🚨 Miljoenen gebruikers maken en delen AI-gegenereerde naaktfoto’s via Telegram
Volgens The Guardian draait er op Telegram een flinke, donkere machine: zo’n 150 grote, versleutelde groepschats waarin mensen massaal AI-gegenereerde naaktfoto’s en -video’s maken, delen én verhandelen.
Telegram is een berichtenapp die bekendstaat om zijn sterke encryptie en de mogelijkheid om openbare kanalen of privégroepen aan te maken — vaak met duizenden of zelfs miljoenen leden. En die groepen zijn niet alleen populair in één land: ze hebben volgers over de hele wereld — van het Verenigd Koninkrijk en Brazilië tot China, Nigeria, Rusland en India.
Wat gebeurt er precies in die groepen?
Sommige kanalen werken tegen betaling: je uploadt een foto van een willekeurige vrouw (vaak zonder haar toestemming), en de AI genereert er een video mee waarin zij ‘seksuele handelingen’ uitvoert. Andere kanalen zijn gewoon een eindeloze feed van AI-gegenereerde naaktafbeeldingen — van beroemdheden en influencers tot gewone vrouwen die nooit hebben ingestemd.
En dan is er nog het ‘handige’ deel: gebruikers delen tips, tools en tutorials over welke deepfake-apps het beste werken. In een Russisch kanaal stond bijvoorbeeld reclame voor ‘een netwerk met een uitkleed-bot die het woord “nee” niet kent’. De beschrijving ging verder: “Kies houdingen, vormen en locaties. Doe alles met haar wat je in het echte leven niet kunt doen.”
Waarom is dit zo zorgwekkend?
De krant spreekt van een ‘industrialisering’ van AI-misbruik: het wordt steeds makkelijker, sneller en schaalbaarder — en het doelwit is vrijwel altijd vrouwen. Het probleem is niet nieuw, maar het neemt wel snel toe. Zo stond ook Elon Musks AI-chatbot Grok maandenlang onder vuur omdat gebruikers ermee vrouwen digitaal konden uitkleden. Na druk van meerdere landen — waaronder Nederland — besloot Musk de functie aan te passen: “niet meer in landen waar dat illegaal is.”
Telegram zelf ontkent niets: het bedrijf zegt dat deepfake-pornografie en de tools om die te maken expliciet verboden zijn op hun platform. Ze claimen dat dergelijke inhoud ‘routinematig wordt verwijderd zodra die wordt gevonden’ — en noemen een cijfer: in 2025 zijn al meer dan 952.000 ‘aanstootgevende berichten’ verwijderd. Of dat echt voldoende is, blijft twijfelachtig.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Niet alles kan – waarom Nederland scherper moet kiezen in de industrie
Om onze industrie écht te behouden voor de toekomst, moet Nederland gewoon wat scherper kijken wat het wil ondersteunen – en wat niet. Dat is de kernboodschap uit een ongevraagd advies van de Wetenschappelijke Klimaatraad (WKR) aan demissionair minister Hermans van Klimaat en Groene Groei.
“Als je geen keuzes maakt, loop je het risico dat je alles verliest”, zegt WKR-lid Henri de Groot. “Niet alles kan. Je kunt niet alles in de lucht houden.” En dat is geen lege frase: sommige industrieën zijn hier ooit opgebloeid omdat energie vroeger goedkoop was. Maar die tijd is voorbij – en lijkt ook niet terug te komen.
Wat betekent ‘scherper kiezen’ nu precies?
De WKR pleit voor gerichte steun: juist waar Nederland écht goed in is (zoals groene chemie – denk aan chemicaliën maken zonder gas of aardolie), daar moet extra kracht achter. Maar tegelijkertijd moet er ook durf zijn om te erkennen dat bepaalde bedrijven of sectoren hier simpelweg geen toekomst meer hebben.
Dat betekent niet dat de overheid blindelings ‘winnaars’ kiest – normaal gesproken laat de markt dat zelf regelen. Maar volgens De Groot zijn er uitzonderingen: bijvoorbeeld als innovaties nog steeds hulp nodig hebben om van de grond te komen, of als producten nu alleen goedkoop lijken omdat fabrikanten hun vervuiling niet hoeven te betalen. Dan is ingrijpen zinvol – maar alleen als er echt potentie is.
Hoe ondersteun je slim?
In plaats van algemene subsidies, stelt de WKR praktische maatregelen voor:
– Verplichte aandelen groen staal of hergebruikt plastic in eindproducten (zoals auto’s of verpakkingen). Zo ontstaat direct een markt voor duurzame materialen – ook al zijn ze nu nog duurder.
– Bescherming tegen oneerlijke concurrentie: bedrijven buiten Europa mogen niet gewoon goedkoper produceren omdat ze minder regels of lagere energiekosten hebben.
– Zorgen dat de infrastructuur er wel is: stroomkabels, waterstofleidingen en andere ‘groene’ netwerken moeten op tijd klaarstaan.
En ja – veel van dit soort regels wordt al in Brussel besproken. Want één ding is duidelijk: dit is geen nationaal, maar een Europees vraagstuk. Vooral in sectoren waar je kwetsbaar kunt worden voor druk van buitenaf (denk aan handelsconflicten met de VS of China), moet Europa het heft in eigen hand nemen.
Waarom doet dit allemaal zo’n beetje pijn?
Nederland heeft een relatief grote industrie – met een paar zwaargewichten in metaal, kunstmest en chemicaliën. Die sectoren gebruiken veel energie en stoten ruim een vijfde van alle broeikasgassen uit. Ze zijn klein qua economische omvang, maar enorm belangrijk: ze leveren de bouwstenen voor vrijwel de hele maakindustrie. En in tijden waarin vrije handel niet meer vanzelfsprekend is, wordt dat steeds waardevoller.
Toch is het de afgelopen jaren zwaar geweest voor veel bedrijven. Het verduurzamen gaat trager dan verwacht, de concurrentie is fel – vooral voor energie-intensieve sectoren. En wereldwijd wordt er in chemie en staal zelfs méér geproduceerd dan de vraag.
Daarom: steun is niet per se slecht. Maar het moet doordachte steun zijn. Geen geld verspillen aan bedrijven waarvan een nuchtere analyse al laat zien dat het alleen maar uitstel is. Dat vergt politieke moed – maar het is ook de enige manier om echt te blijven tellen.
Tillykunde: zo word je een échte rastilburger in tien lessen
De les is al begonnen — nog voordat de eerste cursist van Tillykunde het klaslokaal van mbo/vmbo-school De Rooi Pannen binnenstapt. Niemand kent elkaar, maar het voelt meteen alsof je oude vrienden tegenkomt. “Ben jij hier ook voor Tillykunde?” — en plotseling zit iedereen te vertellen over zijn of haar Tilburg-verhaal: waar ze wonen, wat ze mooi vinden, wat ze nog nooit gezien hebben… En waarom ze juist nu willen leren wat het betekent om écht Tilburgs te zijn.
Bij De Rooi Pannen wilden ze iets doen voor Tilburg — en omdat ze in Tilburg zitten, leek ‘Tillykunde’ (lees: Tilburg-kunde) gewoon de meest logische naam. Een paar maanden geleden verscheen er een klein advertentietje in een huis-aan-huisblad: een oproep voor nieuwsgierige Tilburgers die zich wilden inschrijven voor een pilotcursus over hun eigen stad. Het was een schot in de roos: 150 mensen stuurden een motivatiebrief op — sommige grappig, sommige hartverwarmend, sommige bijna poëtisch. Uiteindelijk werden er 25 geselecteerd.
En ja, er was ook degene die schreef: “Ik ben hier gekomen voor de liefde, maar ik vind Tilburg verschrikkelijk. Hopelijk vind ik het na de lessen een stuk leuker.”
Maar verrassend genoeg waren het niet vooral de nieuwkomers die zich aanmeldden — het waren vooral de doorgewinterde Tilburgers: mensen die al jaren of decennia in de stad wonen, maar nu toch méér willen weten. Van 24 tot 79 jaar oud, met allerlei achtergronden: Maartje is stadsgids, Jeroen werkt in marketing, Ingrid is net gepensioneerd, en Thel — de jongste van de groep — is beeldend kunstleraar uit Gilze en Rijen, sinds drie jaar woonachtig in Tilburg. “Het is een fijne stad,” zegt hij. “Maar ik wil ook ontdekken wat ik nog niet ken. Wat gebeurt er nou écht aan de andere kant van de stad? Daar wil ik achter komen.”
Terug in de tèèd: geschiedenis, identiteit én een goed Tilburgs gevoel
De tien lessen van Tillykunde vinden niet allemaal achter een schoolbank plaats. Vandaag bijvoorbeeld: een wandeling door ruim twee eeuwen Tilburgse geschiedenis — terug in de tèèd, zoals alleen Tilburgers dat kunnen. En nee, het gaat niet alleen over textiel (hoewel dat natuurlijk ook aan bod komt). Er wordt gesproken over wat Tilburg écht uniek maakt: de identiteit van de stad én van de Tilburgers zelf. Wie weet bijvoorbeeld dat Tilburg al in 1909 een gigantische kunsttentoonstelling had die honderdduizenden bezoekers trok? Of dat het officiële Tilburgse volkslied in de les uiteraard niet mag ontbreken?
Veel cursisten merken: Tilburg heeft best wat meer waardering verdiend. Vaak wordt er nog steeds over de jaren ’60 gepraat — toen de binnenstad onder burgemeester Cees de Sloper flink werd ingekort en grauw werd. Maar tegenwoordig is er een andere wind: denk aan de Spoorzone, Piushaven, Koningswei, Parkring en Westpoint. Dat zijn plekken waar Tilburgers trots op mogen zijn — en waarvan de geschiedenis én toekomst tijdens Tillykunde centraal staan.
Van carnaval tot Toalles: lessen buiten de klas
Er volgen nog negen lessen — elk met een ander Tilburgs thema. Zo is er een les in de bouwhal over carnavalswagens, een workshop over Tilburgse horeca, een les over sport in de stad, én lessen over onderwijs, kunst, cultuur en de legendarische Tilburgse Toalles. Aan het eind krijgen alle deelnemers een officieel Tilburgs diploma — als eerste ambassadeurs van de stad.
Wat daarna gebeurt, is nog even onduidelijk. Misschien wordt Tillykunde ooit een vast lespakket voor vmbo-leerlingen? “Dat zou mooi zijn,” zegt medewerkster Elefteria Argyropoulos van de cursus.
Duitsland jaagt op radicaal-linkse sabotagegroep: ‘Krijgen de aandacht die ze willen’
Ze halen al jarenlang het nieuws in Duitsland — en nu is het weer zo ver: de zogeheten Vulkangruppe heeft opnieuw toeslag gegeven. Bij hun meest recente actie vielen ruim 45.000 woningen en zo’n 2200 bedrijven uit door stroomuitval. Het duurde dagen voordat de stroom via tijdelijke bekabeling weer kon worden hersteld. De politie is hard op zoek naar de daders en heeft een beloning van 1 miljoen euro uitgeloofd — een bedrag dat bijna nooit wordt aangekondigd.
“Er is weinig bekend over deze groep”, zegt Wiebke Pittlik, hoofdredacteur van kennisplatform Duitslandweb. “We weten niet eens zeker of het om één groep gaat, of om meerdere groepen die onder hetzelfde label opereren.”
Wat is de Vulkangruppe eigenlijk?
Sinds 2011 stichten onbekende personen onder de naam Vulkangruppe branden in Berlijn — volgens een rapport van de Berlijnse autoriteiten uit 2019. Ze worden getypeerd als links-extremistische klimaatactivisten, die met sabotages willen aandacht vragen voor milieuvernietiging.
“Ze willen mensen wakker schudden over de schade die we aan de natuur doen”, legt Bart Schuurman, hoogleraar terrorisme en politiek geweld aan de Universiteit Leiden, uit. “Maar je kunt je afvragen of ze daarmee hun doel bereiken — want veel mensen raken juist razend als ze in de kou zitten of hun bedrijf stilvalt.”
En toch: het werkt. “Het is ontegenzeggelijk een manier om de aandacht te grijpen, waar niemand omheen kan”, zegt Schuurman. “En ze hopen misschien juist medestanders te vinden — bijvoorbeeld mensen uit de milieubeweging die teleurgesteld zijn over het gebrek aan vooruitgang.”
Waar mikken ze precies op?
Vooral op energievoorzieningen, maar ook specifiek op Tesla. De Amerikaanse autofabrikant bouwde een gigafabriek bij Berlijn — en daarvoor werden eenhalf miljoen bomen gekapt. In 2021 én in 2024 voerde de Vulkangruppe sabotage uit bij die fabriek. Dat zou kunnen verklaren waarom de autoriteiten zo’n extreme beloning hebben uitgeloofd: mogelijk hebben ze weinig harde aanwijzingen — maar dat weten we natuurlijk niet zeker.
Verwarrende brieven, dubbele bekentenissen
De groep signeert vaak zijn acties met brieven waarin verwijzingen staan naar IJslandse vulkanen — vandaar de naam Vulkangruppe. Maar na de laatste sabotage doken er meerdere brieven op, allemaal onder dezelfde naam. En die spreken elkaar soms tegen: in één brief ontkent de groep zelfs volledig dat ze verantwoordelijk is.
“Dat is geen nieuwheid”, zegt de Duitse forensische linguist Joachim Scharloth tegen Die Zeit. “Na eerdere acties publiceerden ze al meerdere teksten. Soms lijkt het wel een schriftelijke dialoog tussen verschillende ‘vulkangroepen’.” Mogelijk is het helemaal bedoeld om verwarring te zaaien.
Een harde reactie van de staat
De hoge beloning zegt veel over de toon van minister van Binnenlandse Zaken Alexander Dobrindt. Hij wil hard optreden tegen veiligheidsbedreigingen, en laat zijn ‘spierballen zien’ — onder meer via strengere wetgeving.
Zo gaan de Duitse veiligheidsdiensten flink verstevigd worden in de strijd tegen links-extremisme: meer personeel op dit terrein, en nieuwe wetten rond geautomatiseerde data-analyse, gezichtsherkenningssoftware en het opslaan van IP-adressen. Volgens Dobrindt lag de focus ‘niet voldoende op links-extremisme’, een stroming die volgens hem ‘een sterke comeback maakt’.
Pittlik merkt op dat er al veel gebeurt tegen extremisme — maar dat de nadruk nu verschuift naar bescherming van kritieke infrastructuur. “Het blijkt te makkelijk om hele stadsdelen lam te leggen met een simpel brandje. En veel informatie over kritieke infrastructuur is bovendien openbaar — wat kritiek is.”
Een breder fenomeen in Europa
Schuurman wijst op een bredere trend: “We zien een verharding in het maatschappelijke debat — ook in Nederland, denk aan AZC’s of vuurwerk op Oud en Nieuw. De geweldsdrempel lijkt bij sommige groepen lager te zijn geworden.”
Links-extremistische bewegingen zijn in Europa nooit echt verdwenen — maar de afgelopen jaren laten ze zich nadrukkelijker horen. Niet alleen in Duitsland, maar ook in Frankrijk: rond de Olympische Spelen in 2024 werden de Franse spoorwegen gesaboteerd, en de autoriteiten vermoeden daarbij een links-extremistische hand.
En dan is er nog het vraagstuk van de ‘opgeëiste’ acties: de Vulkangruppe deed deze keer wel een bekentenis — maar dat was niet altijd zo. “Soms wordt er helemaal geen briefje achtergelaten”, zegt Schuurman. “Dat maakt het lastig om de daders te identificeren, of zelfs maar te begrijpen wat de motieven zijn. Ook jihadistische aanslagen of Russische sabotage worden vaak niet opgeëist — dus de onzekerheid blijft groot.”
Frank Lammers is fan van de Belgische tolplannen — maar niet zonder twijfels
Je hebt het vast al gehoord: België wil vanaf volgend jaar een tol gaan heffen voor buitenlandse automobilisten. Het geld moet naar betere wegen — en Frank Lammers vindt het idee op zich helemaal niet gek. In de nieuwste aflevering van de Omroep Brabant-podcast Ni Na Lammers luisteren laat hij weten: “Ik wil best meebetalen aan betere wegen in België. Ik rijd er regelmatig heen, en honderd euro per jaar? Hoeveel is dat nou eigenlijk?”
Maar zijn co-host Nina van den Broek ziet het anders — net als de Belgische minister. Zij vindt het bedrag flink overdreven: “Als dit doorgaat, betaal je ook 100 euro als je één keer per jaar de grens overrijdt. Dan wordt een dagje Parijs ineens een behoorlijk duur ritje.”
Waar ze wel mee eens zijn? Dat wie meer rijdt, ook eerlijker zou moeten bijdragen. Frank: “Als je vaker gebruikmaakt van de weg, dan moet je ook meer betalen. Een kilometerheffing of zoiets? Daar heb ik echt geen probleem mee.”
Al snel komen de praktijkvragen bovendrijven: hoe zorg je ervoor dat het systeem werkt? Is een eenvoudige sticker genoeg, of moet er een ingewikkeld digital systeem komen? En wat als mensen stickers vervalsen of slimme omwegen gaan rijden? Frank lacht erom en gooit er meteen een luchtige boodschap tussendoor: “Alé mannekes, ik denk dat het plan nog niet helemaal af is — da ge d’r nog iets langer over na moet denken.”
Of de tol daadwerkelijk komt, is nog onduidelijk. Wel is duidelijk: het onderwerp roept veel reacties op — en de meningen zijn minstens zo verdeeld als het wegdek zelf.
Beluister de volledige aflevering van Ni Na Lammers luisteren in je favoriete podcast-app of via de link hieronder:
Een loterijwinst die tot een criminele carrière leidde
Zou jij stoppen met werken als je opeens miljoenen op je bankrekening kreeg? Voor een 80-jarige Britse man was het antwoord: nee — maar dan wel op een heel andere manier dan je zou verwachten. In 2010 won hij een loterijprijs van omgerekend zo’n 2,8 miljoen euro. In plaats van rustig te genieten van zijn pensioen, besloot hij jarenlang een groot drugsimperium op te bouwen. En dat heeft hem nu ruim zestien jaar cel opgeleverd.
Van woning naar woon-werkadres voor een criminele bende
Vanuit een klein huisje direct achter zijn eigen woning in Wigan (Engeland) leidde John Eric Spiby samen met zijn zoon (nu 37) en twee medeplichtigen een georganiseerde misdaadgroep. Dat huisje was geen gewone schuur of bijgebouw — volgens de politie was het een ‘volledig geïndustrialiseerde drugsfabriek’. Daar werden tienduizenden namaak-diazepamtabletten per uur geproduceerd. De gevaarlijke stof etizolam zat erin — een stof die zowel verslavend als levensbedreigend kan zijn.
De tabletten werden daarna opgeslagen in een zeecontainer in een ander dorp, ver weg van het oog van de wetshandhavers. Maar het ging niet alleen om drugs: de groep handelde ook in illegale wapens en munitie.
Een nepbedrijf als dekmantel
Om niet op te vallen, bedachten ze een slimme truc: ze richtten een schijnbedrijf op met een professionele website. Daar werd gelanceerd met ‘legale’ producten zoals verpakkingsmachines en voedingssupplementen in poedervorm. Zo kon de bende doen alsof ze gewoon een onschuldige onderneming waren — terwijl ze in werkelijkheid een van de grootste illegale pillenfabrieken van Groot-Brittannië runden.
De politie kwam hen op het spoor via een versleuteld online platform, waar één van de verdachten onder een schuilnaam wapens, munitie én slaap- en kalmeerpillen verkocht.
Arrestatie, bewijs en een harde vonnis
In het voorjaar van 2022 werden alle vier gearresteerd. Het onderzoek onthulde een gigantische omzet: de straatwaarde van de gevonden tabletten wordt geschat op tussen de 66 en 330 miljoen euro.
Gisteren werd het vonnis uitgesproken. De rechter noemde Spiby’s keuze “bijzonder verbijsterend”: “Ondanks de loterijwinst koos u voor de criminaliteit, in de jaren waarin u normaal gesproken ook van uw pensioen had kunnen genieten.”
Spiby kreeg 16,5 jaar cel. Zijn zoon kreeg negen jaar. De twee andere mannen kregen ook celstraffen. De politie benadrukte: “Deze vier personen toonden totaal geen respect voor mensenlevens of de openbare veiligheid. Het enige waarin zij geïnteresseerd waren, was hun eigen zakken vullen.”
Of Spiby al eerder in aanraking was geweest met de wet, is niet bekend. Maar één ding is wel duidelijk: een loterijwinst is geen garantie voor een rustig leven — tenzij je kiest voor de juiste weg.
