Woeste aanvallen op Gaza: zeker twaalf doden in één dag
Vandaag sloeg Israël weer keihard toe op de Gazastrook. Minstens twaalf Palestijnen kwamen om bij luchtaanvallen – één van de bloedigste dagen sinds het staakt-het-vuren van eind oktober inging.
Noord en zuid getroffen
In Gaza-Stad ging een heus appartementencomplex volledig de lucht in. Een moeder, haar drie kinderen en nog een familielid hadden het niet overleefd, volgens Amerikaanse media.
In het zuiden, bij Khan Younis, brandde een tent zo fel dat er geen ontsnappen aan was. Daar vonden zeven mensen de dood: een vader, zijn drie kinderen en zijn drie kleinkinderen. Het Nasser Ziekenhuis bevestigt het tragische nieuws.
Israël zwijgt nog
Opvallend: het Israëlische leger heeft tot nu toe geen enkel woord aan de media gewijd. Sinds het staakt-het-vuren van half oktober vliegen de raketten bijna dagelijks boven Gaza. De Palestijnse autoriteiten tellen al meer dan 500 doden en ruim duizend gewonden sindsdien.
“Elke twee à drie dagen een kind met kogelwonden”
Spoedarts Emily Vandamme van Artsen zonder Grenzen werkt zich nog steeds kapot. Gisteren vertelde ze aan de NOS:
“Ik moet elke dag weer gewonden aanpakken door het Israëlische geweld, en om de twee à drie dagen komt er een kind binnen met kogelwonden.”
Negentig-something dagen stilte: Lucia lag thuis, totdat Facebook een afscheid regelde
“O, is het daarin?” – hoe een buurvrouw alarm sloeg
Begin januari kreeg de politie een melding van een vrouw: trouwens, ik heb mijn buurvrouw Lucia al ruim een maand niet meer gezien. Agenten klopten, vingen geen leven op en vonden haar overleden in haar huis. Forensisch blijkt het een natuurlijke dood – geen verdachte, gewoon een einde.
Stille cijfers in grote steden
Amsterdam, Rotterdam, Den Haag: elk jaar liggen er gemiddeld 70 mensen minstens twee weken dood in hun huizen. Alleen Utrecht ligt lager. Veel steden noemen het ‘woninglijken’ – kliniek versus échte ademloosheid. Nog schrijnender: landelijk bijgehouden hoe vaak iemand zonder familie z’n laatste reis maakt is er niet. Elke gemeente telt anders.
Vijf keer per jaar zonder nabestaanden
Amsterdam laat weten: zo’n vijf keer per jaar regelt de stad een uitvaart zonder bekenden. Dan gaat de zoekmachine aan: Basisregistratie Personen, oude kaarten, testamentencentraal, wijkagent, huisarts, corporatie. Nog niets? Sociale media krijgen hun grote moment.
Muziek in de familie, stilte op de gang
Lucia bleek de zus van zanger Oscar Harris te zijn. Het management reageerde niet en familie liet zich aanvankelijk niet horen – makkelijk gezegd: ze wisten het niet.
Enter: Facebook als redder
Lucia werd in Suriname geboren. Beheerder Denise van FamilieNieuws pakte het aan: “Kent iemand Lucia?” De oproep tuimelde met 161.000 volgers: 3000x gedeeld. Binnen een etmael meldde een nichtje zich: lieve mensen, we zijn op de hoogte en zullen haar warm afscheid geven.
Geen eenzaam bedje meer
Zes uur later plakte Denise de uitnodiging op de groep. Iedereen wilde komen. De gemeente houdt de teller privé, maar het was duidelijk: gisteren liep Lucia op woord RTL-gewijs niet alleen weg.
“We kijken minder op elkaar”
Buren stonden met stomheid geslagen. Een vrouw: “Heftig, maar het zegt ook veel over nu – vroeger gingen we vaker aan de deur.” Dankzij een app leerde de straat elkaar deze keer alsnog kennen.
De megavilla die nergens heen leek te kunnen: welkom bij de deal van ‘slechts’ 2 miljoen
Je weet het misschien nog wel, die XXL-mansion aan de Heinsbergenstraat in Uden waar miljoenen euro’s mee gemoeid waren. Groot nieuws: hij is eindelijk van eigenaar gewisseld. En dat voor een prijs waar je de dakbedekking van een normale villa nog maar net mee betaalt.
Luchtbel van 21 miljoen
Ooit liet vastgoedmagnaat Roger Lips dit bouwwerk neerzetten voor een slordige 21 miljoen euro. Flinke woekerrente of niet: wie nu mag zeggen dat-ie er de sleutel van krijgt, heeft amper 2,35 miljoen neergeteld. Volgens Quote is dat natuurlijk een koopje, ook al hoor je het woord ‘koopje’ zelden in één adem met een bedrag waar je anders minstens dertig doorsnee woningen voor shopt.
Feitjes die doen watertanden
- Formaat? 1.600 m² aan woonplezier.
- Zwembad? De afdekplaat verdwijnt met één druk op de knop – James Bond zou jaloers worden.
- Slaapplekken? Zes dikke slaapkamers, dus genoeg voor vrienden, schoonfamilie én de buurman die altijd te laat thuis is.
- Kookdrang? Er is zelfs een horecakeuken, dus je kunt in principe meteen een sterrenrestaurant beginnen.
Voormalige eigenaar in breedbeeld
Roger Lips still going strong in Dubai sinds 2013, maar vooral om uit handen van justitie te blijven. Afgelopen jaar kreeg hij vier jaar cel voor faillissementsfraude en het doorsluizen van ongeveer elf miljoen. Hij wacht daar op hoger beroep. De villa? Al jaren geen thuis meer voor deze flamboyante zakenman.
Langs de prijsladder naar beneden
Na het faillissement greep de bank in, verkocht aan de erfgenamen van familie Swinkels. Zij waagden meermaals een poging een nieuwe liefhebber te vinden:
- Te koop voor 11 miljoen – niemand klapte op de vingers.
- Veiling in 2023 – bod van 3,3 miljoen – te flauw, aldus de familietelefoon.
- Recente vraagprijs 3,9 miljoen – bleek alsnog te hoog.
Uiteindelijk, zo meldt het Kadaster, pikte een 34-jarige ondernemer het huis op voor —tromgeroffel— 2,35 miljoen. Of de nieuwe eigenaar ook iets van zijn of haar nieuwe gigapaleis kan maken na jarenlange leegstand, is natuurlijk nog afwachten. Er valt sowieso wat te klussen, dus het project ‘dream house’ begint nu pas echt.
“We gaan terug naar de EU-top-lijstjes”: Nederland flipt het blad en kiest voor een pro-Europa koers
Gisteren presenteerden D66, CDA en VVD hun akkoord en hij beloofde het al op pagina 1: Nederland wil weer helemaal mee doen in Brussel. Voortaan hoor je dus geen “wij pikken niet meer”–retoriek, maar liever: “We zijn weer in voor een sterk Nederland in een nog sterker Europa.”
Premier-in-wording Jetten zei met glans dat ons land straks “weer gewoon in het linkerrijtje” staat, net als vroeger. Want laten we eerlijk zijn: onder demissionair Schoof is de Hollandse stem een beetje stilgevallen. Diplomaten zuchtten in de coulissen en misten het polder-podium waar we vroeger altijd zo sterk op stonden.
Van “vuist op tafel” naar “koffietje met Macron”
Schrijf het vooral op: de toon is omgeslagen. Schoof en consorten sloegen met de vuist over landbouwuitzonderingen en minder EU-geld; nu wil Jetten liever constructief meedenken en bouwen aan grote Europese dossiers.
De drie partijen draaien het debat van “Waarom moet dit nou van ons?” naar “Wat kunnen wij daaraan bijdragen?”.
Trump-waanzin? Gewoon weer eigen benen leren staan
De coalitie durft de VS ook een kleine tik op de vingers te geven: “We blijven Amerika trouw, maar als jullie onze waarden ondermijnen, zeggen we het recht in jullie gezicht.” Tegelijk wil Nederland minder afhankelijk worden op defensie, software en zeldzame grondstoffen. Een soort “plus-vriendschap” dus: houd je aan de afspraken, anders pakken we onze eigen boodschappentas.
Uitbreiding EU: geen vrije VIP-kaart, wel in de rij
Oekraïne hoopt in 2027 binnen te komen, en de nieuwe coalitie zegt: prima, maar je krijgt geen all-inclusive-pasje meteen. Moldavië, Noord-Macedonië en anderen mogen ook aansluiten, mits ze stap voor stap “deelrechten verdienen”. Europa van verschillende snelheden dus; beetje zoals een trein waarbij sommige wagons pas later volledig worden.
Eurobonds-ontkalking: “We zeggen niet zomaar ja, maar ook niet altijd nee”
Eurobonds – het woord waar VVD’ers van schrikken – komt niet eens letterlijk in het stuk voor. Toch mocht 90 miljard voor Oekraïne er recent wel door. Hoe kan dat? De coalitie hanteert een smalle definitie: garant staan voor Spaanse of Italiaanse staatsschulden = nee, gezamenlijk lenen voor grote Europese projecten = ja, maar dan netjes herschreven als “gezamenlijke lening” of “EU-financiering”. Een slim trucje waardoor VVD’ers hun achterban kunnen zeggen: “Wij zijn nog altijd tegen eurobonds”, terwijl de portefeuille gewoon meedoet.
Agenda Metro-Brussel: 23 februari & 19 maart
Als alles volgens planning loopt, staat het kabinet op 23 februari op het bordes. De minister van Buitenlandse Zaken kan dan letterlijk de dag erna al in Brussel aanschuiven. De allereerste EU-top voor premier Jetten staat 19 maart gepland – pak je agenda dus maar vast.
Waarom de EU nu nog niet massa-Syriërs terugstuurt
“We zijn er nog lang niet dat Syrië rustig genoeg is om mensen in groepjes terug te brengen,” vertelt hij in een gesprek met het Duitse persbureau dpa. “Als we het op EU-niveau bekijken is het land gewoon nog geen veilig herkomstland. We blijven dus helpen om het daar beter te maken.” Voorlopig stimuleert de EU dus alleen vrijwillige terugkeer. Alleen als iemand echt crimineel is geweest, mag hij of zij gedwongen op het vliegtuig.
Hoeveel Syriërs zitten er nu in Europa?
- In Duitsland wonen op dit moment ruim 940.000 Syriërs. Ze zijn destijds gevlucht voor de burgeroorlog (die sinds 2011 woedt) en het regime van dictator Bashar al-Assad.
- Begin 2025 verdween Assad; rebellenleider Ahmed al-Sharaa nam het roer over en is nu de nieuwe president.
- In Nederland leven er dik 150.000 Syriërs. Zij zijn hier de grootste asielgroep.
- Het aantal asielaanvragen van Syriërs daalde in 2025 met bijna 70 % ten opzichte van het jaar ervoor (toen er ook al minder aanvragen waren).
- Toen kwamen er nog altijd ruim 16.000 gezinsherenigers naar Nederland, zo’n 5 000 meer dan in 2024. Driekwart van hen kwam uit Syrië.
En hoe denkt Den Haag er nu over?
In juni 2025 zei demissionair asielminister David van Weel (VVD) nog:
“Syrië is veiliger geworden nu Assad weg is. Natuurlijk is er nog onrust, en overal is het nog niet veilig. Maar we hebben nu wel genoeg reden om het landenbeleid aan te passen.”
Daarmee wilde hij zeggen: de oude veronderstelling “iedereen loopt bij thuiskomst gevaar” geldt niet meer automatisch.
Was mijn opa fout in de oorlog? Check het nu zelf in het archief
Heb jij thuis ook wel eens zitten mokken met die eeuwige vraag: “Zat oma of opa wel aan de verkeerde kant tijdens de Tweede Wereldoorlog?” Ruim 425.000 Nederlanders zijn destijds doorgelicht omdat ze verdacht werden van collaboratie. Hun dossiers liggen nu gedeeltelijk online – bijvoorbeeld bij het Brabants Historisch Informatie Centrum (BHIC) in Den Bosch – en jij kunt er als familielid eindelijk zelf in neuzen.
Waarom kan het pas nu (en deels)?
De bedoeling was eigenlijk dat we sinds begin vorig jaar alle 30 miljoen (!) pagina’s van het Centraal Archief Bijzondere Rechtspleging vanachter onze laptop konden doorspitten. Een derde is inmiddels al gescand en rond begin 2027 moet alles klaar zijn. Toen schoof de Autoriteit Persoonsgegevens de handrem aan: privacy van nog levende personen stond op de topprioriteitenlijst. Sinds 1 juli 2025 mag het volledige archief daarom alleen nog op afspraak in Den Haag worden ingekeken. Resultaat: wachtlijst stress – bezoekersaantallen verdubbelden en bijna tachtig procent vroeg meteen om een “foute-Nederlanders-dossier”.
Gelukkig: nu dichter bij huis óók komen kijken
Om de druk te verlagen, kun je vanaf volgende week bij het gedigitaliseerde deel ook terecht bij elf regionale locaties, waaronder het BHIC in Den Bosch. Vanaf maandagmiddag 2 februari om 13:00 uur staat op bhic.nl een kalender vrij om meteen een plek te reserveren.
Handige checklist voordat je naar binnen stormt:
1. Vul eerst de naam van je familielid in op de zoekpagina. Geen treffer? Helaas, dan ligt het dossier niet in dit archief.
2. Staat er wel een hit? Je ziet meteen of de map al digitaal klaarligt of dat je naar Den Haag moet voor de papieren boel.
3. Verbaas je niet: naast de naam van je eventuele “verrader” staan ook de mensen die hij of zij heeft aangegeven bij de bezetter.
Regels, regels, regeltjes…
Momenteel moet je officieel journalist, wetenschapper of familielid zijn én een concrete onderzoeksvraag indienen. Maar er is goed nieuws: de minister is bezig met een flinke update van de Archiefwet. Werkt dat door, dan wordt straks echt iedereen vanaf de bank digitaal archief-detective.
