Dollar tuimelt verder naar beneden: wat merk jij daarvan?
Trump over een zwakkere dollar? “Ik vind het geweldig”
Gisteren kreeg Trump in Iowa op goedkope-cappuccino-bezoek de vraag of hij zich zorgen maakt om de dalende dollar. Zijn antwoord bleef kort en krachtig: “Nee, ik vind het super. Kijk wat we met die dollar allemaal kunnen doen. We doen het grandioos.”
Voor het eerst sinds de zomer van 2021 raakte 1 dollar vorige week nog maar de 83 eurocent-grens. Zo’n zwakke dollar is volgens econoom Marey simpelweg het gevolg van beleggers die greenbacks verkopen en in plaats daarvan andere munten kopen zoals de euro of de yen.
Advocaat van zwak: waarom een goedkopere dollar zomaar handig kan zijn
Een lagere dollar betekent dat Amerikaanse spullen in Europa minder kosten. Laatst had jij 100 euro in je zak en datzelfde spelcomputer-accessoire droppe plots 20 % in prijs—geweldig! Marey legt uit dat Nederlandse vakantieboekers in de VS op slag meer speeltegoed krijgen, en bedrijven die producten daar vandaan plukken, lachen eveneens in je richting.
Tegelijk vallen Nederlandse exporteurs op hun boterham. Zij incasseren minder euro’s voor dezelfde dollars, waardoor de opbrengst bij thuiskomst iets kleiner uitvalt.
Volgens de belegger wereld want Trump, in stiekeme snaartjes, de zwakke dollar als magische tractor om de kwakkelende Amerikaanse industrie weer uit de slotgracht te hijsen. Amerikaanse prijzen zakken, buitenland partijen bijten en dus blijft er meer dollar over in eigen land.
Verkopen ze hun dollars nu – maar waar dan in?
De dollar droop al sinds het begin van zijn tweede termijn steeds verder weg. Veenstra stelt dat Amerika niet langer “het beloofde land voor beleggers” is. Oorzaak? Onder andere de importheffingen, die zakendoen met de VS extra ingewikkeld lijken te maken. Erg: er wordt simpelweg minder verkocht, en daardoor is langer geen Amerikaanse dollar nodig om winstbewijzen te kopen.
Oude magie: Groenland-vete, de onbekende FED-voorzitter en wisselende rentebesluiten werken als boxen van popcorn in de achterhoofden van investeerders. Lage rente deed de dollar al ooit een stapje achterover. En wie maakt zich nog geen zorgen om het Amerikaanse begrotingstekort?
Goud als nieuwe bitcoin
Waar beleggers hun dollars achter zich laten, hangt helemaal van hun gedachtegang. Vrees voor het financiële systeem = keuze voor goud. De prijs klom vandaag naar een nieuw record van 5265 dollar (ongeveer 4425 euro) per troy ounce. In de komkommerachtige eerste weken van 2026 wordt goud dan ook door beurscommentator Schoenmaker omgedoopt tot “de nieuwe bitcoin”. Check de video voor uitleg, want sommige dingen spreek je liever niet uit.
NS naar de rechter: “Die ton aan Arriva? Dat mag niet!”
De Nederlandse Spoorwegen (NS) pakt de gemeenten Almere en Lelystad voor de rechter. Volgens de NS ligt de subsidiepot – waar anderhalf jaar lang een knappe 100.000 euro uit vloeit naar treinvriend Arriva – helemaal verkeerd open. Een woordvoerder zegt het stellig tegen Omroep Flevoland: die subsidie is in strijd met de regels.
💸 Waar gaat het om?
Sinds maart vorig jaar kun je ’s weekends in de nachttrein van Groningen naar Schiphol stappen. Haltes: Lelystad en Almere – perfect voor festivalgangers en nachtvluchters. Arriva rijdt die nachtlijn vanwege de ‘open toegang’: wanneer NS de rails even leeglaat, mag wie dan ook met eigen treinen voorbij komen rammen.
De gemeenten vinden deze dienst best belangrijk en schuiven dus elk jaar max een ton naar Arriva toe. De redenering: zonder zakgeld bleven de kaartjes te duur en zou er niemand meer instappen.
NS snapt dat sentiment, maar vloekt hogerop:
• Geen gemeente mag subsidie verstrekken aan een vervoerder die puur via open toegang rijdt, aldus NS’ juristen.
• Daarom hakten ze in februari vorig jaar bezwaar aan – een bezwaar dat half december 2023 als ‘niet-ontvankelijk’ werd weggepoetst. Volgens de gemeente heeft NS simpelweg geen hond in deze kwestie.
NS is het daarmee grondig oneens. “We hebben met beide gemeentes gepraat over open toegang, besloten immers zélf om niet mee te doen. Dachten dat er geen subsidie zou zijn… anders hadden we onze knip misschien wel opengetrokken.”
Rechtszaak of niet: de nachttrein van Arriva blijft vrolijk doorploegen. NS zegt de trein niet dwars te zitten, maar wil gewoon weten waar de grenzen precies liggen. “Open toegang is nog nieuw, dus de spelregels zijn vaag. Wij komen duidelijkheid zoeken in de rechtbank.” Wanneer de zitting precies plaatsvindt, kan niemand nog zeggen – zeker niet midden in de nacht.
Zo fel als een vos zonder bril: Nederland telduizenden kinderen met slecht zicht
Kun jij je voorstellen dat je achter in de klas zit en het schoolbord alleen maar als wazig vlek ziet? Volgens een nieuwe studie is dat de realiteit voor een flinke groep Nederlandse kinderen. Ze hebben een bril nodig, maar lopen zonder rond. En als ze er wel eentje hebben, zit ’ie vaak verkeerd.
Kort en snel: het probleem op een rij
- 64.000 kinderen hebben echt een bril nodig, maar hebben hem niet.
- Tienduizenden kinderen dragen een bril die stof is aan het verouderen (huidje-voel-je).
- 16% van de ouders schuift zo’n aankoop opzij door de prijs (rond de €274).
Wat gebeurt er als je mist?
Ruth van Nispen van het Amsterdam UMC legt uit: “Bij kinderen kunnen de ogen nog verder achteruitgaan en het ‘luie oog’ is echt een ding.” Daarnaast sukkelen ze met lezen, leren en maken ze minder vriendjes omdat ze contactknopen simpelweg niet zien.
Tractor-zicht? De Brillenbus helpt!
In achterstandswijken rijdt de Brillenbus langs scholen. Erik van Halewijn, een van de drijvers: “We komen leerlingen tegen die 40 procent zicht hebben, terwijl ze al tijden leerondersteuning krijgen. Dat is dus deels dweilen met de kraan open.” Dankzij de bus ontdekten Fenne (8) en Jay (8) zelf dat een bril echt nodig was.
Oplossers in de maak – van stoppen-met-scherm tot vergoeding
De onderzoekers doen drie harde suggesties:
– Maak kinderbrillen gratis via de basisverzekering.
– Doe structureel oogmetingen – nu gebeurt dat alleen als kinderen 4 of 5 zijn.
– Geef kids elke 20 minuten 20 seconden schermtime-out en minstens 2 uur buitenspeel-plezier per dag.
De politiek reageert
Demissionair VWS-minister Bruijn noemt het “onwenselijk” dat liefdadigheid nodig is om kinderen te laten zien. Hij heeft 750.000 euro klaargezet voor fondsen die ouders tussentijds ondersteunen. Het Zorginstituut Nederland moet tegen het einde van dit jaar een plan leveren over of brillen in het basispakket kunnen komen zodat geen oudervelden zich nog zorgen hoeft te maken om de prijs van een paar leesbrilstaatjes.
Laatste Israëlische gijzelaar terug, maar duizenden Palestijnse families wachten nog op hun vermiste geliefde
De eindstreep voor Israël, enkel het startsein voor Gaza
Eindelijk gerust – de teller op het plein staat op nul
Gisteren werd in Tel Aviv de klok stilgezet die 843 dagen lang aangaf hoeveel Israëlische gijzelaars nog in Gaza zaten. Iedere gezicht op dat plein leek een soort luchtvuilte: de jongste ontvoerden van 7 oktober zijn thuis, levend óf helaas in een kist. De laatste die binnen de Israëlische grens kwam, was de 24-jarige politie- soldaat Ran Gvili. Hij was sinds begin vorige maand de enige wier zoektocht nog openstond – en dat betekende vrijwel álles werd eruit getrokken om hem te vinden.
Diep in de resten van Gaza
Volgens media als The Times of Israel en Al Jazeera lag Gvili op een begraafplaats, zwaar beschadigd, in zijn politie-uniform. Forensische experts herkenden hem uiteindelijk aan zijn gebit. Eerst moesten zo’n 250 Palestijnse lichamen worden opgegraven om hem tussen het puin te vinden. Israël zegt dat de graven vervolgens netjes zijn hersteld “uit respect”. Maar een Palestijnse journalist die de zoektocht gadesloeg, beweert dat bulldozers die lichamen er eerder lukraak hadden neer gelegd.
Ook tijdens deze laatste actie zouden volgens zijn getuigenis nog vier Palestijnen om het leven zijn gekomen, waaronder een vriend van de journalist.
De ontwrichtende prijs van één thuiskomst
Zo is al ruim twee jaar heel Gaza ontwricht: “Vanaf 7 oktober 2023 noemde premier Netanyahu het ergens binnenhalen van iedere gijzelaar, dood of levend, een van de hoofddoelen,” legt correspondent Pepijn Nagtzaam uit. “Daarom is ook zoveel oorlog gevoerd en waarom heel Gaza nu verwoest is.”
Denk aan het drama rond de redding van Noa Argamani en drie anderen: tijdens die actie kwamen ten minste 274 Palestijnen om. Voor Netanjahu was de terugkeer van Gvili een “enorm succes”. In achterkamertjes en kerkhoven wisten miljoenen Palestijnse families daar inmiddels: die ramp is nog lang niet achter hen.
Waar liggen de anderen?
Terwijl Israël gisteren heel formeel “de laatste pagina in deze zwarte geschiedenis” sloot, wacht Palestina nog steeds. “We kennen de beelden,” zegt Nagtzaam. “Hele wolkenkrabbers die instorten met mensen erin of ernaast. De lichamen liggen er nog gewoon, soms onder meters puin.”
Volgens Bastiaan van Blokland van het Rode Kruis mislukt elke bergactie omdat simpele spullen als bulldozers, bodybags of koelvitrines worden tegengehouden aan de grens. “En heb je iets gevonden, dan moet je het kunnen identificeren – documenteren, veilig werken – dat ontbreekt allemaal.”
Met bloedeigen handen
Veel gezinnen zoeken daarom zélf. Telkens wanneer het IDF een gebied verlaat, duiken Palestijnen op tussen de scherven, graaien met tuingereedschap of met hun blote handen naar een stuk been, een ring, een overhemd. “Ze proberen lang gestorven vaders, moeders of kinderen menswaardig te begraven,” aldus Nagtzaam. “Maar schattingen gaan dat er nog altijd duizenden voor jong en oud niet zijn teruggevonden.”
En nu?
De wapenbroeders die gisteren in Israël afrekenden met smart, rekenden evengoed hun missie af. Maar wie in Gaza overblijft, wachten op machinekracht die nu niet komt – terwijl de puinhopen van een ganse stad nog jarenlang zo kunnen blijven liggen.
En zo draait de geschiedenis weer: eerlijk geen gelijk, alleen maar ongelijke pijnselen voor twee groepen mensen die allebei naar hetzelfde woord “thuis” schreeuwen.
Tussen verdriet en onzekerheid: hoe Moerdijk probeert te leven zonder bestaanszekerheid
“Ik heb hier mensen gehad die gewoon in tranen uitbarstten terwijl ze hun broodje kochten.” Supermarkteigenares Andrea Tolenaars kijkt bezorgd. Sinds bekend werd dat haar dorp waarschijnlijk moet wijken voor industrie, hangt er een constante spanning in Moerdijk. Niemand weet of zijn huis er over een paar jaar nog staat. De nieuwe serie ‘Ondertussen in Moerdijk’ (nu exclusief op Brabant+) volgt dorpsgenoten een heel jaar en laat zien hoe het dreigende einde het leven beheerst.
Dorpswinkel als klankbord
De kruidenierszaak van Tolenaars – een uitbouw achter een rijtjeshuis – is het kloppend hart van Moerdijk. “Klanten komen hier voor een pak melk, maar blijven hangen voor een goed gesprek”, vertelt ze. “En elke dag gaat het over hetzelfde: verdwijnt ons dorp nou echt?” Een vaste klant graait wat eierkoeken, een buurvrouw haalt een besteld pakketje op. Normale dingen, maar met een ondertoon van onzekerheid. “Mensen zijn radeloos. Mogen ze nog een keuken kopen? Verbouwen of juist niet?”
‘Investeren of wachten?’
In de lokale heemkamer kijkt Peter van de Made naar een oude bel die vroeger de vismarkt opende. “Moerdijk was een echt vissersdorp. M’n hele leven woon ik hier”, zegt hij. “Verhuizen op zich? Prima. Maar dit gevoel van niets kunnen plannen, dat knaagt.” Zijn buurman durft zijn huis nog niet te isoleren. Zijn zus twijfelt over nieuwe keukenkastjes. Overal dezelfde vraag: heeft het nog zin?
De komende maanden tellen
De gemeente zegde al ja tegen het verdwijnplan, maar Rijk en provincie hakken pas komende zomer de knoop door. Tot die tijd leeft Moerdijk in een limbo. Bewoners proberen de kat uit de boom te kijken, maar ondertussen tikt de klok door. De serie ‘Ondertussen in Moerdijk’ toont hoe het dorp dit jaar probeert om zijn identiteit vast te houden, terwijl de onzekerheid toeneemt.
Waarom er (nog) geen enkele vrouw op de SGP-lijst staat in Brabant
Bij de gemeenteraadsverkiezingen op 18 maart dingen in Brabant alleen mannen mee voor de SGP. Hoe kan dat nu anno 2026? In andere delen van het land duiken steeds vaker vrouw namen op in de lijst – maar in onze provincie blijft het stil. Hoog tijd om te kijken wat er aan de hand is.
Vrouwen elders aan boord, in Brabant niet
Het Reformatorisch Dagblad telt liefst 46 vrouwen op de SGP-kieslijsten, verspreid over 18 gemeenten. Een verdubbeling ten opzichte van vier jaar geleden. Toch is er in Altena én Waalwijk geen enkele vrouw verkiesbaar opgesteld. Waar andere SGP-afdelingen die stap wèl zetten, blijft Brabant achteraan lopen.
“Man en vrouw zijn niet hetzelfde”
Volgens de SGP zelf hebben mannen en vrouwen “een verschillende aanleg én roeping”. Daarom pleit de partij niet voor volledige gelijkheid: “Het is onbegonnen werk om dit onderscheid weg te poetsen.” Logische gevolg: aan de top komt (bijna) altijd een man te staan.
Bestuur: “We gaan niet de pas aangeven”
Wouter Pruissers, secretaris van de Waalwijkse SGP-afdeling, erkent dat binnen hun vereniging “sowieso weinig vrouwen actief” zijn. En dus staat ook nu weer een mannenlijst klaar. “We volgen de landelijke ontwikkelingen wel, maar wij lopen niet graag voorop.” Volgens hem is het bestuur nog lang niet eensgezind over het vraagstuk.
“Alleen ik pleit voor vrouwen”
Raadslid Henk van Zelst schuift een andere oorzaak naar voren. “Ik ben de enige binnen Waalwijk die zegt: vrouwen horen op onze lijst. Al jaren probeer ik het bestuur hiervan te overtuigen, maar ze durven de stap niet te zetten.” Van Zelst denkt dat een vrouw net zo goed haar mannetje – eh, vrouwtje – zou kunnen staan als een man. “Dat ik op sommige punten oneens ben met mijn partij, hoort er nu eenmaal bij.”
Altena? Stilte
Ook in Altena, de Brabantse vestiging van de SGP met de meeste stemmen, blijft de vrouwelijke vertegenwoordiging nul. Of dit komt door een bewuste ideologische keuze of simpelweg door gebrek aan beschikbare kandidate(n), wil de lokale afdeling niet zeggen – meerdere verzoeken om opheldering kregen simpelweg geen antwoord.
