Kleine Amerikaans-Italiaanse misdaadbrigade: agenten ICE komen helpen verhinderen dat de boel ontspoort bij de Winterspelen
Heb je je weleens afgevraagd wie er allemaal achter de schermen meekijkt als de Olympische Winterspelen starten? De Italiaanse media tikten onlangs op dat er wel heel speciale versterking meekijkt: een handjevol struise schouders van de Amerikaanse Immigration and Customs Enforcement (ICE). Maar schrik niet: ze komen geen mensen oppikken of arrestaties uitvoeren – het gaat allemaal om een beetje extra expertise.
Wat moet ICE hier eigenlijk doen?
De special recherche-afdeling van ICE, Homeland Security Investigations (HSI), gaat Italiaans beveiligingspersoneel en de Amerikaanse diplomatieke wacht DSS bijstand bieden. Het doel? “De risico’s van zware internationale misdaadorganisaties peilen en de impact kleiner maken,” zei een woordvoerder tegen persbureau AFP. Denk aan drugssmokkel, mensenhandel en terrorisme. De specialisten hebben agentschappen verspreid over de hele wereld en treden nu dus op als tactische meekijkertjes.
Maar hoe groot is die groep nou echt?
Een mini-team, belooft de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken, Antonio Tajani: “Geen colonne van tweehonderd in zwarte wagens.” Hij telde het persoonlijk uit tegen La Stampa: nog geen handvol. “Twee, drie, misschien vier agenten zullen binnen op de achtergrond zitten in een commandocentrum – zoals bij elk groot internationaal festijn gebeurt.” En nee, geen uniform en vooral geen openbare-orde-actie, benadrukte de minister.
Hoe valt dat nou weer te rijmen met het omstreden imago van ICE?
De dienst ligt de laatste maanden onder vuur in eigen land vanwege de hardcore aanpak van illegale migranten – zwaarbewapende en gemaskerde agenten, anonieme busjes, verkortte trainingen en twee fatale schietincidenten tijdens demonstraties in Minneapolis. Daarom kraaide Milaan’s burgemeester Beppe Sala meteen: “Dit is een militie die mensen doodt. Ze zijn hier niet welkom!” Maar volgens zowel de Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken als de regiopresident van Lombardije valt alles mee: “Als de Amerikanen hun expertise willen delen, waarom niet?”
En DS S who?
De Diplomatic Security Service (DDS) – die beveiligt de Amerikaanse delegatie, inclusief de Amerikaanse vice-president die de openingsceremonie bijwoont – rekent al twee jaar op Italische bodem. In totaal zullen zo’n honderd Amerikaanse professionals straks over de schaats- en skipistes uitwaaieren, maar wel allemaal onder Italiaanse leiding. Zo blijft het dus Italiaanse Spelen met af en toe een beetje extra Amerikaans beurlijntje.
Carnaval krijgt ongevraagd vervolg op oud liedje – en de makers liggen met elkaar overhoop
De stemmingsmaker Carnaval, Wie Viert Het Niet?! doet behalve Brabantse cafeetjes nog iets op de Hollandse hitlijsten bezitten: hij laat twee ex-bandmaatjes stevig met elkaar in de clinch liggen. Henk Westbroek singelde het nummer uit samen met het Tilburgse duo Lanterfantje, maar Henk Temming – zijn oude kornuit uit Het Goede Doel – wil dat de track van internet verdwijnt. “Rubbish,” klinkt het kort door de bocht.
Het startschot? Het deuntje is min of meer een carnavalsmake-over van Het Goede Doels eigen Sinterklaas (Wie kent hem niet?). We hebben natuurlijk wel dekking van de feiten.
– Thomas van Groningen (journalist) en dj Koen Verhoof schakelden Westbroek in voor een snelle carnavalshit – keel op max en polonaise gaan.
– Westbroek approve-de meteen: “Deal!”
– Temming? Die kwam er pas gisteren achter. “In deze business bel je gewoon even als je iemands werk gaat gebruiken. Nu niet, dus dit is gewoon not done.”
Zijn klacht is helder: “Ik ben dol op carnaval, maar wat nu online staat is mat werk. Als ze hadden gebeld, had ik met liefde meegeschreven om er iets straks van te maken.”
Westbroeks tegenwerping? “Eerste gedacht: wat sneu dat dit nodig is.” Autersrechten leggen we even naast ons neer, zegt hij. In Nederland bestaat parodierecht; als de rechten maar bij de oorspronkelijke schrijvers liggen – check! – mag een cover gewoon. “Elke keer als het gedraaid wordt, stroomt er nog een paar cent richting Temming.”
Prima hoor, volgens Temming, maar zijn muziekuitgever heeft bezwaar aangetekend om principe. “Het gaat erom dat je een rechte rug houdt. Dit is geen parodie, dit is een compleet nieuwe tekst over een ander feest. Ik word neergezet als de zeurpiet die tegen een grapje is. Hij noemt me een ‘sneue appel’? Nou, noem het victim blaming maar. De knoop is nog lang niet doorgehakt.”
Einde van eeuwenoude ruzie in zicht: de dondersteen mag weer naar huis
De eeuwenlange ruzie tussen Oudenbosch en Oud-Gastel over die beroemde dondersteen loopt ten einde. De kerkganger en oud-hoofdman van de Oudenbosche heemkundekring, Jan Bedaf, gooit het over een andere boeg: hij is nu wél bereid om “zijn” zwerfkei aan het buurdorp terug te geven. Met die kentering lijkt veel verzet van Oudenbosch als sneeuw voor de zon te verdwijnen. “We gaan er niet langer voor liggen,” zegt Bedaf kordaat – en daarmee schrijft hij zichzelf in als onverwachte vredesmakelaar.
Een paar kilometer verderop klinkt spontaan applaus. “Karel, heb je dit écht gehoord? Fantastisch!” roept Karel Bartelen, voorzitter van heemkundekring Het Land van Gastel. Officieel mag Bedaf niet meer meebeslissen, maar iedereen weet: wat Jan vindt, telt zwaar. Ooit was hij de redder van de dondersteen en stopte hij elke poging tot verhuizing. “Hij heeft de geschiedenis levend gehouden,” prijst Karel. Nu draait de oud-hoofdman bij, zeker nadat duidelijk werd dat het museumterrein grondig op de schop gaat. “Als Oud-Gastel een mooi plekje op de dorpsgrens kan regelen, ben ik gerust,” aldus Bedaf.
Zo landt de steen straks niet zomaar ergens
In Oud-Gastel droomt Karel hardop van een tableautje op de vindplek aan de Oude Steenstraat – pal naast de protestantse begraafplaats. “Daar hoort-ie echt thuis, mét een bordje én een bankje voor passanten. Dan wordt het nog een fijne stopplek op de fietsroute ook.” In Oudenbosch slaakt men zuchtjes van verlichting en klinken voorzichtige plannen over een nieuwe plek aan de voet van de basiliek, tot groot ongenoegen van de buren. “Die hebben al genoeg monumenten,” grinnikt Karel.
Aan tafel voor ‘vredesbesprekingen’
Dit jaar, tijdens het 750-jarig bestaan van Oud-Gastel, werd de discussie alweer aangezwengeld, maar zonder resultaat. Nu Jan Bedaf de beuk heeft neergelegd, is de grootste hobbel weg. De heemkundekringen van beide dorpen schuiven binnenkort weer aan om de laatste puzzelstukjes op hun plek te leggen. Zodat de dondersteen na tienduizenden jaren én een paar eeuwen mensengekibbel straks gewoon weer rustig kan liggen waar ie hoort.
Wie zit er muurvast over de centen? Iedereen wijst naar VVD-man Heinen
De onderhandelaars zitten over de overheidsbegroting nog steeds op ramkoers, en dit keer krijgt VVD-man Eelco Heinen de vinger in zijn richting. Collega’s zeggen dat hij zich opstelt als een super-strenge portefeuillehouder die geen cent te veel wil uitgeven. “Alsof hij nu al minister van Financiën speelt,” moppert er één. Een ander relativeert: “Voor de VVD is dat natuurlijk een pluim in plaats van een verwijt.”
Sterker nog: zelfs VVD-leider Yeşilgöz schijnt geen enkel bedragen-knooppunt te durven doorhakken zonder Heinens plaz permission. Kan nou niet echt soepel zijn tijdens een formatie.
Waarom het zo’n kluif is (hint: je hebt een flinke portemonnee nodig)
- Defensie wil tientallen miljarden extra.
- Er moet een stikstoffonds komen.
- En oh ja, de energie- en klimaatplannen ook nog.
De drie partijen kunnen bezuinigen, de staatsschuld verder laten oplopen of allebei. Denk aan matigen van de zorgkosten – niemand zegt dat het pijnloos wordt.
Deadline op de loer, maar de deur slaat nog wel een keer dicht
Mensen binnen D66, VVD en CDA zijn er rotsvan overtuigd dat ze het einde flaminganten zien. Vandaag al een akkoord? Kleinere kans dan bij de Postcode Loterij. Morgen een stuk waarschijnlijker, om donderdag in de fracties te bespreken. “Tussendoor gaat die deur nog een paar keer met klap dicht, hoor,” voorspelt een bron.
Als het scenario volgens plan verloopt, houden ze de door de Kamer gestelde deadline van 30 januari keurig aan. Volgende week woensdag volgt vervolgens het Kamerdebat, waarin D66-leider Rob Jetten wordt gevraagd formateur te worden. De leukste klus ooit: de komende weken beoogde bewindspersonen ontvangen om elkaar beter te leren kennen.
Tussen half en eind februari zou het nieuwe kabinet dan op het bordes kunnen, al duurt het presentatie-moment ietsje langer door de voorjaarsvakantie van 13 tot 23 februari. Kamer één koning én ministeries zijn dan wat minder bruikbaar.
Rob Jetten voorspelde zelf vanochtend al: “Het zijn de laatste loodjes… het kost soms net wat langer dan je vooraf hoopt.”
Toeslagenaffaire: ouders krijgen nog steeds niet alle antwoorden die ze verdienen
Stel je voor: de Belastingdienst zegt dat je hebt gefraudeerd, voordat je kinderdagverblijf nog maar weet wat er überhaupt aan de hand is. Vervolgens krijg je het zware stempel opzet/grove schuld mee, waardoor je geen enkele betalingsregeling of schuldhulp meer krijgt. Gevolg: leven kapot, schulden op schulden. Nu, jaren later, wil je weten: waarop is dat label precies gebaseerd? Gewoon, zodat je kunt snappen hoe het misging. Maar de Dienst Toeslagen houdt de echte papieren stug achter.
“We onthullen dit liever niet”
Uit een stukje intern papier dat via de Wet open overheid boven water kwam, blijkt dat medewerkers systematisch bepaalde documenten niet meesturen. De reden? Meer werk. Handig, wel zo rustig op kantoor, maar tegen de spelregels van de wet. De memo roept meteen boze wenkbrauwen op in de Tweede Kamer. “Terwijl ze juist wonden zouden helen, slaan ze nu gewoon nieuwe gaten,” moppert DENK-Kamerlid Doğukan Ergin. Zijn CDA-collega Inge van Dijk knikt: “We zeiden dat deze groep eindelijk volledige openheid zou krijgen. Dit is precies het tegengestelde.”
Wisselende verhalen en nooit een einde
Staatssecretaris Sandra Palmen reageert via een woordvoerder: “We discussiëren intern en passen de werkwijze steeds aan.” Of het ministerie de wet nu echt naleeft? De Kamer heeft haar twijfels. En verderop in een huiskamer zit Batya – aangewezen als fraudeur in 2007 – nog altijd met haar dossier vol gaten. Vijf jaar geleden kreeg ze officieel sorry, maar steun of duidelijkheid? Ver te zoeken. De toeslagenaffaire blijft dus gewoon dooretteren.
Man uit Raalte moet acht maanden de cel in vanwege vuurwerk in politiebus
Een 33-jarige uit Raalte (Overijssel) gaat acht maanden de gevangenis in. Hij smeet illegaal vuurwerk een beukende bus in tijdens een heftige demonstratie op het Malieveld. De rechter hield het op een jaar, waarvan vier maanden voorwaardelijk. Daarbovenop moet hij 34.000 euro schade vergoeden, want de politie-auto was op 20 september helemaal uitgebrand.
De rechtbank vindt wel bewezen dat hij iets naar binnen gooide, maar ziet niet zeker dat hij de brand zelf veroorzaakte. Daarom is hij vrijgesproken van brandstichting, meldt RTV Oost.
Wat gebeurde er die middag precies?
Tijdens een anti-immigratiedemonstratie op het Malieveld keerde het protest woensdag rond 13.30 uur richting Utrechtsebaan. De stemming sloeg om: agenten werden belaagd en met van alles bekogeld. De officier van justitie noemde het een “orgie van geweld”. Vier agenten en zes journalisten raakten gewond, er viel ruim schade in de binnenstad (bijvoorbeeld bij het partijkantoor van D66).
De beelden, zijn rol en zijn verweer
Op video is te zien hoe John B. een flesje illegaal vuurwerk door een kapotte achterruit katapulteert. Na een flits en wat rook blijft het tijdlang rustig; een flakkerende brand is er dan nog niet. Tijdens de zitting zei hij: “Die bus was al opgegeven. Het was niet handig van de politie om hem daar te laten staan.” Hij denkt dat iemand anders later pas een brandende toorts naar binnen smeet.
“Ik heb niemand geslagen of stenen gegooid,” verdedigde hij zich, omroep West citeert zijn vergelijking met een voetbal-VAR: “Je kunt beelden duizend keer terugkijken, maar ik stond niet te slaan.” De rechtbank erkent dat de brand dus ook op een andere manier kan zijn ontstaan. B. zit sinds 9 december vast; zijn advocaat gaat in hoger beroep.
