Pastoor Pieter Scheepers: carnavalsmis met een knipoog, maar nooit op kosten van de kerk
Iedereen is welkom in de kerk van pastoor Pieter Scheepers in Mierlo-Hout — écht iedereen. Maar als je erop uit bent om tijdens de carnavalsmis te zuurpruimen, dan is het misschien verstandiger om eens naar een andere kerk te kijken. “Ik waarschuw mensen altijd van tevoren: als jij onze mis niet leuk vindt, ga dan gerust ergens anders heen”, zegt hij met een glimlach.
Al maandenlang is Pieter bezig met voorbereidingen voor zijn jaarlijkse carnavalsmis in Stiphout en Mierlo-Hout. Het is een traditie die hij al jaren onderhoudt — ook toen hij nog in andere parochies werkte. En ja, ook hier is er al een hemelsblauw priestergewaad overgebleven van zijn voorganger. Gezellig, maar geen reden om het allemaal over te nemen zonder eigen stijl.
Een carnavalsmis tussen serieus en gezellig
Carnavalsmissen zijn tegenwoordig geen uitzondering meer: veel collega-pastoors doen mee, elk op hun eigen manier. Pieter kiest bewust voor een middenweg. Er is een vrolijke fanfare, er wordt uitbundig meegezongen, en hij houdt zelfs wel eens een knipoog-grap — maar hosten doet de kerk niet. “Het blijft een kerk. En dat is natuurlijk ook serieus.” Toch gelooft hij dat vreugde en geloof goed bij elkaar passen: “God lacht ook hoor. Wij zijn een blij geloof.”
Grappen, gewaden en een regenachtige zondag
De grappen in zijn ‘buut’ (de Brabantse benaming voor de preek) komen niet zomaar uit de lucht vallen. Pieter haalt inspiratie uit oude carnavalsmissen op dvd, luistert naar muziek om in de stemming te komen, en schrijft zelf de teksten — vaak op melodieën van bekende liedjes zoals Jingle Bells, zodat iedereen mee kan zingen. En ja, hij vraagt zijn ouders — ook woonachtig in Mierlo-Hout — altijd even om feedback: “Als zij zeggen: ‘Zou je dat nou wel zeggen, jongen?’, dan denk ik er nog eens over na.”
Prins Carnaval krijgt regelmatig een plekje in de preek — maar dan juist met een wat serieuzere toon, terwijl Pieter zelf de grappenmaker is. De rollen zijn dus even omgedraaid. En die grappen? Over nonnen, priesters, de kerk… en af en toe ook over prins Carnaval zelf.
Zijn advies voor beginnende carnavalspastoors
Niet elke pastoor wil dit doen — en dat begrijpt Pieter volledig. Maar hij ziet ook nieuwe pastoors, zoals die in Liempde, enthousiast aan de slag gaan met de carnavalsmis. Zijn belangrijkste tip? Houd het simpel en doe wat bij jou past. “Ga niet proberen een ander na te doen — dat werkt niet. Versier de kerk gezellig met ballonnen, kies leuke liedjes, zorg voor een fanfare… en je bent al een heel eind.”
DSM-Firmenich verkoopt diervoedingtak aan CVC: ‘Rug tegen de muur’
DSM-Firmenich gaat zijn hele diervoeding- en gezondheidstak (Animal Nutrition & Health, of kortweg ANH) kwijt — aan het gigantische private-equitybedrijf CVC Capital Partners. Het bedrijf hoopt er zo’n 1,2 miljard euro mee over te houden, maar dat is na aftrek van openstaande schulden en andere kosten. Interessant detail: DSM-Firmenich houdt nog wel een klein restbelang van 20 procent in de afgestoten tak, waar ruim 8.000 mensen werken.
Na de verkoop wordt ANH opgebouwd als twee afzonderlijke bedrijven, gevestigd in Kaiseraugst (Zwitserland). Volgens Steven Buyse, managing partner bij CVC, moet daaruit een ‘wereldleider in essentiële voer-, voedsel- en geuringrediënten’ groeien.
RTL Z-beurscommentator Hans de Geus ziet de verkoop als een noodzakelijke stap — en geen luxekeuze. Volgens hem past diervoeding simpelweg niet meer in de strategie van DSM-Firmenich. “Ze wilden deze tak al langer kwijt”, zegt hij. En dan volgt de knipperlicht-opmerking: “De prijs wordt er niet beter op als je er een tijdje mee loopt te leuren.”
Dat DSM-Firmenich relatief weinig voor ANH heeft binnengehaald, vindt De Geus ook geen verrassing. “Maarja, het had ook niet zo’n goede onderhandelingspositie. En laat het maar aan de mensen van CVC over om daar een goede prijs uit te slepen.” Hij verwacht een flinke reorganisatie: “We weten hoe CVC tekeergaat: die gaan flink bezuinigen én op zoek naar een nieuwe koper. Die kan er in potentie veel geld mee verdienen.” En dan de krachtige slotzin: “Het lijkt erop dat DSM-Firmenich met de rug tegen de muur stond.”
CVC Capital Partners is één van de grootste private-equity-spelers ter wereld. Ze kopen bedrijven vaak op met de bedoeling om ze straks weer winstgevend te verkopen — denk aan Douglas, Lipton, Breitling of zelfs La Liga. Hoewel CVC sinds 2024 op de Amsterdamse beurs genoteerd is, is het geen echt Nederlands bedrijf: het hoofdkantoor zit in Luxemburg, en het is wereldwijd actief. Toch heeft het wel sterke Nederlandse banden — onder meer via oprichter en aandeelhouder Rolly van Rappard.
Jacqueline uit Berghem realiseert haar laatste wens – en kreeg zelfs een kus van haar idool
Jacqueline Dapperen uit Berghem kreeg vorig jaar het zware nieuws: haar COPD is ongeneeslijk, en ze is uitbehandeld. Ze is bijna constant afhankelijk van zuurstof en komt nauwelijks nog uit bed. Toch had ze één droom die ze graag nog wilde waarmaken: nog één keer naar een concert van haar grote idool, John de Bever.
En dat gebeurde – dankzij Wensambulance Brabant. In december werd Jacqueline samen met twee vriendinnen opgehaald voor een bijzondere avond in Prinsenbeek. De zuurstoffles stond klaar op de gang, het slangetje liep naar haar slaapkamer… en toen begon de magie.
“Ik heb de dagen afgeteld, net als een kind vroeger,” vertelt Jacqueline met glinsterende ogen. “Het was voor mij de enige manier om nog eens de deur uit te gaan.”
De dames werden volledig verwend: backstage-toegang, een persoonlijk gesprek met John – die zelfs langs haar bed kwam om haar te spreken, te wensen dat ze sterk bleef, en beloofde ‘heel mooi te gaan zingen’. En toen het concert op gang kwam? John klom over het hek, liep rechtstreeks naar haar toe… en zong speciaal voor haar. Op het hoogtepunt kreeg ze zelfs een kus van hem. “Na het optreden voelde ik me zelfs wat beter,” lacht ze. “Misschien heeft hij me dus écht beter gekust!”
Haar jeugdvriendin Conny Kok, die elke dag langskomt om te helpen met wasvouwen, boodschappen of gewoon even kijken ‘of ze nog leeft’, was ook mee. De twee fietsten vroeger samen naar school, raakten jarenlang uit beeld – tot Facebook ze weer bij elkaar bracht. Voor Conny was het een emotionele ervaring: “Je wordt ineens geconfronteerd met de realiteit. Dit is misschien de laatste keer dat ik met haar uit ga.”
Toch zit er veel warmte in dit verhaal. “Mijn vriendinnen vonden het geweldig om samen met mij dit laatste moment te delen. Dat vond ik heel waardevol,” zegt Jacqueline. En Conny voegt eraan toe: “Ik vond het heel bijzonder dat mijn vriendin mij vroeg. Dat was voor mij een cadeautje.”
Wensambulance Brabant viert dit jaar haar vijftiende verjaardag – en deze wens is één van de vele mooie verhalen die ze het komende tijd zullen delen.
Driedaagse spoorstaking in Spanje: treinen staan stil, werknemers eisen veiligheid én gehoor
Vanaf vanochtend ligt een groot deel van het Spaanse spoorwegnet 72 uur lang stil. Het spoorwegpersoneel houdt een driedaagse staking, na twee dodelijke treinrampen eind vorige maand waarbij in totaal 47 mensen omkwamen. Volgens de machinisten en andere medewerkers had het niet zover hoeven komen — ze waarschuwden al lang dat de veiligheid op sommige trajecten ernstig onder druk stond.
“Wij hebben jarenlang gewaarschuwd dat zoiets zou kunnen gebeuren, en we eisten directe actie. Tot die rampen werd er simpelweg niet naar ons geluisterd”, zegt Diego Martín Fernández, secretaris-generaal van de machinistenvakbond SEMAF. Al in augustus vorig jaar stuurde de bond een brief naar Adif, de beheerder van de spoorinfrastructuur, met zorgen over de staat van het spoor. Dat was één van vele brieven — maar niets leidde tot concrete verbeteringen.
Volgens Martín wordt er steeds minder onderhoud uitgevoerd op oudere lijnen, terwijl juist die trajecten nog dagelijks zwaar worden belast. De investeringen gaan vooral naar de bouw van nieuwe hogesnelheidsverbindingen, terwijl bestaande infrastructuur achterblijft. “We willen niet alleen snellere treinen, maar ook veiligere treinen — en daar hoort bij dat werknemers een sterke stem krijgen. Onze klachten moeten serieus worden genomen, en onze ideeën moeten meewegen bij beslissingen over veiligheid.”
Tot in het weekend probeerden de vakbonden met het ministerie van Transport te onderhandelen. Minister Óscar Puente hoopte nog een akkoord te sluiten om de staking af te wenden — maar dat lukte niet. Hoewel alle partijen de gesprekken ‘constructief’ noemden, vonden de bonden dat de regering toch te weinig vooruitgang boekte.
Na de ramp bij Córdoba is er wel meer aandacht voor het probleem. Martín erkent dat de regering en Adif nu wel bereid zijn om te praten — maar hij vindt dat veel te laat: “Ze hadden dit al vóór de ongelukken moeten doen. Dan had het niet zover hoeven komen.”
Treinreiziger Mario Samper zat in de vierde wagon van de trein die bij Córdoba tegen een ontspoorde trein aanreed. De eerste drie wagons stortten daarna zo’n vier meter naar beneden. “Het gebeurde allemaal in een paar seconden. Het voelde alsof we in een blender zaten”, vertelt hij op station Atocha, waar hij op 18 januari vertrok. Zijn eigen wagon bleef gelukkig gedeeltelijk op het spoor — maar de mensen in de voorste wagons zaten vast en smeekten om hulp.
Samper maakte zich al lang zorgen over de veiligheid. “Op dat traject trilde de trein zo hevig dat je zelfs je telefoon of waterfles niet op een tafeltje kon leggen — terwijl hij 275 kilometer per uur reed. Ik reisde al jaren op die lijn, en dat gaf me een beetje gemoedsrust… maar ik was altijd bang.” Hij denkt dat het ongeluk misschien voorkomen had kunnen worden. “Twaalf jaar geleden gebeurde iets vergelijkbaars in Santiago de Compostela — met tachtig doden. Ik had verwacht dat de regering daarop zou inspelen, om zo’n ramp te voorkomen.” En hij vindt het schokkend dat Spanje, als een van de wereldleiders op het gebied van hogesnelheidstreinen, nu twee grote ongelukken op zijn naam heeft. “Dat is in geen enkel ander land voorgekomen. En dat terwijl wij technologisch zo ver zijn — het Spaanse hogesnelheidsnet is na China het langste ter wereld.”
Martín deelt die kritiek: “We moeten een voorbeeld zijn voor andere Europese landen. Juist omdat we zo’n pionier zijn, hoort er ook een voorbeeldige aanpak van problemen bij — zodat andere landen daarvan kunnen leren.” De vakbond en de slachtoffers zullen blijven strijden totdat die aanpak er is.
En Samper? Die stapt voorlopig niet meer in een trein. “Ik kom uit een spoorwegfamilie en heb jarenlang met de trein gereisd. Maar nu kan ik dat nooit meer.”
Toeslagenouders zitten opnieuw met een flinke schuld — door een ‘rustpauze’ die juist stress veroorzaakte
Het leek jaren geleden een prima idee: de ouders die in de toeslagenaffaire zo hard zijn getroffen, even rust gunnen. Geen rekeningen meer van de Belastingdienst of de Dienst Toeslagen, geen dreigende brieven, geen paniek over onverwachte afschrijvingen. Een echte betaalpauze, op verzoek van de Tweede Kamer ingevoerd in 2021 — samen met de belofte van 30.000 euro compensatie. Maar wat als rust écht te lang duurt? En niemand je goed uitlegt dat je schuld intussen niet verdwijnt, maar juist blijft groeien?
Precies dat is nu voor veel ouders de harde realiteit. Ze ontdekten pas later — soms pas vorig jaar, toen de invordering weer op volle kracht begon — dat ze plotseling achterstonden met tienduizenden euro’s. Niet één rekening, maar meerdere tegelijk: inkomstenbelasting, motorrijtuigenbelasting, zorgtoeslag, kindgebonden budget… Alles komt ineens bij elkaar. En die 30.000 euro? Vaak al lang opgegaan aan huur, boetes, juridische hulp of gewoon overleven.
“Ik wist er niets van — tot mijn rekening leeg was”
Voor Helga de Vente is het een nachtmerrie: ze moet uiterlijk morgen een groot bedrag overmaken, terwijl ze nog steeds wacht op een reactie op haar verzoek om een betalingsregeling of kwijtschelding. Andere ouders vertellen vergelijkbare verhalen. Een consultant ontdekte pas bij het afrekenen dat haar bankrekening bijna leeg was — omdat de Belastingdienst tienduizenden euro’s had afgeschreven voor oude aanslagen waarvan ze helemaal niets wist. “Je moet niet onderschatten hoe emotioneel en financieel uitputtend die jaren waren”, zegt voormalig NSC-Kamerlid Faith Bruyning. “We moesten opnieuw leren plannen, en nu blijkt er een hele laag schulden onder die plannen te zitten — zonder dat iemand ons daarop voorbereidde.”
“De pauzeknop was bedoeld voor één jaar… maar werd vijf jaar”
De bedoeling was duidelijk: de pauze zou slechts één jaar duren, zodat schulden niet uit de hand liepen. Maar door de coronacrisis en de traagheid waarmee de toeslagenaffaire werd afgehandeld, bleef die knop jarenlang ingedrukt. Pas vorig jaar begonnen de diensten op grote schaal weer in te vorderen bij de rond de 100.000 mensen met zo’n pauzeknop. Voor veel van hen kwam dat als een donderslag bij heldere hemel.
En hoewel het ministerie van Financiën zegt dat mensen via de website, gesprekken en jaarlijkse brieven op de hoogte zijn gesteld, melden talloze ouders dat ze die informatie nooit hebben ontvangen — of dat ze belden naar de Belastingtelefoon, alleen om daar geen duidelijk antwoord te krijgen. “Mensen zijn in paniek, vanwege alle blauwe enveloppen”, zegt advocaat Pauline Ros, die tientallen gedupeerden begeleidt. “Het doet ze weer helemaal denken aan de tijd van de toeslagenaffaire.”
“Je kon dit zien aankomen”
Ook in de politiek klinken zorgen. CDA-Kamerlid Inge van Dijk: “Een pauzeknop betekent niet dat je die ouders financieel kunt loslaten. Je kon eigenlijk op voorhand zien aankomen dat mensen weer in de problemen zouden komen.” Het ministerie erkent inderdaad dat veel ouders onvoldoende op de hoogte waren — zelfs in de interne belinstructies voor medewerkers staat: “De meeste ouders zijn niet goed op de hoogte of ze openstaande bedragen hebben. Bij deze gesprekken kan het gebeuren dat ouders emotioneel of boos reageren.”
Wat nu? Betalingsregeling of kwijtschelding — maar het is lastig
Gedupeerden kunnen wel een betalingsregeling of kwijtschelding aanvragen. Maar de regels zijn streng, en de stress is enorm. “Mijn cliënten begrijpen dat ze dit moeten terugbetalen en willen dat ook”, zegt advocaat Ros. “Daarom hopen ze op een oplossing — écht ééns een oplossing die past bij de uitzonderlijke omstandigheden waarin ze terechtkwamen.”
Waarom ondernemers de leukste (maar ook lastigste) liefdespartners zijn
Ondernemers staan vaak hoger op de ‘date-lijst’ — maar ze blijven vaker single, en als ze wel een relatie hebben, duurt die gemiddeld korter dan bij niet-ondernemers. Dat blijkt uit meerdere onderzoeken, zowel in Nederland als daarbuiten. De redenen? Denk aan extreme werktijden, financiële spanningen én bepaalde persoonlijkheidstrekken die bij ondernemers vaak voorkomen. Maar wat zijn dat nou precies voor trekjes? En hoe spelen die zich uit in de liefde? Ook: kan een datingplatform zoals BizzKiss — specifiek gericht op ondernemers — hier echt iets aan veranderen?
We spraken met Liselotte Visser, relatiedeskundige bij Mens & Relatie (persoonlijke relatiebemiddeling), die onderzoek doet naar het verband tussen persoonlijkheid en de kans op een succesvolle relatie.
“Zonder alle ondernemers meteen over één kam te scheren, kunnen we wel zeggen dat ze vaak bepaalde types zijn.”
Ze heeft bijvoorbeeld al het zelfvertrouwen om voor zichzelf te beginnen — en dat zegt veel over iemand. Vaak zijn het zelfverzekerde, extraverte en charismatische mensen. En ja: die eigenschappen zijn gewoon aantrekkelijk. Op de datingmarkt zijn ondernemers dus vaak erg populair. En daten met een ondernemer is vaak ook leuk: ze hebben veel te vertellen, zijn vaak wat impulsiever en spontaner dan gemiddeld — waardoor de datingperiode spannend én plezierig is.
Maar volgens Visser ligt het probleem zelden bij het vinden van leuke dates. Het ‘gaat mis’ vaak pas in de volgende fase:
“Na de spannende eerste tijd komt er altijd een moment waarin het nog onduidelijk is: gaan we echt samen verder, of blijft het bij een leuke kennis? Dat is een onzekere fase — en ondernemers reageren daar vaak ongeduldig op. Ze zijn doelgericht, willen weten waar ze aan toe zijn en wat de volgende stappen zijn. Dat werkt prima in een bedrijf — maar in de liefde niet. Die doelgerichtheid kan de ander juist afschrikken of nog onzekerder maken. En dan haal je die verdiepende fase gewoon niet.”
Dus: enerzijds zijn ondernemers zelfverzekerd, extravert en spontaan — wat ze leuk maakt om mee te daten. Anderzijds zijn ze ook ongeduldig en doelgericht — eigenschappen die in de liefde juist tegenwerken.
“Liefde heeft rust en ruimte nodig. Ik vergelijk het wel eens met een plantje: dat groeit niet sneller als je eraan trekt, maar wel als je het voldoende tijd, licht en water geeft. Dat geldt in de eerste datingfase, maar ook in langdurige relaties. Om met elkaar in verbinding te blijven, moet je gewoon tijd voor elkaar vrijmaken. Voor iedereen — maar voor ondernemers vaak moeilijker, omdat het werk nooit echt ophoudt.”
Als relatiecoach begeleidt Visser regelmatig stellen waarvan één of zelfs twee partners ondernemer zijn. En wat ziet ze dan?
“Die bewuste tijd en ruimte voor elkaar is vaak het grootste knelpunt — waardoor de verbinding langzaam wegsmelt. Maar het leuke is: ondernemers zijn ook heel goed in het oplossen van problemen. Als ik ze adviseer om elke dag een half uur samen te gaan wandelen, wordt dat meteen in de agenda gezet — en gebeurt het daarna ook. Dus die resultaatgerichtheid en hands-on-mentaliteit is een valkuil… maar kan ook juist een grote kracht zijn in een relatie.”
En wat vindt ze van BizzKiss — het datingplatform dat specifiek op ondernemers is gericht?
“Een relatie tussen twee ondernemers én een relatie tussen een ondernemer en een niet-ondernemer kan absoluut succesvol zijn — zolang er maar bewust tijd en ruimte voor elkaar gemaakt wordt, en zolang grenzen duidelijk zijn en worden gerespecteerd. Vooral als niet-ondernemer is het belangrijk om je grenzen aan te geven, zodat de zaak niet altijd voorop staat. Maar als niet-ondernemer kun je ook juist de stabiele, rustige en vertragende factor zijn — en dat past perfect bij een ongeduldige ondernemer die altijd maar doorgaat.”
Meer weten over BizzKiss, hét datingplatform voor ondernemers? Ga naar de website voor meer informatie of om je direct aan te melden. Je kunt het platform vijftien dagen gratis uitproberen.
