Bibi dacht kortgeleden echt serieus aan opgeven: “Had geen zin meer, maar nu heb ik weer plezier”
Hey, wist je dat Bibi Hamers (18) uit Tilburg bijna was gestopt met boulderen? De zenuwen bij wedstrijden waren zo heftig dat ze tijdens een lastige route zelfs haar schoenen wilde uittrekken en op tekenen wilde flikkeren. “Ik trainde keihard, maar kwam er zenuwachtig niet uit wat ik kon. Dacht: waar doe ik het eigenlijk voor?”
Voor het eerst prijsgeven hoe zenuwachtig een topsporter kan zijn
Bibi besloot er nog één seizoen tegenaan te gooien, compleet opnieuw. Zenuwen uitzetten, verwachtingen op nul, gewoon blijven gamen met die stukken gips-steen. “Ik vloog weer door de moeilijkste routes en ineens piekte ik wél. Resultaten gingen omhoog, het ‘lol-gevoel’ kwam terug.” Haar Insta-volgers (13k+) kregen og-kijk-filmpjes én kleding-challenges om te zien dat ook zij zichzelf mag zijn. “Ik post wat ík wil en hoop dat jonge meiden merken dat ze los mogen van wat anderen denken.”
Sportpsycholoog? Nog geen match
Ze heeft al meerdere keren geprobeerd met een psycholoog te praten, maar nergens klikte het. “Ik zoek iets meer recht-door-zee, gezellig pingelend met feelings zit ik niet.” Stoppen met zoeken doet ze niet; mentale steun blijft belangrijk.
Volgende stap: NK dit weekend in eigen land
Komend weekend hangt Bibi in het NK, in eigen Nederland dus. Winst? Liefst, maar ze zet de lat niet op olympisch niveau. “Mocht het niet lukken, dan is het ook goed. Ik ben een grote dromer en mik op World Cups; halve finale naartoe vind ik al top.” De weg naar Parijs-pas in 2024 doet ze klein beetje met beton-blokken geplaveid, maar eerlijk: “Ik ben nog niet goed genoeg, dus train ik gewoon flink door!” Ze begon op zes-jarige leeftijd samen met haar ouders aan de wand, en sindsdien is elke dag Tilburg of Antwerpen – klimmen maar!
De broekspijp letterlijk aan, de wereld van het schaatsen op z’n kop
Rock-’n-roll Peter Mueller, de Amerikaan die Oranje opschudde
“Rock-’n-roll. Altijd gáán.”
Gianni Romme hoeft nauwelijks na te denken. Zijn lach verraadt alles: een mengsel van bewondering en pure plezier-herinneringen. Want als Peter Mueller in 1996 bij de KNSB tekent, belt het keihard in de ploeg. Opeens train je niet meer op een willekeurige baan, maar waan je je in een schnitzel tent in Madison, Wisconsin – rokend, lachen en keihard gas geven.
Van ’96: sprinten op volle toeren
Mueller heeft goud uit Innsbruck ’76 in zijn rugzak én de reputatie dat hij Bonnie Blair en Dan Jansen van pleister-tot-podium loodste. De taak klinkt simpel: het Nederlandse sprinten weer laten swingen. Jan Bos is de eerste die door het dak gaat en wereldkampioen sprint wordt (Berlijn, januari 1998). Een maand later glinstert hij het zilver in Nagano.
De beste post-Nagano-vibe? Erben Wennemars: “Alles klikte. Van mijn onbehouwen stijl tot mijn flauwe grappen – Peter zette er geen rem op. Hij schreeuwde harder terug. Dát adrenaline.”
Marianne Timmer: geduldig kopje koffie, maar dan effe niet
De chemie is minder roze voor Timmer. “Ik maakte ruzie met zijn schema’s. Doe nou effe normaal, kerel!” De KNSB wil haar niet naar Sijtje van der Lende laten overstappen, dus doen ze samen een Texas-two-step: Timmer blijft, mag haar eigen saus over zijn trainingsrecept gooien. En jawel – in Nagano schaats ze naar twee keer goud. Achteraf zegt ze: meer ondanks dan dankzij.
Romme switcht – en wordt nog beter
Na 1998 tintelt Gianni’s motivatie niet meer. Hij stapt over naar de sprintersploeg en Mueller schreeuwt: “Je wordt nóg gretiger dan in Nagano!” In 2000 kapittelt Romme met allround-goud. “Ik kon het nooit van mezelf geloven. Zonder Peter brandde die lamp gewoon niet.”
Love, Las Vegas en de grote knal
Dan komt 2001. Het liefdesverhaal tussen Mueller en Timmer breekt uit ( trouwen in Vegas). Ze keert terug in de ploeg, maar de groep knarsetandt. Romme voelt een burn-out naderen. Het slotakkoord klinkt in Salt Lake City 2002: Wennemars en Timmer missen de boot, Romme sleept nog heroisch zilver op de 10 km. Einde van het dreamteam.
Toch – Erben’s laatste zin blijft hangen: “Vergeet niet: Peter is de man die het Nederlandse schaatsen voorgoed veranderde. Een smerig einde van een schitterende periode, maar wat een tijd was het.”
Vrienden slaan handen ineen om 80-wandeltocht in Waalwijk opnieuw tot leven te wekken
Wat een week voor de wandel-liefhebbers in Waalwijk! Vorige week liet het bestuur van ‘80 van de Langstraat nog weten stoppen—veiligheidseisen te zwaar, kosten te hoog en te weinig vrijwilligers. Maar op straat bleef het niet lang stil. Een bonte club van oud-bestuursleden en trouwe vrijwilligers schoot in actie, lanceerden de website ‘Vrienden van de 80’ en kregen binnen no-time meer dan driehonderd reacties van mensen die bestuurder, helper of sponsor willen zijn.
Gemeente zet 50.000 euro op tafel
Dinsdagavond ging de gemeenteraad volledig mee in het enthousiasme en vroeg het college om geld én medewerking. Het gevolg: er komt een potje van vijftigduizend euro om de nieuwe doorstart mogelijk te maken.
Nieuwe naam, andere opzet
Het komende bestuur zal niet zomaar de “oude” 80 organiseren; juridisch kan dat ook niet. De oorspronkelijke stichting is namelijk niet alleen gestopt, maar ook écht opgeheven en de merknaam blijft beschermd. Daarom krijgt het wandelevenement straks een nieuwe naam én een vernieuwde opzet, maar wel gewoon in september, gewoon in en rond Waalwijk. Houd dus de berichten van ‘Vrienden van de 80’ in de gaten als je zin hebt om mee te stappen!
Bibi Hamers over psychische strubbelingen: ‘Ik zag al helemaal geen lol meer in boulderen’
Boulder-kanon Bibi Hamers (18) uit Tilburg is niet bang om eerlijk te zijn. Op Instagram vertelt de topper met ruim 13.000 volgers niet alleen over haar trainings- en wedstrijdmomenten, maar ook over de mentale kant van topsport. “Laat maar zien dat het soms ook even tegenzit”, zegt ze.
Van zenuwknoop naar ‘plezier reset’
Vorig seizoen strandde het plezier volledig. “Ik had zo’n last van zenuwen tijdens official wedstrijden dat ik tijdens een run al m’n schoenen wilde uittrekken en stoppen. Hoe hard ik ook trainde, door al die spanning zakten de resultaten als een baksteen. Ik dacht: waarvoor doe ik dit eigenlijk?” Om het tij te keren gaf Bibi zichzelf nog één laatste seizoen om het vuur terug te vinden. Ze trapte het gas nog wat verder open, schakelde de remmen van verwachtingen uit en stapte met een blanco hoofd de wand in. “Dat werkte, al merk ik dat de zenuwen nog een beetje meeliften.”
De zoektocht naar dé psycholoog
Een gezonde kop erbij houden blijft een werk-in-uitvoering. “Eerst slikte ik een gesprek met een sportpsycholoog niet; ik ben meer iemand van hard doorpakken en geen poespas. Toch heb ik intussen een paar pogingen gedaan. Maar geen enkele klik. Ik zoek wel door, want uiteindelijk wil ik gewoon een oplossing die past.”
NK en misschien een flits van de Wereldbeker
Iedere dag klimt Bibi muizenissen de kop indrukken in Tilburg of Antwerpen. Komend weekend staat het NK op het programma. “Zou winnen natuurlijk vet zijn, maar ik leg de lat niet wanhopig hoog. Lukt het niet, dan is het volgende week weer een nieuwe dag.” Ze begon al op zesjarige leeftijd, samen met haar ouders, en piept nog steeds dezelfde locaties op. De ultieme droom? Die blinkt in Parijslicht. “De Olympische Spelen blijft een mega droom, al denk ik dat hij klein is. Dit jaar wil ik misschien een paar World Cups rijden en mikken op de halve finale. Het mooiste is keihard werken en elke week beter worden.”
Van Veen zet Littler op zijn nummer tijdens premierenight Premier League
Ongeslagen start: Gian van Veen is keihard van wal gestoken op de openingsavond van de Premier League. De 23-jarige Nederlander rekende in Newcastle af met niemand minder dan Luke Littler en won dus die kwartfinale met 6-4.
Verrassing van formaat: Fans die dachten dat de sfeer exact zo zou worden als begin januari – toen Littler in de WK-finale met 7-1 langs Van Veen ging – kwamen bedrogen uit. Ditmaal pikte Gian de eerste set wél, én bleef hij nadien op dreef.
Premier League-debuut: Door zijn geweldige optreden op het WK mocht Van Veen zijn eerste ritje in de PDC-elitecompetitie maken. Negentien weken lang, zestien avonden lang, mogen acht absolute toppers het op topsportlokaties tegen elkaar gaan opnemen.
Triple 20-show: Van Veen begon met vijf bull’s-eye-waardige triple-20’s op rij en domineerde de openingsfase. Na zes gelijke legs sloeg Littler alsnog toe en brak hij de score. Niet lang daarna verslikte hij zich echter meteen driemaal in een vlijmscherpe counter-break van de Limburger – met 5-4 sloeg Gian de beslissende slag en overtrof hij de fenomenale Engelsman.
Wat rest?
Kwartfinale-favoriet Michael van Gerwen staat geprogrammeerd tegen Stephen Bunting. Van Veen kruipt later op de avond terug in de halve finale, waar de Wales-bol Jonny Clayton – die met 6-2 langs Josh Rock schoot – hem opwacht.
Lavreysen weer vakkundig op afstand gehouden door Richardson in Konya
Het bleek opnieuw verhaaltje-herhalen voor Harrie Lavreysen: ook in de keirin kon hij matador Matthew Richardson geen stap verder verzetten. De Brabander probeerde het met een giftige lange sprint vanaf de start, maar Richardson gleed in de slotflits alsnog langs. Het betekent dat het Nederlandse team met lege handen dreigt te blijven. Alleen Vincent Hoppezak en Yoeri Havik kunnen Oranje nog uit de schaamte redden. Voor het eerst sinds de WK van 2017 kan de ploeg zonder piek op een groot toernooi blijven staan.
De opzet: alles of niets
Lavreysen zat in de zesmansfinale op de meest ideale plek – helemaal vooraan in de rode bak – terwijl Richardson als laatste moest vertrekken. De gok was simpel: ontsnappen en hopen dat hij blijft hangen. Dus smashte Lavreysen meteen op de pedalen, pakte een flinke voorsprong en het leek zowaar te lukken… tot Richardson in de laatste magnetische bocht als een soort trein aansloot en vlak voor het bord nog een minieme tik gaf. Voor de 26-jarige Brit – tot voor kort nog in Australisch dienstverband – is dit zijn debuut-EK en meteen vullen van de koek.
Damesdag op slot
Ook bij de vrouwen smolt de hoop in de slotbocht. Steffie van der Peet schoot furieus naar de kop, maar de turbo van achteruit bleek net iets te fel. Ze zakte van eerste naar zesde en dus geen verlenging van haar Europese kroon. En bij de vrouwen hadden we sowieso al pech in portefeuille: Hetty van de Wouw meldde zich ziek af voor de keirin, en collega-zagers Lisa van Belle en Yuli van der Molen kregen te maken met hetzelfde. Van Belle miste daardoor de ploegenachtervolging en Van der Molen begon knarsetandend aan het toernooi. Ze stapten nog wel in de koppelkoers – good spirit! – maar strandden op plek zes. Voor Van Belle was dat pijnlijk, want vorig jaar won ze die nog met Maike van der Duin, die thuis blijft om van haar longontsteking te herstellen. De 22-jarige Van der Molen sprong in de bres, maar afwezig zit geen goud in het zadel.
Terug naar af
Heel 2023 grijpt Nederland nog alles wat los en vast zit – acht Europees en negen wereldtitels – maar in Konya blijft de feestkast tot nu toe potdicht. Laatste kansen vandaag bij Hoppezak en Havik, anders wordt dit EK een blanco bladzijde.
