijen geeft reden tot groot optimisme.”
Maar de liefde is bekoeld
Niet alleen de middenpartijen balen: ook de Europese extreem-rechtsen krijgen kiezersbreuk van Trump. Meloni, Bardella, Farage – ze praten nog wel zacht over hun maatje overzee, maar doodsbang dat importheffingen straks in hun achtertuin neerkomen.
“Ze delen wél het ‘eigen volk eerst’-verhaal,” legt UvA-hoogleraar Matthijs Rooduijn uit. “Maar zodra Trump echte handelsmuren optrekt, belandt Duitsland of Italië al snel in hetzelfde hoekje als Oekraïne of China. Dan staat Amerika eerst ineens haaks op hun economische belangen.”
Zelfs onder de eigen achterban daalt de ‘liefde voor Amerika’ snel. “Stilzwijgend houden ze Trump op afstand,” zegt Rooduijn. “Niet omdat ze zijn boodschap anders vinden, maar omdat de rekening nu op de deurmat valt.”
Nog een poging een koers te kiezen
Middenpartijen én radicalen snakken dus naar een werkbaar antwoord op de Amerikaanse sloopkogel. München biedt dit weekend een perfect schaakbord om dat antwoord vorm te geven. Het afgelopen jaar zijn de Europeanen een stuk assertiever geworden. Maar of dat genoeg blijkt om volgend jaar niet opnieuw een traan te hoeven vegen? We horen het morgen pas echt.
Jouw gekste carnavalskiekse en wildste anekdotes: meld ‘m hier!
Het is weer zover: de polonaise dendert door Brabant! Keiveel orkesten, prachtige wagens én een hoop kolder. We zijn razend-benieuwd hoe jij dit jaar losgaat. Heb je een hilarisch filmpje van je vriend in een priegel-jurk? Of een foto van mega-franje op de Grote Markt? Stuur die boel door, dan tonen we het op onze megakaart!
Druk op onze interactieve knikkerkaart en check binnen een seconde alle instuurpubkels uit Den Bosch, Eindhoven, Breda en de rest van de provincie. Klik op een stip, scrol door de reacties en like je favoriet. Zo bouwen we samen een dikke online polonaise van Brabant in fopkostuum!
Veertig jaar geleden: hoe Girotel ons redden was van natte schoenen in de rij bij de post
13 februari 1986 was het zover. Deze dag zou de geschiedenis in gaan als the day the rain stopped, al wist niemand dat toen. President van De Nederlandsche Bank Jelle Zijlstra liet opdraven, mikrofoontje voor zijn kaken, en verkondigde vol trots: “Het telefonisch bankieren is nu begonnen!” Daarmee gaf hij het startschot voor wat we nu internetbankieren noemen. Hij wilde namens de Postbank 100.000 gulden overmaken naar het comité dat de Olympische Spelen van 1992 naar Amsterdam hoopte te halen. (Ze zijn er nog steeds niet—valt ook niet mee als je een nul te veel intikt.) Eén miljoen zou het worden, ware het niet dat een snelle bankier nog op tijd de rem trok. Gelukkig kregen we later apps die minder nul-gerelateerde ongelukjes kennen.
Van scartkabel tot kabelinternet: de snelweg naar de huiskamer
Begin jaren tachtig had je per postkantoorbezoek drie garanties: een natte regenjas, een koude kachel en een lange rij. Dacht je dat een seintje richting Superspar kon voorkomen dat je op de bon sloeg, bedankt. Gelukkig vroegen een paar Postbankers zich af of het niet slimmer was om zo’n pientere computer die ondertussen ook al voorraden bijhoudt bij chemiebedrijven gewoon bankiertjes te laten doen.
Daar kwam Girotel uit: ‘Girotel, klein maar fijn’, begon in 1986 met duizend gebruikers die nog pal achter hun tv hingen en inbelden met een modem dat deed denken aan een dreunende strijkstok. “Je had een 14K4-modem en weet ik veel watte”, zegt Bob Timmerman, hoofd digitaal bankieren bij ING (destijds nog Postbank). “Maar daar kon je rekeningoverzichten opvragen, overschrijvingen doen en een handig spaardoel bijhouden.” Bijna had hij “een onschatbare ervaring” gezegd, maar dat proef je net niet op de schnabbels.
Jaarlijks erbij lappen erna: 10.000 creditwaardige Nederlanders per jaar. Steeds meer gezinnen kregen een pc thuis; steeds meer schermbreukzieken drommen af naar Girotel. Uiteindelijk tellen we in 1995 een half miljoen digibetten die liever door een vingertop dan door een deurpost een betaling regelen.
Van inbellen naar altijd online: Girotel wordtPostbank MijnPostbank ING App Bingo!
Half jaren negentig krijgt Nederland de bliksemsnelle kabelinternet en verhuist Girotel voorgoed naar “MijnPostbank”. Later werd dat verder opgefrist tot de bankieren-app die we nu kennen, maar de kern toont nog precies de drie pijlers van 1986: saldo checken, overboeken en natuurlijk doorgronden waar de knaken naartoe glijden.
Hoe je binnenkomt in die app? Tegenwoordig met je gezicht. Toen moest je eerst een zescijferig rekennummertje intikken, daarna een codewoord van destijds enkeer een TAN-lijstje krassen. Vandaag duurt hele digitale gesprekken langer dan de duur van een Girotel-sessie destijds, maar de boodschap blijft: “Geld overmaken, saldo checken en inzicht in je uitgaven—niks nieuws onder de digitale zon.”
Ik ging bijna net zo gretig offline als de Girotel-gebruikers
Regel jij alles nu terwijl je ligt? Dan snap je weinig van de frustratie van de pioniers. “Bandwidth, sure”, mompelde men destijds, “maar mijn telefoonrekening explodeert en de flat moet toegankelijk blijven voor mijn vader, anders mag ik mijn nieuwe Viva blijven lezen.”
Bankiers knutselden daarom iets bijna oneindig slims: offline alle overschrijvingen klaarzetten, één keer inbellen en bam, alles tegelijk de deur uit. Scheelt weer een rondje regen en een aanval op je agressieve modemdieven.
Einde oefening op slot zetten: het afscheid van Girotel
Timmerman begon bijna negentien jaar geleden bij de zojuist vrijgevochten Postbank. Zijn allereerste klus? Girotel begraven. “We namen een aantal die-hard-gebruikers mee naar het hoofdkantoor”, glimlacht hij, “stopten even, hebben de centrale mainframe in Rotterdam een borrel gegeven en uitgezet. Een herdenking dus—zo ging dat toen.” En daarna: over op internetbankieren. Geen gepiep meer, wel getik. Rate it five stars!
Den Bosch zegt ‘genoeg!’ aan festival-achtig carnaval: verplichte kennis voor Oeteldonk-rookies
Negentien procent van Nederland plaant binnenkort de puntmuts op zijn hoofd, meldt een doorsnee van RTL-nieuwslezers. Grootste carnavalsprovincies: Limburg (58 %) en Brabant (48 %), maar ook een hoop boven rivieren-types nemen hun stoute schoenen mee naar Breda of Den Bosch. De vraag is alleen: snap jij over vijf dagen nog wat je aan het doen bent als je daar staat te springen?
Waarom Den Bosch geen numbers-only feest meer wil
Sinds 2020 is Den Bosch boom-gaar. Burgemeester Jack Mikkers vertelt dat er nu vier tot een half miljoen feestgangers over de hele carnavalsperiode naar ‘zijn’ stad komen. Leuk? Ja. Maar er is een ‑ wat zal ik zeggen ‑ kleincultureel probleem.
“Veel van die bezoekers komen puur voor house, bier en après-ski,” aldus Mikkers. “Zonder te flikkeren te hebben wie de Oeteldonkse Peer is, of zonder ook maar één regel van een Oeteldonks lied uit het hoofd te kennen.”
Tijd om orde op zaken te stellen, dacht Den Bosch: we gaan terug naar de kern – een feest mét een verhaal, mét protocollen en met vaste tradities. Gewoon een muts opzetten is vanaf nu niet meer voldoende.
Wat je straks écht moet weten voordat je Oeteldonk binnenloopt
- Prins Amadeiro: meer dan een man met baard.
- Oeteldonkse Peer: geen fruit, maar een beeld dat protesteert.
- Carnavalsliederen: als je “Alaaf” nog uitspreekt alsof het Duits is, vragen ze je beleefd buiten te staan.
Van dweilen tot afzetting: te druk = niet gezellig
Door dat enorme bezoekersaantal moet Den Bosch nu heipalen slaan met ledschermen, stewards en soms zelfs afgezette gebieden. Mikkers schrikt ervan: “Stel nou dat we straks op ‘Amsterdam tijdens Koningsdag’ gaan lijken. Dan weet binnen een paar jaar niemand meer waarom we eigenlijk in het oranje zijn.”
Dus de gemeente gaat in gesprek met horeca én officiële carnavalsclubs. Afspraak één: geen Lambada-band meer, maar echte Oeteldonkse clubkes op het hoofdpodium. Afspraak twee: meer uitleg op straat, zodat die ene bezoeker uit Utrecht niet op zondagmiddag hardop vraagt wat een Boerenkapel precies is.
Noord versus Zuid: ‘jullie snappen het echt niet’
In het RTL-panel klinkt spanning door: 53 % denkt dat mensen die niet zijn opgegroeid met carnaval het feest nooit écht gaan begrijpen. Citaat uit de noordelijke provincies: “Drie dagen bier zuipen en dronken zijn.”
Carnavalsvierders zelf spreken een andere taal: “Gezelligheid, verbinding, saamhorigheid. En je zet een masker op om juist iets af te nemen.”
De nieuwe route voor de volgende ronde
Den Bosch wil dus terug naar de essentie: een straatfeest voor oude én jonge generaties waarbij verbroedering centraal staat. Dweilen blijft, maar zonder afzettende hekken. En om te zorgen dat de traditie níet verloren raakt, starten scholen en verenigingen met voorlichting – al in januari worden de kids geknipt voor hun eerste echte polonaise.
Conclusie: wie volgende week in Den Bosch rondloopt, moet straks weten wie Peer is én mee kunnen met het refrein van *‘t Zumpke Gat’. Anders blijf je dit jaar toch lekker thuis.
Laatste ministerraad onder leiding van premier Dick Schoof: dit heeft het kabinet bereikt
De laatste ministerraad van het kabinet-Schoof zit erop. Wat hebben ze nou écht voor elkaar gekregen? Een rondje langs de belangrijkste besluiten.
130 km/u voor de vroege vogel
Drie snelwegen mogen vanaf nu overdag 130 km/u aan. Totaal gaat het om 86 kilometer asfalt – een druppel op de gloeiende plaat, maar toch een symbolische overwinning voor de snelheidsfans.
Grens dicht, boeven eruit
Marechaussee aan de grens sinds december 2024. Doel: illegale migratie en grensgerelateerde criminaliteit aanpakken. De controles zijn nog steeds gaande en moeten de overbelaste asieldruk verlichten.
Vroegpensioen voor zware jobbers
Wie zwaar werk doet, mag eerder stoppen én krijgt meer poen mee. Sectoren mogen zelf bepalen wat ‘zwaar’ is – dus geen dichte dossiers, maar maatwerk.
Defensie krijgt miljardeninjectie
Oorlog in Oekraïne = lege staatskas voor het leger. Het kabinet schoot extra miljarden toe en hield de jaarlijkse 3,5 miljard steun aan Kiev in stand.
EU-Israël-akkoord onder de loep
Nederland duwde in Brussel op een onderzoek naar mensenrechtenschendingen door Israël in Gaza. Het EU-Israël Associatieverdrag schrijft naleving van mensenrechten voor – tijd voor een reality-check.
Boeren krijgen langer de tijd
PAS-melders – boeren zonder geldige vergunning – mogen nog drie jaar langer zoeken naar een oplossing. Grote stikstofkoerswijziging bleef uit.
Nedersaksenlijn er toch nog
De Lelylijn werd geschrapt, de Nedersaksenlijn komt er wél. 44 kilometer spoor tussen Emmen en Veendam wordt alsnog aangelegd, met het geld dat ooit voor Lelystad-Groningen bedoeld was.
Hotel-btw omhoog, sport blijft sport
Overnachten in een hotel wordt duurder: btw van 9 naar 21 procent. Sport- en cultuurticket ontspringt de dans – na massaal protest gingen die plannen in de prullenbak.
Politiek erfenis: “meest rechtse kabinet ooit”
Volgens RTL-huisverslaggever Fons Lambie gaat dit kabinet de boeken in als “het meest rechtse kabinet ooit, maar zonder grote resultaten”. Veel plannen, weinig gehaald – en premier Schoof? Die bleef zoeken naar zijn rol als partijloze premier. Experiment geslaagd? Niet echt.
