Van beetje tumult schrikt Feyenoord-middenvelder Targhalline niet meer
Een rustige, voorspelbare voetbalcarrière? Dat is iets wat Oussama Targhalline (23) al jaren niet kent. Nieuwe landen, nieuwe clubs, steeds weer andere trainers — het leven van de Marokkaanse middenvelder is sinds zijn komst naar Europa een en al wisseling. Maar hoe roerig zijn eerste jaren ook waren: aan zijn spel zie je dat helemaal niets. Integendeel — juist zijn kalmte met de bal, zijn overzicht en zijn rust onder druk worden steeds vaker aangewezen als zijn grootste kracht. En die rust is precies wat Feyenoord nu hard nodig heeft.
Vandaag staat de topper tegen PSV op het programma — om 14.30 uur in De Kuip. Een moment waarop stabiliteit én karakter zwaar wegen. En daar past Targhalline als een handschoen.
Hoe hij werd ontdekt — midden in de Olympische chaos
Feyenoord zag hem pas echt glanzen op de Olympische Spelen van 2024 in Parijs. Daar was hij de spil in een jong, veelbelovend Marokkaans elftal dat met bravour de derde plaats behaalde — een bewijs dat Marokko’s voetbaltoekomst lang niet alleen in één of twee namen ligt. Op dat moment speelde Targhalline nog bij Le Havre in Frankrijk… na een tijd vol onrust bij Olympique Marseille. “In twee jaar Marseille had ik zes trainers”, vertelt hij zelf. “Steeds een nieuw systeem, steeds opnieuw wennen. Het is ontzettend moeilijk — maar als voetballer maak je er het beste van. Je past je snel aan. Dat is jouw werk.”
Rotterdam: stabiliteit? Niet meteen…
Toen hij eindelijk tekende bij Feyenoord, hoopte hij op rust — op een duidelijke lijn, een duidelijke rol. Maar nog geen week later werd Brian Priske, de coach die hem naar Nederland haalde, ontslagen. Gelukkig bleef het vertrouwen in hem bestaan: Robin van Persie zag direct wat hij waard is. Targhalline kreeg een basisplaats… totdat een blessure hem even terugdeed. Dit seizoen moest hij opnieuw vanaf nul beginnen — terwijl de concurrentie op het middenveld in Rotterdam harder was dan ooit.
En toch: hij kwam terug. Niet in een rustig Feyenoord-elftal, maar in een ploeg die midden in een crisissfeer stond. Ook de Afrika Cup in eigen land — afgelopen maand — eindigde voor hem in een bittere nasmaak: een uit de hand gelopen finale tegen Senegal, een verlies dat nog steeds zwaar weegt. “Ik kijk er met een dubbel gevoel op terug”, zegt hij, die in de finale inviel. “Ik heb een mooie maand gehad, maar het belangrijkste — winnen — was ons niet gegeven.”
Van Casablanca naar De Kuip — via een strikte school
In Marokko wordt Targhalline al jaren gezien als één van de grote toekomstbeloften — samen met AS Roma-speler Neil El Aynaoui. Hij is een product van de beroemde Mohammed VI Football Academy: de voetbalschool die talloze internationals voortbracht. Als tienjarige werd hij vanuit Casablanca opgenomen — ver weg van huis, met een strakke dagindeling: wekker om 05.30 uur, bellen met ouders pas ’s avonds. “Dat maakte me harder”, zei hij eerder. En die hardheid helpt hem nu — elke keer als de voetbalwereld weer eens op zijn kop staat.
Waarom hij nu zo belangrijk is
Bij Feyenoord is hij inmiddels een cruciale pion: makkelijk voetballend, altijd goed geplaatst, kort voor de verdediging. Van Persie noemt hem sociaal, leergierig én essentieel voor het organiseren van het team. Targhalline zelf is blij met de coach, die hem helpt aan zijn zwakke punten te werken. Zijn doorbraak had ook consequenties: Sem Steijn verloor daardoor zijn basisplaats. Want zonder Targhalline leek het Feyenoord-middenveld vaak te ver naar voren te hellen — en moeilijk de tegenstander de wil op te leggen. Met zijn shirt altijd hoog in zijn broek, is hij op dit moment simpelweg onmisbaar.
Of het grootste tumult inmiddels al uit De Kuip is verdreven? Dat valt nog te bezien. Maar van een beetje onrust? Daar ligt Targhalline niet meer wakker.
“We moeten gewoon hard werken en vertrouwen hebben dat het goed komt.”
Ajax verspeelt opnieuw punten na 2-0 voorsprong – nu ook onder NEC
Ajax heeft het weer gedaan: een comfortabele 2-0 voorsprong verspeeld, dit keer bij Excelsior (2-2), en daarmee een flinke klap gekregen in de race om de tweede plek. De Amsterdammers hadden vandaag zelfs tijdelijk de tweede plaats kunnen overnemen van Feyenoord — maar nu is de achterstand op de Rotterdammers één punt, én Feyenoord heeft nog één wedstrijd minder gespeeld. Dat is geen klein verschil.
En dan is er ook nog NEC: die stond al met minder verliespunten boven Ajax, maar na deze gelijkmaker is de derde plek nu officieel uit handen. Ajax zit dus voorlopig op de vierde rang — en dat voelt zwaar na twee keer op rij een voorsprong te laten wegebben.
Twee keer in twee weken: dezelfde fout
Twee weken geleden was het al eerder gebeurd: tegen Go Ahead Eagles leek alles onder controle met een 2-0 voorsprong bij rust… en toen ging het ook mis. Vandaag herhaalde zich het scenario bijna letterlijk: Mika Godts scoorde twee keer, Ajax had lang controle, maar na de eerste wissels van Excelsior begon het te wankelen. Miliano Jonathans maakte ongehinderd de aansluiting, en Arthur Zagré schoot met veel kracht en overtuiging de gelijkmaker binnen. Daarna was Ajax niet meer in staat om de wedstrijd terug te winnen — ook het debuut van Takehiro Tomiyasu als invaller bracht geen ommekeer.
Nieuwe technisch directeur, nieuwe transfers?
De blik bij Ajax is nu alweer op de transfermarkt gericht. Oleksandr Zintsjenko en Maarten Paes zaten vandaag al op de tribune — hun komst lijkt zo goed als rond. Ook Maher Carrizo, JP Chermont en Kodai Sano staan op de ‘wil-haben’-lijst. En ja: Jordi Cruijff is vanaf vandaag officieel aan boord als nieuwe technisch directeur. Ook hij zat in Rotterdam op de bank — klaar om direct aan de slag te gaan.
Geen zonnetraining, wel nachtelijke luiers – Philip Heijnen op weg naar het EK met tweeling op de arm
Philip Heijnen bereidt zich dit jaar helemaal anders voor op het EK baanwielrennen dan zijn collega’s. In plaats van een strak trainingskamp onder de Spaanse zon? Denk maar aan luiers verschonen, flesjes geven en onvoorspelbare nachten — want sinds 8 januari is de 25-jarige uit Wanroij trotse vader van tweeling Tobias en Julian.
“De rustige nachten zijn er gewoon niet meer,” lacht hij. “Maar die twee jongens geven me ook écht extra kracht.” De zwangerschap was al een verrassing — en toen bleek uit de echo dat er twee kleintjes onderweg waren, was het helemaal duidelijk: het leven van een topsporter kreeg een heel andere ritme.
Zijn trainingsschema is nu veel flexibeler: baantrainingen blijven strak op tijd, maar wegtrainingen kunnen best om tien of twaalf uur ’s ochtends beginnen — “het loopt zoals het loopt”. ’s Avonds is hij vroeger in bed, zodat hij toch op zijn acht tot negen uur slaap komt. En omdat de tijd zo krap is, moet elke training nú écht tellen. “Vroeger dacht ik nog wel eens: ‘morgen is er weer een kans’. Nu weet je nooit wat er ’s nachts of ’s ochtends op je afkomt.”
Voorlopig blijft hij wonen in Wanroij, terwijl zijn vriendin in Apeldoorn blijft — “dat laten we even zo. Er is al genoeg veranderd, dus beter rustig aan doen en alles goed regelen.”
Op het EK in Konya (dat zondag van start gaat) gaat hij alleen mee aan de puntenkoers — geen omnium dit keer. “Ik heb de bondscoach uitgelegd dat ik me nu het beste kan focussen op één onderdeel. Met een tweeling in huis is specifieke voorbereiding gewoon essentieel.” En nee, het EK overslaan? Dat lag nooit in de lijn der verwachtingen.
Hoe voelt hij zich prestatietechnisch? “Eerlijk gezegd is het koffiedik kijken. Normaal zat ik nu in Spanje, maar nu heb ik hier in Nederland een soort racesimulatie gedaan — en daar kwam ik goed uit de verf. Voor mij telt vooral dat ik er voor mezelf alles uithaal. En wie weet: misschien is dat net genoeg voor een medaille.”
Naast de baan rijdt hij ook op de weg voor Parkhotel Valkenburg — met plezier, maar zonder illusies over een wereldtopcarrière op de weg. “De baan is mijn passie. Ik strijd al jaren voor medailles. Die échte hoofdprijs? Daar grijp ik steeds net naast. Maar de laatste stap zit er nog wel in, voel ik. Ik leer nog steeds ontzettend veel — en op een dag pak ik daar ook de vruchten van.”
Grim ziet talenten vermoeid raken en mist volwassen spelers
Excelsior kreeg het zondag weer zwaar te verduren — en niet voor niets. Miliano Jonathans maakte in de 74e minuut de eerste treffer van de ploeg (1–2), nadat de pas 17-jarige Jorthy Mokio een verdedigingsfout maakte. Even later kreeg de 18-jarige Sean Steur last van kramp, precies op het moment dat Arthur Zagre gelijkmaakte. Een duidelijk teken, vindt trainer Robin Grim: “We spelen met veel jonge jongens. En dit was alweer de zevende wedstrijd in 21 dagen. De pijp is soms gewoon leeg. Die jonge gasten hebben tijd nodig.”
En die tijd krijgen ze nu eenmaal niet — want Grim had amper wisselmogelijkheden. Oscar Gloukh, Owen Wijndal én Kian Fitz-Jim waren alle drie ziek. “We missen soms een paar volwassen spelers die rust brengen als dat nodig is”, legde hij uit. “Gewoon even een bal vasthouden, even het tempo uit de wedstrijd halen — dat soort ervaring maakt verschil.”
Alcaraz schrijft tennisgeschiedenis in Melbourne — en wordt daarmee de jongste ooit met alle grandslamtitels
Carlos Alcaraz heeft het onmogelijke gedaan: de 22-jarige Spanjaard pakte zijn eerste Australian Open-titel, en daarmee ook zijn vierde verschillende grandslam — waarmee hij als eerste man ooit de ‘career slam’ voltooit op slechts 22 jaar en 272 dagen oud.
In de finale versloeg hij geen minder dan Novak Djokovic — ja, die Djokovic — met een comeback van formaat: 2–6, 6–2, 6–3, 7–5. Een wedstrijd die begon met een overweldigende start van de Serviër, maar eindigde met een volledige ommekeer: Alcaraz kwam sterker terug na set één, nam de controle over en liet Djokovic, ondanks alle ervaring en wilskracht, uiteindelijk niet meer bijhouden.
Met deze zege is Alcaraz nu de jongste speler aller tijden met alle vier de grote titels: de Australian Open, Roland Garros (twee keer), Wimbledon (twee keer) én de US Open (twee keer). Hij passeert Don Budge, die in 1938 zijn career slam voltooide twee dagen voor zijn 23ste verjaardag. Alcaraz is daarmee pas de negende man in de geschiedenis die dit voor elkaar kreeg — na Fred Perry, Budge, Rod Laver, Roy Emerson, Andre Agassi, Roger Federer, Rafael Nadal en Djokovic zelf.
En wat een finale was het: beide spelers kwamen uit extreem zware halve finales — Djokovic had vier uur en vijftien minuten tegen Jannik Sinner nodig, Alcaraz stond maar liefst vijf uur en zesentwintig minuten op de baan tegen Alexander Zverev. Toch wist Alcaraz in de finale juist meer energie te vinden, terwijl Djokovic — die al tien keer eerder de finale in Melbourne had gewonnen (en altijd won!) — langzaam maar zeker aan scherpte verloor. Na een dominante eerste set leek alles op rolletjes voor Djokovic… tot de tweede set plotseling helemaal omsloeg. En vanaf dat moment bleef Alcaraz de boosdoener: steeds agressiever, steeds gerichter, en uiteindelijk onoverwinnelijk.
Djokovic had nog wel kans: zes breakpunten in de vierde set, een breakpoint op 4–4, en zelfs een laatste kans op 5–6 — maar Alcaraz hield stand. De beslissende rally duurde 24 slagen. Op 15–40 stond Djokovic tegen twee matchpoints aan… en de eerste werd direct benut.
Voor Djokovic betekent dit dat zijn laatste grandslamzege nog steeds dateert van de US Open in 2023. Sindsdien zijn alle negen grandslamtitels verdeeld tussen Jannik Sinner (vier) en Alcaraz (vijf).
Een historische dag. Voor Alcaraz. Voor de sport. En voor wie ooit dacht dat ‘jongste ooit’ nog eens zou worden gebroken — goed, we houden onze adem in.
🎾 Alcaraz breekt Djokovic’s Melbourne-magie — en wint zijn eerste Australian Open!
Gisteren was het zover: Carlos Alcaraz versloeg Novak Djokovic in de finale van de Australian Open — en daarmee pakte hij voor het eerst in zijn carrière de titel in Melbourne! Voor Djokovic (38) betekende het een harde klap: hij miste de kans op zijn 25e grandslamtrofee, waardoor hij nog steeds gedeeld recordhouder is met Margaret Court (24 titels). Alcaraz daarentegen komt nu op zeven grandslamtitels — en die eerste in Australië voelt zeker als een mijlpaal.
Beiden kwamen uitgeput de finale in. Alcaraz had vrijdag een epische vijfsetter tegen Zverev achter de rug — vijfenhalf uur lang! — en leed zelfs onder een krampaanval. Djokovic had ook geen makkelijke weg: hij versloeg titelverdediger Jannik Sinner in ruim vier uur, maar kampte al langer met fysieke klachten.
⚡ Een scherpe start… en toen ging het anders
Djokovic begon strak in de Rod Laver Arena: geen breekkansen weggegeven, twee keer gebroken bij Alcaraz, en de eerste set binnen in ruim een half uur. Maar na dat overtuigende begin begon het tempo te tellen. Meer ballen in het net, meer fouten — en Alcaraz, zestien jaar jonger, bleek gewoon fitter en stabieler.
In de tweede set liet hij maar één breekpunt toe — en brak Djokovic zelfs twee keer: in de derde én in de achtste game. Vanaf dat moment nam de Spaanse wereldnummer 1 geleidelijk controle.
🔄 Fouten, rally’s en een knappe comeback
Djokovic bleef veel balverliezen maken, terwijl Alcaraz met scherpe loopwerk en onverwachte slagen rally na rally won. In de vierde set probeerde Djokovic nog een comeback: bij 4-4 kreeg hij een breekpunt — maar Alcaraz redde het cool. En na zo’n drie uur speeltijd benutte hij op Djokovic’s service zijn eerste matchpoint.
🏆 Wat een historisch moment!
Tot deze editie had Alcaraz in Melbourne nooit verder dan de kwartfinales gehaald. En Djokovic? Voor het eerst in zijn hele carrière verloor hij een Australian Open-finale. Zijn laatste grandslamzege dateert nog steeds van de US Open in 2023; zijn enige andere grand slam-finale sindsdien was op Wimbledon 2024 — waar Alcaraz hem toen ook al versloeg.
Een nieuwe generatie is duidelijk gearriveerd. En Melbourne heeft nu een nieuwe kampioen.
